OXYTOCIN...ทาสแมว (YAOI, BL) สนพ. B2S

ตอนที่ 45 : ตอนพิเศษ Christmas

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 611 ครั้ง
    26 ธ.ค. 61




ไรเฟิลสีดำสนิทถูกเช็ดอย่างเบามือ ดวงตาเรียวกวาดมองความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถอดส่วนประกอบอย่างระวัดระวังและค่อยๆ เก็บลงกล่องอย่างทะนุถนอม ตรวจมองอีกครั้งตามประสาคนหวงของ จากนั้นก็ลงกุญแจแล้วหันมาทำความสะอาดมือที่เปื้อนคราบน้ำมันและน้ำยาทำความสะอาดของตัวเอง แผ่นหลังเอนพิงเก้าอี้เมื่อเสร็จภารกิจ

“เยี่ยมมาก! นายใช้เวลาทำความสะอาดและตรวจสอบไรเฟิลสุดที่รักของนายถึง 12 ชั่วโมง มากกว่าเวลานายตั้งใจทำงานเสียอีก” น้ำเสียงแขวะไม่จริงจังนักจากร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามา เขามีเส้นผมสีบลอนด์ยุ่งเหยิง ดวงตาสีฟ้าอมเขียวและตอนนี้กำลังทำสีหน้าล้อเลียนอย่างเห็นได้ชัด แต่คนลูกแขวะก็ไม่ได้ถือเป็นอารมณ์นอกจากอมยิ้มน้อยๆ

“ไม่เคยได้ยินหรือ ว่าอาวุธก็เหมือนเพื่อนคู่ใจ ต้องดูและใส่ใจอยู่เสมอ”

“แต่คนปกติก็คงไม่เท่านายไง ที่จะใช้เวลาอยู่กับไรเฟิลได้ขนาดนี้ และสาบานเถอะท่านรองฯ ที่เคารพรักนายดูแล ทานาทอสเหมือนลูกมากกว่าเพื่อนนะฉันว่า ใครๆ ก็รู้”

“ผมก็ไม่เคยปฏิเสธนะครับท่านหัวหน้าที่รัก” ยกยิ้มขำ ก่อนจะคว้ากล่องไรเฟิลแล้วเดินไปตบไหล่เพื่อนสนิทปุๆ “วันนี้ไม่ออกไปไหนหรือไงอีริค?”

อีริค เวคเนอร์ อยากจะค้อนใส่เพื่อนสนิทที่ควบตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วยของตนสักที ถ้าไม่ติดว่าเขาตัวโตทำแล้วมันไม่น่าดูและอาจมีงานเพิ่มในช่วงวันหยุดยาวที่ใกล้จะมาถึงอีก

“วันนี้วันอีฟนะ!” เขาแย้งเหมือนเด็กไม่ได้ดั่งใจ

“เหมือนนายจะไม่ได้นับถือยิว? หึๆ ไม่กวนแล้วก็ได้” ยิ้มกว้างให้คนที่เป็นหัวหน้าและนับเป็นเพื่อนสนิทไม่กี่คนที่ตนมี

“แล้วนายจะไปไหน?” อีริคคว้าข้อมือของเพื่อนมากุม ทุกครั้งที่ได้สัมผัสเขาก็สงสัยเสมอ...ว่ามือที่เล็กขนาดนี้ทำไมสามารถสร้างปาฏิหาริย์ที่เป็นไม่ได้หลายต่อหลายครั้ง

คนถูกจับมือไม่ได้เขินอายหรือแปลกใจ เพราะพวกเขาสัมผัสกันเช่นนี้เสมอ เลิกคิ้วขึ้นนิดๆ “ฉันมีบ้านให้กลับนะอีริค แม้จะไม่ได้สนุกสนานกับเทศกาลคริสมาสต์อีฟ หรือคริสมาสต์เหมือนคนอื่น แต่ฉันยังต้องกลับไปฉลองปีใหม่กับที่บ้านอยู่ดี”

“เดินทางปลอดภัยละ”

“สุขสันต์วันอีฟและคริสต์มาสต์ล่วงหน้าเพื่อนรัก” ปลายจมูกโด่งกดลงที่แก้มอีริคเบาๆ จากนั้นบิดข้อมือและเดินออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้อีริค เวคเนอร์ยกมือลูบแก้มตัวเองอย่างผวาไม่ได้

“ถูกเทพแห่งความตายหอมแก้มในวันนี้ หวังว่าปีหน้าของฉันคงไม่ซวยทั้งปีนะ”

มองแผ่นหลังที่กำลังจะหายลับไปท่ามกลางเกร็ดหิมะสีขาว...เส้นผมสีดำยาว กับดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ไม่เหมือนคนอื่นในหน่วยงาน แต่ความสามารถและอำนาจที่มีนั้นเป็นของจริง ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถก้าวเข้ามาครอบครองตำแหน่งรองหัวหน้าได้ทั้งๆ ที่อายุน้อยที่สุดได้

กลับบ้านเหรอ? เขาเองก็ต้องกลับบ้านเหมือนกัน อีริคยิ้มขำ “ขอให้นายเดินทางปลอดภัย...พีพี

 

 

เกร็ดหิมะสีขาวที่โปรยปรายลงมาจากฟ้าช้าๆ แตะผิวของเสื้อโค้ทสีดำสนิท และเพราะหิมะตกลงมาไม่หนักทำให้เขาไม่เลือกที่จะกางร่วมแต่เดินรับไอเย็นนั้นแทน ดวงตาเรียวแหงนมองท้องฟ้าสีเทา หยุดนิ่งคล้ายซึมซับบรรยากาศไม่สนใจว่าตนเองจะตกเป็นเป้าสายตาแค่ไหน

ด้วยรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาโดดเด่น เส้นผมและสีหน้าที่ไม่เหมือนผู้คนที่กำลังเดินสวนกันไปมา แต่ไม่มีใครปฏิเสธว่ารูปลักษณ์ของเขางดงามสะดุดสายตา และมีเสน่ห์น่ามอง

เมื่อเสียงมือถือของเขาดัง มือขาวเรียวที่ไม่ได้สวมถุงมือก็กดรับก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยนยามได้ยินเสียงปลายสาย

“ผมกลับวันนี้ครับ อาไม่ต้องห่วง...ครับ แน่นอนว่ามีของฝาก หึๆ เดี๋ยวถึงแล้วผมจะโทรฯ หาอีกทีนะครับ แต่ถึงผมไม่โทรผมว่าอาก็ต้องรู้ ขอบคุณครับ” วางสายด้วยรอยยิ้มกว้างระคนขำ ป่านนี้ทางโน้นคงเป็นเที่ยงวันใหม่แล้ว ด้วยระยะเวลาที่ช้ากว่ากันเกือบแปดชั่วโมง เดาได้ไม่ยากเลยว่าตอนนี้เกือบทุกคนในครอบครัวคงกำลังล้อมวงกันทานอาหารแน่ๆ เขาเองก็คิดถึงฝีมืออร่อยๆ ของคุณน้าที่รักแล้วเหมือนกัน

 

และคิดถึงบ้าน...อย่างที่สุด

 

 

 

“เอสเปสโซ่เพิ่มช็อต ไม่ใส่น้ำตาล กับบราวนี่ครับ” พนักงานร้านขนมที่กำลังอึ้งอยู่กระพริบตาปริบๆ เมื่อได้ยินเสียงไพเราะนั้นเอ่ยสั่งเมนู พอเห็นเขาอึ้งก็ยิ้มให้น้อยๆ จนชวนให้หน้าร้อน “ขอบคุณนะครับ” พีพีไม่สร้างความอึดอัดให้พนักงานต่อ เดินมาหาโต๊ะนั่ง เขารู้ว่าตัวเองตกเป็นเป้าสายตาคนอื่นเสมอ พีพีชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว

พอเห็นแดดร้อนจากหน้าต่างร้านที่เป็นกระจกก็ยกยิ้มน้อยๆ ที่โน่นมีแต่หิมะ อากาศร้อนสุดก็ไม่เกินยี่สิบองศา แต่พอกลับบ้านพีพีเหมือนมาเจอห้องซาวน่าเคลื่อนที่ ดีที่เขามันพวกปรับตัวได้ง่ายเพราะงานที่ทำเลยไม่ป่วยฉลองการกลับบ้าน

 

อากาศประเทศไทยมีแต่ฤดูร้อนกับฤดูร้อนมากจริงๆ ด้วย

 

“ขอนั่งด้วยได้ใช่ไหม?” น้ำเสียงทุ้มเย็นของร่างสูงที่สวมเสื้อช็อปสีดำสนิทและร่างที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามทำให้พีพีละสายตาจากบรรยากาศด้านนอกมามอง โต๊ะว่างในร้านยังมีหลายโต๊ะแต่ผู้ชายหน้าตาดีมากคนนี้กลับมานั่งกับเขา

“เชิญครับ” ก็นั่งลงแล้วนี่นา พีพีไม่ใช่คนไร้มารยาท ครอบครัวเขาสอนมาดี ว่าแล้วก็พิจารณามองร่างสูงตรงข้าม สูงกว่าเขาไม่น้อยน่าจะราวๆ 180 กว่าๆ เครื่องหน้าสมบูรณ์แบบจมูกโด่ง ผิวไม่ขาวมาก เส้นผมสีดำไฮไลท์สีเทาที่ปลายทำให้เขาดูดิบเถื่อนรับกับดวงตาสีเฮเซิลคมกริบจนน่ากลัวนั่น

 

ลูกครึ่งสินะ

 

“ของที่สั่งได้แล้วครับ” พนักงานร้านเอาเอสเปรสโซ่กับบราวนี่ของพีพีมาส่ง พรางมองอย่างเขินๆ พีพียิ้มขอบคุณแล้วหันไปยิ้มให้คนฝั่งตรงข้าม “ผมพีพีครับ คุณ?”

“เฮล” ดวงตาคมกริบนั้นมองพีพีตรงๆ...มองราวพิจารณาไปทุกส่วน ซึ่งคนถูกมองก็ไม่คิดหลบนอกจากจะยิ้มน้อยๆ ตามนิสัยแล้วก็ยังดื่มเอสเปรสโซ่ของตัวเองต่อจนเฮลต้องเลิกคิ้วนิดๆ

 

คนแรกเลยที่ยังเป็นตัวของตัวเองอยู่ได้เมื่อโดนเขาจับจ้อง

ก็ไม่น่าแปลกเท่าไหร่...

 

เฮล...นามของเทพเจ้าแห่งความตายตามความเชื่อของนอร์ธ แต่ที่จริงเฮลเป็นนามของเทพสตรีนำมาตั้งชื่อผู้ชายแบบนี้เลยค่อนข้างแปลกแค่พีพีไม่ปฏิเสธเลยว่าเหมาะกับคนตรงหน้ามาก

 

แค่เพียงนั่งเฉยๆ ก็ทำให้ผู้คนอึดอัดหายใจไม่ออกเหมือนกำลังอยู่ต่อหน้ายมทูต

 

“คุณเฮลไม่สั่งอะไรหรือครับ? เอสเปรสโซ่ที่นี่ทำอร่อยใช้ได้เลยนะครับ”

“สั่งแล้ว”

เป็นคนที่ถามคำตอบคำและไร้มนุษย์สัมพันธ์จริงๆ แล้วมันใช่หน้าที่พีพีไหมที่ต้องมาชวนพ่อเทพความตายหน้าหล่อนี่คุย เอาเถอะ...เห็นแก่ที่วันนี้เป็นวันคริสมาสต์ พีพีจะเป็นซานตาครอสใจดีชวนคนอึมครึมคุยเอง

“ผมขอเสียมารยาทถามได้ไหมครับ?”

คิ้วเข้มบนใบหน้าหล่อเหลาคล้ายจะเลิกขึ้นเล็กน้อย มุมปากปรากฏรอยยิ้มเล็กๆ ทำให้ใบหน้านั้นทวีความดูดีมากยิ่งขึ้นไปอีก

 

อา...พีพีเผลอจ้องอย่างตะลึงไปสามวินาทีเลย

 

“อืม” ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะตอบไหมด้วย เฮลเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความผ่อนคลาย รู้สึกสนุกกับการสนทนาอะไรแบบนี้ แวบแรกที่เห็นคนๆ นี้คือสะดุดสายตา ต่อมาคือความสนใจ ดวงตาที่มองเขานั้นมีแววสำรวจและชื่นชม เฮลไม่ได้หลงตัวเอง หน้าตาของไม่มีใครปฏิเสธมันว่าดูดีมาก น่าหลงใหลมาก

“คุณเฮลเป็นนักศึกษาเหรอครับ ผมเห็นคุณใส่ช็อป”

“วิศวะปิโตรเคมี ปีสาม”

“ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องเรียกคุณเฮลว่าพี่ใช่ไหมครับ?” พีพีตักบราวนี่กินช้าๆ

เฮลเลิกคิ้ว “อายุน้อยกว่า?”

“จะบอกว่าผมหน้าแก่เหรอ?” พีพียิ้มน้อยๆ ดวงตาเรียวทอประกายหยอกล้อ ไม่มีทีท่าโกรธเคือง บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายเสียจนเฮลยังรู้สึกตามไปด้วย

 

เป็นคนที่มหัศจรรย์จริงๆ

 

อีกอย่างเขาไม่ได้หมายความว่าพีพีหน้าแก่ กลับกันเลยต่างหาก แต่บรรยากาศรอบตัว ท่าทาง ใบหน้า รอยยิ้มทำให้ดูเป็นผู้ใหญ่ที่เหมือนผ่านอะไรมามากมาย

“ถ้าเทียบผมก็คงปีหนึ่งมั้งครับ...ผมกำลังจะสิบเก้า” ที่จริงพีพีก็แทบจะลืมอายุไปแล้ว เขาไม่ได้เรียนเหมือนเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน ตั้งแต่เด็กมักตามพ่อกับแม่ไปหลายประเทศ พอโตขึ้นหน่อยก็ไปดันไปร่วมงานกับองค์กรประหลาด ไม่ค่อยได้ทำอะไรเหมือนเด็กปกติ คิดๆ ไปแล้วถ้าพ่อกับแม่กลับมาเขาได้โดนสวดยับแน่ๆ อืม...อาจจะกลายเป็นโจ๊กเพราะพ่อชอบใช้หมัดคุยมากกว่า

“เรียนม.ไหน?” เฮลสนใจมาก มากจริงๆ...คนแรกที่สะกดสายตาเขาได้ขนาดนี้

 

คนแรก...ที่ทำให้รู้สึก...อยากครอบครองขนาดนี้

 

“ผมไม่ได้เรียนนะ ปกติอยู่ต่างประเทศ ผมเพิ่งกลับมาถึงเมื่อวานเองครับ”

“เสียดายนะ”

“พูดอย่างนี้แสดงว่าอยากได้ผมเป็นรุ่นน้องเหรอ...แต่ผมไม่เรียนวิศวะแน่นอน”

“มหาลัย M” ใบหน้าหล่อเหลานั้นชะโงกเข้ามาใกล้พีพีเองก็ไม่ได้หลบ ลมหายใจที่มีกลิ่นบุหรี่จางๆ แตะจมูก “มาสิ จะติดใจ” เฮลจงใจเฉียดริมฝีปากตัวเองกับแก้มขาวนั้นเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากร้านอย่างรวดเร็ว

พีพีอึ้ง...ไม่ใช่เพราะสัมผัสร้อนผ่าวที่อุกอาจ แต่เป็นเพราะการที่อีกฝ่ายสามารถประชิดตัวเขาได้ต่างหาก!

กับคนอื่นมันไม่ใช่เรื่องแปลก แต่กับพีพี...ก็คล้ายเป็นการบอกอ้อมๆ ว่าผู้ชายที่ชื่อเฮลมีฝีมือเหนือกว่าเขา!

ยิ่งคิดก็ยิ่งขมวดคิ้ว ก่อนเสียงโทรศัพท์เครื่องสีดำจะสั่นเบาๆ พีพีกดรับทันทีเพราะโทรศัพท์เครื่องนี้เขามักมีไว้ติดต่อเรื่องงาน

( ทานาทอส ) ภาษาอังกฤษที่เรียกกันด้วยฉายา แถมยังใช้เครื่องเปลี่ยนเสียง...คงไม่ใช่คุณมือขวาที่ชอบมอบภารกิจให้แน่ๆ น่าจะเป็น...บอส

“ครับบอส” พีพีขานรับด้วยภาษาเดียวกัน เหมือนอีกฝ่ายจะเงียบไปครู่นึง

( ภารกิจใหม่ )

“ครับ”

( ที่ไทย )

พีพีเลิกคิ้ว ไม่ใช่เพราะเขากลับบ้านก็เลยใจดีมอบภารกิจให้เขาทำที่บ้านหรอกนะ คนในองค์กรไม่มีใครใจดีถึงขนาดนั้นแน่ๆ แล้วมันก็ต้องเป็นงานที่ยุ่งยากวุ่นวายแน่นอน

( เข้าไปในมหาลัย M เฮอร์เมสจะส่งรายละเอียดให้ ) จากนั้นเสียงสัญญาณก็ตัดไปทันที พีพีขมวดคิ้วเคาะนิ้วกับโต๊ะเบาๆ

 

มหาลัย M...มหาลัยเดียวกับเฮล

 

บังเอิญเหรอ? ไม่หรอก โลกนี้มีเรื่องบังเอิญเสียที่ไหน มีแต่เจตนาของใครบางคนมากกว่า แสดงว่าที่เฮลเข้ามาคุยกับเขา

 

ก็มีจุดประสงค์สินะ

 

ประเด็นก็คือ...รู้ว่าพีพีเป็นใครได้ยังไง

คนแบบนี้ถ้าไม่ใช่มิตรก็ศัตรู

 

“คุณลูกค้าครับมีคนฝากอันนี้ให้คุณ” พนักงานเดินมาส่งกล่องไม้เล็กๆ ให้พีพี ขัดความคิดที่กำลังเชื่อมโยงอยู่ในหัว แม้จะแปลกใจแต่เขาก็กล่าวขอบคุณ ดื่มเอสเปรสโซ่และกินบราวนี่จนหมด เรียกเก็บเงิน เมื่อเดินออกจากร้านก็เปิดกล่องออกดู

มันเป็นดอกกุหลาบสีดำสนิทดอกตูมที่กำลังเบ่งบานอย่างสวยงาม ท่ามกลางไหมสีขาวเล็กๆ กลมๆ จำนวนมาก

ดูงดงามเปี่ยมความหมายและในขณะเดียวกันก็เป็นสัญลักษณ์ของ ทานาทอสแห่งอีเดนอีกด้วย

“กุหลาบดำ หึ” พีพีหัวเราะเบาๆ ยิ้มอย่างนึกสนุกเดินไปขึ้นรถของตัวเอง สตาร์ทรถออกไป โดยไม่สังเกตเห็นดวงตาคมกริบของคนที่นั่งอยู่ในรถอีกคันที่ติดฟิลม์หนาทึบ ซึ่งจับจ้องร่างพีพีอย่างไม่วางตา รอยยิ้มยามมองดอกกุกลาบนั้นทำให้มุมปากเขายกขึ้น

“ทำตามคำสั่งเรียบร้อยแล้วครับ” เสียงรายงานจากคนสนิททำให้เขาพยักหน้ารับ

“ดี...กลับ”

กุหลาบสีดำ นอกจากหมายถึงความตายและนิจนิรันดร์แล้ว ยังหมายถึงความปรารถนาครอบครองอันบ้าคลั่งของปีศาจร้าย

 

ต้องเป็นของฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น!


......................


“จะมาเข้าโรงเรียนที่ไทย?...ลูกไม่สบายหรือเปล่า?” ร่างสูงของผู้ชายวัยกลางคนแต่หน้าตาและรูปร่างยังดีเพราะดูแลตัวเองอยู่เสมอเอ่ยถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เมื่อลูกชายตัวดีบอกว่าจะมาเข้าเรียนที่ประเทศบ้านเกิด

“พี่เพลิง! ไปว่าลูกทำไมคะ พีพีสบายดีอยู่ชัดๆ” หญิงสาวตัวเล็กถลึงตาใส่สามีตัวเอง

“ขอบคุณที่เข้าข้างผมครับแม่” พีพียิ้มหวานกอดเอวมารดาตัวเล็กแน่น ชอบกลิ่นกายอันแสนอ่อนโยนและอ้อมกอดอบอุ่นของแม่ที่สุด

“อ้าว ก็ปกติลูกชายคนโตของปายเอาแต่ทำงานให้คนอื่นจนไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องนี่ อยู่ดีๆ มาบอกว่าอยากกลับมาเรียนที่ไทยพี่ต้องตกใจสิ” พระเพลิงหัวเราะน้อยๆ ขำสายตาค้อนขวับของภรรยาตัวน้อยกับสีหน้ายียวนของไอ้ลูกชายตัวแสบ

“พ่อคิดถึงผมใช่ไหมล่ะ เจ้าแฝดกับเวนิสสู้ผมไม่ได้หรอก” พีพีมีน้องชายฝาแฝดสองคนและน้องสาวคนสุดท้องที่พวกเขาทั้งบ้านหวงมากอีกหนึ่งคนซึ่งตอนนี้น้องสาวอยู่กับคุณยายของพวกเขาที่กระบี่ แต่ไม่กี่วันก็คงบินมาฉลองปีใหม่ด้วยกัน

“หลงตัวเองเหมือนใครกันนะ”

“เหมือนพี่เพลิง” เพชรน้ำหนึ่งว่า มือถือถาดอาหารและยกวางบนโต๊ะ ก่อนจะเบ้ปากใส่หลายๆ ทีแม้อายุไม่น้อยแต่นิสัยแมวมึนติดเจ้าของนั้นไม่เคยหายไปเลย

“พี่ว่าเหมือนแมวมากกว่านะ เพราะพี่ไม่เคยหลงตัวเอง” พระเพลิงยักไหล่ ส่วนพีพีนั้นหัวเราะหึๆ ช่วยอาเพชรจัดวางอาหาร มื้อนี้อาอัณณ์คนดีของเขาโชว์ฝีมือเต็มที่ต้อนรับที่พีพีกลับบ้าน เพราะพ่อกับแม่ของเขาต้องเดินทางอยู่เสมอช่วงตอนอายุน้อย ไม่สะดวกที่จะติดสอยห้อยตามคุณพ่อคุณแม่ไป พีพีก็ได้อาเพชรกับอาอัณณ์เลี้ยงมา ทำให้เขาติดนิสัยความใจดี ใจเย็นมาจากอาอัณณ์และติดนิสัยแมวๆ บางอย่างมาจากอาเพชร

“พีพี...ที่มาเรียนเรื่องงาน?” ภาษาแมวๆ ที่คุ้นชินแล้วทำให้พีพียิ้ม ครอบครัวรู้ว่าเขาทำงานอะไรและไม่เคยห้าม ทุกคนสนับสนุนในสิ่งที่เขาเลือกเสมอ ถ้าเขาท้อหรือไม่ไหวก็แค่กลับมาบ้านที่มีทุกคนอยู่ ดังนั้นพีพีจึงรักครอบครัวยิ่งกว่าอะไรทุกอย่างในโลก

“ใช่ครับ ไม่ดีเหรอ ผมจะได้ใช้เวลาอยู่ไทยบ้าง อาทั้งสองจะได้ไม่ต้องคิดถึงผมไง”

“ใครคิดถึง” เพชรน้ำหนึ่งแบะปาก ผลักหัวหลานชาย เจ้าตัวดีชอบแย่งกอดอัณณ์ แย่งอ้อนอัณณ์ ใครจะไปคิดถึง แต่ถ้าพีพีอยู่ก็มีคนให้ซ้อมมือซ้อมเท้าด้วยต่างหาก เด็กคนนี้ฝีมือดีกว่าพวกฝาแฝดกวนประสาทนั่นเยอะ

“ไม่คิดถึงก็ได้ เดี๋ยวเจ้าแฝด อาเกรย์กับอาน้ำชาก็มา” น้องชายฝาแฝดของพีพีสองคน อาดังกับราวีอยู่ในความดูแลของคุณอาคู่นี้ ด้วยเหตุผลเดียวกับเขา เพราะเจ้าแฝดขี้เกียจเดินทางจึงเกาะอาเกรย์กิน คุณอาที่เห่อหลานสุดๆ มีหรือจะไม่ใจอ่อน

“พีพีจะเรียนอะไร และเรียนที่ไหนครับ?” อาอัณณ์ยกอาหารจานสุดท้ายมาวางแล้วเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

“ที่ทำงานเขารีเควสมาให้ผมแล้วครับอาว่ามหาลัยไหน เดี๋ยวผมไปจัดการเรื่องหอกับรายงานตัว ส่วนสาขาก็...วิทยาการคอมฯ ครับ”

ทุกคนทำสีหน้าแปลกใจกันสุดๆ โดยเฉพาะพระเพลิงที่หัวเราะหึๆ มองหน้าลูกชายคนโตด้วยประกายตาขำๆ พีพีเป็นพวกที่มีปัญหากับเทคโนโลยี และเจ้าตัวก็ไม่เคยคิดที่จะชอบมันสักที

 

ให้พีพีไปเรียนเรื่องพวกนี้...คนออกคำสั่งโหดร้ายจริงๆ

 

“โชคดีนะไอ้ลูกชาย เอาใบปริญญาด้านนี้มาฝากพ่อกับแม่ก็ดีนะ หึๆ”

“พี่เพลิงอย่าแกล้งลูกสิคะ” ปายตีคนข้างๆ อายุขนาดนี้ก็ยังเป็นจอมมารขี้แกล้งอยู่ดี

“ใครจะเรียนอะไรกันครับ?” น้ำชากับเกรย์ที่จูงมือเจ้าแฝดเข้ามา พอเห็นพี่ชายก็ทำสีหน้ากวนประสาทใส่แต่ก็เดินไปกอดพี่ชายด้วยความคิดถึง

“พีพีเตี้ยลงนะ”

“แต่ยังหอมเหมือนเดิม”

สองแฝดผลัดกันพูดไปมา พีพีหัวเราะ ยีหัวเจ้าน้องชายด้วยความคิดถึง อายุ 16 แต่จะสูงเท่าเขาแล้ว อีกสองสามปีเจ้าแฝดต้องสูงกว่าเขาแน่ๆ ดีนะที่ลูกชายบ้านเขาไม่ได้ความตัวเล็กจากแม่มา

“อาน้ำชา อาเกรย์ สวัสดีครับ” น้ำชากับเกรย์กอดหลานชายแน่น สวัสดีพี่ๆ บนโต๊ะก็เตรียมทานอาหารกันเรียบร้อย

“เมื่อกี้หลานจะเรียนคอมเหรอ? ที่ไทย? อย่าบอกนะว่าทำงาน” น้ำชาเอ่ยถามเบาๆ ตักอาหารใส่จานคนรักข้างๆ

“ครับ...เรื่องงานนี่แหละอา เขารีเควสมาทุกอย่าง ผมไม่อยากขัดรู้สึกว่างานนี้บอสสั่งการด้วยตัวเองด้วยครับ”

“บอสของอีเดน?” พระเพลิงหันมาถาม “สั่งงานด้วยตัวเองด้วย? ปกติเด็กคนนั้นไม่ค่อยขยับตัวนะ งานนี้ถ้าไม่หินสุด ก็ต้องเป็นงานไร้สาระที่ไม่มีใครอยากทำแน่นอน”

พีพีหรี่ตามองพ่อตัวเอง...พ่อของเขารู้จักบอสผู้มากปริศนาของอีเดน ทั้งๆ ที่คนในองค์กรประมาณ 99% ไม่รู้จัก เขาเองก็ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่พีพีภูมิใจในตัวพ่อเสมอ...พ่อของเขาเป็นผู้ชายที่สุดยอดที่สุดในโลก

“มหาลัยอะไรน่ะพีพี” เกรย์มองหลานชายด้วยความเป็นห่วง เพิ่งกลับมาก็ต้องทำงานอีกแล้ว

“มหาลัย M ครับอา ผมมีชื่อแล้วทางอีเดนจัดการให้เรียบร้อย เหลือแค่ให้ผมไปรายงานตัว อีกสองสามวันผมค่อยไปจัดการเรื่องหอพักด้วย”

“มหาลัย M? อ๋อ...หลานจะหาหอพักทำไม แถวนั้นมีโรงแรมของพ่ออาอยู่เยอะ ไปพักที่นั่นดีกว่า เดี๋ยวอาจัดการให้ จะได้มีคนดูแลด้วย หลานน่ะบางทีก็เอ๋อ ยิ่งไม่ได้กลับไทยมานานอาไม่ไว้ใจ พี่ชาหัวเราะอะไรครับ!” เกรย์หันไปทำตาขวางใส่คนข้างๆ

“หัวเราะเจ้าดื้อขี้บ่นและขี้หวงครับ แต่อาเห็นด้วยกับเจ้าดื้อนะพีพี ไปอยู่โรงแรมดีกว่า สะดวกกว่าหอพักหลายอย่าง”

“ขอบคุณครับ” พีพียิ้มเขาชอบการ โชว์หวาน ของคนทั้งคู่ เวลาเขากลับไทยถ้าไม่ใช่ช่วงวันหยุดยาวหรือเทศกาลพิเศษ พ่อกับแม่ก็อยู่ต่างประเทศจึงไม่ค่อยได้เจอกัน แต่ถ้ารวมกันเมื่อไหร่ทุกคนก็จะแสดงความรักกันแบบนี้จนพีพีรู้สึกอิจฉา นี่ถ้าอาสิงห์กับอาช้างมาด้วยจะดีกว่านี้ แต่ปีใหม่ก็คงได้เจอกัน ทั้งคุณโลคัสและอาอเล็กซ์ด้วย ทุกคนไม่เคยพลาดโอกาสที่จะได้นับถอยหลังด้วยกันหรอก

“เดี๋ยวอาไปช่วยจัดการครับ สองสามวันนี้อาว่าง” อัณณ์ลูบหัวแมวมึนข้างๆ ที่กำลังหน้ายุ่ง “ไปด้วยกันครับ แถวมหาลัย M มีร้านอร่อยด้วย”

แมวที่กำลังหน้าบึ้งเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแฉ่งทันทีเมื่อเจ้าของชวนเดท พีพีหันไปมองน้ำชายฝาแฝดที่กำลังปิดจมูกมองบนใส่เพดานพร้อมกัน

“พีพีระวังเหม็นความรักนะ”

“อาเพชรขี้อวดตลอดเวลาอะ บอกเลย”

“แฝดกวน” เพชรน้ำหนึ่งทำตาขวางใส่หลานชาย บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข พีพีชอบบรรยากาศแบบนี้ที่สุด เขายิ้มกว้างหัวเราะไปกับเรื่องราวต่างๆ ที่แต่ละคนยกมาเล่าเป็นเครื่องเคียงระหว่างทานอาหาร

 

คุณซานต้าของเขา...ก็คือครอบครัว

 

 

 

บรรยากาศมหาลัยวันแรกที่เฟรชชี่ทุกคนได้สัมผัสนอกจากการรับได้รับป้ายชื่ออันน่ารักจากรุ่นพี่มาแขวนแล้ว ก็คือเสียงกลอง เสียงเพลงและการสันทนาการผ่อนคลายความตึงเครียด เรียกได้ว่าบรรยากาศแบบนี้มีเพียงปีหนึ่งปีเดียวและมีไม่กี่ประเทศที่ยังคงเหลืออยู่

 

มันก็...น่ารักดี

 

พีพียิ้มทำให้รุ่นพี่ที่ยืนอธิบายอยู่หน้าแดงจัดกับรุ่นน้องเฟรชชี่ปีหนึ่งที่มีเสน่ห์เหลือล้น ใบหน้ามีเสน่ห์ที่เรียกว่าหล่อก็ได้สวยก็ได้ รับกับดวงตาเรียวที่โตและคม ไหนจะเส้นผมสีดำสนิทยาวที่ถูกมัดรวบเอาไว้เป็นหางม้ากับชุดนักศึกษาถูกระเบียบ รอยยิ้มน้อยๆ แต้มใบหน้าตลอดเวลานั่นอีก

 

โอย...ถ้ารุ่นน้องจะงานดีขนาดนี้

รุ่นพี่ก็ใจไม่ดีนะคะ

 

“ขอบคุณนะครับ” พีพียิ้มหวานยกมือไหว้อย่างมีมารยาทเพราะคุณน้าและคุณแม่สอนเขามาดี จนรุ่นพี่ปลื้มแล้วปลื้มอีก เอาป้ายสีขาวที่ใส่ซองพลาสติกเขียนว่า น้องพีพี ComScience’ มาแขวนคอไว้ ก่อนจะเดินไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ ตามทางที่รุ่นพี่ชี้ ส่วนรุ่นพี่ก็หันไปอวดชาวโลกแข่งกันขิงว่าน้องฉันดีอย่างนี้ มีมารยาทอย่างนี้ หล่ออย่างนี้

 

-เป็นนักศึกษาวิทย์คอมฯ ปีหนึ่ง ตามหาทายาทของฟอร์โนและคุ้มครองเขาจากศัตรู ภารกิจระดับ SS-

 

คำสั่งสั้นๆ บรรทัดเดียวทำเอาพีพีเงียบไปหลายนาที รู้สึกเหมือนบอสที่ไม่เคยเห็นหน้ากำลังหาเรื่องแกล้งเขาหรือเปล่า? ทายาทของฟอร์โนเป็นใครไม่รู้ รู้แค่ว่าเรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์มหาวิทยาลัย M ให้ไปตามหาให้ไปคุ้มครอง แถมประทับตราภารกิจระดับ SS มาให้ เหอะๆ

องค์กรที่พีพีทำงานอยู่นั้นชื่อว่า อีเดน ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับโลกสีเทาหรือสีดำจะได้ยินชื่อนี้ดี อีเดนรับ คุ้มครองคนกับของ ตามความพอใจของคนรับงาน ก็ทำหน้าที่คล้ายบอดีการ์ด...แต่อีเดนไม่ต้องทำงานเป็นกลุ่มหรือทีม แค่คนเพียงคนเดียว...ก็พอ เพราะสมาชิกแต่ละคนได้รับการฝึกฝนที่เข้มงวดและคัดเลือกผู้ที่มีพรสวรรค์เท่านั้น ไม่เกี่ยงอายุ ไม่เกี่ยงเชื้อชาติแค่มีฝีมือและผ่านบททดสอบอันแสนโหดร้ายมาได้ก็พอ

พีพีไม่เคยตั้งใจจะมาอยู่องค์กรนี้เลย เขาแค่ติดสอยห้อยตามพ่อไปธุระ แค่เห็นการทดสอบและถูกท้าทาย สมัยอายุน้อยเขาเป็นประเภทไม่ค่อยยอมแพ้อะไร อยู่ดีๆ ก็ผ่านมาอย่างงงๆ พ่อสุดที่รักของเขาก็เห็นว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีเลยเห็นดีเห็นงามถีบลูกชายส่งมานี่

อีเดนแบ่งหน่วยย่อยเป็นสี่หน่วย หน่วยละเจ็ดคน โดยแบ่งตามลำดับฝีมือ ส่วนมากเด็กใหม่จะอยู่หน่วยสี่ จากนั้นก็มีการเลื่อนขั้นขึ้นมาแล้วแต่ความสามารถและผลงาน หน่วยสี่ หน่วยสาม หน่วยสอง และหน่วยที่หนึ่ง สมาชิกตั้งแต่หน่วยที่สองจะได้รับฉายาประจำตัวเป็นของตัวเอง

ส่วนมากอีเดนไม่ค่อยยื่นมือเข้ามายุ่งกับภารกิจแทบเอเชียเท่าไหร่นัก งานคราวนี้ถือเป็นกรณีพิเศษที่นานๆ ทีจะมี แถมบอสผู้แสนลึกลับยังสั่งการด้วยตัวเองซ้ำยังระบุชื่อเขามาอีก

ปึก!

คิดอะไรเพลินๆ ก็เดินชนคนอื่นเข้าจนพีพีต้องยกมือกุมจมูก...มันเจ็บ!

“เหม่อ” เสียงทุ้มอันแสนคุ้นหูกับบรรยากาศเยือกเย็น อึดอัดชวนให้หายใจไม่ออกทำให้พีพีรีบเงยหน้ามองคนที่ชนเขาทันที ก่อนจะอ้าปากน้อยๆ แล้วยิ้มหวานสลายไอทะมึนๆ รอบตัวร่างสูงกว่า

“พี่เฮล” เสียงเรียกพี่เฮลนั้นสดใสกังวาน ไม่สนว่าจะมีหลายคนสูดลมหายใจเฮือกอย่างไม่เชื่อหู “ได้เจอกันอีกครั้งจนได้ ผมมาเป็นรุ่นน้องพี่แล้วละ แต่ผมเรียน ComScience นะ ฝากตัวด้วยครับ”

เฮลหรี่ตามองคนที่แนะนำตัวกับเขาแล้วยังยิ้มหวานให้อีก ก่อนตอบรับเสียงเรียบ “อืม จะไปไหน”

 

เฮลถามคนอื่นกลับ! OMG!

 

เหล่าชาวมหาลัย M มุงแต่ละคนอาปากค้างทำตาโตกันอย่างไม่อยากเชื่อ คนอย่างเฮลที่แทบจะไม่เคยอ้าปากพูดอะไร ไม่สนใจอะไร กับถามคนอื่น?

 

น้องคนนี้เป็นใครกันแน่!

 

“ไปรวมกับปีหนึ่งคณะแพทย์คนอื่นครับ” พีพียังคงยิ้ม แต่ในใจเก็บรายละเอียดและบรรยากาศรอบตัวไว้อย่างครบถ้วน ดวงตาที่เหลือบมองซ้ายขวาเล็กน้อยโดยแทบจำไม่ได้นั้นทำให้เฮลกระตุกยิ้มมุมปาก

 

หึ...กุหลาบยังไงก็มีหนามแหลมอยู่ดี

ยิ่งเป็นกุหลาบดำ หนามแหลมยิ่งอันตราย

 

“พีเฮลเรียนวิศวะนี่ จะไปรับน้องเหรอครับ?”

“เปล่า” เฮลไม่เคยคิดอยากร่วมกิจกรรมไร้สาระ นอกจากบางทีที่มันเหลือทนจริงๆ เขาจะมาจัดการเอง ที่มามหาลัยวันนี้...ก็เพื่อพบคนตรงหน้าโดยเฉพาะ

“หือ...อย่าบอกนะว่ามาหาผม? คงไม่หรอก เราเพิ่งเจอกันแค่เพียงครั้งเดียวเอง” พีพีหัวเราะ ส่วนเฮลนั้นกระตุกยิ้มมากขึ้น รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศเย็นยะเยือกขึ้นพร้อมกับเสียงสูดลมหายใจเฮือกยาวๆ ของคนรอบตัว

 

เฮลยิ้ม! เชี่ยแล้วววววว!!

ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้โลกแตกหรอกนะ!

 

“ไม่ต้องโยนหินถามทาง” เฮลรู้ทัน โน้มใบหน้าลงมากระซิบเสียงทุ้ม “ฉันมาหานาย”

พีพีเลิกคิ้ว ไม่ได้หวาดกลัวหรือกังวล เขาแค่...สงสัย

คงไม่ใช่ทายาทของฟอร์โนที่เขาตามหาหรอกใช่ไหม? แต่ข้อมูลคือเรียนวิทย์คอมนี่นา สายข่าวของอีเดนไม่เคยผิดพลาด...ไม่สิยกเว้นเวลาหมอนั่นมันเมา เพราะเคยส่งพีพีไปคุ้มครองศัตรูจนเกือบลงมือฆ่าเป้าหมายที่ต้องคุ้มครองจริงๆ ไปแล้ว

“ดีใจจังครับ” พีพีไม่ได้ถอยห่างแค่เบี่ยงตัวเล็กน้อยก็สามารถสร้างอาณาเขตปลอดภัยให้ตัวเองได้ การป้องกันตัวเองนั้นทำให้เฮลหัวเราะหึๆ ถอยหลังกลับมาสองก้าว “ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันใหม่นะครับ เดี๋ยวผมไปรับน้องสาย”

พีพียกมือไหว้ แต่ไม่ทันได้เอาลงมือใหญ่เย็นเยียบก็รวบมือของเขาเอาไว้เสียก่อน ซ้ำยังบีบเบาๆ แบบที่พีพีสลัดไม่หลุดอีก

 

ร้ายกาจ...

 

ดวงตาเรียวหรี่ลง มองมือที่ถูกกุมไว้หลวมๆ แต่ทุกครั้งที่เขาพยายามดึงออก มือใหญ่กว่าจะบีบและพลิกมาจับไว้อย่างรวดเร็ว

 

คนๆ นี้มีฝีมือที่ไม่ธรรมดาอย่างที่คิด

 

“ผมว่าคุณปล่อยมือรุ่นน้องของผมได้แล้วนะครับ...เฮล” น้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมๆ กับที่ไหล่ของพีพีถูกดึงออกมา เมื่อไม่สามารถสัมผัสได้ว่ามีคนเข้ามาใกล้ พอรู้ตัวพีพีก็ตวัดมือตามสัญชาตญาณแต่ชะงักไว้เสียก่อน เพราะมีคนอยู่เยอะแล้วตอนนี้ตัวเองยังเป็นเฟรชชี่หน้าใสปีหนึ่งอยู่ จึงปล่อยมือข้างลำตัวเสร็จก็ยิ้มหวานให้คนที่เข้ามาดึงไหล่เขา ส่วนคนรอบตัวนั้นแทบจะเป็นลมกันให้หมด เอาสองคนนี้มาเจอกัน...

 

หวังว่าวันนี้มหาลัยคงไม่ต้องปิดทำการ!

 

พอหันมองก็อึ้งนิดๆ...ร่างสูงในชุดนักศึกษาถูกระเบียบและเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าหล่อเหลาดวงตาสีน้ำตาลอ่อน กับเส้นผมสีเดียวกันเพียงแต่เข้มกว่า ผิวกายขาวอมชมพู ปากแดงสด เรียกได้ว่ามีเสน่ห์ทุกมุมมอง

“คุณ...”

“ผมเป็นประธานการรับน้องของคณะวิทย์และมาตามคุณครับปีหนึ่งน้อง...พีพี” ดวงตาคมก้มมองป้ายชื่อที่รุ่นน้องแขวนอยู่ ทำเป็นไม่เห็นปฏิกิริยาตอบโต้เมื่อครู่ ทั้งๆ ที่เสี้ยวหนึ่งของแววตามีประกายถูกใจวาบผ่าน

“อ๋อ ขอโทษด้วยนะครับ” พีพีพยักหน้า ในใจกำลังแขวะมนุษย์ที่หน้าตาดีเกินไปทั้งสองคนนี้อยู่ คนแรกจงใจ คนที่สองก็จงใจ! เขารู้ดี เป็นประธานการรับน้องแล้วทำไมต้องมาใส่ใจรุ่นน้องแสนดีอย่างพีพีคนเดียว เจตนาชัดๆ!

“ไปกันเถอะครับน้องพีพี” มือใหญ่แตะมือพีพีเบาๆ อย่างมีมารยาท พีพีขมวดคิ้วหันไปมองเฮล ก่อนจะยิ้มให้ ถ้าถามเขาว่าระหว่างเฮลกับรุ่นพี่คณะตัวเอง เขายังรู้สึกว่าอยู่กับเฮลแล้วดีกว่านิดนึง เพราะหมอนี่ร้ายแบบรู้ว่าร้าย ไม่เหมือนอีกคน...สวมหน้ากากเทพบุตรทั้งๆ ที่ความจริงคือปีศาจ

“ไว้เจอกันนะครับ พี่เฮลยังไม่ได้กินกาแฟด้วยกันกับผมเลย” หมายถึงครั้งแรกที่เจอกัน อีกฝ่ายบอกว่าสั่งกาแฟไว้แต่สุดท้ายก็ไม่รอกิน

เฮลหัวเราะหึ ยกมือแตะแก้มพีพีเบาๆ ก่อนจะหันไปมองคนข้างตัว แล้วเอ่ยเสียงเย็น “อย่ายุ่งให้มากนัก...ไชน์” มือใหญ่ดึงกลับมา แล้วก็หมุนตัวกลับ พีพีได้แต่เลิกคิ้วหันมามองรุ่นพี่อีกคนข้างๆ

“ผมไชน์ เราไปกันเถอะ” ไชน์เก็บความไม่พอใจในดวงตาไป กลบเกลื่อนมันไว้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอันเป็นนิสัย ผายมือเป็นเชิงบอกรุ่นน้องคนสำคัญ

“อ่า...ครับ” พีพีก้มศีรษะน้อยๆ ในใจกำลังวิเคราะห์อย่างหนัก

 

หนึ่งในสองคนนี้...อาจเป็นเป้าหมายของงาน คนหนึ่งคือมิตร อีกคนหนึ่งคือศัตรู

หรือไม่ก็ศัตรูมันทั้งคู่...

 

ชีวิตพีพีทำไมมีแต่งานหนักนะ! ถ้างานนี้สำเร็จเขาจะเรียกวันลาสักสามเดือนเลยคอยดู!

 

 ................................


ไม่รู้จะสงสารพีพีหรือยังไงดี เพราะยังไงน้องก็คือจอมมารน้อยๆ อะค่ะ 5555 ก่อนอื่นคนเขียนขอชี้แจงตอนนี้สักนิดเนอะ คนเขียนเขียนขึ้นมาเพื่อเป็นตอนพิเศษวันคริสมาสต์ให้ทุกคน ไม่ได้จะเปิดเรื่องใหม่แต่อย่างใดเลยค่ะ ในอนาคตถ้าหลายๆ คนยังไม่ลืมและคิดถึงคนเขียนอาจจะมาเขียนเรื่องของน้องพีพีต่อ เพราะคนเขียนเองก็ยุ่งมากจนแทบจะปั่นพี่ชากับเสี่ยสิงห์ไม่ทัน งืออออ T_T

กับตอนนี้สารภาพเลยค่ะว่าตกใจและปลื้มมากที่ทุกคนเดาออก คือทุกคอมเมนท์รู้อะว่าน้องเป็นใคร จำได้ว่าเขียนชื่อน้องไปในตอนพิเศษแค่ตอนเดียวเอง ตอนจะเล่นเกมชิงรางวัลคนเขียนก็แอบเครียดเหมือนกันกลัวคนที่มีเล่มไว้ในครอบครองแล้วจะน้อยใจ ว่าทำไมเพิ่งมาแจกเองตอนนี้ คนเขียนได้หนังสือหลังทุกคนอีกค่ะ 555 แล้วคนเขียนดีใจมากและขอบคุณมากที่สนับสนุนกัน สำหรับรายได้บางส่วนจากนิยาย OXYTOCIN คนเขียนได้นำไปมอบให้มูลนิธิบ้านสงเคราะห์สัตว์พิการ (ในความอุปถัมภ์ของหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน) ด้วยค่ะถือว่าพวกเราร่วมทำสิ่งดีๆ ไปด้วยกันเนอะ ^_^

มาถึงรางวัลกันบ้าง คำตอบของคำถามก็คือ "พีพีเป็นลูกชายของพี่เพลิงกับปาย" ค่ะ สำหรับคนที่ได้รับรางวัลสามารถส่งชื่อและที่อยู่มาที่ Email : rew11636@gmail.com หรือทาง DM Twiter @deffadil ของคนเขียนนะคะ สามารถส่งได้ถึงวันที่ 3 มกราคม 2562 และคนเขียนจะส่งของไปให้วันที่ 5 มกราคม 2562 นะคะ ถ้าหลังจากวันที่ 3 คนเขียนจะถือว่าสละสิทธิ์นะคะ

ใกล้ปีใหม่แล้วทุกคนอย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ ระมัดระวังตัวเองให้มากๆๆๆๆ สำหรับวันนี้คนเขียนไปนอนแล้วค่ะ มาเสียดึกเพราะอินเตอร์เน็ตไม่ดี

สำหรับวันนี้...ฝันดีและราตรีสวัสดิ์นะคะ ^_^

........................................

สี่คนแรกที่ตอบถูกคือ

คุณ สิรินธร (@fomushi) 

คุณ iamlaze_ (@alonealone555)

คุณ Namnapha (@Namnapha) 

คุณ p.pap (@pangcrackers)


ส่วนสามรางวัลจากการสุ่มก็คือ 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 611 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,164 ความคิดเห็น

  1. #3141 fdy (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 12:49

    เปิดเรื่องนี้เถอะนะคะ อยากอ่านมาก เปิดไว้ก่อนแต่ยังไม่ต้องลงเนื้อหาก็ได้ค่ะแต่เปิดให้อุ่นใจว่าจะมีเรื่องนี้แน่ๆ เอาไว้ให้คุณนักเขียนมีเวลาเมื่อไหร่ค่อยมาลง อยากอ่านต่อมากจริงๆ *กอดขา*

    #3,141
    0
  2. #3131 0818770547 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 08:06
    ชอบ เปืดตัวน้องพีพี ซะขนาดนี้ เปิดๆๆๆๆๆๆๆ เรื่องเถอะ พลีสสสสสสสสสสส
    #3,131
    0
  3. #3076 famandfriends (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 00:06
    ชอบบอ่ะ น่าติดตามมม เนื้อเรื่องต้องมันส์แน่ๆๆๆๆๆ รอเลยค่ะะะ ติดบ่วงนิยายไรท์ทุกเรื่องเลยยงือออิ นี่ตามมาจากนายท่านคนงามเลยค่ะ แอบเสียดายที่มาอ่านช้าไม่ได้อ่านตอนที่ปิดเลยยยแงงงง
    #3,076
    0
  4. #3056 Airzaa1810 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 00:18
    อยากอ่านอีกจังเลยยย
    #3,056
    0
  5. #3004 ดันทาเลียน (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 19:03

    ไรท์ เปิดเรื่องนี้ต่อนะคะ

    ชอบมากกก อยากอ่าน pleaseee

    #3,004
    0
  6. #2997 montasukruksa (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 19:06
    อยากอ่านเรื่องของพีพีต่อค่ะไรท์
    #2,997
    0
  7. #2956 Akari_j (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 02:16
    ไรท์ อยากอ่านเรื่องของพีพีด้วยอ่า

    เปิดเถอะน้าาา พลีสสสส
    #2,956
    0
  8. #2937 KaNGeE_GiRl (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:55
    เปิดเรื่องนี้ด้วยนะคะ
    งื้ออ ชอบบบ ดีต่อจายยย
    #2,937
    0
  9. #2913 tidaratok (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 00:42
    สาธุ

    ขอให้ไรท์เปิดเรื่องนี้ด้วยเถอะค่ะ

    นำเรื่องมาสนุกขนาดนี้แล้ว

    เปิดเถอะ พลีส
    #2,913
    0
  10. #2848 Maple_MeU (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:18
    อยากอ่านต่อจังเลยค่า
    #2,848
    0
  11. #2846 Rose37 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 20:45
    อยากอ่านจนของพีพี ให้พวกนั้นรู้ว่าที่บ้านยิ่งกว่ามาเฟียย...แค่คิดก็อยากแล้วง่าาา
    #2,846
    0
  12. #2755 AfterApriL (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 10:32
    ต้องเปิดแล้วแหละไรท์ 55555555
    #2,755
    0
  13. #2754 liver2541 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 07:00
    มาไม่ทันนนน แต่มีเจ้าแมวกับพี่อัณณ์คนดีอยู่แล้ว 5555
    ชอบน้องพีๆ มากเลยค่ะ คือคาแรคเตอร์แต่ละคนน่าสนใจมว๊กกก คุณไรท์ไม่สนใจเปิดเรื่องใหม่สักหน่อยหรือคะ 5555 เราทีมเฮลค่ะ!
    #2,754
    0
  14. #2753 t r ♡ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 22:17
    เรื่องของพีพีมันต้องมีแล้วล่ะ เปิดเรื่องเถอะนะคะๆๆๆ จะตั้งหน้าตั้งตารอเลยค่ะ พลีสสสสสส
    #2,753
    0
  15. #2752 Thatsawan To Love (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 21:26
    มาอย่างนี้ไรท์ต้องเปิดเรื่องน้องพีแล้วละคร้าาาาาาา
    #2,752
    0
  16. #2747 Jezzy Jimmy (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 23:50
    อือหือ ถ้าตอนพิเศษมาแนวนี้แล้ว เปิดเรื่องใหม่เถอะค่ะ รอติดตามเลย
    #2,747
    0
  17. #2746 CastleHill (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 18:57
    อ๊ากกก พีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากอ่านสนุกมากๆ
    #2,746
    0
  18. #2743 devilnamfon (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 15:57

    อยากอ่านอ่ะ เปิดเรื่องนี้ด้วยน๊าไรท์ พลีสสสสสสส
    #2,743
    0
  19. #2742 BifernSasikan (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 12:59
    สนุกมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #2,742
    0
  20. #2741 -PSmile- (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 12:27
    แงงงงงง อยากอ่านมากๆ อยากให้เปิดเรื่องนี้นะๆๆๆ
    #2,741
    0
  21. #2739 pw0993651845 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 10:41
    อยากเรื่องอีก เปิดเรื่องนะนะนะนะ
    #2,739
    0
  22. #2737 ampphns (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 07:41
    อยากให้เปิดเรื่อง น่าอ่านมาก เปิดนะๆๆๆ
    #2,737
    0
  23. #2736 A_pigfly (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 07:35
    เปิดเรื่องเลยยยยยยยย
    #2,736
    0
  24. #2735 ice132905 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 07:07

    เปิด เรื่อง! เปิด เรื่อง! เปิด เรื่อง! เปิด เรื่อง! เปิด เรื่อง! เปิด เรื่อง!เปิด เรื่อง! เปิด เรื่อง!

    เปิด เรื่อง! เปิด เรื่อง! เปิด เรื่อง! เปิด เรื่อง! เปิด เรื่อง! เปิด เรื่อง!
    #2,735
    0
  25. #2734 ice132905 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 07:06
    เปิดพลีส เปิดเรื่อง

    นะๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2,734
    0