fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 50 : Long Fic : AllKaga...Bloody Rose...บทที่ 9 แวมไพร์บาป...แปดเปื้อนโลหิต...ฟินิกซ์ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    9 เม.ย. 59





Long Fic : AllKaga...Bloody Rose...

บทที่ 9 แวมไพร์บาป...แปดเปื้อนโลหิต...ฟินิกซ์ 



ดวงจันทร์กลมโตที่ส่องประกายอยู่บนท้องฟ้ายามราตรีฉายแสงเข้ามายังหน้าต่างบานใหญ่ซึ่งเปิดรับลม ร่างแกร่งภายใต้ชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดเดินออกมา มือเรียวยาวก็ยกขึ้นขยี้เส้นผมชื้นเหงื่อ ดวงตาคมมองบรรยากาศที่เงียบสงบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเลิกคิ้วนิดๆเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างในสวนของคฤหาสน์ กลิ่นอายที่คุ้นเคยทำให้ร่างเขาหายวับไปทันที...

“มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียวครับ...ไทกะ?” เสียงทักที่ทำให้คนเหม่อสะดุ้ง ก่อนจะหันมายิ้มแหยๆ

“อะ...อา...คาชิ...”

เขานึกว่าเป็นสิ่งมีชีวิตลี้ลับเสียอีก

“คิดมากอะไรอยู่เหรอครับ?” ร่างของหัวหน้าผู้คุมกฎที่นั่งลงข้างๆพร้อมรอยยิ้มบางๆ...คากามิสังเกตว่าอาคาชิไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่นัก...ยิ้มยากพอๆกับมิโดริมะ เพียงแค่คนผมเขียวน่ะจะยิ้มทีหนึ่งก็อบอุ่นชวนให้ละลาย...ส่วนอีกคน...

ยิ้มทีขนลุกและน่ากลัวมากๆ...

แต่กับเขา รอยยิ้มของอาคาชิจะ...นุ่มนวล...และคล้ายคลึงกับคำว่า...อ่อนโยน

“ทำไมว่าฉันคิดมากล่ะ”

“ก็คิ้วขมวดเข้ากันขนาดนี้” มือแกร่งเอื้อมมาคลึงตรงหว่างคิ้วให้อย่างเบามือ “คิดเรื่องที่เล่าให้ฟังใช่ไหมล่ะครับ?”

เหมือนอย่างที่พวกเขากังวล...กุหลาบงามกำลังโทษตัวเอง...

นิสัยถอดแบบมาจากท่านพ่อเฮียวเซย์เลยจริงๆด้วย

ชอบเอาความทุกข์มาไว้ที่ตนเอง ต่อหน้าพวกเขาก็ทำเป็นยิ้มแย้มไม่มีอะไรแต่จริงๆแล้วก็...คิดมาก

“ไม่ได้...”

“ถ้าไทกะพูดว่าไม่คิดมากผมจะชิมของหวานตรงนี้เลย...และไม่แน่ใจด้วยว่าพรุ่งนี้ใครบางคนจะตื่นไหว” มือแกร่งเลื่อนมาลูบไล้เรียวปากสีพีชอย่างสื่อความหมาย ดวงตาเรียวสีแดงเบิกกว้างนิดๆก่อนจะมองร่างที่นั่งข้างๆอย่างสังเกต...

อาคาชิ...ในชุดคลุมอาบน้ำ...ห่ะ...ชุดคลุมอาบน้ำ!!

ดวงหน้าขึ้นสีแดงแจ๋ขึ้นมาทันที “บังคับ...” เสียงงึมงำที่ทำให้คนขี้แกล้งหัวเราะหึๆในลำคอ

“ก่ะ...ก็...คิด...นิด...คิดมากก็ได้...” กำลังจะบอกว่าไม่คิดอะไรแต่เขาก็กลัวคำขู่นะ เจ้าพวกบ้านี่ยิ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่หื่นมากๆด้วย

“นี่อาคาชิ...ฉันสมควรเกิดมาหรือเปล่า?”

สายเลือดของเขาก่อปัญหามากมาย ทั้งแด๊ด...ทั้งมัม ทั้งคุณพ่อ...แล้วตอนนี้ยังมาก่อปัญหาให้พวกอาคาชิอีก...จนบางทีอดคิดไม่ได้ว่าหากเขาไม่ได้เกิดมา...จะดีกว่าไหม?

“อย่าคิดแบบนั้นสิครับ!” มือแกร่งรั้งร่างหอมเข้ามากอด “แล้วก็อย่าไปพูดให้คนอื่นฟังด้วย...”

ไม่อย่างนั้นได้โดนลงโทษและทำให้รับรู้แน่ๆว่ากุหลาบแดงนี่...ล้ำค่าเพียงใด

“เท็ตสึยะน่ะต้องทำตัวนิ่งๆไม่พูดแต่กดดันไทกะด้วยสายตา”

คากามิพยักหน้าตาม “คุโรโกะทำแบบนั้นจริงๆล่ะ...ส่วนอาโอมิเนะต้องโวยวายหนวกหู คิเสะก็ต้องทำหน้าร้องไห้และทำสายตาลูกหมา...มุราซากิบาระต้องโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงจนอาจทำลายข้าวของ...ส่วนมิโดริมะ...”

“ชินทาโร่ก็จะนิ่ง...นิ่ง...และนิ่ง...”

“แต่สายตาน่ะทำให้ฉันสำนึกผิดสุดๆ...” คากามิหัวเราะ นึกภาพตามทันที...

นั่นสิเขาคิดไปได้ยังไงนะ...ในเมื่อมีอีกหลายคนที่ให้ความสำคัญกับเขา...มากมายขนาดนี้

“แล้วผม...ก็จะ...โกรธมาก”

“แต่ตอนนี้นายไม่โกรธ...”

“แค่ครั้งนี่น่ะครับ” อาคาชิยักไหล่ หมายความตามนั้นจริงๆ...หากเขาได้ยินคำพูดนี้จากปากไทกะเป็นครั้งที่สองอีกล่ะก็...จะจับอีกฝ่ายอยู่บนเตียงไม่ให้ไปไหนเลยคอยดูสิ!

“ตอนแรกก็คิดนะว่าตัวเองถูกเตะส่งมาในโรงเรียนผีสิงแล้วจะเป็นยังไง” คนกลัวผีอย่างคากามิว่า “แต่...โชคดีที่ได้เจอพวกนาย...ได้รู้จักพวกทาคาโอะ” ทอดสายตามองท้องฟ้า

“พูดจาน่ารักนะครับ...” อาคาชิชม “แต่นี่ได้เวลานอนของคนขี้เซาแล้ว...ไทกะรีบเข้านอนเถอะ”

“อาคาชิ...”

“ครับ?” ดวงตาคมหันมองคนเรียกก่อนจะเบิกตานิดๆ จากนั้นก็ยกยิ้มด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ กุหลาบแดงคงไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ตัวเองทำสีหน้าอย่างไร...

แววตาออดอ้อน ใบหน้าลังเลขึ้นสี และมือที่กุมชายเสื้อคลุมอาบน้ำของเขาเอาไว้...

มัน...น่ารักมากๆ

“ฉะ...ฉัน...ฉันไปนอนด้วย...อ่า...ได้...ได้...ไหม?” คำขอน่าฟังออกมาจากปากสีพีช ร่างแกร่งใช้แรงที่มากกว่าคนปกติดึงคนที่วันนี้ทำตัวน่ารักมาในอ้อมแขน

“ได้สิครับ...ให้ผมกอดไทกะจะได้หลับฝันดี” รู้ว่าอีกฝ่ายยังคิดมากกับเรื่องราวมากมาย แต่บางที...ไอ้การทำแบบนี้มันก็เหมือนกับ...การยั่วดีๆนี่เอง

เอาเถอะ...เขาจะพยามอดทนแล้วกัน เพราะเห็นแก่คนที่ไม่สบายใจจนเผลอลืมการระวังตัวไป...ไม่สิปกติไทกะก็มีความระมัดระวังตัวติดลบอยู่แล้ว ชอบออดอ้อนโดยธรรมชาติ...ยั่วยวนโดยไร้มารยา

เป็นความใสซื่อและบริสุทธิ์...

 ร่างคนทั้งสองหายวับไปปรากฏในห้องนอนกว้าง อาคาชิวางร่างคนหลับลงบนเตียง เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบ ก่อนจะสอดตัวเข้าไปนอนในผ้าห่มผืนเดียวกับอีกคน กลิ่นหอมของดอกกุหลาบแตะจมูก ร่างแกร่งนอนตะแคงใช้มือเท้าศีรษะ ดวงตาคมทอดมองด้วยความอ่อนโยน มือแกร่งไล้เส้นผมนุ่มสีดำแดงเล่นเบาๆ

มันให้ความรู้สึกราวขนแมว...ถึงจะเป็นแมวตัวโตที่ใกล้เคียงเสือก็เถอะ

แต่นิสัยและกริยาท่าทาง...ไทกะก็เหมือนเสือน้อยๆ...ไม่สิแมวขนฟูนั่นล่ะ

เพราะเป็นอย่างนั้นพวกเขาถึงอยากปกป้อง...

“อาคาชิ...” เสียงเรียกพร้อมแสงสีเขียวอ่อนที่ปรากฎขึ้นในห้องทำให้อาคาชิเปลี่ยนไปนั่งพิงหัวเตียงแทน

“ชินทาโร่...มีอะไรหรือครับ?”

“อิมาโยชิซังกับฮานามิยะซังมาแล้ว...ทำไมมานอนห้องนี้ล่ะ?” ถึงจะไม่แปลกใจก็เถอะนะ...

“ไปนั่งกังวลคนเดียวอยู่ที่สวน...ผมตั้งใจจะกอดปลอบแท้ๆ”

“วันนี้นายมีประชุม...และ...ไอ้กอดปลอบนี่ให้คากามิฟื้นตัวสักหน่อยเถอะ”

ถูกพวกคนหื่นเงียบกับหื่นมากอย่างคุโรโกะและอาโอมิเนะกินไปจนอ่อนแรงขนาดนั้น...ถ้าโดนคนโรคจิตอย่างอาคาชิไปอีกคน...คากามิคงได้ไข้ขึ้นจริงๆแน่

“ผมรู้...” อาคาชิว่า ถอนหายใจเบาๆ “ผมจึงอดทนไงล่ะครับ...”

ไม่อย่างนั้นเขากดไทกะบนสวนนั่นแล้วล่ะ...

จะได้ไม่คิดอะไรมากนอกจากเรื่องของพวกเขา...

สนใจแค่พวกเขา...

มอง...แค่พวกเขา

“หน้าตาไม่บอกเลยนะว่าคิดอะไรอาคาชิ”

“หึๆ...แล้วหากเป็นชินทาโร่?”

“อย่างน้อยฉันก็ไม่รุนแรงเหมือนพวกนาย”

“อืม...นั่นสินะครับ” กระตุกยิ้มนิดๆ ก่อนจะหอมแก้มคนหลับแรงๆด้วยความหมั่นเขี้ยว กระซิบพึมพำข้างใบหู

“งั้นไปกันเถอะครับ...ทุกคนมาพร้อม?”

“อืม...” มิโดริมะอังฝ่ามือเหนือศีรษะคากามิก่อนจะส่งพลังของตัวเองเข้าไป เสร็จแล้วก็โน้มหน้าจุมพิตเบาๆที่หน้าผาก “ฝันดีนะ...เจ้าตัวป่วน”

“ว่าแต่ชินทาโร่...พาตัว หมอนั่นมาได้ใช่ไหมครับ?”

“มุราซากิบาระเป็นคนลงมือ...”

เพราะอย่างนั้น...ไว้ใจได้ หากเจ้ายักษ์นั่นเอาจริงเมื่อไหร่...ก็น่ากลัวที่สุด เพียงแต่ชอบทำตัวเหมือนเด็กติดขนมหวานและหมาตัวโตอ้อนคากามิเท่านั้นล่ะ หากไม่พอใจใครก็...เอาแต่ใจอย่างที่สุด

“แล้วสภาพ?”

“ก็ไม่ตาย...”

“ปะทะกับอัตสึชิได้สูสีเหรอครับ?” เลิกคิ้วนิดๆอย่างแปลกใจ

“พลังของหมอนั่นมากจากสายเลือดที่ยอดเยี่ยม...”

“หึ...แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเราก็ไร้ความหมาย...”

สายเลือดของแวมไพร์ที่แข็งแกร่งที่สุด

“อาคาชิ” มิโดริมะหรี่ตา

“ครับ?”

“อย่าเผลอฆ่าไปล่ะ” เขาเตือน...เพราะรู้ดีว่าหากควบคุมตัวเองไม่อยู่เมื่อไหร่ หัวหน้าผู้คุมกฎก็จะสามารถส่งใครก็ตาม...ให้ดับสลายไปได้ทันที

“ผมไม่ทำหรอกน่า” ยักไหล่อย่างไม่สนใจ “ไปเถอะครับชินทาโร่” ดวงตาคมทอประกายพร้อมจิตสังหารมากมายที่มิโดริมะได้แต่ถอนหายใจเบาๆ...ดูท่าอาคาชิจะไม่ค่อยยอมทำตามที่พูดเลย

“ผมอยากเจอจะแย่กับ...ซานาดะ ชินนุ น่ะ”

 

 

“ง่วงงงงงง...” เสียงงึมงำของเพื่อนสนิททำให้คากามิเอี้ยวตัวไปมองก่อนจะเลิกคิ้วนิดๆ

“นายไม่ได้นอนเหรอทาคาโอะ...พี่อิมาโยชิกับพี่ฮานามิยะเอาแต่ใจกับนายหรือไง ฮะๆ”

“น่าหมั่นไส้นะคากามิจัง!” ทาคาโอะยื่นมือขาวมาผลักหัวเพื่อนแรงๆหนึ่งทีข้อหาซ้ำเติมเขา

“เดี๋ยวเถอะ...อย่าให้นายโดนแบบฉันบ้างนะ จะหัวเราะไม่หยุดทั้งวันเลย!!

เพราะคนของคากามิจังเองก็เป็นพวกไม่ปกติอยู่แล้วด้วย

“คาซุจัง...” เสียงทุ้มๆที่เอ่ยพร้อมมือโบกไหวๆ กับบรรยากาศในห้องเรียนที่เงียบสนิททำให้ทาคาโอะกับคากามิรู้ทันทีว่าใครมาเยือน...ก็...ท่านรองกับท่านประธานตัวต้นเหตุนั่นล่ะ

“พี่ฮานามิยะ? พี่อิมาโยชิ? มาทำไมที่นี่อ่ะครับ...ไม่เข้าเรียนเหรอ?”

“อ๋า...โดดล่ะสิ นิสัยไม่ดีจริงๆ” ทาคาโอะกับคากามิรุมว่าให้สองหนุ่มส่ายหน้า

“มาดูคาซุจังน่ะสิ...ไม่นึกว่าจะมาเรียนไหว” ดวงตาภายใต้กรอบแว่นนั้นฉายแววเจ้าเล่ห์

“อีกอย่างถึงพวกฉันไม่เรียนก็ฉลาดกว่านายสองคนนะ” ฮายามิยะยักไหล่ ก่อนจะใช้แขนแกร่งช้อนร่างเด็กน้อยของตัวเองขึ้น “ไปให้มิโดริมะรักษา แล้วเดี๋ยวค่อยกลับมา”

“ผมไม่เป็นไรนะ”

“อย่าดื้อสิ...”

“เพราะหากบอกว่าไม่เป็นไรอีกคำเดียว...คาซุจังอาจไม่ได้ออกไปไหนอีกนานเลยนะ” มองรอยยิ้มเอาแต่ใจนั่นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยอมแพ้ ก่อนจะยันฝ่ามือลงกลางหลังเพื่อนสนิทที่ดูจะชอบใจเหลือเกินกับท่าทีและความลำบากของเขา

“โอเคครับ...เดี๋ยวจะเข้าเรียนภาคบ่ายแล้ว ไม่นานนะ”

“อืม...”

“งั้นคากามิจังดูแลตัวเองดีๆอย่าดื้อ อย่าซน เข้าใจไหม?” ท่านประธานสั่งจริงจัง จนคนถูกทำเหมือนเด็กย่นคิ้ว ถลึงตาใส่แต่พอเห็นกล่องขนมยี่ห้อดังก็ยิ้มแป้นและขายเพื่อนทันที

“เอาไปนานๆเลยก็ได้นะ ไม่ว่า ฮะๆ” ทาคาโอะแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะถูกแวมไพร์เอาแต่ใจสองคนพาไป

 คากามิไม่สนใจบรรยากาศที่มองพวกเขาเป็นจุดเดียว เดินฮัมเพลงในลำคอไปยังโต๊ะของตัวเอง ก่อนจะเปิดกล่องขนมสุดหรูกิน “อื้อหือ...ไดฟุกุนี่อร่อยสุดๆ”

 ท่าทางการกินอย่างมีความสุขนั้นแม้จะน่าหมั่นไส้แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่า...น่ามอง เป็นคนที่มีรอยยิ้มเจิดจ้า บรรยากาศสดใสที่แค่เห็น...ก็ทำให้อดยิ้มตามไม่ได้

“คากามิคุง...” เสียงหวานๆที่เรียกทำให้มือซึ่งยัดขนมเข้าปากชะงักก่อนจะมอง

หมอนี่...หากจำไม่ผิด...คนในกลุ่มของซานาดะ ชินนุ...อืม...ชื่อ...

“นาย...” ท่าทางครุ่นคิดที่เหมือนลืมชื่อเขาไปแล้วนั่นทำให้หนุ่มน้อยหน้าหวานกำมือแน่น

รังเกียจจนไม่อยากมาใกล้...หากไม่ใช่เพราะท่านผู้นั้นล่ะก็...

“ลันกิ...นายยังไม่ส่งการบ้านวิชาภาษาอังกฤษ”

“การบ้าน? ฉันส่งไปแล้วนะ”

“ไม่มีงานของนาย ไปเช็คที่ห้องพักอาจารย์ด้วย”

“หา!!” ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที เขาจำได้ว่าส่งไปแล้วนี่หว่า...การบ้านให้เขียนเรียงความภาษาอังกฤษสามหน้าซึ่งมิโดริมะกับอาคาชิเป็นคนทำ เพราะคากามิขี้เกียจ

“ห่ะ...งั้นเดี๋ยวฉันไปเช็คที่ห้องพักอาจารย์เอง เออ...ขอบใจที่มาบอกนะ”

“หึ...” รอยยิ้มน่าขนลุกปรากฏบนใบหน้าหวานของหนุ่มร่างเล็ก

คากามิขยี้หัวตัวเองก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาตรงผนังห้องเกือบๆยี่สิบนาทีก่อนจะเข้าเรียนภาคบ่าย เขามีเวลา ยิ่งเรียนไม่ค่อยเก่ง คะแนนก็ไม่ค่อยมี แถมยังโดดเรียนเป็นประจำอีก ขืนผลการเรียนออกมาย่ำแย่เกินทนได้ถูกแด๊ดบ่นยาวอีกแน่ๆ ไม่สิ...เขาได้โดนคนที่บ้านร่ายมหากาพย์ให้ฟังชัวร์เลย

พอชั่งน้ำหนักความลำบากที่จะเกิดขึ้นได้แล้วก็ก้าวเท้ายาวๆขึ้นอีก มือเรียวผลักประตูห้องออกก่อนบรรยากาศเย็นยะเยือกจะพุ่งเข้าจู่โจมแต่มีหรือที่เขาจะสนใจ เดินดุ่มๆไปที่กองงานของอาจารย์ประจำวิชาก่อนจะค้นดูช้าๆ โดยไม่สังเกตว่าภายในห้องนั้นไม่มีใครเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งเขตอาคมสีดำสนิทก็กางทับรอบๆห้องจนทำให้เหมือนกับ...

ห้อง...ปิดตาย

“ไม่เจอจริงๆด้วย...แล้วงานของฉันไปไหนล่ะเนี่ย!!” บ่นงึมงำเขาไม่อยากเขียนใหม่ด้วยอ่ะ “หืม?” ทำจมูกฟุดฟิด

กลิ่นดอกกุหลาบ...

“เธอน่ะเหรอ??” เสียงทุ้มนุ่มนวลที่ทำให้ร่างคากามิสะดุ้งเฮือก ก่อนจะตวัดดวงตามองที่มาของเสียง...

เขาไม่รู้เลย...ที่สำคัญพอมองเห็นก็รู้สึกว่าร่างกายกำลัง...สั่น

ร่างสูงที่นั่งบนขอบหน้าต่างชุดคลุมสีขาวปักลายกุหลาบแดง ในอ้อมแขนเขาก็เต็มไปด้วยดอกกุหลาบช่อโต เส้นผมสีดำสนิทยาวสลวยนั้นปลิวไสวต้องลม ดวงตาคมสีดำรับกับใบหน้าและผิวกายขาวซีดจนเห็นเส้นเลือด...ดวงตาที่ไร้ซึ่งประกายแห่งชีวิต

เหมือนหมอนั่น...ซานาดะ

“คุณ...”

“พอมองใกล้ๆแบบนี้แล้วเหมือนมาก” คนพูดหายวับมาปรากฏบนใกล้คากามิเพียงแค่คืบ แม้อยากขยับหนีแต่ร่างกาย...ไม่ทำตาม

มือใหญ่แตะใบหน้าของเขาเบาๆ ทั้งเส้นผม...แววตา ช่างเหมือนกุหลาบงามในความทรงจำของเขาเหลือเกิน... ไล้สายตามองเนคไทที่คากามิสวม เข็มกลัดซึ่งกำลังเรืองแสงบางๆ ก่อนจะกระตุกยิ้ม

คงคิดว่าป้องกันอย่างแข็งแกร่ง...มันก็ใช่พลังมนตราคุ้มครองที่ตราโดยแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาหกคนไม่มีวันทำลายได้

 แต่นั่นจำกัดขอบเขตแค่แวมไพร์และมนุษย์...ไม่รวมถึง...เขา

“ไม่เคยมีใครสะกดกุหลาบแดงได้...แต่ผมทำได้ รู้ไหมทำไม?” มือนั้นปัดเส้นผมคากามิออกก่อนจะจ้องมองอย่างโหยหา...มองทะลุไปยังตัวตนของใครอีกคน

“เพราะผมอาบเลือดจากหัวใจของกุหลาบแดง...พรสุดท้าย”

ของผู้หญิงโง่ที่เชื่อในความรักจนต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของเขาเอง

“นี่...ชื่ออะไรล่ะ?...อือ...นั่นสิ เธอคือคากามิ ไทกะสินะ” คากามิสูดลมหายใจลึกๆ

ผู้ชายคนนี้...ราวกับคนที่เสียสติ แต่ก็ยังมีสติ เป็นคนที่มีรอยยิ้มแปดเปื้อน

มือใหญ่ช้อนมือคากามิขึ้นมา ตราพันธสัญญากำลังเรืองแสงอ่อนๆ “มิโดริมะ คุโรโกะ อาโอมิเนะ...” ไล้ตามสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่ปรากฏบนหลังมือของคากามิ ก่อนจะปล่อยจิตสังหารจนกระจกปริร้าว เมื่อเห็นตราตระกูล

...ฟินิกซ์สีดำสนิท...

“อาคาชิ!! กระทั่งลูกชายของเขาก็ยังได้ครอบครองกุหลาบแดง!!!” คากามิถูกดันชิดผนัง แววตาสีดำสนิทนั้นฉายความบ้าคลั่งชัดเจน

“ทำไมล่ะ!!! ทำไม!! จะผ่านไปกี่ร้อยกี่พัน ก็มีแค่หมอนั่นที่ได้ครอบครองกุหลาบแดง!!! ทำไมไม่เป็นฉัน!!

“นี่!! ปล่อยสักที!!” คากามิออกแรงกระแทกเจ้าคนโรคจิตออกไป

บรรยากาศรอบตัวหมอนี่น่ากลัวชะมัด!! น่าขนลุก!!

“เป็นบ้าอะไรหา!!

“หึๆๆ...ฮะๆๆ...เหมือน...เหมือนมาก ฮะๆๆๆ”

“โว๊ะ! ตาลุงนี่ท่าทางจะไม่เต็ม!! นี่!! ลุงน่ะ...ใช่ เอ่อ...ชื่ออะไรนะ!!” ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างครุ่นคิด

คนที่พวกแด๊ดเล่าให้ฟัง...

ท่าทางเหล่านั้นเหมือนกับคนที่เขารักแทบจะเป็นพิมพ์เดียวกัน กุหลาบแดงอีกคนก็ไม่ชอบจำชื่อใครให้มันยุ่งยาก...

“เฮียวเซย์...” เสียงเรียกเบาๆทำให้คากามิขนลุกยิ่งกว่าเดิม

“ฉันไม่ใช่แด๊ด!!

“ผมรู้...เธอไม่ใช่เขา” มือใหญ่คว้าร่างคากามิอีกครั้งแต่คราวนี้มีหรือที่จะอยู่เฉย เท้าเรียวยกสะบัดเตะไปเต็มแรงอย่างไม่ไว้หน้า มือเรียวกำหมัดหลวมๆพร้อมสู้เต็มที่

“ฉันไม่อยากคุยกับลุงแล้ว!! ถอยไปห่างๆเลย!!

คนน่ากลัว!

“หึๆๆ ฮะๆๆ...เข้มแข็งดีนะเธอน่ะ...เข้มแข็งจนฉัน...” บรรยากาศหนักอึ้งพลันกดทับลงมา คากามิมุ่นคิ้ว ร่างทรุดลงและถูกตรึงเอาไว้กับพื้นห้อง ก่อนที่ร่างแกร่งจะคร่อมทับ ตรึงมือเอาไว้เหนือศีรษะ ไล้ปลายเล็บแหลมไปตามใบหน้าได้รูป

อยากบดขยี้ทำลาย...บางทีหากไม่ได้ครอบครอง...ก็ทำลายกุหลาบงามนี้ให้แหลกสลายไปซะ

เพราะยังไงๆ...กุหลาบแดงก็สมควรจะมีแค่คนเดียว!!

“นี่...คากามิคุง ถ้าหากว่าผมฆ่าเธอ...เฮียวเซย์จะออกมาเจอกับผมไหม?”

  

ต่อจ้าาาาา


“ถ้าสงสัยขนาดนั้น...ลองถามเคียวในมือผมดูไหมล่ะครับ?” เสียงทุ้มเยือกเย็นของใครบางคนดังขึ้น พร้อมเคียวสีดำสนิทที่ตวัดพาดคอของร่างซานาดะ เจิ้ง คมเคียวกดแรงๆ อย่างไม่สนใจว่าจะทำให้บาดเจ็บ เรียวปากพึมพำเสียงเบา ก่อนร่างของคากามิจะมาปรากฏในอ้อมแขน

“อะ...อา...คาชิ” คากามิเอ่ยถามอย่างสงสัย...

อาคาชิตอนนี้...เยือกเย็นและขนลุกจนน่ากลัวมาก บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกกดดันจนหายใจแทบไม่ออก

“กล้ามากนะครับ... แตะต้องคนสำคัญของพวกเขา ใช้วิธีสกปรก...” อาคาชิรู้ดีว่าพลังป้องกันผ่านเข็มกลัดที่พวกเขาทั้งหกคนร่ายเวทมนต์ไว้นั้นจะป้องกันได้เฉพาะแวมไพร์ และมนุษย์ ที่คิดจะทำร้ายคนที่พวกเขาปกป้อง

แต่นั่น...ไม่รวมถึงกุหลาบแดงด้วยกันเอง

ถึงแม้ซานาดะ เจิ้ง จะเป็นแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์...แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นผู้ที่กุหลาบแดงรักอย่างสุดหัวใจ และจากความจริงที่เขาได้รับรู้...

คนที่ฆ่าหญิงสาวผู้น่าสงสารอย่างชิรายูกิ และใช้เลือดจากหัวใจ...

พรสุดท้ายของกุลาบแดงก็คือ...แวมไพร์ตรงหน้า...

ช่างรู้จักใช้ประโยชน์จากพลังของตัวเองนัก!! ไหนจะการล่อลวงเด็กในโรงเรียนนี้...เพราะความเกลียดชังต่อไทกะอีก!!

“แวมตาแบบนี้...คนตระกูลอาคาชิอย่างนั้นเหรอ?” เจิ้งถอยออกมาเล็กน้อย เคียวด้าวยามในมืออาคาชิตวัดกลับมาข้างตัว ก่อนจะมองกุหลาบงามในอ้อมแขน

ไม่สนใจอีกคนด้วยซ้ำ...ทำราวกับไร้ตัวตน

“ไทกะไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” ถ้าคนของพวกเขามีความหวาดกลัวในแววตาล่ะก็...รับรองเลย!! จะฝังหมอนั่นเสียตรงนี้ล่ะ!! เขาไม่สนใจด้วยว่าพวกท่านพ่อจะว่ายังไง!!

“อืม...แค่ไม่ชอบ ตาแก่นี่ยิ่งกว่าคนโรคจิตอีกอ่ะ อาคาชิ!!” แม้จะอยุ่ในสถานการณ์ตึงเครียดแค่ไหน แต่รอยยิ้มก็ยังผุดขึ้นบนเรียวปากของอาคาชิอยู่ดี เพราะแววตาสีแดงสวยของคากามินั้นไร้แววของความหวาดกลัว มีเพียงไม่ชอบใจและหงุดหงิด...รวมถึงความสงสารบางเบา ริมฝีปากสีพีชแบะลงเล็กน้อย

ท่าทางกำลัง...งอน

น่ารัก...ไทกะทำให้ความดำมืดขมุกขมัวกลายเป็นความสดใส

“นี่อาคาชิ...เจ้าบ้าคากามิล่ะ?” เสียงของอาโอมิเนะดังขึ้นพร้อมตัวดำๆที่ไม่เหมาะกับการเป็นแวมไพร์เลยแม้แต่น้อย

“ปลอดภัยดีครับไดกิ”

“เห...งั้นฉันขอหักคอคนได้ไหม? เบื่อๆ”

“หึ! ตอนนี้ผมก็รู้สึกอยากทำอย่างนั้นเหมือนกันครับ”

“นี่ๆ อย่าพูดจาเรื่องแบบนี้กันน่าตาเฉย!!

“ไทกะไปกับชินทาโร่ไหมครับ? อย่าอยู่ดูเลย”

เขาไม่อยากให้กุหลาบแดงเห็นในยามที่พวกเขาใช้อำนาจของแวมไพร์เต็มกำลัง...และพร้อมที่จะฆ่าใครสักคน

“หืม? ทำไมอ่ะ ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย พวกนายจะเป็นยังไงก็ยอมรับได้ทั้งนั้นล่ะน่า!

คิดว่าเขานี่อ่อนแอ? บอบบาง? หรือเป็นคนอ่อนไหวง่ายขนาดนั้นเลย? ถ้าไม่ใช่เรื่องผีๆ จะเป็นอะไรคากามิก็ไม่หวั่นล่ะน่า!!

“ทำตัวน่ารักว่ะ!” อาโอมิเนะยกยิ้มก่อนจะฉวยโอกาสหอมแก้มนิ่มแรงๆ

“นั่นสิครับ...น่ารักขึ้นทุกวันด้วย” อาคาชิหอมแก้มอีกข้างที่ว่างอยู่ทันที “แต่เพื่อความสบายใจของพวกผมนะครับ”

“อ่ะ...อืม ก็ได้ๆ ระวังตัวล่ะ”

“หึ! ไม่ต้องห่วงน่า!” อาโอมิเนะยื่นมือมาข้างหน้าก่อนแสงสีน้ำเงินเข้มจะล้อมรอบร่างของคากามิแล้วร่างนั้นก็หายวับไปทันที ดวงตาคมเข้มที่เมื่อครู่ยังระยับและอ่อนโยนตอนนี้...เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร

“ซานาดะ เจิ้ง?”

“ลูกชายตระกูลอาโอมิเนะสินะ?” เสียงพึมพำเบาๆ ก่อนจะตวัดตาคมมองอีกคน...เกลียดชัง เค้าโครงหน้าที่เหมือนคนที่เขาเกลียด แววตา...บรรยากาศรอบตัว...เหมือนราวกับเป็นคนเดียวกัน

“อาคาชิ เซย์จูโร่ ครับ” อาคาชิแนะนำตัวเอง

“ไม่อยากรู้จักหรอกนะ”

“งั้นเหรอครับ...เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่าการที่คุณกล้าแตะต้องกุหลาบงามของพวกผมหรอกนะ”

“นายจะจัดการคนเดียวไหมว่ะอาคาชิ?” อาโอมิเนะควงดาบคู่กายไปมา แววตากระหายเลือด

“ครับ...ถือว่าเป็นเรื่องของผมส่วนหนึ่งด้วย”

“อ๋อ ใช่สิถูกเหม็นขี้หน้าน่าดูเลยนี่หว่า”

“หึ!” อาคาชิไม่ตอบแต่หายวับไปภายในพริบตา ก่อนเคียวด้ามยาวจะตวัดฉับอย่างรวดเร็วใส่ร่างที่เคลื่อนตัวหลบ คมเคียวเน้นจุดตายและลงน้ำหนักอย่างกะเอาถึงชีวิต แววตาสีแดงคมนั้นทอประกายยะเยือกด้วยจิตสังหาร อำนาจของแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาแผ่มาโดยที่เจ้าของไม่คิดจะระงับ

อาโอมิเนะเลิกคิ้ว เท็ตสึ...ยุ่งอยู่ป่ะว่ะ เสียงถามไปทางอำนาจจิต

ครับ? อาโอมิเนะคุง คากามิคุงไม่เป็นอะไรมาก มาถึงก็บ่นหิวแล้ว สบายใจได้ครับ ทางคุณล่ะครับ?

อาคาชิกำลังหงุดหงิด แบ่งพลังมากางอาณาเขตแถวนี้ที ฉันคนเดียวไม่น่าจะเอาอยู่

ได้ครับ...

ท่านหัวหน้าน็อตหลุดขึ้นมาเมื่อไหร่โรงเรียนได้ระเบิดหายวับไปแน่ๆ

เก่ง...เด็กคนนี้เรียกได้ว่าอัจฉริยะ ดวงตาสีดำเทาของเจิ้งมองอาคาชิที่รุกโจมตีเข้ามาอย่างไม่เว้นช่องว่าง คมเคียวนั้นบาดผิวเนื้อจนเจ็บแสบ แต่ละครั้งที่ฟาดฟันเน้นจุดตายอย่างไม่ปราณี...

เด็กคนนี้ไม่เหมือนอิจิตรงที่...เลือดเย็นกว่าคนเป็นพ่อมาก อิจินั้นยังไม่เคยลงมือกับเขาแบบเต็มที่...

“อย่าเหม่อสิครับ ผมไม่อยากหาว่ารังแกคนไร้ทางสู้” อาคาชิเอ่ยเสียงเย็น เปลวไฟสีดำสนิทปรากฏขึ้นรอบๆห้องทันที

“เฮ้ย! อาคาชิ! เอาอะไรออกมาใช้ก็ให้เพลาๆหน่อย! มันลำบากเฟ้ย!!คิดจะเอาไฟนิลธกาลมาใช้นี่ตั้งใจจะเผาทุกอย่างใช่ไหมหา!!

 เปลวไฟที่สืบทอดมาในตระกูลของราชาแวมไพร์...อัคคีเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถสังหารแวมไพร์ได้...

“ผมบอกแล้วว่าไม่ใจดีหรอก!” คนอายุมากกว่านั้นรู้ว่าสถานการณ์กำลังย่ำแย่...แผนการณ์ที่วางไว้ไม่อาจมาเสียหายหรือมีจุดบอดตรงนี้ มือเรียวซีดเอื้อมบีบของบางอย่างให้แตก ก่อนกลิ่นเลือดจะคละคลุ้งไปทั่วห้อง...แต่เป็นกลิ่นเลือดที่หอมไปด้วย...กุหลาบ

“นี่มัน...” อาคาชิชะงักเล็กน้อย และนั่นก็เพียงพอให้ร่างของเจิ้งหายวับไปในพริบตา

“เลือดของกุหลาบแดง!! เจ้านั่นนิสัยชั่วร้ายมาก!!” อาโอมิเนะขมวดคิ้ว...เป็นคนฆ่าผู้หญิงที่ชื่อชิรายูกิ ใช้เลือดจากหัวใจของเธอคนนั้นอาบร่างลูกชายและตัวเอง แถมตอนนี้ยังใช้เลือดนั้นเป็นสื่อกลางในการหนีอีก!!

ลบหลู่คนตาย...ย่ำยีคนที่รักตัวเองอย่างบริสุทธิ์ คลุ้มคลั่ง...บาปหนา  

“ผมว่าความชั่วร้ายของเขาไม่ใช่แค่นั้นหรอกครับ...” หลอกใช้จิตใจของนักเรียนในโรงเรียนนี้เพื่อให้ได้เข้ามา...และ...อาจแม้กระทั่งหลอกใช้สายเลือดของตัวเอง

“ช่างเถอะ...กลับกันดีกว่าอาคาชิ ไปดูเจ้าบ้านั่นหน่อย”

“นั่นสิครับ...ไทกะคงเป็นห่วงพวกเราแล้ว” ร่างทั้งสองหายวับไปทันทีที่กล่าวจบ ทิ้งไว้เพียงเขตอาคมที่เริ่มจางหายกับสภาพห้องที่เหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

 

 

“อาโอมิเนะ!! อาคาชิ!!” คากามิร้องขึ้นอย่างดีใจทันทีเมื่อเห็นร่างของคนทั้งสองปรากฏขึ้นในสายตา วิ่งตึงๆไปตรงหน้าก่อนจะกอดคอเจ้าของชื่ออย่างแรง

“ดีที่พวกนายปลอดภัย!! นึกว่าตาแก่โรคจิตนั่นจะทำร้ายพวกนายเสียแล้ว” สองหนุ่มอึ้งไปนิดๆ ก่อนจะยกรอยยิ้มขำๆ

สัมผัสความห่วงใยอย่างซื่อบริสุทธิ์นั้นด้วยความอิ่มเอมใจ...

“เหอะ! คิดว่าฉันคนนี้เป็นใครกันล่ะ แค่คนโรคจิตคนเดียวทำอะไรไม่ได้หรอก!!” อาโอมิเนะยักไหล่อย่างน่าหมั่นไส้ มือแกร่งโอบแผ่นหลังคากามิกลับ ก่อนจะไต่ไล้ระดับลงไปเรื่อยๆ...

“หยุดนะเจ้าคนลามก!!” คากามิจับมือที่กำลังเคล้นคลึงสะโพกเขาเล่น ก่อนจะขึงตาใส่ด้วยใบหน้าแดงๆ อาคาชิหัวเราะฉวยโอกาสฝังจมูกลงไปบนซอกคอหอมกรุ่นแล้วผละออก

“ถ้าสบายใจแล้วช่วยมาทางนี้ด้วยครับทั้งสองคน”

“เลิกทำลามกกับคากามิจจิแล้วรีบๆมาเล่าให้พวกผมฟังสักทีฮะ”

“นั่นสิ...อาคาจินอ่า....มิเนะจิน...ด้วย”

“นายเล่นปล่อยจิตสังหารอย่างกับจะฆ่าใครนะอาคาชิ” มิโดริมะปราม

“อ๋อ...หมอนั่นน่ะเหรอ เจอกันครั้งหน้าผมฆ่าแน่ๆครับ” แววตาสีแดงเย็นเยียบ ไม่มีคำว่าล้อเล่นแม้แต่น้อย “ทางนี้เรียบร้อยดีนะครับ?”

“อืม...คนในโรงเรียนไม่ได้รับผลกระทบอะไรทั้งสิ้น...ยกเว้นหมอนั่น”

มนุษย์เครื่องแบบขาวที่เป็นคนพากุหลาบแดงไปส่งถึงมืองซานาดะ เจิ้ง

“เป็นคนที่จิตใจบิดเบี้ยวมากฮะ” คิเสะแบะปาก...เพราะเขานี่ล่ะที่เป็นคนลงมือจัดการเด็กคนนั้น...กักขังเอาไว้ในห้วงความคิตที่เปี่ยมด้วยความริษยาจนทำร้ายตัวเอง

“ห่ะ? มีคนหลอกให้ฉันไปหรอ? ไม่นี่หว่า” คากามิเกาหัว “ห่ะ...หือ...หรือว่าหมอนั่น...ชื่อ...ชื่ออะไรว่ะ”

“ลันกิ”

“อ่ะ ใช่ๆ ลันกินั่นล่ะที่มาบอกว่าฉันไม่ส่งการบ้านภาษาอังกฤษ ไม่มีจริงๆด้วยล่ะ!! ไม่อยากทำใหม่เลย!

“งานของนายอยู่ที่หมอนั่นล่ะฮะ ผมส่งให้แล้ว” คิเสะยิ้มแป้นทำตาพราวทำสีหน้าเหมือนลูกหมาตัวโตที่ร้องบอกว่าชมผมหน่อยๆ จนคากามิหลุดยิ้มผละไปลูบเส้นผมสีเหลืองนุ่มเบามือ

“ดีมากๆ...เดี๋ยววันนี้มีของโปรดนาย”

“อ๊ะ...ให้กินเลือดคากามิจจิน่ะเหรอฮะ โอ๊ย...ผมเจ็บนะ” ประท้วงและลูบหัวตัวเองป้อยๆ เมื่อคนที่กำลังอ่อนโยนไปแป๊บเดียวก็ดึงผมเขาแรงๆทันที

“สมควร!! แด๊ดกับท่านพ่อล่ะ?”

“เห็นบอกว่าไปธุระน่ะครับ...” คุโรโกะบอก ก่อนจะแตะเข็มกลัดที่คากามิติดอยู่เบาๆ

พลังของพวกเขา...มิอาจป้องกันพลังของกุหลาบแดงได้...ช่างสมเป็นสายเลือดที่เปี่ยมพลังโดยแท้ แม้จะไม่มีลมหายใจแต่พลังยังขนาดนี้...

“เห็นทีคงต้องหาวิธีใหม่ล่ะครับ...อาคาชิคุง”

คนถูกเรียกหัวเราะในลำคอ “ครับ...ผมรู้ ดูเหมือนมีแค่ทางเดียวด้วย หึๆ”

“ชิ!...อาคาจิน...” มุราซากิบาระลืมตาขึ้นมาเบ้ปากใส่

“อ้อ...อาคาชิ พรุ่งนี้หรือไม่ก็คืนนี้ น่าจะมีขบวนมาเยือนที่โรงเรียน”

“แล้ว...”

“นายก็นึกผลที่ตามมาแล้วกัน...”

“เห? นี่ผมจะได้เห็นอาคาชิจจิถูกรุมใช่ไหมฮะ” คิเสะว่า “นั่นเป็นภาพหายากแห่งปีเลยนะ!!

“เออว่ะ...แถมทำอะไรไม่ได้ด้วยไง หึๆ” อาโอมิเนะยักไหล่ ดีนะที่เขาไม่โดนแบบนั้น...

“นี่พูดอะไรกันน่ะ ฉันงงนะ อย่ามามีความลับกันสิเฟ้ย!! แต่พูดถึงความลับพวกนายมีตั้งเยอะ!

“อยากรู้เหรอ...คากาจิน” คนผมม่วงยิ้มเหมือนเด็กๆที่ได้เล่นสนุก

“ก็อยากรู้น่ะสิ พวกนายรู้เรื่องของฉันทุกอย่าง แต่ฉันนี่ไม่รู้อะไรเลยนะ!!

“อยู่ไปนานๆรู้เองนั่นล่ะ” มิโดริมะบีบจมูกรั้น

“หึ...จะได้รู้จักทุกซอก...ทุกมุมด้วย” ตาสีน้ำเงินหื่นๆจนต้องเขวี้ยงหมอนใส่อย่างหมั่นไส้

“เงียบไปเลยนะอาโอมิเนะ!!

“คุณสงสัยก็ถามพวกเราสิครับ...ยินดีตอบทุกอย่าง”

“ไม่เชื่อ! ทีถามว่าอายุเท่าไหร่ ยังไม่เห็นบอกเลย! พวกตาแก่แอบเนียนเป็นเด็ก...”

“อายุของไทกะก็ไม่น้อยไม่กว่าพวกเราหรอกครับ” อาคาชิว่า

“อะไร? ฉันเพิ่ง 16 นะ”

“หึๆ...”

“หัวเราะกวนประสาท...”

“ไทกะรีบๆพูดให้เยอะๆนะครับ...” คนกวนประสาทกระซิบข้างหูนิ่ม มือแกร่งรวบเอวเรียบตึงไว้แน่น...ก่อนจะทิ้งคำพูดไว้พร้อมกับแสงสีแดงที่วาบและเสียงถอนหายใจจากคนอื่นๆในห้อง...

“เพราะเดี๋ยวจะไม่มีเสียงไว้พูด...”

 

 

****NC*****

 

 

“อืม...” เสียงครางเบาๆในลำคอของคนที่นอนข้างๆ กลิ่นหอมของดอกกุหลาบฟุ้งไปทั่วห้อง มือแกร่งแตะผิวกายสีน้ำผึ้งที่ถูกรอยแดงเข้มแต่งแต้มจนทั่วแทบจะทุกตารางนิ้ว สีหน้ายามหลับนั้นเหนื่อยอ่อนแต่ก็เปี่ยมด้วยความสุข

ถึงจะบอกว่ามีแค่วิธีนี้วิเดียวที่สามารถคุ้มครองไทกะไม่ให้เกิดอันตรายได้...

แต่นั่นล่ะเขาก้ได้กำไรอยู่ดี...

เพราะอาคาชิเป็นแวมไพร์ที่พิเศษ นอกจากแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาแล้วเขายังสืบทอดสายเลือดของราชวงศ์ที่ปกครองแวมไพร์มาด้วย

นั่นหมายความว่า...โลหิตในตัวเขาก็เป็นโลหิตของ...กุหลาบแดง

“ผมอดทนไม่ไหวจริงๆ...” กระซิบเบาๆ คนตรงหน้าอย่างยั่วยวนสติของเขาให้ขาดสะบั้น ยามที่ร่างนี้บิดกายอยู่ใต้ร่างของเขา ดวงตาฉ่ำน้ำคู่สวยจ้องมองมาอย่างเขินอาย ผิวแก้มขึ้นสี และเรียวปากที่กัดเบาๆนั่น...เชิญชวนให้แทบคลั่ง

คากามิพลิกตัวหาที่สบาย ผ้านวมร่นลงจนเห็นแผ่นหลังเนียนที่มีอะไรบางอย่าง...เลื้อยพันคล้ายอักขระ มองดูชัดราวกับ...นกฟินิกซ์ที่กำลังโผบิน

นี่เป็นตราที่คนในตระกูลเขาจะมอบให้แก่...คู่ชีวิต สัตว์เทวะในตำนานผู้ควบคุมเปลวไฟ...ความเป็นนิจนิรันดร์ นอกจากนี้ยังเชื่อมโยงกับความสามรถของแวมไพร์ต่างๆ ที่ซานาดะ เจิ้ง ไม่เคยเจอท่านพ่อเฮียวเซย์ก็เพราะตรา

สัญลักษณ์นี้เช่นกัน...คราวนี้ต่อให้หมอนั่นมีเลือดจากหัวใจของกุหลาบแดง...ก็ไม่อาจแตะต้องคนๆนี้ได้อีก... มือนั่นได้สัมผัสคนของพวกเขาแค่ครั้งเดียวก็เกินพอ!!

และแน่นอนว่า...จะได้รับการตอบแทนอย่างสาสมแน่!!

“อาคาชิ...”

“ชินทาโร่?” หันมองเพื่อนที่ถือข้าวต้มเข้ามา ดวงตาสีเขียวมรกตมองคนบนเตียงก่อนจะมองเขาอย่างคาดโทษ

“สลบ?”

“ก็...ครับ...” น้ำเสียงอ้อมแอ้มนิดหน่อย

 “ไม่รู้จักออมแรงเสียบ้าง” ถึงว่าทำไมเช้านี้ไม่มีเสียงโวยวายหาของกิน เพราะคนโวยน่ะสลบคาเตียงอยู่นี่ไง!

“มัน...อดทนได้ยากจริงๆครับ...” คนผมเขียวถอนหายใจก่อนจะนั่งลงข้างๆเตียง กัดปากตัวเองเล็กน้อยก่อนจะก้มลงจุมพิตริมฝีปากบวมช้ำ ป้อนเลือดตัวเองให้คากามิดื่ม... สีหน้าของคนหลังดีขึ้นทันตาเห็น... คุณหมอผละออกอย่างอ้อยอิ่ง...เสียดายความหวานที่ค้างอยู่บนริมฝีปาก...คงอย่างที่ท่านราชาเคยพูด

ยิ่งเข้าใกล้กลิ่นยิ่งหอม...โดยเฉพาะผู้ที่ผูกพันธะสัญญาไปแล้วด้วย กระตุ้นสัญชาตญาณและความอดทนให้หมดลงเอาง่ายๆ

“เห็นไหม...ผมบอกแล้ว” อาคาชิยักไหล่เมื่อเห็นท่าทางของเพื่อน

สิ่งเร้าที่ชื่อคากามิ ไทกะ ทำให้พวกเขา...กระหาย

“คนอื่นๆล่ะครับ” ไม่ทันจะได้ตอบอะไร คุโรโกะกับคิเสะ...ห้อยท้ายด้วยมุราซากิบาระก็เดินหน้ามุ่ยเข้ามาในห้อง

“อาคาชิคุง...คุณรีบลงไปข้างล่างเถอะครับ” คนหน้าตายเปลี่ยนสีหน้า ทำให้อาคาชิเลิกคิ้ว

“อาโอมิเนะล่ะ?”

“ทิ้งให้รับชะตากรรมคนเดียวฮะ มิโดริมัจจิ พวกผมแอบแวบมา...”

“น่ากลัวอ่า...อาคาจิน มิโดจิน...” เด็กยักษ์แบะปาก

“หืม?”

“เหๆ...ไหนๆ...ลูกชายของเฮียวเซย์อยู่ไหน?”

“นี่อาโอมิเนะนายอย่างเสียงดังนักสิ! ไทกะจังหลับอยู่นะ”

“ทำไม...อ่า...”

“เอ้า! ก็ถูกลูกชายท่านราชากินไปน่ะสิ”

“หึๆ...นิสัยเหมือนอิจิขนาดนั้น แถมไทกะจังต้องเหมือนเฮียวเซย์กับฮิเมะแน่ๆ ไม่มีทางรอดหรอก”

“เออ...นั่นสิ เจ้าแสบนั่นก็นอนซมประจำเวลาอิจิกินขึ้นมา”

“เลิกพูดเรื่องเสื่อมเสียสักทีได้ไหมพวกนาย!

“โวยไปหน้าแดงไปก็ไม่น่ากลัวนะจ้ะเฮียวเซย์จางงงง”

“เงียบปากนะอาโอมิเนะ! หน็อย! กวนประสาทเหมือนลูกชายไม่ผิดเลย!! พวกแวมไพร์ไหม้เกรียม!

“นั่นพาลนะพ่อเฮียวเซย์”

“ไดกิๆ นี่เด็กๆคนอื่นๆล่ะ หายไปไหนไม่รู้จักมาต้อนรับพ่อตัวเอง”

“เท็ตสึจังของผมก็หายครับ”

 “เรียวจังด้วย! พ่อมาทั้งทีกลับหนีหน้าได้!

“อือ...มุคจังก็ไม่อยู่...หนี...ชัดๆ”

“อิจิ...ไทกะจังโง่เหมือนเฮียวเซย์ไหม?”

“นายว่าใครโง่มิโดริมะ!!

“ซื่อบื้อเกินเยียวยา”

“หา! นี่มีชีวิตมาได้ทุกวันนี้ได้ยังไงเนี่ย!

“เสียงเบาหน่อย...”

“เอ่อ...” อาคาชิทำสีหน้านิ่งสนิท แววตาฉายความระอาสุดๆ เช่นเดียวกับเพื่อนๆของเขาทุกคน ไม่ทันได้พูดอะไรประตูก็เปิดกว้างพร้อมร่างคนเกือบสิบที่เบียดตัวเองเข้ามาภายในห้องของเขา

“ไทกะ!!” ก่อนคุณพ่อผู้ห่วงลูกชายจะพุ่งตรงมายังเตียง ดวงตาสีแดงแบบเดียวกับคนหลับมองสำรวจแล้วส่งสายตางอนๆมาทางอาคาชิ

“เซย์จัง!! ทำไมเป็นคนแบบนี้! ทำไทกะของฉันสลบใช่ไหม!

“อืม...ความจริงไม่ได้อยากเข้าข้างนะฮะ แต่นั่นสิฮะ...ทำไมเป็นคนแบบนี้ล่ะฮะอาคาชิจจิ” คิเสะทำเนียนตีวงร่วมว่าด้วยคน

ไม่ได้อิจฉาเลยนะที่อาคาชิจจิได้กินคากามิจจิน่ะ...ไม่เล้ยยยย!!

“อาคาจิน...นิสัยไม่ดี...อ่า...ใจร้าย”

“โอ๊ะ! นั่นเรื่องจริงนะครับอาคาชิคุง คุณนี่แย่จริงๆเลย”

ยังคำความแค้นครั้งก่อนที่ทิ้งให้เขาเผชิญชะตากรรมคนเดียวได้นะ

“ลามกว่ะอาคาชิ” คนลามกที่ไม่มีหน้าไปว่าคนอื่นอย่างอาโอมิเนะว่าสำทับ

“อืม...” มิโดริมะดันแว่นไมได้พูดจา เพียงแต่ยิ้มขำๆ

“เซย์จูโร่คุงนิสัยเหมือนอิจิเลยนะครับ...”

“เออ...เห็นเงียบๆแต่กินเรียบเหมือนกันเด๊ะ”

“แต่ไทกะจังตอนนอนน่าเอ็นดูนะเนี่ย”

“เจ้าชายน้อยก็เป็นคนแบบนี้ล่ะ เข้าใจล่ะ...”

อาคาชิที่ถูกรุมทั้งเพื่อนสนิท ทั้งผู้ใหญ่ ไหนจะท่านพ่อเฮียวเซย์ว่าไม่หยุดหย่อน ใบหน้าที่มักนิ่งเฉยเสมอนั้นฉายแววเบื่อหน่ายชัดเจน

บางทีเขาก็สงสัยจริงๆนะว่า...แวมไพร์แต่ละคนนี่มีใครปกติบ้างไหม? ดูสิ...เฮ้อ~

“เซย์จังอ่า!! ไม่ต้องมาหน้าเมื่อเลย” มือแกร่งยกขึ้นนวดขมับตัวเอง ปรายตามองเพื่อนๆที่แววตาอยากเห็นหายะนะของเขาเต็มเปี่ยม

ช่างรักกันดีจริงๆเลย!!

ส่วนตอนนี้...เขาอยากได้พาราฯ...สักกระปุก

น่าจะดี...  




เอาล่ะจ้าาาา ตอนนี้รวม NC ด้วยก็ครบ 100% พอดีเลย >////< คาดว่า FC นายน้อยกำลังรอตอนนี้อยู่ 5555 ส่วนเรื่องหายไปนานนั้น...ตอนนี้เป็นซอมบี้แล้วค่ะ งานเยอะมากกกกก ใครบอกชีวิตมหาลัยสบายนะ จะย้อนกลับไปเตะก้านคอเล้ยยยย!! T_T

ส่วนเรื่องนี้...คาดว่าอีกไม่เกินสี่ห้าตอนก็จะจบแล้ว แอบเสียดายนิดๆ นี่เป็น Fic แรกที่แต่งไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหนัก แล้วไทกะก็ซื่อบื้อซะ เพื่อนบอกว่านี่คือฟิคของกิน 5555 ส่วนนายน้อย...คราวนี้จะได้เห็นคุณชายผู้เก่งกาจจนปัญหาทำอะไรไม่ได้ค่ะ อยากเขียนแบบนี้มานานล่ะ นอกจากน้องเสือที่ทุกคนยอมให้แล้ว...ก็มีขบวนท่านพ่อท่านแม่นี่ล่ะค่ะ ผู้แข็งแกร่ง...

ส่วน NC ถ้าไม่พรุ่งนี้ดึกๆ ก็วันอังคารนะค่ะ ทั้งของคนที่ขอทิ้งไว้และของตอนนี้ด้วย เพราะวันจันทร์เค้ามีสอบโครงร่าง และต้องเดินทางกลับบ้านน้าาาาา 

ป.ล. 1 อากาศร้อนมากมาย เพลียมากมาย ร้อนสุดๆ ได้ข่าวแว่วๆว่ากลางเดือนเมษาจะร้อนกว่านี้อีก =_= ฮืออออ สตรองนะค่ะ อย่าป่วยน้าาาา  แดดแรงมากมายจริงๆ ดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะ

ป.ล. 2 ช่วงนี้ใครกำลังสอบพยามเข้าน้า อย่าท้อแท้ ส่วนใครทำงานอยู่ก็สู้ๆค่ะ อากาศร้อนอย่าร้อนตามอากาศน้าาาา ใจเย็นๆนับเสือตัวที่หนึ่ง เสือตัวที่สอง เดี๋ยวก็หายร้อน >////<

ป.ล. 3 จะพยามมาอัพบ่อยๆนะค่ะ ไม่ต้องกลัวนะ เค้าไม่ทิ้งแน่นอน แต่ที่หายไปนานเพราะยุ่งมายมายก่ายกอง T_T จะเคลียร์ทุกเรื่องแน่นอนจ้าาาา 

ป.ล. 4. ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกความห่วงใยที่มีให้กันเสมอมา >///< ขอบคุณทุกคอมเมนต์นะค่ะ ทุกคนคือกำลังใจที่ทำให้เขียนต่อไปได้เรื่อยๆ และพยามมาอัพไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนก็ตาม ^_^

สำหรับวันนี้...ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ฝันดีนะค่ะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,750 ความคิดเห็น

  1. #5703 Tohkajang (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 20:46
    nichada.24042550@gmail.com
    #5,703
    0
  2. #5656 Shipnielong (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 00:15
    ชั้นร้องกรี๊ดเลย
    #5,656
    0
  3. #5603 KIMWAIN23 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 09:35
    yithararee@gmail.com
    #5,603
    0
  4. #5593 rday (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 13:45
    puchrekhowpreecha2000@gmail.com
    #5,593
    0
  5. #5586 nalinlin (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 08:51
    priewnalinpun@gmail.com รบกวนด้วยนะคะ
    #5,586
    0
  6. #5564 -octopus- (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 19:41
    asamikana06@gmail.com
    #5,564
    0
  7. #5422 jomjai2265 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 14:58
    jomjai2265@gmail.com
    #5,422
    0
  8. #5402 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 21:52
    bbowwipa80@gmail.com
    #5,402
    0
  9. #5390 Rose (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 11:38

    ไรต์หนูอยากได้nc ทุกตอนเลยอ่า roseflow186@gmail.com

    #5,390
    0
  10. #5382 nuttmonl (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 14:50
    ไรท์ควรทิ้งลิ้งค์ให้นะคะจะได้เข้าถึงทุกคนอ่ะ

    อยากได้ทุกตอนอาาาาาาาาาาาาาา

    noongpea@gmail.com
    #5,382
    0
  11. #5357 Sunflower.W (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 22:41
    renesmee_bella@hotmail.co.th
    อิฉันไหว้ละค่ะ คุณพี่...กราบบบ
    #5,357
    0
  12. #5322 Nutsu_drakunee (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:47
    IloveyouOanimea@gmail.con
    #5,322
    1
    • #5322-1 Nutsu_drakunee(จากตอนที่ 50)
      6 พฤษภาคม 2561 / 20:47
      พิมผิดๆ.comนะจ้ะ
      #5322-1
  13. #5202 WctCrwspBMW (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 09:52
    ตัวเองเราขอ NC อีกรอบนะคะ เรายังไม่ได้เลยอยากอ่านมากๆเลยค่ะ T^T
    obk_nlo@hotmail.com
    #5,202
    0
  14. #5191 BeamYMN (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 17:46
    ขอ ด้วยน่ะค่ะ
    ชอบสุดๆเลยล่ะ
    beamkkboommmer@gmail.com
    #5,191
    0
  15. #5090 Eye eyely (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 21:50
    ทันไหมคะ5555
    ช้าไปนิ๊ดดดเดียวเอง(?)
    eye-jang2@hotmail.com
    #5,090
    0
  16. #5022 Empty K. (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 09:14
    ขอncทันไหมคะPatt.patcharaporn@gmail.comค่ะ
    #5,022
    0
  17. #4950 blackkiller00 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 01:33
    ขอ NC ทุกเรื่องทุกตอน ตั้งแต่ตอนนี้เลยนะคะ อยากอ่านมากๆเลย ;-; ขอบคุณค่ะ
    obk_nlo@hotmail.com
    #4,950
    0
  18. #4949 blackkiller00 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 01:18
    ขอ NC นะคะไรทททท์
    obk_nlo@hotmail.com
    #4,949
    0
  19. #4797 วิภา (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 12:29
    ขอ nc ของไทกะทุกตอนน่ะค่ะ poplovecat12@gmail.com ขอบคุณค่ะ
    #4,797
    0
  20. #4779 kokonat (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 12:34
    lamberLambo@gmail.com
    #4,779
    0
  21. #4637 mykkkk (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 13:06
    ขอ เอ็นซี เรื่องนี้ทุกตอนได้มั้ยคะ ขอบคุณค่ะ yodsawadee0949@gmail.com
    #4,637
    0
  22. #4559 SayumiKanasa (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 08:36
    ขอ nc ของ bloody rose ทุกตอนได้มั๊ยคะ

    beauty.sjc@gmail.com
    #4,559
    0
  23. #4489 Kgeiei (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 08:31
    ขอncทุกตอนของBloody roseเลยได้มั้ยค่ะ ;-; ชอบมากกกกก ✨

    Kg260144@gmail.com
    #4,489
    0
  24. #4488 Kim mer (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 08:08
    ขอncทุกตอนเลยได้มั้ยค่ะะ~ (TAT ) แง้งงงงงง ชอบมากกกๆเลย ✨

    Kimapc@hotmail.com

    #4,488
    0
  25. #4480 222444666888 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 10:42
    kuroba450@gmail.com
    #4,480
    0