fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 51 : Long Fic : Allkaga...Bloody Rose...บทที่ 10 ตราของหมาป่า...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    22 เม.ย. 59

kuroko no basket

Title : Boody Rose

Allkaga (All x คากามิ ไทกะ)

 

 

  เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ดังอย่างไม่หยุดหย่อนนั้นฟังดูปวดหูและปวดประสาทอย่างที่สุด ตาเรียวสวยสีแดงปรือขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ว่านี่มันเวลาดึกมากแล้ว กล้ามเนื้อทุกส่วนบนตัวเขาร่ำร้องสุดๆ ส่วนกระเพาะก็ร้องลั่นอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย...

อือ...เพราะอาคาชิแท้ๆเลยเชียว!!

“อ๊ะ...คากามิคุงตื่นแล้วล่ะครับ” ดวงตาสีฟ้าอ่อนจางของคุโรโกะสังเกตเห็นก่อนจะหายวับมาปรากฎข้างเตียง มือเรียวแตะลงบนหน้าผากเนียนเบาๆ

“ตัวร้อนนิดๆนะครับ...ให้มิโดริมะคุงดูหน่อยดีกว่า...”

“อ่ะ...อือ”

เจ็บคอ คากามิยกมือขึ้นแตะคอตัวเอง ก็พบว่ามันแหบแห้ง...ไร้เสียง

“เสียงแหบด้วยงั้นเหรอ?” มิโดริมะเดินมาใกล้ แตะลงบนผิวสีน้ำผึ้งที่เปี่ยมรอยแดง แสงสีเขียวอ่อนๆซึมไปในตัวจนคากามิรู้สึกดีขึ้น เงยหน้ามองดวงตาสีเขียวด้วยแววตาขอบคุณ

“เฮ้อ...อาคาชินี่เป็นเจ้าโรคจิตจริงๆเลย” บ่นเพื่อนเบาๆ ก่อนจะเชยคางเรียวขึ้นและก้มจุมพิตเบาๆที่เรียวปากบวมช้ำ ส่งโลหิตที่มีคุณสมบัติในการรักษาของตนให้อีกฝ่ายดื่ม

“อือ...มิ...โดริ...มะ”

“เสียงยังแหบอยู่นะ” จมูกของคุณหมอกดลงบนแก้มนิ่มแรงๆหนึ่งที “พยามอย่าพูดนะ”

“อ่ะ...อือ”

“เหๆ...นี่ชินจังของฉันทำอะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอเนี่ย ต้องรีบกลับไปบอกภรรยาแล้วสิ หึๆ”

“นั่นดิว่ะ...ปกติเห็นนิ่งๆ หึๆ” คากามิหันมองคนพูด เป็นชายหนุ่มผมสีเขียวในกรอบแว่นและชายหนุ่มผมสีน้ำเงิน...ท่าทางคล้ายคลึงมิโดริมะและอาโอมิเนะมาก

“สวัสดีไทกะจัง...ลูกชายของเฮียวเซย์...เธอหน้าตาเหมือนพ่อกับแม่ผสมกัน...แต่ดวงตานี่ล่ะที่เหมือนเฮียวเซย์...”

“รู้จักมัม...กับแด๊ด...เหรอ...ครับ?”

“รู้สิ...ก็เพื่อนสนิทกันนี่นา”

“เพื่อน?”

“เห...ท่าทางซื่อบื้อเหมือนเฮียวเซย์เลยนี่หว่า” ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินว่า หยิกแก้มคากามิดึงเข้าออกเบาๆ

“เฮ้ยๆ ตาแก่ทำอะไรของนายว่ะ! อย่าไปรังแกเจ้าบ้าคากามิสิ!!” เสียงห้ามของอาโอมิเนะดังขึ้น พร้อมร่างที่ปรากฏวาบแล้วปัดมือคนเป็นพ่อทิ้ง

“อะไรของแก ฮึ...ไดกิ!

“ก็มายุ่งกับคนของฉันทำไมเล่า”

“ขี้หวงอ่า...”

“อือ...มิเนะจินก็ขี้หวง...อย่างนี้...ล่ะ...แต่...คากาจิน...น่ารัก” เสียงยานคางพร้อมคู่หูตัวยักษ์ผมม่วงทำให้คากามิเบิกตานิดๆ

“น่ารักอ่า...ไทจัง” คนที่ดูจะอายุมากกว่าดึงคากามิไปอุ้มเหมือนเด็กๆ

“อย่าอุ้มแบบนั้นสิครับ...เดี๋ยวไทกะจังก็มึนกันพอดี” คนห้ามหน้าคล้ายคุโรโกะอย่างกับแกะ ติดที่ตัวสูงกว่าแค่นั้นเอง

“น่ารักดีนะ...เหมือนเฮียวเซย์เลย หึๆ” คราวนี้เป็นแพ็คคู่หัวทองทำท่าทางเจ้าเล่ห์

“คากามิจจิน่ารักมากฮะพ่อ”

“สองคนนี้น่ะพูดอะไรก็ระวังท่านราชาเขาจับขังคุกน้ำแข็งบ้างนะครับ”

“ไทกะ...เป็นยังไงบ้างครับ? ผมขอโทษนะ” อาคาชิเดินเข้ามาก่อนจะพึมพำเบาๆ ร่างของกุหลาบงามก็ปรากฎในอ้อมแขน

“ดีขึ้น...แล้ว”

“นี่ครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่เห็นองค์ชายน้อยขอโทษคนอื่น หึๆ”

“นั่นสิครับ...ปกติต่อให้ผิดจริงก็ยังเมินเลย”

“แหม...นี่มันคนพิเศษ”

“คุณภรรยานะ”

“อือ...เลย...ยอมไง”

“แต่น่ารักขนาดนี้ฉันก็ยอมนะ”

“พวกท่านลุงจะพูดกันอีกนานไหมครับ?” อาคาชิเอ่ยอย่างหงุดหงิด ก่อนไทกะจะฟื้นก็พร่ำบ่นจนเขากับเพื่อนไม่อยากฟัง “ให้ไทกะพักผ่อนก่อนดีไหมครับ?”

“นั่นสิๆ..ให้ไทกะของฉันพักผ่อนอีกสักหน่อยก่อนก็ยังไม่สาย นี่พวกนายจะมารุมลูกชายฉันทำไม หา!!

“ทำความรู้จักลูกสะใภ้” ตอบพร้อมกันเป็นเรื่องธรรมดา ให้คนเป็นพ่อกลอกตาไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย

 ถามเขาสักคำยังล่ะว่าอยากได้เจ้าพวกเด็กบ้านี่เป็นลูกเขยป่ะ

“ออกไปให้หมดเลยนะ!! ตาแก่...เอาพวกบ้านี่ออกไปให้ไกลๆเลย อ้อ...ทั้งพ่อทั้งลูกนะ”

“ทุกคน...ฉัน?”

“อืม...กางอาณาเขตเสร็จก็ออกไปให้หมดเลย ฉันจะคุยกับลูกชายอ่า”

“อืม...” ท่านราชารับคำ ก่อนอาณาเขตอันแข็งแกร่งจะกางขึ้นรอบห้องให้คนอื่นๆถอนหายใจเบาๆ

ราชาแวมไพร์นี่ทำตามแต่คำสั่งของท่าน ราชินีจริงๆเลยยย

 

 

“ว่ายังไงบ้าง...ไทกะ ดีขึ้นไหม?”

“อือ...แด๊ด ไปไหน...มา”

“ตาแก่ไปจัดการเรื่องยุ่งๆน่ะสิ...ขอโทษนะ...แด๊ดไม่คิดว่าเจิ้งจะทำร้ายไทกะได้”

“เขา...เหมือนคนเสียสติ” คากามิบอก

 “อือ...แด๊ดก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเจิ้งจะ...รัก เพราะเขาใจดีกับทุกคน กับยูกิก็พิเศษหน่อย...”

“กับท่านพ่อ? มัม แล้วตาแก่โรคจิต...เจอใคร...ก่อน”

“ฮิเมะสิ...แด๊ดกับฮิเมะน่ะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ เหมือนที่ชิระจังรู้จักกับอิจิ...แต่ตอนที่เข้าเทย์โคว...เพื่อนคนแรกในโรงเรียนแห่งนี้ ก็คือ...เจิ้ง”

แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์...ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่กำลังดีดฮาร์ฟสีเงินสวย...พร้อมส่งรอยยิ้มทักทายอย่างมีไมตรี

“อิจิบอกว่า...เจิ้ง...รักแด๊ดตั้งแต่ตอนนั้น”

“อืม...แด๊ดไม่ต้องโทษ...ตัวเองนะ”

“หึๆ...นั่นสิ” มือของคนเป็นพ่อกำมือลูกชายแน่น “หลายๆคนก็บอกอย่างนั้น ขืนคิดมากเดี๋ยวก็ถูกลงโทษอีก”

“เหมือนกันอ่ะ...”

“ฮะๆ ช่วยไม่ได้นี่นา รอบตัวเราสองคนมีแต่พวกขี้หวง นี่แด๊ดน่ะยังดีหน่อยที่มีตาแก่คนเดียว ไทกะสิมีพวกตัววุ่นวายตั้งหกคน!

 “ก็...ไม่ได้วุ่นวายขนาดนั้นอ่ะ”

เพราะเจ้าพวกที่ว่าตามใจเขามากเหมือนกัน

“หึๆ...แด๊ดดีใจนะที่ลูกชายคนเดียวของตัวเองมีความสุข...มีคนปกป้องดูแล”

“อ๊ะ...อาคาชิบอกว่าผมอายุมากแล้ว?” ถามอย่างสงสัย

“ตอนไทกะเกิด...เมื่อหลายร้อยปีก่อน มีสงครามการล่าโลหิตของกุหลาบแดงขึ้น ฮิเมะก็จากไป แล้วลูก...ถือเป็นสายเลือดที่เข้มข้นที่สุด ทำให้พวกอิจิต้องผนึกเวลาของลูกเอาไว้...ไม่อย่างนั้นไทกะอาจจะไม่ปลอดภัย”

“ห่ะ...งั้นผมก็เป็นคุณปู่อ่ะดิ?”

“ยังไงก็อ่อนกว่าพวกเด็กแวมไพร์ทั้งหกคนนั่นอยู่แล้วน่า!

“เชอะ!

“เออ...แล้วแด๊ดกับท่านพ่อไปเจอกันได้ยังไงอ่ะ?” คนเป็นลูกทำสีหน้าอยากรู้เต็มที่ ยิ่งเห็นแก้มคนเป็นพ่อแดงจัดก็ยิ่งอยากรู้

“อย่าเฉไฉนะ...ก่อคดีไว้ตั้งมาก เล่าเลย”

“กะ...ก็...เจอกันตอนแอบโดดเรียนวันแรก” ดวงตาเรียวสีสวยฉายประกายความคิดถึง

“แด๊ดขี้เกียจอ่า...เลยโดดเรียน ปีนไปงีบบนต้นไม้ไม่ให้ใครตามเจอพร้อมเสบียง อยู่ดีๆก็เผลอหลับไปแล้วตกลงทับใครบางคนเข้า”

“ท่านพ่อเหรอ?”

“อือ...ตาแก่นั่นมาอ่านหนังสือ ใครจะไปรู้ว่ามุมนั้นเป็นที่ส่วนตัวของท่านประธาน แล้วพอแด๊ดตกลงไปใส่ แทนที่จะพูดอะไร กลับแผ่ไอเย็นจนต้นไม้แข็งอ่ะ แล้วมีหน้ามาบอกให้แด๊ดลุกอีก”

“หืม?”

“เนี่ย...ตาแก่พูดแบบนี้” กระแอมแล้วยืดตัวตรง เก๊กเสียงขรึมๆเพื่อเลียนแบบใครบางคน

“หนัก...หนังสือยับ”

“แค่เนี่ย!! คิดดูสิกวนประสาทแค่ไหน แล้วเวลาแด๊ดซนเพราะเบื่อๆ ตาแก่ก็ชอบจับลงโทษอ่ะ งดอาหารบ้างล่ะ กักบริเวณ ฟังกฎนู่นนี่ ใช้งานหนักๆ รังแกกันสุดๆเลย” เหมือนยิ่งเล่าก็ยิ่งมันส์ในอารมณ์ คากามิหัวเราะขำ รู้สึกดีที่เห็นแด๊ดร่าเริงแบบนี้...

ท่านพ่อน่ะ...เกิดมาเพื่อแด๊ดของเขาจริงๆ

“ตาแก่อิจิน่ะขี้แกล้งอย่างร้ายกาจเลยนะไทกะ ระวังเซย์จังไว้ ต้องนิสัยเสียเหมือนกันแน่ๆ อ๊ะ...ไม่สิ ระวังทุกคนนั่นล่ะ พวกนั้นก็ลูกศิษย์ตาแก่เหมือนกัน สั่งสอนมาดิบดี!! เจ้าเด็กไดกินั่นก็หื่นจัดเหมือนพ่อ เรียวจังนี่ก็หมาป่า อัตจังก็ชอบทำตัวน่ารัก เท็ตจัง...รายนี้น่ะเหมือนวิญญาณอ่ะ ส่วนชินจัง...นี่ปกติที่สุดแล้วนะ หากไม่ติดเชื้อพวกเด็กบ้านั่นมา”

“อย่านินทาพวกผมให้คากามิฟังจะได้ไหมครับท่านพ่อเฮียวเซย์” เสียงทุ้มของอาโอมิเนะดังขึ้นพร้อมร่างที่ใช้ความเร็วอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาใกล้คากามิ

“เข้ามาได้ไงอ่ะ ตาแก่กางอาณาเขตแล้วนะ”

“ใช้ไม่ได้ผลกับสัญญาคู่ชีวิตครับ” เสียงเรียบๆของคุโรโกะว่า “หิวหรือยังครับคากามิคุง...ข้างล่างเตรียมมื้อใหญ่ไว้ให้แล้วนะครับ...” คุโรโกะยิ้ม

“หิวแล้ว...อาโอมิเนะ!!” หยิกแขนสีแทนของคนที่ฉวยโอกาสหอมแก้มเขาแรงๆ

“ก็ทำตัวน่ารักนี่หว่า”

“เกรงใจฉันบ้างก็ดีนะไดกิ”

“เห็นบ่อยๆนะท่านพ่อเฮียวเซย์ จะได้ชิน”

“ไอ้เด็กบ้า พวกพ่อนายล่ะ”

“อาคาชิไล่กลับไปแล้ว...หนวกหู”

ช่างมีความเคารพกันโดยแท้

“ท่านอิจิรออยู่นะครับ”

“ตาแก่ไม่กลับด้วย?”

“ท่านพ่ออยู่ที่นี่คงไปหรอกนะครับ...”

“แล้วพวกพ่อนายรีบไปไหน”

“เห็นบอกว่าตระกูลนักล่าส่อแววไม่ดี เลยไปดูกันน่ะครับ”

“ฉันกะจะชวนไปเที่ยวสักหน่อย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน”

“ชวนทำเรื่องยุ่งเหรอครับ?”

“เงียบไปเลยนะเท็ตจัง...ไทกะ ไปกินข้าวกันดีกว่านะ แด๊ดหิวแล้วเหมือนกัน กว่าจะเคลียร์เรื่องเด็กคนนั้นได้ เด็กไหนอีกอ่ะ?”

“ก็...นั่นไงๆ” อาโอมิเนะกับคุโรโกะสบตากันก่อนที่คนผิวเข้มจะบอก

“ซานาดะ ชินนุ ไปดูไหมล่ะ หมอนั่นอยู่ที่ห้องรับแขก”

“พวกนายคิดไงอยากเจอกับหมอนั่นอ่ะ” คากามิงง

“หึ...แค่แยกมิตรแยกศัตรูน่ะครับ”

“เดี๋ยวนะๆ...นี่ไปพาลูกเรนะเขามาแบบดีๆไหมเนี่ยพวกนาย”

เด็กพวกนี้ชอบลงมือแบบประกาศศักดา ยิ่งไม่ชอบใครมากก็ยิ่งทำเกินเหตุมาก

เชิญมาแบบปกตินะ”

“หึ” อาโอมิเนะยักไหล่ยิ้มๆ เช่นเดียวกับคุโรโกะ ทำให้ผู้ใหญ่เพียงคนเดียวในห้องถอนหายใจ...

นิสัยเสีย...เหมือนพ่อกันหมดเลยจริงๆ...

 

“ตาแก่...” ดวงตาคู่คมหันมองเสียงเรียก ก่อนจะดึงร่างหอมเข้ามากอดแน่น

“หิวยัง?”

“อืม...ไทกะก็หิว”

“ผมให้คนเตรียมไว้แล้วล่ะครับ” มิโดริมะบอก

“แหมๆ...ชินจังนี่ดีจริงๆเลยน้าา...”

“ทำไมชมแต่มิโดริมัจจิล่ะฮะ ชมผมด้วยสิ”

“นายทำอะไรฮึเจ้าหมาป่า”

“ทำหลายอย่างนะฮะ” คิเสะยิ้มกว้าง

“อือ...หิวจังเลยอ่า” เสียงของคากามิดังขึ้น ก่อนร่างจะถูกอุ้มโดยเจ้าเด็กหัวม่วงที่จับร่างคากามินั่งบนตักแล้วซุกหน้าเหมือนเด็กๆ

“ดีขึ้น...นะ คากาจิน”

“อืม...นายก็หิวล่ะสิ เดี๋ยวฉันจะทำของหวานให้กิน”

“น่ารัก”

“อ๊ะ...แล้วนาย...ทำไมมานี่ล่ะ” เลิกคิ้วถามคนที่กำลังมองเขาด้วยแววตายิ้มๆ...ซานาดะ ชินนุ “แล้วไหง...สภาพ เหมือนซากอะไรสักอย่าง”

เพราะเต็มไปด้วยบาดแผล รอยฟกช้ำดำเขียว

“นี่ไปต่อยตีกับใครมาเนี่ย”

“หึๆ...หลายคนครับ ไม่มีใครออมมือเลย”

“ทำเกินไปกันจริงๆเลย” เฮียวเซย์บ่นงึมงำ “อย่าไปฟ้องแม่นะชินนุคุง ฉันไม่อยากโดนเรนะฆ่าเอาที่พาลูกชายมามีแผลเต็มตัวแบบนี้”

“ท่านแม่...อาจจะทำอย่างนั้นจริงๆครับ”

“เดี๋ยวๆ...ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ล่ะ”

“เพราะหมอนี่...มีคดีที่บังอาจทำให้ไทกะเจ็บตัวยังไงล่ะครับ”

“ห่ะ...ตอนไหน”

“บทสวดอะไรสักอย่างที่นายเคยได้ยินแล้วปวดหัวไง”

“หืม...ฝีมือนายเหรอเนี่ย!!” คากามิทำตาโตใส่

“หึๆ...ครับ”

“ก็ท่านแม่บอกให้ผมมาตามหากุหลาบแดง อีกอย่างคุณก็มีอัศวินที่แข็งแกร่ง หากไม่ใช้บทเพลงที่สืบทอดกันมาของกุหลาบแดง...ก็ไม่มีทางเจอตัวคุณ”

“ยูกิเป็นคนสอนนายงั้นเหรอ?”

“ครับ...แม่ยูกิสอนผมทุกอย่างล่ะ”

“นายไม่ได้ถูกลบความทรงจำใช่ไหมชินนุคุง?”

“ไม่ครับ...” ดวงตาที่ราวกับปลาตายนั้นนิ่งงัน ฉายแววเจ็บปวดรวดร้าว “แม้กระทั่งตอนที่ท่านแม่ยูกิจากไปเพราะท่านพ่อ...ใช้เลือดจากหัวใจที่มีกลิ่นกุหลาบหอมกรุ่นอาบร่างของผมและร่างของตัวเอง...หรือตอนที่ท่านพ่อคิดว่าลบความทรงจำของผมไปแล้ว...”

“ทำไม?”

“เพราะท่านแม่...รู้นิสัยของท่านพ่อดีเกินไปล่ะมั้งครับ”

“เรนะ...”

“ท่านแม่...รักท่านพ่อ และรู้จักดีที่สุดในโลก ถึงท่านพ่อจะทำร้ายให้ท่านแม่ไม่สามารถใช้พลังได้เต็มที่”

“หืม? นายเคยสู้กับท่านแม่ของผมใช่ไหมล่ะอาโอมิเนะคุง?”

“เออ...ฝีมือดีชะมัด แต่...ไม่ได้เอาจริง”

“เอาจริงไม่ได้ต่างหาก...ท่านแม่ถูกตัดพลังไป ทำให้ไม่สามรถใช้พลังได้เต็มที่ หากใช้พลังทั้งหมดเมื่อไหร่...ก็จะเป็นอันตรายถึงชีวิต”

“เจิ้ง...ทำขนาดนั้นเลย...เหรอ”

 “ท่านพ่อทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้คุณมาครอบครองครับ...กุหลาบแดง และ...อยากให้ผมได้ครอบครองสายเลือดของท่านเช่นกัน...”

“ห่ะ...หา!!

“ท่านพ่อคิดว่าผมจำทุกอย่างไม่ได้ และผมก็ยินดีให้เป็นแบบนั้น...ท่านใช้ผมให้เข้ามาแฝงตัวในนี้ เพื่อตามหาสายเลือดของกุหลาบแดง...และนำมาครอบครอง บังเอิญกับที่คำสั่งใหม่ของท่านแม่มาพอดี...ผมเลยเข้ามาที่เทย์โควไฮสคูลไงล่ะครับ”

“ขอโทษนะชินนุคุง...เพราะ...”

“ไม่ใช่เพราะคุณหรอกครับ...ท่านพ่อบ้าคลั่งและอยากครอบครองมากจนเกินไป ฆ่าแม่ยูกิกับมือ ทำร้ายท่านแม่ให้มีชีวิตราวกับคนตาย...และถึงท่านแม่ทั้งสองจะไม่ชอบคุณ...แต่ก็อิจฉามากเช่นกัน ทั้งสองคนมักเล่าให้ผมฟังเสมอ ว่าคุณมีรอยยิ้มที่งดงงาม...มีดวงตาที่เปล่งประกาย ใสซื่อและอ่อนโยน... ผมก็ไม่ได้คิดว่าจะมีคนแบบนี้...แต่พอได้เห็นคากามิคุง...ก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องจริง”

เหมือนแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด...

“คากามิคุงเป็นของพวกผมครับ” คุโรโกะบอก

“หึๆ...ผมรู้ครับ”

“แล้ว...พวกนายรังแกหมอนี่เหรอ?”

“กล่าว...หา...อ่า” คนที่ลงมือหนักอย่างมุราซากิบาระบุ้ยปาก “ไม่ได้...ทำ...สักหน่อย”

“จริงเหรอครับ...เหมือนว่ากระดูกคอผมจะถูกหักและเพิ่งต่อใหม่นะ”

“มุราซากิบาระ!!” คากามิแหว

“อื้อ...ก็...”

“ทำไมเป็นคนแบบนี้ล่ะฮะ มุราซากิบารัจจิ” คิเสะดึงร่างคากามิมากอดแทน “ใช้แต่พลังไม่ดีเลยนะครับ”

“ห่ะ..คิเสะ..จิน”

ไอ้คนพูดน่ะก็ยิ้มไป...แทบจะฆ่าอีกฝ่ายไปไม่ใช่เรอะ!!

“นิสัยเสีย...” ท่านราชาพึมพำว่า

“ก็...อย่างนี้ล่ะครับไทกะ...”

“อืม...ตาแก่โรคจิตนั่นน่ากลัวมากเลย”

“เป้าหมายของท่านพ่อ...มีแค่ท่านเฮียวเซย์...และคากามิคุงสองคนครับ”

“ไม่ใช่แค่แด๊ดเหรอ?”

“ท่านพ่อ...ต้องการสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวคุณ...เลือดของกุหลาบแดงที่เข้มข้นที่สุดครับ ระวังตัวนะครับ...เพราะผมก็ไม่ทราบแผนการของท่านพ่อทั้งหมด แค่ที่หลอกใช้ลันกิเพื่อให้ได้เจอตัวคุณก็...”

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...พวกฉันจะปกป้องนายว่ะ คากามิ” อาโอมิเนะบอกด้วยดวงตาจริงจัง ให้แก้มคากามิขึ้นสี “หึๆ...น่ารักว่ะ”

“ฝากดูแลลูกชายฉันด้วยนะ เด็กๆ”

“ด้วยชีวิตครับ...”

หนักแน่น...จริงจัง...และตราตรึง

“คืนลูกชายฉันมาได้แล้วย่ะ!!” เสียงของหญิงสาวตระกูลนักล่าดังขึ้น “ตระกูลมานาเมะจะช่วยคุ้มครองสายเลือดของกุหลาบแดงที่เข้มข้นที่สุดในโลก...คากามิ ไทกะ”

“เห?”

“นี่คือสิ่งที่ฉันจะชดใช้ให้สายเลือดของพวกนาย”

ชดใช้ให้ยูกิ...หญิงสาวที่น่าสงสารคนนั้น

“ไม่ต้องลำบากก็ได้นะเรนะ พวกตาแก่ก็ดูแลไทกะของฉันอยู่ เด็กๆอีกตั้งหลายคน”

“ฉันรู้...แต่นี่คือสิ่งที่ฉันต้องทำ...เจิ้งต้องหยุดได้สักที”

“แม้เธอ...ต้องฆ่าเขา?” คำถามเรียบๆของท่านราชาแวมไพร์ทำให้หญิงสาวยิ้มขื่น

“ใช่...แม้ต้องฆ่าเขา...พอกันทีกับความรักครั้งนี้ ฉันเรียนรู้ที่จะปล่อยมือ...และเจิ้งเอง...ก็ต้องถึงคราวปล่อยมือ”

“ท่านแม่...”

“ลูกล่ะว่ายังไงชินนุ? เขาเป็นพ่อของลูก...”

“ท่านพ่อควรจะหยุดได้แล้วครับ...และท่านแม่ทั้งสองของผมก็ทรมานมามากเกินพอ”

“หึ...นั่นสินะ”

“พี่สาว...แด๊ดบอกผมว่าพี่สาวทำไอศกรีมอร่อยมาก เสร็จเรื่องวุ่นวายนี้แล้ว...ทำให้ผมกินหน่อยนะ”

“หา...คำขออะไรของเธอเนี่ย อย่ามาทำเรื่องซื่อบื้อตอนนี้นะย่ะ!

“อ่ะ...ก็ผมอยากกินอ่า”

“จริงด้วย...เรามาจัดปาร์ตี้ไอศกรีมกันดีกว่า” คนเป็นพ่อปรบมือแปะ “นะตาแก่...”

“อืม...” ดวงตาคู่คมมีรอยยิ้มน้อยๆ เช่นเดียวกับทุกคนในห้อง...

ถึงแม้จะเป็นคำขอที่เรียบง่าย...แต่นั่นก็บอกให้รู้ว่าจะมีอนาคตรออยู่

วันที่พวกเขาได้อยู่ข้างๆกัน...ทำเรื่องไร้สาระ พูดคุย หัวเราะ ทะเลาะ และยิ้มให้กัน

ความสุขที่แสนจะเรียบง่าย

 



“ฮ้าวววว...แล้วนี่คนอื่นๆไปไหนกันหมดอ่ะ?” เสียงของคนขี้เซาที่เดินลงจากบันไดบ้านชั้นสองเอ่ยถามผมหัวเหลืองๆสะท้อนแสงแดด

“วันนี้มีประชุมผู้คุมกฎฮะ...เดี๋ยวผมก็จะไปเหมือนกัน...คากามิจจิ”

“แล้วนายกลับมาทำไมอ่า...โดด?”

“แหม...ใส่ร้ายผมนะฮะ...กลับมาร่ายอาณาเขตคุ้มกันต่างหาก วันนี้เวรผมนี่นา”

“อืมๆ...แล้วนี่กี่โมงแล้ว ฮ้าวววว!

“ใกล้จะเที่ยงคืนแล้วฮะ...เหนื่อยหรือ?” ตาสีเหลืองพราวระยับ

ตั้งแต่วันที่คากามิจจิถูกซานาดะ เจิ้งจับตัวไว้ ก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว พวกเขาต่างก็ช่วยสอนให้คากามิจจิใช้พลังแวมไพร์ผ่านตราพันธะสัญญา เจ้าตัวเลยเหนื่อยเป็นพิเศษ

“อืม...หิวจัง...กินอะไรก่อนไหม?”

“ไม่ล่ะฮะ....เดี๋ยวผมโทรฯ สั่งอาหารให้นะฮะ”

“อ่ะ...อือ...ขอบใจ” พึมพำบอกด้วยตาปรือๆ จะหลับอีกรอบแล้ว

คิเสะหัวเราะ หายวับมาประคองร่างกุหลาบงามไปที่โซฟาฝังจมูกลงบนแก้มนิ่ม สูดกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ

“คิเสะ...เจ้าคนหื่นนี่!

“คำนั้นไว้ด่าอาโอมิเนจจิคนเดียวเถอะครับ ผมออกจะนิสัยดี”

“โกหก...” นิ้วเรียวสีน้ำผึ้งเอื้อมมาดึงจมูกซุกซนเบาๆหนึ่งที ดวงตาสีทองสวยวาวปราบด้วยความเจ้าเล่ห์

กุหลาบงามทำราวกับเขาเป็นเด็กๆ...แต่แบบนี้ล่ะดีแล้ว

คิเสะ เรียวตะ ถือเป็นชายหนุ่มที่ได้รับการกล่าวขวัญว่าหน้าตาเหล่าเหลามากที่สุดในบรรดาแวมไพร์ทั้งหมด...บรรยากาศรอบตัวสดใส ร่าเริง แฝงอันตรายนิดๆที่แทนจะทำให้หวาดกลัวกลับดูเหมือนเชิญชวนให้มาสนใจ ขนาดที่คนๆนี้ไปยืนอยู่ภายนอกก็ไม่มีใครสงสัยว่าเขาคือแวมไพร์...

“ง่วงจังเลย...”

“ทานอะไรสักหน่อยแล้วค่อยนอนสิฮะ...” มือแกร่งกุมมือของคากามิ หลังมือนั้นมีตราสัญลักษณ์ของสี่ตระกูลแวมไพร์ที่ยิ่งใหญ่...

ความจริงมีคิเสะกับมุราซากิบาระที่ยังไม่ได้ผูกพันธะกับกุหลาบแดง...ไม่ใช่พวกเขาไม่อยากนะ...แค่...มีปัญหานิดหน่อย

แต่บางที...ก็อาจไม่ต้องสนใจ

เรียวปากร้อนจุมพิตเบาๆหลังมือเรียวไม่หยุดจนคากามิจั๊กจี๋ส่งเสียงหัวเราะ

“คิ...อื้อ...มัน ฮะๆๆ”

“น่ารักจริงๆสินะฮะ” การดิ้นเบาๆและตาปรือสวยๆนี่มันยั่วอารมณ์คนมองจริงๆเลยน้าาา~~

มิน่าละเพื่อนๆของเขาถึงไม่มีใครอดทนกันเลย...ก็ดันน่ารัก

สดใสและยั่วยวนอย่างเป็นธรรมชาติแบบนี้...

“ไปทำงานได้แล้ว” คนที่สติค่อยๆกลับมาว่า “เดี๋ยวจะทำอาหารไว้รอ”

“เหมือนภรรยาที่แสนดีเลย...โอ๊ย! เจ็บนะฮะ! ทำไมทุกคนถึงชอบทำร้ายร่างกายผมจังเลย”

คากามิอมยิ้ม...ไม่อยากบอกว่าคิเสะชอบทำท่าทางน่าแกล้ง มันเห็นแล้วหมั่นเขี้ยวอดไม่ได้ที่จะทุบตี(?)

“อย่าแอบอู้สินายเนี่ย!

“ใส่ร้าย...” แบะปากราวเด็กๆทั้งที่อายุก็มากโข

“คิดว่าน่ารัก?” คากามิเลิกคิ้ว คิเสะหัวเราะ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์แบบไหน...คากามิจจิก็ทำให้รู้สึกสบายใจได้เสมอเลย ขนาดว่าเดี๋ยวเขาต้องไปเจอเรื่องหนักๆ ยังคิดเลยว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

แค่รอยยิ้มเดียว...แค่ดวงตาที่เปล่งประกายสดใส...

เห็นอย่างนั้นเลยอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปหอมแก้มนิ่มแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยว “คิเสะ!!” คนผมเหลืองหัวเราะในลำคอ ไล้ปลายจมูกไปที่ซอกคอหอมกรุ่น...กลิ่นกุหลาบลอยมาแตะจมูกจนต้องเผลอสูดดมเต็มปอด ก่อนจะจัดการเม้มแรงๆที่ซอกคอสีน้ำผึ้ง...รอยแดงจัดค่อยๆปรากฎราวกลีบกุหลาบที่แย้มบานให้คนทำมองอย่างพึงใจ

“ผมไปทำงานก่อนนะฮะ...แล้วจะกลับมา...” เขาทิ้งช่วงด้วยดวงตาทรงเสน่ห์ให้แก้มคากามิขึ้นสี...

“รอของกินแสนอร่อย...”

 

“มาช้านะครับคิเสะคุง มัวแต่รังแกคากามิคุงอยู่เหรอครับ?” คุโรโกะส่งเสียงทัก บรรยากาศเครียดๆในห้องประชุมนั้นผ่อนคลายลงบ้างเมื่อมีชื่อใครบางคนเข้ามาเกี่ยว

“ก็ทำตัวน่ารักนี่ฮะ...ผมอดแกล้งไม่ได้หรอก”

“เฮ้อ...เสียดายว่ะอยากกลับจะแย่”

“เรื่องมากอะไรนักหนาว่ะ ฆ่าทิ้งให้หมดๆจะได้สิ้นเรื่อง” อาโอมิเนะพึมพำอย่างหงุดหงิด

พวกเขาประชุมกันมาหลายวันก็ยังสรุปเรื่องไม่ได้สักที!! ฝ่ายหนึ่งก็ตระกูลแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ที่สืบทอดเชื้อสายมาอย่างยาวนาน ฝั่งหนึ่งก็ตระกูลนักล่า

“นายก็ใจเย็นๆหน่อยเถอะอาโอมิเนะ” มิโดริมะดันแว่น “ดูอย่างมุราซากิบาระ”

แทนที่จะบอกว่าใจเย็นต้องบอกว่าคนหัวม่วงไม่สนใจอะไรเลยมากกว่า เพราะนั่งดอกโถคุกกี้ที่คากามิเป็นคนทำกินไม่แบ่งใครอยู่คนเดียว แต่ผมชักเห็นด้วยกับอาโอมิเนะคุงแล้วนะครับ คุโรโกะถอนหายใจอย่างเซ็งๆ จะเรื่องมากอะไรกันนักหนาก็ไม่รู้

“ดีนะฮะเนี่ยผมเจอคากามิจจิก่อนมาไม่อย่างนั้นได้หงุดหงิดแหงๆเลย”

“หึ...ถ้าไม่ได้ข้อสรุปในวันนี้...” คนที่เงียบมาหลายชั่วโมงอย่างอาคาชิเปรยเสียงเย็น เอ่ยคำพูดที่ทำให้เพื่อนๆยกยิ้มและสนับสนุนอย่างเต็มที่

“ผมจะเผาให้หมดห้องประชุม!

 

 

      “แล้วทำไมแต่ละคนกลับมาสภาพนี้กันได้ล่ะเนี่ย?” คากามิเปรยอย่างแปลกใจนิดๆเมื่อเห็นเจ้าหกคนนั้นเดินเข้ามาในบ้านด้วยสภาพราวกับคนไปวิวาทมา เสื้อผ้าก็เลอะไปด้วยเลือด ผมก็ยุ่งกันทุกคน

“ไปก่อสงครามกันมาหรือไง?”

“คากามิคุง...ขอน้ำหวานๆสักหน่อยครับ” คุโรโกะบอกด้วยเสียงนิ่มๆ เมื่อได้รับน้ำแดงหวานเจี๊ยบก็ยกดื่มพรวดเช่นเดียวกับคนอื่นๆ

“แล้ว...ตกลงเกิดอะไรขึ้น?”

“จัดการพวกพูดไม่รู้เรื่องน่ะฮะ ไม่มีอะไรหรอก...ว่าแต่นี่ผมได้กลิ่นซุปหัวหอมของโปรดผมนะ” คิเสะที่แม้จะมอซอก็ยังเปล่งประกายออร่ายิ้มขึ้นมา

“อือ...ฉันทำไว้เองล่ะ อ้อ...มีขอโปรดพวกนายทุกคน ไปประชุมบ้าบออะไรกันกลับมาสภาพนี้ได้!

“ไม่ต้องห่วงว่ะ...จัดการเรื่องยุ่งยากเรียบร้อยไปหมดแล้ว” อาโอมิเนะเอามือพาดไหล่คากามิ สูดดมกลิ่นหอมที่ทำให้สบายใจเข้าปอด พอมือเรียวสีน้ำผึ้งแตะที่คอเขาเบาๆแล้วมองมาด้วยสายตาห่วงใยก็อดไม่ได้ที่จะฉกจูบเร็วๆบนปากสีพีช

“เจ้ามิเนะ!!

“มิเนะจิน...ลามก” มุราซากิบาระบ่นอุบอิบ ก่อนจะดึงคากามิมากอดเอง “หิวจังเลยอ่า...หิวมากด้วย”

“โอ๋ๆ...ฉันทำของกินไว้ให้นายเยอะแยะ แต่แน่ใจนะว่านายไปทำงาน?” เขาจำได้นะว่าก่อนออกจากบ้านเจ้าหมอนี่หิ้วโถคุกกี้ที่เขาทำเก็บไว้ออกไปไม่ตามกว่าสองน่ะ

“ทำสิ...คากาจินอ่า...หอมจังเลย...ฉันเป็นเด็กดี...แล้วก็ เหนื่อยมากเลย...” ตาสีม่วงนั้นทอแววออดอ้อนเหมือนเด็กตัวโตให้คากามิใจอ่อน เขย่งปลายเท้าขึ้นแตะจมูกบนแก้มเจ้าแวมไพร์โข่งเบาๆ ปฏิกิริยาที่ทำให้พวกขี้อิจฉาทั้งหลายตาลุกวาว!!

...ปกติกุหลาบแดงขี้เขินทำแบบนี้เสียเมื่อไหร่! ไม่เคยเริ่มก่อนสักที

แล้วดูสิ! เจ้าเด็กยักษ์นี่อ้อนก็ใจอ่อนแล้ว!

เหอะ!! เหนื่อยบ้าที่ไหนล่ะ

พวกเขานั่งประชุมกันเครียดๆ มีเจ้าบ้านี่คนเดียวเคี้ยวคุกกี้เสียงดังไม่สนใจใคร แล้วตอนที่มีปัญหาซึ่งต้องใช้กำลังจัดการหมอนี่ก็ยืนหาววอดๆหักคอคนที่เข้าไปในรัศมีเสียเกลี้ยง!  

“หายแล้วล่ะ” ยิ้มตาหยี

“น่าหมั่นไส้นะครับ” คุโรโกะเปรยเสียงเย็น

“ฉันก็ว่างั้น” มิโดริมะส่ายหน้า

“เฮ้อ...อัตสึชินี่นิสัยเสียขึ้นทุกวันจริงนะครับ”

“คากามิ...วันนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ” มิโดริมะถามอย่างห่วงใย ให้คากามิยกยิ้ม

“ก็ดี...แต่เหนื่อยมาก พลังใช้ยากด้วย”

“มานี่สิ...” เดินเข้าไปในอ้อมแขนแข็งแกร่งของคนผมเขียวอย่างว่าง่าย...

มิโดริมะให้ความรู้สึกน่าเชื่อถือ...น่าวางใจ

มือของคุณหมอแตะจับเบาๆ เมื่อไม่พบว่ามีอะรผิดปกติก็ยิ้มน้อยๆ “พักผ่อนเยอะๆ...นายเหนื่อยนิดหน่อย”

“อือ...มิโดริมะนี่เก่งจริงๆ” คากามิเลิกคิ้ว คนผมเขียวตาวาววับ เหลือบมองมุราซากิบาระก่อนจะเชยคางคากามิขึ้นแล้วประทับจูบลงไป...

ไม่เหมือนจูบของอาโอมิเนะเมื่อครู่ที่แค่แตะเบาๆ...ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในปากพร้อมๆกับเลือดอุ่นๆที่มีพลังในการรักษาแทรกซึมเข้าไป...

“แฮ่กๆ...นี่คือการ...รักษา?” คากามิถามด้วยใบหน้าแดงๆ

“อืม...แต่ฉัน...แค่...อยากจูบ”

“ไอ้หมอเจ้าเล่ห์เอ๊ย!!” พวกเพื่อนๆเริ่มรุมด่าทันที คากามิหัวเราะขำบรรยากาศทะมึนๆหายไปหมดแล้ว

เขาไม่รู้หรอกนะว่าพวกนี้ไปเจออะไรมา...แต่สาเหตุนั้นเป็นเพราะเขาเอง...พวกท่านพ่อกับแด๊ดเองก็กำลังจัดารปัญหาอยู่ ดังนั้นเขาจึงทำในสิ่งที่ตัวเองทำได้...เพื่อไม่ให้เป็นตัวถ่วงคนสำคัญของตัวเอง...

และอยากจะดูแล...กลุ่มคนที่ปกป้องเขาเหล่านี้

“ชินทาโร่ได้จูบไทกะบ่อยเกินไปแล้วนะครับ” อาคาชิหรี่ตาขณะที่พวกเขาเริ่มทานมื้อค่ำด้วยอาหารฝีมือกุหลาบแดง

“เป็นการรักษาที่โคตรจะได้กำไรเลยว่ะ!!” อาโอมิเนะชักเริ่มอิจฉาพลังแบบนี้แล้วเหมือนกัน

“นั่นสิฮะ...แต่อาคาชิจจิ อาโอมิเนจจิ คุโรโกจจิ ก็กินคากาจินไปแล้วอ่ะ อย่ามาพูดเลย!

“อิจฉาหรือฮะคิเสะคุง?”

“มากมาย!

“แล้วทำไม...”

“แหมๆ...คุโรโกจจิก็รู้พลังของผมนี่นา...ถ้าได้กินไปแล้ว ผมต้องบ้าแน่ๆเลย” คุโรโกะพยักหน้า แม้แววตาจะฉายแววสะใจจนมองออกง่ายๆให้คิเสะหน้ามุ่ย

“เชอะ!! เดี๋ยวๆนี่พูดอะไรกัน? กินอะไร? ฉันงงนะ มีของกินไม่แบ่งฉันเหรอ?”

“ซื่อบื้ออ่า...”

“มุราซากิบาระ!!” คากามิหันมาถลึงตาใส่ให้เด็กยักษ์ยกมือยอมแพ้ ส่วนคนอื่นๆส่ายหน้าให้กับความใสซื่อของกุหลาบแดงอยู่

เฮ้อ...ก็ยังคงเห็นแก่กินอยู่เสมอนั่นล่ะ...

ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองนั่นล่ะที่จะโดนกิน!!

 

 

      ไทกะ...เอาตะเกียงหอมนี่ไปให้เรียวตะหน่อยนะครับ...

      คำขอร้องแกมสั่งของอาคาชิทำให้คากามิต้องเข้ามาในห้องนอนกว้างที่เขามาบ่อยๆนี่จนได้ หลังทานมื้อค่ำกันเสร็จพวกเขาก็นั่งแลกเปลี่ยนเรื่องราวในวันนี้กัน...เขาชอบความรู้สึกแบบนี้...ความรู้สึกที่มีกันและกัน ไม่ต้องอะไรมากมาย

แค่พูดคุยเพื่อให้รู้ว่าพวกเขา...สบายดี

“แล้วทำไมฉันต้องเอามาให้ด้วยล่ะเนี่ย” บ่นอุบอิบ ก่อนจะเอาตะเกียงฉลุลายดอกกุหลาบที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆชวนให้เคลิบเคลิ้มวางไว้บนหัวเตียงสี่เสา พลางกวาดตามองหาเจ้าของห้อง

“อ้าว...คากามิจจิ?”

“หืม?” คิเสะที่เพิ่งอาบน้ำสเร็จเลิกคิ้วอย่างแปลกใจแล้วพอได้กลิ่นหอมก็ยิ่งขมวดคิ้ว ดวงตาเรียวสีแดงมองเรือนร่างที่สวมเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวและมีหยดน้ำเกาะพราว หน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อเรียงตัวสวย หุ่นดีราวนายแบบ...

“หือ?” เลิกคิ้วนิดๆเมื่อเห็นรอยเล็กๆบนอกแกร่ง ร่างที่มีกลิ่นหอมเดินเข้ามาใกล้พอเห็นชัดๆก็ขมวดคิ้ว มันเป็นรอยดาบที่แม้ไม่ยาวมากแต่ก็มีรอยเลือดซึม แล้วเจ้าของแผลก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจด้วย

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมนายมีแผล?” มือเรียวไล้บนแผลเบาๆราวกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บ

“วันนี้มีเรื่องนิดหน่อยในห้องประชุมน่ะฮะ” ไม่ได้บอกไปว่าแทบจะมีการฆ่าล้างตระกูลนักล่าที่ไม่เห็นด้วยกับการปกป้องกุหลาบแดง และฝ่ายที่มีท่าทีจะเป็นพันธมิตรกับซานาดะ เจิ้ง อีกอย่างเขาก็มันแต่เล่นเพลิน...เลยโดนอาวุธของพวกนักล่าเฉี่ยวเข้าให้...ไม่ได้สนใจอะไรด้วยซ้ำ ด้วยพลังของแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาพรุ่งนี้แผลก็หาย

“ฉันไม่ใช่มิโดริมะเสียด้วยสิ” คากามิพึมพำ ถึงเขาจะใช้พลังผ่านตราพันธะได้บ้างก็เถอะ...อ๊ะ...แต่...ถ้าอย่างนั้น มองสบดวงตาสีทองวาวับก่อนจะตัดสินใจ...

คิเสะเบิกตากว้าง...เพราะตอนนี้ท้ายทอยของเขากำลังถูกจับตรึงแน่น...พร้อมๆกับสัมผัสหวานๆที่ทาบทับอยู่บนเรียวปาก ปลายลิ้นไร้ประสีประสาพยามที่จะเข้ามาอย่างเงอะงะจนเขาอดขำไม่ได้

ถูกจูบก็บ่อย...ถูกกินไปก็ตั้งหลายครั้ง...ทำไมถึงยังใสซื่อขนาดนี้น้าา

 มือแกร่งเป็นฝ่ายเลื่อนมือคากามิออกก่อนจะโอบรอบเอวเรียบตึงแล้ะเป็นฝ่ายควบคุมจุมพิตครั้งนี้เสียเอง!! คิ้วเรียวเลิกขึ้นนิดๆเมื่อสัมผัสได้ถึงความหวานและพลังบางอย่างที่เอ่อท้นขึ้นมา...กลิ่นคาวที่มาพร้อมกุหลาบ...เลือดของคากามิจจิสินะ หัวเราะขำในลำคอ

นี่คงคิดจะป้อนเลือดให้เขารักษาแผลล่ะสิ...น่ารักจริงๆเลย

 คิเสะตาพราวระยับ ดูดดุนเรียวลิ้นที่มีเลือดหวานๆอย่างเอร็ดอร่อย ตอนแรกคิดว่าจะรอให้หมดเรื่องวุ่นวายพวกนี้ก่อนค่อยกิน...แต่ทำยังไงได้ล่ะ...เหลือบตามองตะเกียงหอมบนหัวเตียงแล้วดันร่างของคากามิให้ถอยหลังไปเรื่อยๆในขณะที่ปากก็ไม่ยอมละห่าง

ร่างกุหลาบงามหล่นปุลงบนเตียงพร้อมร่างแกร่งที่ตามมาทาบทับ ดวงตาสีเหลืองเงามองสบกับดวงตาเรียวสีแดงฉ่ำน้ำ ควันจากตะเกียงหอมเริ่มอบอวลไปทั่วห้อง

เฮ้อ...จริงๆเลยนะ...เล่นไม้นี้เชียวเหรอ

นี่คงเป็นแผนของพวกเพื่อนๆเขาแน่เลย...ก็รู้นะว่าพลังของเขาจำเป็นต่อคากามิจจิ...

แต่ถ้ากินไปแล้ว...เขาสิน่าสงสาร!!

แล้วมาดูสภาพกุหลาบงามสิ...ทอดกายใต้ร่างด้วยดวงตาฉ่ำน้ำเชิญชวน เรียวปากที่บวมช้ำอ้าออกน้อยๆ เสื้อผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบกลับดูน่าขย้ำ

“อา...ให้ตาย” คิเสะส่ายหน้า

ช่างเรื่องต่อจากนี้เถอะ... เขี้ยวคมปรากฏขึ้นบนเรียวปาก ตอนนี้...ต้องกินให้อิ่ม...

“อ่ะ...อือ...” เสียงนุ่มเหมือนคนละเมอครางเบาๆ เมื่อเขี้ยวแหลมๆนั้นหยอกเย้าอยู่กับปากของเขา พร้อมปลายลิ้นช่ำชอง มือแกร่งที่มีเล็บยาวก็ไต่ไปเรื่อยตามผิวสีน้ำผึ้งที่ดูราวจะเปล่งประกายใต้แสงจันทร์ เซ็กซี่จนไม่อาจห้ามใจ

“ไทกะ...” คิเสะเรียกเบาๆ

“อือ...”

“ไหน...เรียกชื่อผมหน่อยสิฮะ...”

“อือ...เรียว...เรียวตะ” พึมพำบอกตามคำสั่ง

“หึๆ...งั้น...จูบผม...อีกครั้ง...นะฮะ” แววตาออดอ้อนให้คากามิโน้มใบหน้าคนด้านบนมาประทับจูบอย่างเงอะงะ เขารู้สึกเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้ เหมือนกับอยู่กึ่งกลางระหว่างความฝันกับความจริง ได้ยินแต่เสียงทุ้มแหบพร่าที่กระซิบข้างหู พลันจูบไร้เดียงสาก็เปลี่ยนเป็นจูบร้อนแรงพร้อมเสื้อผ้าของกุหลาบงามที่ถูกดึงออกจากร่าง



***NC***

 

 

“ป่านนี้คิเสะคุงคงกำลังกินคากามิคุงอยู่สินะครับ เฮ้อ...”

“หืม? อิจฉาเหรอครับเท็ตสึยะ”

“ครับ...” ตอบได้อย่างเต็มปากเต็มคำ

กุหลาบดำในตะเกียงหอมอันนั้น...กลิ่นของมันคล้ายยากล่อมประสาท...และออกฤทธิ์โดยตรงกับกุหลาบแดงด้วย นี่เป็นของล้ำค่าที่อาคาชิได้มาจากท่านพ่อ เห็นพวกท่านลุงบอกว่าเอาไว้กำราบเวลาท่านพ่อเฮียวเซย์ดื้อ

“พลังของหมาป่าแห่งสายลมจะทำให้คากามิปลอดภัยขึ้นอีกมาก...”

ไม่มีใครในโลกจับต้องสายลมได้...หากคิเสะผูกพันธะคู่ชีวิตกับคากามิต่อให้เป็นเลือดของชิรายูกิ...เลือดของกุหลาบแดงคนนั้นก็จะไม่อาจ...ทำอะไรคนของพวกเขาได้

“เจ้าหมานั่นต้องกำลังดี๊ด๊าแน่ๆเลยว่ะ” อาโอมิเนะหัวเสียนิดๆ “แต่เอาเถอะ เดี๋ยวเจ้านั่นก็ได้บ้า หึๆ”

พลังของคิเสะนอกจากนี้ยังสามารถคัดลอกภาพที่มีความสำคัญต่ออารมณ์เจ้าของได้ด้วย แล้วคิดดูสิว่าอย่างเจ้าหมาป่านั่นต้องมีแต่ภาพคากามิบนเตียงแหงๆ แต่ทำอะไรไม่ได้...คิดๆแล้วก็สะใจดีเหมือนกัน

“แล้วนายอ่ะ?” อาโอมิเนะหันไปหาเจ้ายักษ์ เข้าใจความลำบากของมุราซากิบาระเหมือนกัน เจ้าหมอนี่จมูกดีที่สุดในบรรดาแวมไพร์ทั้งหมด...หมอนี่เลยยังไม่ยอมผูกพันธะ...เพราะหากได้กลิ่นหอมของคากามิมากๆเข้า...รับรอง...เจ้าแวมไพร์โข่งนี่...ความอดทนหมดสิ้น

“มีข่าวซานาดะ เจิ้งไหม?”

“พวกท่านพ่อกำลังตามอยู่ครับ หายเข้ากลีบเมฆ...”

“แต่ท่านพ่อเฮียวเซย์ติดต่อมาว่า...เจิ้งจะต้องลงมือก่อนวันพระจันทร์เต็มดวงคราวหน้าแน่”

“พระจันทร์เต็มดวงคราวหน้า...ถัดจากนั้นอีกครั้งก็งานเทศกาลพระจันทร์แล้ว” มิโดริมะว่า

“อ๋า...สัญญาว่าจะไป...กินของอร่อยๆกับคากาจิน”

“ไทกะต้องชอบงานนี้แน่ๆครับ”

“หึ...งั้นก็จัดการเรื่องบ้าบอนี่ให้เสร็จ”

“นั่นสิ...แล้วค่อยพาเจ้าคนเห็นแก่กินนั่นไปเที่ยวงาน”



เอาล่ะ...ในที่สุดน้องเสือของเราก็เสร็จหมาป่าเจ้าเล่ห์ไปจนได้ โฮะๆๆๆ ตอนกินอ่ะอร่อย...ตอนกินเสร็จสิ...หึๆ นี่พวกเพื่อนๆก็รอซ้ำเติมอยู่นะพ่อหมาป่า ฮะๆๆ

ตอนนี้เบาๆสมองคะ อากาศร้อนไม่อยากให้เนื้อเรื่องหนักๆ แหะๆ ส่วนตอนหน้าค่อยมีอะไรเนอะ ^_^

กล่าวถึง NC สำหรับตอนก่อนๆที่ยังไม่ได้ ขอเป็นพรุ่งนี้นะคะ ส่วนของตอนนี้...น่าจะประมาณวันที่ 25 ตอนนี้งานเยอะมากกกกกกก รอหน่อยน้าาาา (กระพริบตาออดอ้อน)

ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงกันเสมอนะคะ ^_^ ขอบคุณทุกความห่วงใย ทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมา เป็นนักอ่านที่น่ารักเสมอ >////<

lสำหรับวันนี้...ราตรีสวัสดิ์ และฝันดีนะคะ ^_^



ป.ล. ;วันนี้มีตอนพิเศษอีกตอนน้าาาาาาา ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5704 Tohkajang (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 21:24
    nichada.24042550@gmail.com
    #5,704
    0
  2. #5698 King0000000000 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 07:45

    หนูขอncทุกตอนเลยไหมคะตั้งแต่ตอนเเรกถึงตอนสุดท้ายเลยได้ไหมคะ

    oboonlua@gmail.com

    #5,698
    0
  3. #5676 Nutt (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 11:04

    nuttnicha4545@gmail.com

    #5,676
    0
  4. #5594 rday (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 14:04
    puchrekhowpreecha2000@gmail.com
    #5,594
    0
  5. #5587 nalinlin (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 09:18
    priewnalinpun@gmail.com ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
    #5,587
    0
  6. #5565 -octopus- (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 20:09
    asamikana06@gmail.com
    #5,565
    0
  7. #5514 Sandy1412 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 05:44
    ขอNCหน่อยค่าาา juralak2527@gmail.com
    ขอทุกตอนนะคะ
    #5,514
    0
  8. #5443 Shiki_sama (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:03
    bebeakcle00@gmail.com (ขอncทุกตอนเลยได้ไหมคะแง ชอบมากๆเลย;_;)
    #5,443
    0
  9. #5414 Chimchim's13 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 13:38
    ถึงจะมาช้าไปหน่อย แต่ขอ nc ทุกตอนทันมั้ยค้าบบ
    nu_bam_21142@hotmail.com
    #5,414
    0
  10. #5403 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 22:05
    bbowwipa80@gmail.com
    ขอทุกตอนเลยนะค่ะ
    #5,403
    0
  11. #5383 nuttmonl (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 14:51
    noongpea@gmail.com
    ขอทุกตอนเลยนะคะ
    #5,383
    0
  12. #5352 Aki (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 13:04

    Aki_akiaki@hotmail.com ขอทุกตอนครับ

    #5,352
    0
  13. #5330 Dream (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 09:31

    ขอncทุกตอนนะคะ

    Mooklovedrem56@gmail.com

    #5,330
    0
  14. #5323 Nutsu_drakunee (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 21:22
    IloveyouOanimea@gmail.com
    #5,323
    0
  15. #5294 snow97 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 08:48
    ขอ nc ทุกตอนเลยค่า
    snow97autumn@hotmail.com
    #5,294
    0
  16. #5169 fachia_13 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 11:39
    เราขอncเรื่องนี้ทั้งหมดหน่อยได้ไหมคะ ลิ้งค์เก่ามันหาย????????
    mee.mee131243@gmail.com
    #5,169
    0
  17. #5145 velaz (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 02:23
    จริงๆคู่ kikaga เป็นคู่ที่ไม่เคยชิปมาก่อนเลยค่ะ แต่อ่านคิเสะของไรท์แล้วมันดีมากกกกกก ฮือออออ เจ้าหมาป่าคราบโกลเด้นนี่มันคาริสม่าแอคแทคมากค่ะ *ปาใจ* ได้ไปอ่าน NC พาร์ทคิเสะในครอบครัวป่วนในบลอคมาแล้วชอบมากกกกกกกกเลยด้วยค่ะ โอยย *โดดลงเรือ*

    กับชินจังก็ด้วยค่ะ พาร์ทชินจังก็ระทวยมากก อยากจะซุกๆตัวในอ้อมกอดชินจังจังเลย ฮือว ตกลงเรือ allkaga แบบเต็มตัวเลยค่ะ อยากจะรบกวนขอ NC พาร์ทนี้และทุกพาร์ทอื่นๆนอกจากครอบครัวป่วนที่ลงในบลอคได้ไหมคะ waris.pp56@gmail.com ขอบคุณค่ะะ
    #5,145
    0
  18. #4951 blackkiller00 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 01:46
    ขอ NC ทุกตอนถึงตอนล่าสุดเลยนะคะ ขอบคุณค่ะ ????????????
    obk_nlo@hotmail.com
    #4,951
    0
  19. #4638 mykkkk (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 13:13
    ขอ เอ็นซี ทุกตอนนะคะ ขอบคุณค่ะyodsawadee0949@gmail.com
    #4,638
    0
  20. #4556 0630759230 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 22:25
    juralak2527@gmail.com ขอ nc ทุกตอนนะค้าาา
    #4,556
    0
  21. #4481 222444666888 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 11:05
    kuroba450@gmail.com

    =_=
    #4,481
    0
  22. #4418 snoppanit (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 22:08
    ขอncหน่อยน้าาาาา~
    Noppanit340@hotmail. com
    #4,418
    0
  23. #4413 มาย (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 19:48
    kittichaipangma9@gmail.com

    nc หน่อยค่ะ
    #4,413
    0
  24. #4392 เกรซ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 22:46
    ขอด้วยนะค้าาา รอของชินจัง555 ไม่ได้กินสีกทีอิอิ

    boyfriend_grace27@hotmail.com

    ขอNC ตอนนี้แล้วก็ทุกตอนเลยน้าส
    #4,392
    0
  25. #4369 มิโกะ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 23:27
    ขอ nc ของbloody rose ทุกตอนเลยน้าค่า

    nongmay_nakanaja13@hotmail.com

    #4,369
    0