[The Creepypasta] มาอ่อยใจกับไอ้เปรต ~ - นิยาย [The Creepypasta] มาอ่อยใจกับไอ้เปรต ~ : Dek-D.com - Writer
×

    [The Creepypasta] มาอ่อยใจกับไอ้เปรต ~

    โดย Min Kang

    หญิงสาวผู้ที่ได้ย้ายบ้านหลังใหม่กับครอบครัวของเธอ แล้วได้เจอเพื่อนใหม่ ที่ไม่คาดฝันขึ้น

    ผู้เข้าชมรวม

    3,762

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    23

    ผู้เข้าชมรวม


    3.76K

    ความคิดเห็น


    213

    คนติดตาม


    163
    จำนวนตอน :  11 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  18 พ.ค. 61 / 21:33 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

            เรื่องนี้เป็นเรื่องเหล่า Creepypasta ที่ทุกๆ คนจะชอบเหล่าตัวละคร หรือความบ้าเลือดของฆาตกร หรือไม่ก็ความหล่อ ความเท่ละมั่ง และแน่นอนทุกคนมีบท คุณก็มีบทด้วยเช่นกันคุณได้รับบทเป็นนางเอกชื่อไรล่า ที่มีหน้าตาน่ารักผมยาวเป็นที่รักของทุกคน เราจะเอาความหน้ารักของคุณมาทำให้เหล่า Creepy pasta หลงสเน่ห์กันเถอะ!!!

    ...............


            วันนี้ก็เป็นอีกวันของคุณ ที่ต้องทำการย้ายบ้านเพื่อไปบ้านหลังใหม่ที่อื่น เพราะพ่อของคุณเป็นประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ พ่อคุณบอกว่าถ้าเราอยากสะบายเราต้องย้ายบ้าน คุณเสียใจมากที่จะต้องจากบ้านและเพื่อนเก่าไป 

            คุณมีน้องชายชื่อกัส อายุห่างกันสองปี และพี่ชายชื่อแมกซ์อายุห่างกันสามปี กับสุนัขพันธ์ุโกลเด้นตัวผู้อีกหนึ่งตัวชื่อลีโอ แมกซ์กับกัสไม่รู้สึกเศร้าหรือเสียใจ พวกเขาดูเหมือนจะมีความสุขอันที่จริงพ่อซื้อโน๊ตบุ๊คกับไอโฟนคนละเครื่อง บอกตามตรงเลยว่าพี่น้องคุณติดเกม ส่วนแม่ของคุณก็เป็นเลขาของพ่อก็เลยไม่ค่อยมีเวลาให้คุณและพี่น้อง

            ตอนนี้คุณเตรียมของเสร็จก็เตรียมตัวขึ้นรถคันใหม่ที่พ่อซื้อมา "ไรล่า!!" คุณหันหลังไปตามต้นเสียงกลับเห็นเพื่อนของคุณสามคนตะโกนเรียกพร้อมโบกมือ "ไรล่า!!" คุณดีใจมากเลยวิ่งไปหาเพื่อนของคุณ
         
            "ไรเดอร์!! โซเฟีย!! เอ็มม่า!!" คุณวิ่งไปกอดพวกเขา "นี่พวกเธอโดดเรียนเพื่อมาหาฉันเลยหรอ" คุณเริ่มน้ำตาคลอ "เฮ้ อย่าร้องนะพวกเราจะอยู่ข้างเธอเสมอ" ไรเดอร์พูด "ใช้ไรล่า!! อย่าลืมพวกเรานะ" เอ็มม่าพูดพร้อมเช็ดคราบน้ำตาคุณ "นี่ เอาไปกินด้วยระหว่างทางนะ" โซเฟียนำถุงคุกกี้ที่เธอทำเองมาให้คุณ "ขอบใจนะ ฉันจะกินมันให้หมดเลย"

            "ไรล่า!! เราจะไปกันแล้ว" พี่แมกซ์เรียกคุณให้รีบขึ้นรถ คุณรู้ว่าพ่อเป็นคนใจร้อนถ้าช้ากว่านี้พ่อต้องหัวระเบิดแน่ๆ ก่อนจะไปคุณกอดเพื่อนคุณอีกครั้งแล้วบอกลาด้วยรอยยิ้ม คุณรีบขึ้นรถแล้วหันไปมองเพื่อนแล้วโบกมือตอนที่รถเคลื่อนที่

            คุณนั่งรถประมาณหกชั่วโมง คุณได้มาถึงบ้านหลังใหม่เป็นคฤหาสน์หลังพอดีน่าอยู่ ข้างหลังคฤหาสน์เป็นป่ารกทึบมีสนามหญ้ากว้าง มีดอกหญ้าและดอกไม้ คุณรู้สึกไม่ดีที่มองเข้าไปในป่า เหมือนมีสิ่งที่ไม่น่าไว้ใจอยู่ในนั้น และเพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามก็เป็นคฤหาสน์หลังเก่าเหมือนกัน "มองไรอยู่ไรล่า" พ่อคุณถาม "เปล่าค่ะ.. ไม่มีอะไร" พ่อคุณยิ้มแล้วลูบหัวคุณอย่างอ่อนโยน "งั้นเหรอก็ดีแล้ว เข้าบ้านกันเถอะเขาน่าจะจัดบ้านเสร็จแล้วมั่ง"

            คุณเข้าไปในคฤหาสน์ข้างในถูกตกแต่งอย่างสวยงาม คุณประทับใจกับบ้านหลังใหม่มากๆ ทั้งเตาไฟ ฟอนิเจอร์ วอเปเปอร์ต่างๆ และห้องอีกเยอะแยะ "กัส ไรล่า แมกซ์ ขึ้นไปดูห้องนอนลูกได้เลยนะ" แม่ของคุณพูด มันน่าตื่นเต้นมากที่จะได้เห็นห้องนอนเป็นของตัวเอง คุณกับกัสและแมกซ์รีบขึ้นไปดูห้องนอนของตน คุณเข้าไปในห้องข้างในถูกตกแต่งแบบห้องนอนผู้หญิงทั่วไปไม่หวานมาก เตียงนุ่มๆ สีส้ม หมอนอีกสองใบ ตู้หนังสือ โต๊ะทำงาน ทุกอย่างเพอเฟ็กสำหรับคุณ แต่มีประตูหน้าระเบียงเผยให้เห็นป่ารกทึบแล้วพระอาทิตย์กำลังจะตกดินตรงกลางป่า เหมือนป่ากำลังกลืนกินดวงอาทิตย์ทั้งเป็น

            คุณรู้สึกขนลุกเหมือนมีใครมาจ้องมองตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว  คุณตัดสินใจลงไปข้างล่างเพื่อไปทานข้าว "อ้าว.. มาแล้วเหรอ ห้องเป็นไงบ้างถูกใจไหม" แม่ของคุณทัก "ค่ะ ถูกใจมากเลย" คุณส่งยิ้มให้กับแม่คุณ "ดีแล้วจ้าที่ถูกใจ มาทานข้าวกันเถอะ" พูดถึงก็ได้กลิ่นสตูไก่ร้อนๆ โชยมา คุณรีบเข้าไปในห้องครัวไปตักสตูร้อนๆ กับขนมปังมาทานร่วมกัน "อร่อยไหมพี่แมกซ์" คุณถาม "อร่อยสุดๆ" แมกซ์ซดน้ำซุปอย่างอร่อย และกัสก็เช่นกัน

             "แมกซ์ พรุ้งนี้พ่อจะไปทำงานกลับเย็นหน่อย ช่วยดูแลน้องด้วยนะ" พ่อคุณพูดขึ้น
             "แม่ด้วยหรอครับ" กัสพูด
             "ใช่จ๊ะ แม่จะวางเงินไว้ที่โต๊ะนะ แมกซ์อย่าลืมดูแลน้องด้วยละ"
             "คราบบ~~   ̄ O  ̄"

    คุณรู้สึกว่าพรุ้งนี้จะต้องเบื่อแน่ ช่วงนี้เป็นวันปิดเทอมใหญ่ของโรงเรียนที่นี่ อีกสองเดือนก็ต้องเข้าโรงเรียนแล้ว คุณคิดจะหาเพื่อนเล่น แล้วใครกันล่ะ?

            คุณอาบน้ำเสร็จเตรียมตัวที่จะนอน คุณพาลีโอสุนัขคู่ใจเข้ามานอนด้วย คุณยังกังวลเรื่องในป่าว่ามันไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลยแต่น่าจะลองเสี่ยงดูมันอาจจะมีอะไรที่น่าสนใจมากกว่าที่จะอยู่แต่ในบ้าน แล้วคุณก็หลับอย่างไม่รู้ตัว




            เช้าวันต่อมา.. "โฮ่ง!! โฮ่ง!!" ลีโอขึ้นมาบนเตียงกระโดดโลดเต้นไปมาแล้วเลียหน้าคุณ   "......"    "โฮ้ง!! โฮ้ง!!!" ลีโอเห่าดังกว่าเดิมจนเริ่มคุณทนไม่ไหว "ลีโอ.. ก็ได้ ลุกแล้ว" คุณลุกพร้อมบิดขี้เกียจ คุณมองดูนาฬิกาประมาณแปดโมงกว่าสงสัยลีโอคงจะเบื่อ เลยเปิดประตูห้องให้ออกไปนอกห้องแทน

            คุณเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อประจำวันของคุณ แล้วเดินออกจากห้องลงไปทานข้าวเช้า "พี่แมกซ์ เช้านี่กินไร" คุณถามตอนนี้เขากำลังเล่นเกมอยู่ "แม่ทำแซนวิชไว้" แมกซ์ตอบ "เฮ้อ~" คุณถอนหายใจแล้วลงมือทานแซนวิช
     
            คุณเปิดประตูคฤหาสน์กับเจ้าลีโอและหนังสือเล่มโปรด คุณเดินไปที่สนามหลังบ้านแล้วสำรวจแถวนั้น ไม่มีอะไรนอกจากดอกหญ้าและป่าทึบ คุณตัดสินใจที่จะนั่งลงบนกองดอกหญ้าแล้วอ่านหนังสือไป เจ้าลีโอสังเกตอะไรบางอย่างมันหันไปทางป่ารกทึบนั้น

            "มีอะไรลีโอ"
            "......."
            "ลีโอนั่งลง"
            "......." มันยังคงจ้องอยู่ที่เดิม 
            "โฮ้ง!!! โฮ้ง!!! โฮ้ง!!!"
            "ลีโอนายเห่าอะไร มันไม่มีอะไรซักหน่อย" คุณเริ่มใจไม่ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าลีโอ
            "โฮ้ง!!! โฮ้ง!!! โฮ้ง!!!" ลีโลวิ่งเข้าไปในป่าทันที
            "ลีโอ! กลับมานี่นะ กลับมา!" คุณไม่รู้จะทำอย่างไรเลยตามไปดู คุณหยุดตรงหน้าป่า คุณไม่กล้าเข้าไป

            "สวัสดี มีใครอยู่ในนั้นไหม? " 
            "........."
           คุณสังเกตเห็นเงาดำๆ หลบอยู่หลังต้นไม้
            "วัสดี ทำไมคุณถึงหลบอยู่ตรงนั้นล่ะ?"
            "......."
            "คุณเห็นสุนัขฉันไหม มันเข้าไปในป่าน่ะ"
            "ฉันเห็น" คุณได้ยินเสียงผู้ชายในป่าคุณคิดว่าคงเป็นเสียงเจ้าของที่หลบอยู่หลังต้นไม้แน่ๆ
            "จริงหรอ!! คุณนำทางไปได้ไหม"
            "เธอได้ยินเสียงฉันงั้นหรอ?" เงาปริศนาถาม
            "ได้ยินสิ ชัดมากด้วย"
            "!!!"
            "ฉันว่าเธอไม่ควรเข้าไปในป่ามันอันตรายเกินไป"
            "งั้นฉันควรทำอย่างไร" คุณทำหน้าเศร้า
            "ฉันพามาให้เธอแล้ว" จู่ๆ ลีโอก็ออกมาจากป่าไม่ได้วิ่งออกมาแต่ลอยมาด้วยเส้นสีดำยาวๆ คุณตะลึงกับมันมากๆ แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวคุณเอง เส้นสีดำค่อยๆ วางลีโอลงช้าๆ แล้วปล่อย จากนั้นลีโอก็วิ่งเข้ามาหาคุณ

            "คุณทำได้ยังไง มันเจ๋งมากเลย!!"
            "เธอคิดอย่างนั้นหรอ"
            คุณพยักหน้าตอบ
            "แล้วคุณชื่ออะไร?" คุณถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
            "สเลนดี้"
            ชื่ออะไรโคตรน่ารัก ≧∇≦
            "ฉันชื่อไรล่า ยินดีที่ได้รู้จัก ต่อจากนี้เราจะมาเป็นเพื่อนกัน" คุณยื่นมือออกไป
            "......"
            "ทำไมไม่ออกมาล่ะ สเลนดี้?"
            "ฉันกลัวเธอจะหนีไป เธอจะกลัวฉัน.."
            "ทำไมล่ะ?" คุณเอียงคอไปทางซ้ายด้วยความงง
            "เพราะฉันน่ากลัว ใครๆ ก็ต้องวิ่งหนี"
            "สเลนดี้ นายเห็นฉันเป็นคนแบบนั้นหรอ ฉันอยากมีเพื่อนนะ อยากมีเพื่อนแบบนาย ฉันสัญญาฉันจะไม่หนี" 
            "สัญญานะ" 
            คุณพยักหน้าตอบรับ
            เสียงพุ่มไม้สั่นไหวกำลังเดินมาทางคุณ คุณรุ้นมากๆ ว่าเพื่อนใหม่ของคุณจะเป็นแบบไหน
            เงาสูงๆ ค่อยๆ เข้ามาใกล้ตัวคุณ คุณเห็นชายตัวสูงผิวซีดใส่เสื้อโค้ทสีดำกับกางยีน ที่สำคัญไม่มีหน้า







    เสาไฟฟ้า(⊙.⊙)



















    ...............



    ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค่ะ  

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น