fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 22 : Special Long Fic : AllKaga....かぞく: めんどくさい เรื่องยุ่งยากของครอบครัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    12 ส.ค. 58



Kurogo no basKet

Title : Family SP : เรื่องยุ่งยาก

Allkaga ( All x คากามิ ไทกะ)

     


เป็นครอบครัวกันอยู่ด้วยกันก็ต้องมีเรื่องกระทบกระทั่ง หรือมีปัญหากันบ้าง เรื่องนี้คากามิ ไทกะ  เอสแห่งเซย์รินเข้าใจดี แต่ที่เขาสงสัยคือ บ้านอื่นเป็นเหมือนบ้านเขาหรือเปล่า...ที่มันมีเรื่องกันได้ทุกวัน สรรหาเรื่องราวมาได้ตลอด ชนิดที่ว่าอาทิตย์หนึ่งมีเจ็ดวันก็มีเรื่องไม่ต่ำกว่า 14 ครั้ง เฉลี่ยวันละสองครั้ง ปัญหายุ่งยากมากมายจนเขาเล่าสักเดือนไม่น่าจะหมด...เรื่องยุ่งยากที่เกิดขึ้นจากพวกรุ่นปาฏิหาริย์น่ะ...

 

เรื่องยุ่งยากของผ้ากันเปื้อน...

 

“หวา...แย่แล้วสิแบบนี้” เสียงใสๆโวยขึ้นจากในครัวทำให้หนุ่มๆที่นั่งดูรายการดูดวงยามเช้าจนเป็นกิจวัตรตวัดสายตาไปมองทันที ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวด้วยความเร่งรีบ

“คากามิจจิเกิดอะไรขึ้นฮะ?”

“แหะๆ...ผ้ากันเปื้อนขาดน่ะสิ...หมดเลยด้วย...ดีนะที่ทำอาหารเสร็จเรียบร้อยพอดี” คากามิยิ้มแหยๆ ชูผ้ากันเปื้อนที่มีริ้วขาดๆให้ดู

เพราะเขาใช้งานมันอย่างสมบุกสมบันนั่นล่ะ

“นายซื้อใหม่ได้สักทีล่ะ” มิโดริมะเอ่ย ช่วยยกอาหารที่ทำเสร็จเรียบร้อยไปวางด้านนอก

“ฉันก็ว่างั้น...มุราซากิบาระอย่าแอบหยิบกิน!” คากามิท้วงเบาๆ เอาไก่ทอดใส่ปากเจ้าตัวโตที่อ้างับเหมือนลูกหมา

“ง่ำๆอร่อยอ่า...คากาจิน!” คนอื่นๆส่ายหน้าช่วยยกของกินที่ทำเสร็จแล้วออกไปยังโต๊ะอาหาร

“วันนี้ผมไปเป็นเพื่อนคากามิคุงซื้อผ้ากันเปื้อนดีไหมครับ”

“เฮ้ยๆ ไปด้วย” อาโอมิเนะเสนอตัวทันที

“อืม...ดีเหมือนกันจะได้ช่วยกันเลือก...พวกนายคิดว่าควรใช้ผ้ากันเปื้อนสีอะไรดี?” คากามิถามอย่างต้องการความเห็น...โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังก่อให้เกิดสงครามย่อมๆ

“สีน้ำเงิน!!” อาโอมิเนะ “ฉันว่านายใส่สีน้ำเงินสวยที่สุด!

“ไม่นะครับ...อาโอมิเนะคุงตาถั่วหรือครับ...ผมว่าคากามิคุงเหมาะกับสีดำหรือไม่ก็สีฟ้ามากกว่า” คุโรโกะ

“สีเหลืองฮะ! คากามิจจิต้องสีเหลือง!” คิเสะ

“อ่าา...ไม่ๆคากาจินใส่สีม่วงดีกว่า...ต้องน่ากินมากแน่ๆเลย” มุราซากิบาระ

“สีเขียวสิ...สวยออก” มิโดริมะ

“ไทกะเหมาะกับสีแดงมากกว่านะครับ...” อาคาชิ

แล้วพวกหนุ่มๆก็จ้องตากันประหนึ่งมีสายฟ้าฟาดฟัน จนคนต้นเหตุส่ายหน้าไปมา ไม่น่าไปถามความเห็นพวกบ้านี่เลย!

“สีน้ำเงิน!!

“แดงครับ!

“ดำกับฟ้าครับ!!

“สีเหลืองฮะ!!

“เขียว!!

“สีม่วง!!

 ยังคงเถียงกันต่อไปประหนึ่งวาระแห่งชาติ คากามิกลอกตาไปมา ได้ยินเสียงออดหน้าบ้านจึงลุกขึ้นไปเปิด

“หวัดดีจ้าคากามิน!!

“ว่าไงเจ้าบากะกามิ”

โมโมอิกับโค้ชริโกะ “มีอะไรกันหรือเปล่า...เข้ามาก่อนสิ” คากามิเลิกคิ้ว เชิญสองสาวเข้ามาในบ้าน

“คนอื่นๆไปไหนกันหมดล่ะเนี่ยคากามิน”

“กำลังก่อสงครามกันบนโต๊ะอาหาร”

“ก่อสงคราม?”

คากามิถอนหายใจ “พอดีผมทำผ้ากันเปื้อนขาด ว่าจะซื้อใหม่ ถามพวกบ้านั่นไปว่าจะเอาสีอะไรดี สุดท้ายก็ความเห็นไม่ลงรอยกัน”

“ฉันพนันได้เลยว่าพวกนั้นต้องเสนอให้ใส่สีที่มีชื่อตัวเองใช่ไหม?” ริโกะเลิกคิ้ว

“ถูกต้องเลย...ครับ”

“หึๆเด็กกันจริงๆ” รุ่นปาฏิหาริย์...เก่งกล้าน่ากลัวเหมือนไม่ใช่คน...แต่พออยู่ต่อหน้าเอสเซย์ริน...ราวกับเด็กไม่โตทุกราย

“เอ...งั้นก็พอดีเลยจ้ะ! นี่ๆคากามินเอานี่ไปใช้เลย!!” โมโมอิยื่นถุงกระดาษให้

“อะไร?”

“ฉันกับริโกะซังผ่านไปเห็นพอดีเลยคิดว่าน่าจะเหมาะกับคากามินมากๆจึงซื้อมาฝากจ้าา” คากามิทำสีหน้างงๆ

“ไปลองใช้ดูสิ เร็วๆเข้าน่าเจ้าบ้า!” โค้ชสาวออกคำสั่งจนคากามิยอมทำตาม เขาหยิบของในถุงขึ้นมาดู...มันเป็นผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวาน...มาก...แถบที่ขอบยังมีลายลูกไม้สีขาวฟรุ้งฟริ้ง ดูพองๆฟูๆแปลกๆ ที่เอวยังมีโบว์สีชมพูสลับขาวอันใหญ่...ดูๆคล้ายชุดเมดที่รินโกะซังและเรโกะซังมักบังคับให้เขาใส่ถ่ายแบบบ่อยๆเลย

“เอ่อ...ไม่ใส่ได้ไหมเนี่ย?” บ่นงึมงำ แต่พอนึกถึงสีหน้ายิ้มหวานของโค้ชและผู้จัดการโทโอแล้ว...บอกให้รู้เลยว่าหากเขาไม่ใส่...ตายแหงๆ มือเรียวสะบัดผ้ากับลำตัว เอื้อมผู้โบว์อย่างชำนาญ

“พอดีแฮะ” พึมพำเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก

“ว้าวววว~~~~ กะแล้วว่าต้องเริ่ด!!” ริโกะยิ้มตาหยี เอาโทรศัพท์มากดถ่ายรูปรัว

“อ๊ายยยย น่ารักจังเลยอ่าคากามิน!!” โมโมอิก็ทำแบบเดียวกัน “ไปให้พวกเท็ตสึคุงดูเลยจ้า...รับรองว่าหยุดทะเลาะกันแน่ๆ”

“อ่ะ...เอ่อ...ฉันควรขอบใจไหมเนี่ย” ชุดแบบนี้เนี่ย! “จะกลับแล้วเหรอ?”

“ใช่! เอาของมาให้นายแค่นั้นล่ะ”

“บายนะจ้ะคากามิน” สองสาวโบกมือลา สีหน้าฟินๆ ส่วนคากามิได้แต่ทำหน้างงๆ เดินกลับเข้าไปข้างใน ไม่รู้ว่าพวกบ้านั่นทะเลาะกันจนโต๊ะกินข้าวยังอยู่ดีหรือเปล่า

“ไปไหนมาว่ะคากา...มิ” คนผิวแทนที่กำลังอ้าปากโวยวายเงียบไปทันทีเมื่อเห็นคนตรงหน้าเต็มๆตา

“โหหหหห!!” เสียงประสานกันอย่างแปลกใจนั่นทำเอาคากามิส่ายหน้า

“มีอะไร? มองฉันแปลกๆ”

“ไปเอาผ้ากันเปื้อนนี้มาจากไหนครับไทกะ”

“โมโมอิกับริโกะซังเอามาให้”

“ผมว่าสีชมพูก็เหมาะดีนะครับ” คุโรโกะหน้าแดง

“นั่นสิฮะ...คากามิจจิน่ารักจังเลยยย~” คิเสะตามพราวทันที

“น่ากินมากๆเลยอ่าคากาจินนนน~~

“สีชมพูเหมาะเกินคาดเลยล่ะ” มิโดริมะดันแว่น ใบหน้านิ่งๆนั้นมีรอยสีแดงๆขึ้น

“หึๆ...ผมเห็นด้วยกับทุกคนนะ” อาคาชิจิบชา มองเสือสีแดงด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

“นั่นดิว่ะ เหมาะสุดๆ” อาโอมิเนะยิ้มขำ

“เออ...เป็นอันว่าพวกนายเห็นด้วยกับผ้ากันเปื้อนสีชมพูนี่...มันไม่หวานไปเหรอ?”

“ไม่!!” ตอบพร้อมกันจนเถียงไม่ออก

“เอ่อ...งั้นฉันใส่ก็ได้” เพื่อเป็นการตัดปัญหาไม่ให้พวกบ้านี่ทะเลาะกันอีก...เขาทนใส่ไปก็ได้ว่ะ

พวกหนุ่มๆมองหน้ากันยิ้มๆ ไม่บอกให้เสือแดงรู้หรอกว่า...พอใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูที่ดูยังไงๆก็คล้ายๆสาวน้อยเพิ่งหัดทำครัว...ดูดีๆก็เหมือนชุดเจ้าสาวแบบน่ารักๆ คนของพวกเขาโคตรจะน่ารักเลย...

ยิ่งหากไม่ใส่อะไรไว้ข้างใน...และใส่แค่ผ้ากันเปื้อนผืนเดียวจะน่ารักกว่านี้มาก

และนั่น...เป็นสาเหตุให้คากามิ ไทกะ ต้องยอมใช้ผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานๆนี่มาตลอด...

 

 

เรื่องยุ่งยากของการสอนขับรถ

 

 

      “นี่อาคาชิ...สอนฉันขับรถหน่อยสิ” คากามิช้อนตามองคนที่กำลังนั่งทำงานด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“หืม?...ทำไมล่ะครับไทกะ?” ดวงตาคมละจากงานเร่งด่วนมามองหน้าเสือน้อยที่ทำตาอ้อนๆ ไทกะมักบอกว่าตัวเองอ้อนไม่เป็น...แต่พวกเขากลับถูกเสือสีแดงแสนสวยนี่อ้อนจนอดใจไม่ไหวกันทุกที

“ก็...พวกนายขับรถเป็นกันทุกคนเลยนี่นา” คากามิแบะปาก ปรายตามองหนุ่มๆที่นั่งทำกิจกรรมของตัวเองกัน แล้วก็ไม่ส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายเหมือนทุกที เห็นอย่างนี้พวกรุ่นปาฏิหาริย์ทุกคนก็ทำอะไรได้มากกว่าเล่นบาสฯ ที่สำคัญยังขับรถเป็นกันทุกคนด้วย เขาอยากจะเรียนขับรถบ้างเวลาไปไหนมาไหนจะได้ไม่รบกวนคนอื่น

“นายจะเรียนไปทำไม...ไปไหนก็บอกพวกเราได้นี่” มิโดริมะดึงคนแสนงอนให้มาซบอกตัวเอง

“อือ...ก็เผื่อฉันอยากไปไหนคนเดียว”

“ไม่เอาเฟ้ย!! ขับไม่เป็นนั่นล่ะดีแล้ว” อาโอมิเนะเอื้อมมายีหัวแรงๆ

“เวลาคากมิคุงไปไหนมาไหนจะได้มีพวกเราไปด้วยไงครับ” คุโรโกะยิ้ม ลูบแก้มเนียนเบาๆ

“ถูกแล้วฮะคากามิจจิ...ปล่อยให้ไปคนเดียวไม่ได้หรอก” เสือสีแดงนี่เสน่ห์จะตายไป...มีแต่คนมอง

“คากาจินจะไปไหนก็บอก..พวกฉันสิน้าา~~~

“สรุปก็คือจะไม่มีใครสอนฉันใช่ไหม?”

“อื้อ!!

“พวกบ้า!!” ถลึงตาใส่อย่างงอนๆ ก่อนจะวิ่งพรวดไปหาร่างสูงของเคย์ที่เอางานมาให้อาคาชิ คิ้วเรียวบนใบหน้าหล่อๆนั้นเลิกขึ้นนิดๆเมื่อเห็นเจ้าของหัวใจนายน้อยมายืนทำตาใสอยู่หน้าเขา

“มีอะไรหรือครับคุณคากามิ?”

“เคย์ซัง...สอนผมขับรถหน่อยสินะ...นะ...ครับ”

“สอนขับรถ?” เคย์หันไปมองนายน้อยและคนอื่นๆที่ส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงไม่ให้เขาทำตาม  ก่อนจะยิ้มขำๆ

คงไปขู่พวกนายน้อยมาแล้วไม่เป็นผลจึงมาขอเขาสินะเนี่ย “ผมว่า...”

“ไม่ๆอย่าปฏิเสธล่ะ ก็พวกบ้านั่นไม่สอน ให้เคย์ซังสอนก็ได้”

“เคย์รอคำอนุญาตจากผมอยู่น่ะครับไทกะ” อาคาชิส่ายหน้า ยิ้มน้อยๆเมื่อร่างปราดเปรียววิ่งมาเกาะแขนเขาแล้วเขย่าเบาๆ

“อาคาชิ...นะ...น้าๆๆๆ ให้เคย์ซังสอนฉันขับรถน้าา” ทำตาวิบวับมองหน้าหนุ่มๆเรียงคน ก่อนจะเรียกเสียงนุ่มๆที่ชวนให้ละลาย

“นะครับไดกิ...เรียวตะ...ชินทาโร่...เท็ตสึยะ...อัตสึชิ...นะครับ...เซย์...”

 เอาเข้าแล้วไง รุ่นปาฏิหาริย์ที่ถูกเรียกชื่อด้วยเสียงนุ่มๆหวานๆ และดวงตาคู่งามที่ทอประกายออดอ้อน ยกมือปิดหน้าตัวเองทันที พยามไม่มองมากเพราะกลัวจะเผลอกดคนอ้อนลงเตียงเสียเปล่าๆ

“เฮ้อ...ก็ได้” ถอนหายใจพร้อมกันอย่างหน่ายๆ และอดเขินไม่ได้เมื่อมีรางวัลเป็นการหมอแก้มทีละคนแรงๆ

“ขอบคุณนะ...เคย์ซังไปกันเถอะ...พวกนี้อนุญาตแล้ว!

 เคย์หัวเราะเบาๆ เก่งกล้ายังไง...ก็แพ้ทางคุณคากามิกันทุกคน

 ร่างเสือแดงออกไปด้วยความดีใจ พวกหนุ่มได้แต่มองหน้ากัน

ใจอ่อนเพราะลูกอ้อนแท้ๆ

ที่พวกเขาไม่สอนก็เพราะไม่อยากให้คนใสซื่อไม่ระมัดระวังตัวนี้ไปไหนมาไหนคนเดียว...มีพวกเขาไปด้วยมันสบายใจกว่าเยอะ...อีกอย่างจากที่เห็นมาหากคุณภรรยาขับรถเป็นเมื่อไหร่...คุณสามีอย่างพวกเขาได้หมดประโยชน์ไปอีกเรื่องแน่ๆเลย

แต่เอาเถอะ...เห็นแก่เสือสีแดงแสนสวยที่ อ้อนได้อย่างน่ารักมากๆ

จะยอมสักเรื่องก็ได้...

 

 

เรื่องยุ่งยาก...เมื่อรุ่นปาฏิหาริย์อยากเป็นพ่อครัว

 

      “อ้าว...เช้านี้นายจะทำอาหารเองเหรอว่ะเท็ตสึ?” คิ้วเข้มสีน้ำเงินเลิกขึ้นนิดๆเมื่อเห็นอดีตคู่หูผูกผ้ากับเปื้อนสำรองของคากามิ

“ก็...คงอย่างนั้นล่ะครับอาโอมิเนะคุง”

“ฮ้าว! คุโรโกจจิทำเป็นแค่ไข่ต้มไม่ใช่เหรอฮะ?” คิเสะหาวกว้างๆเลิกคิ้วถาม

“มือเช้าวันนี้คือไข่ต้มนั่นล่ะครับ” นี่ก็ตอบหน้าตาย

“อ๋า! ไม่เอาอ่า...คุโรจิน ฉันจะกินอย่างอื่น!” ประท้วงงอแง

“นายทำอาหารไม่เป็นก็เงียบไปเถอะมุราซากิบาระ” มิโดริมะห้าม

เขาเองก็เกลียดการทำครัวเหมือนกัน...อาหารที่ทำออกมาแต่ละอย่างเรียกว่าคนกินไม่ได้ด้วยซ้ำ

“พอไทกะไม่มีแรง...แล้วลำบากเลยแฮะ”

เข้าใจครอบครัวที่บอกว่าภรรยาคือผู้เป็นใหญ่ในบ้านแล้วจริงๆนั่นล่ะ

“โทษใครได้ล่ะครับ” คุโรโกะยักไหล่ ก็พวกเขาเองนี่ล่ะที่เป็นต้นเหตุ...เดี๋ยวนี้คากามิคุงทำอะไรหน่อยก็เห็นว่าน่ารักไปหมด จับกดบนเตียงจนเอสเซย์รินไม่มีแรงลุกไปไหนบ่อยๆ พอเสือแดงตามใจพวกเขาเจ้าตัวเลยลำบากเอง

“บางทีคงต้องหัดทำอะไรง่ายๆกินกันบ้างแล้วมั้ง” อาโอมิเนะยักไหล่ ตั้งใจว่าลองกลับบ้านไปให้แม่สอนสักทีก็ดีเหมือนกัน

“อืม...เห็นด้วยฮะ” เวลาพวกเขาทำคากามิจจิหมดแรงจะได้ทำอะไรกินกันเองได้ และคาดว่าเหตุการณ์แบบนี้น่าจะมีมาบ่อยๆด้วย

“ฉันทำขนมเป็นน้าา~” มุราซากิบาระบอก “เคยให้คากาจินสอนอยู่”

ถึงสุดท้ายจะจับคนสอนกินในครัวก็เถอะนะ

“เฮ้ออ! ถึงจะไม่ชอบก็คงต้องหัดทำจริงๆนั่นล่ะ” มิโดริมะส่ายหน้า

“จะให้ผมหาคนมาสอนดีไหม...คิดอีกที...ให้ไทกะสอนให้ดีกว่า” อาคาชิเสนอขึ้น คนอื่นๆก็พยักหน้าเห็นด้วย

แล้วปฏิบัติการผันตัวเองเป็นพ่อครัวของรุ่นปาฏิหาริย์ก็เริ่มขึ้น...

 

     

“หือ...อะไรนะพวกนายอยากให้ฉันสอนทำอาหาร?” คิ้วเรียกขมวดเข้าหากันอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เมื่อตอนเย็นหลังทานข้าว เล่นบาสฯกับเรียบร้อย พวกบ้าทั้งหลายก็เดินมาบอกว่าขอให้เขาสอนทำอาหารหน่อย

“ไอ้ได้มันก็ได้อยู่หรอก...แต่เกิดคึกอะไรกันขึ้นมาล่ะ?”

“คิดมากว่ะ!” อาโอมิเนะเอามือโอบรอบคอซุกหน้าลงกับลาดไหล่เนียน

“อาโอมิเนจจิ! มีแต่เหงื่ออย่าไปซุกคากามิจจิสิฮะ!

“จะได้ช่วยคากามิคุงไงล่ะครับ...คุณจะได้ไม่เหนื่อยเกินไป”

“ก็ไม่เหนื่อยอะไรนะคุโรโกะ” เขาไม่คิดว่าการทำอาหารให้คนในครบครัวทานมันจะเป็นเรื่องยุ่งยากอะไร

“แล้วมุราซากิบาระน่ะ...แน่ใจเหรอว่าจะไม่ทำอาหารเป็นขนมหวานไปก่อน” คนหัวม่วงบุ้ยปาก

“ฮื่อ! ไม่อ่า~~ ถ้าคากาจินสอนฉันจะตั้งใจเรียน...เป็นเด็กดีด้วยอ่า~

“หึๆ” คากามิเอื้อมมือไปลูบหัวสีม่วงยุ่งๆนั่นอย่างเอ็นดู ส่วนคนถูกลูบก็ทำหน้าฟินๆเหมือนลูกหมา “มิโดริมะก็เกลียดการเข้าครัวจะตาย...อาคาชิก็งานเยอะอีก”

“ไม่ได้เกลียดขนาดนั้น” มิโดริมะส่ายหน้าเบาๆ

“หากไทกะเป็นคนสอน...ยังไงก็ได้ครับ”

“อืม...โอเคๆสอนก็ได้ เริ่มพรุ่งนี้แล้วกัน ฉันจะได้เตรียมของไว้ด้วย” คงต้องเตรียมมากๆหน่อย บอกเคย์ซังว่าให้ตามคนมาทำความสะอาดด้วยยิ่งดี เพราะดูท่าทางพรุ่งนี้เช้าครัวที่บ้านคงได้เกิดสงครามย่อมๆแน่ๆ

     

“นายจะใส่น้ำตาลขนาดนั้นลงไปทำไมหามุราซากิบาระ!! เฮ้ย! คิเสะ...นี่นายแยกซอสปรุงรสออกไหมอย่าใส่ไปแบบนั้น...คุโรโกะ!! ทอดไข่นะไม่ใช่ทำไข่ต้ม! อ๊ากกก! อาโอมิเนะนายทำตะเกียบงอได้ยังไง!! อาคาชิ! แกงในหม้อเดือดจนระเหยแล้วอย่ายืนคิดนาน...มิโดริมะ...หั่นสวยดี...แต่นายจะหั่นเป็นรูปสามเหลี่ยมเพื่อ?” เสียงใสโวยวายลั่น บรรยากาศในครัวเหมือนมีใครกำลังก่อสงครามอยู่เลย

พวกบ้านี่คิดยังไงถึงมาเรียนทำอาหาร ฝีมือไม่ได้เรื่อง!!

“นี่ฉันพูดจริงนะ...พวกนายคิดยังไงเนี่ย!

“เอาน่าๆ ฉันทำมันคืนแบบเดิมแล้ว” อาโอมิเนะที่หักตะเกียบโลหะจนงอหักให้มันเข้ารูปเดิมแล้วชูให้คากามิดู

“เออๆ”

“ไทกะลองชิมดูครับ” อาคาชิตักน้ำแกงที่เขาดูอยู่ยื่นมาตรงปาก คากามิชิมแล้วก็ต้องเลิกคิ้ว

“รสดีนี่” คนถูกชมยิ้มอย่างภูมิใจ ค่อยคุ้มหน่อย

“เห...อร่อยเหมือนกันนะอาคาจิน” มุราซากิบาระที่ตักคำโตโดยไม่มีใครเชิญว่าขึ้น แล้วคนอื่นๆก็เริ่มทำอาหารกันอย่างจริงจังโดยมีเอสเซย์รินคอยแนะนำอยู่ข้างๆ ชิมของคนโน้นคนนี้ ติบ้างไปตามความจริง ปรับปรุงรสชาตินิดหน่อย ไม่นานอาหารก็พออกมาในขั้นกินได้แล้ว

“แล้วนี่บอกฉันได้หรือยังว่าทำไมถึงอยากทำอาหารกัน” มือเรียวเช็ดหน้าให้พวกบ้าที่เปื้อนคราบเขม่าควันทีละคน

“เวลานายเหนื่อยๆจะได้ไม่ต้องลำบาก” มิโดริมะที่ถูกเช็ดหน้าเป็นคนสุดท้าย เอาผ้าขนหนูสะอาดมาซับหน้าให้คากามิเบาๆ

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ลำบาก ทำอาหารให้พวกนายกินไม่ใช่เรื่องเดือดร้อนอะไร”

เพราะเป็นคนสำคัญ...จึงให้ทานแต่ของอร่อยๆ

พวกหนุ่มๆมองหน้ากันยิ้มๆ รับความใส่ใจนั่นอย่างอิ่มเอม

“แต่เวลาพวกเราเอาแต่ใจกันคากามิคุงต้องนอนซมนี่ครับ”

“อื้อๆแถมยังไม่ได้กินอะไรด้วย เพราะพวกผมทำอะไรไม่เป็นกันเลย”

“หากคากาจินไม่มีแรงจะได้มีอะไรกินไง”

“อย่างพวกอาหารง่ายๆอะไรแบบนี้ก็โอเคแล้วนะ...ความจริงก็ไม่ได้ยากเท่าไหร่” ไอ้การทำครัวน่ะ

“พอหมดแรงจากกิจกรรมหนักๆนายจะได้กินอะไรสักหน่อยไง”

“จะได้มีแรงนะครับไทกะ”

“หา!!” ตาสีแดงโตขึ้น เหตุผลที่พวกบ้านี่อยากเรียนทำอาหารเพราะเรื่องแบบนี้เนี่ยนะ!!

“อือ...ทีนี้พวกเราจะได้จัดการได้อย่างเต็มที่เลย หึๆ” อาโอมิเนะยิ้มหื่นๆ

“ความคิดดีครับอาโอมิเนะคุง”

“ไอ้พวกบ้า!!! ไม่สอนแล้วเฟ้ย!!” คากามิโวยวาย

ที่พวกนี้อยากทำอาหารเป็นเพราะจะได้...ทำแบบนั้น...ไอ้พวกหื่น!!

“ตอนนี้ก็พอทำเป็นแล้วนะฮะ” คิเสะยิ้มขำโอบรอบเอวคนโวย ซุกไซร้ซอกคอเนียนแรงๆด้วยความเหมั่นเขี้ยว

“ฮื่อ!! คิเสะ!

“คากาจินต้องให้รางวัลด้วยน้าา~~ พวกเราอุตส่าห์...เป็นเด็กดี”

“เรื่องสิ!!

“อย่าโวยสิ...เดี๋ยวคืนนี้ไม่มีเสียงนะ” คากามิค้อนมิโดริมะที่เดี๋ยวนี้ติดนิสัยหื่นๆมาจากพวกลามกแล้ว

“ไทกะต้องดีใจนะครับ...มีสามีที่ไหนจะสนใจเรื่องในครัวแบบพวกผมอีก”

“อาคาชิ!! เงียบไปเลย!!

 เคย์ที่พาแม่บ้านเกือบสิบคนมาทำความสะอาดครัวส่ายหน้าไปมาอย่างขำๆ ตอนคุณคากามิโทรฯมาบอกเขานี่แปลกใจมากๆเชียว แต่พอรู้เหตุผลยิ่งขำมากกว่า...

อย่าไปบอกใครเชียวล่ะว่ารุ่นปาฏิหาริย์อยากเป็นพ่อครัวเพราะ...ต้องการกดคุณภรรยาได้อย่างเต็มที่น่ะ...

 


                         สวัสดีค่าาาาา~~~ หายไปนายเลยเนอะ ^_^ ชีวิตยุ๊งยุ่งจริงๆค่ะ แต่มาพร้อมกับตอนพิเศษน้าาาา ^_^ ภาพด้านบนน่ารักไหม >/////< 

               ป.ล. 1 ขอบคุณทุกคนที่ติดตามน้าาาา~~ ขอบคุณมากๆเลยค่าาา รู้สึกดีมากๆกับทุกๆกำลังใจที่มีให้กัน ปลื้มที่สู้ดดด~~~ 

               ป.ล. 2 ทุกคนอย่าลืมดูแลตัวเองน้าาา ฝนตกหนักมากกกก ระวังอย่าให้ไม่สบายนะค่ะ

            ป.ล. 3 ที่จริงไม่มีแรงแล้ววว T_T แต่วันนี้เป็นวันพิเศษเนาะ แวบมาลงนิยายก่อน ^_^ 

               ป.ล. 4 เจอกันตอนหน้าน้าาาา~~~

               ป.ล. 5 แถมจ้าาาาา ^_^



ราตรีสวัสดิ์...ฝันดีนะค่ะ ^_^

     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,764 ความคิดเห็น

  1. #4857 Nut .. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 18:08
    หื่นจริงไรจริง
    #4,857
    0
  2. #4430 Akasora genri (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 19:17
    ชอบคร้าาาา ฟิคเรื่องนี้จะฟินไปไหน *0*
    #4,430
    0
  3. #2534 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 21:52
    ขำประโยคท้าย อย่าไปบอกใครล่ะว่ารุ่นปาฏิหาริย์อยากเป็นพ่อครัวเพราะต้องการกดคุณภรรยาได้เต็มที่

    คือฮาค่าาาาาา ๕๕ อ่านไปฟินไปฮาไป บ้านนี้นี่มีเรื่องปวดเฮดทุดวันเลยให้ตายสิ ๕๕๕๕
    #2,534
    0
  4. #2000 thairnee1234 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 06:32
    หึๆคากามิโดนกดทุกวันแน่
    #2,000
    0
  5. #1034 g-jy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 23:35
    เหนื่อยหน่อยนะเสือไฟ สามีแต่ละคนหื่นทั้งนั้น
    #1,034
    0
  6. #1029 gemello (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 14:12
    วุ่ยวายจริงๆ 555 แอบสงสารคางามิ แต่น่ารักกันมากๆเลยจ้า
    #1,029
    0
  7. #1024 furi02 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 19:30
    เย้ๆๆๆ ฟินดีค่าาาาา 555555 รอต่อแน่นอนคะ =W=
    #1,024
    0
  8. #1022 Anny (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 20:38
    อ่านแล้วฟินสุดๆ สมกับที่รอคอยมานาน สู้ๆนะคะไรต์รักษาสุขภาพด้วยนะ แถวบ้านฝนตกค่อนข้างบ่อย ตกแต่ละครั้งน้ำเกือบล้นฝาย แถวบ้านไรต์เป็นเหมือนกันป่ะ จะรอตอนต่อไปนะค่ะ อ๊ายยยยอยากอ่านแนงแวมไพรท์อีกอ่ะ>U<
    #1,022
    0
  9. #1021 nuschaly zeku (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 11:47
    ว่าแล้ว~ต้องมีอะไรแอบแฝงแหมทำอาหารเองจะได้มีแรง>\\\\<คิดได้เนอะ~งานนี้พ่อเสือน้อยฟ้าเหลืองแน่555555
    #1,021
    0
  10. #1020 HibariFuyu (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 09:06
    เหตุผลมีสาระกันจริงๆนะพวกนี้555
    #1,020
    0
  11. #1019 lovelove (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 07:43
    เสือน้อยน่าร๊ากกกก

    ไรเตอร์ ยังรีเควสนิยายได้อยู่มั้ยฮับ? *[]*

    เค้าอยากอ่าน ตอนพ่อไทกะรู้ว่าเสือน้อยมีสามี6คนง่ะ >0< จนถึงตอนนี้เฮย์กะรู้แค่ว่าเสือน้อยคบกับนายน้อยเอง

    ไม่ได้ไม่เป็นไรน้า

    ปล. รอติดตามตอนต่อไปฮับ ไรเตอร์สู้ๆ
    #1,019
    0
  12. #1018 jaaja (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 06:59
    ชอบมากๆเลยคะ รอไรต์อยู่ทุกวัน

    หากคุณๆสามีงอน ภรรเมียคงต้องง้อหนักแน่ๆเลย 555
    #1,018
    0
  13. #1014 Phaenyuda (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 23:28
    อ๊า~~ ฟินอะไรท์ ไม่อยากให้จบเลยอะ สนุกๆตริงๆนะ แต่เราจะรอเรื่องใหม่ของไรท์ ขอสมัครตัวเป็นแฟนคลับเลย ไรท์แต่ง all kaga ได้น่ารักมากกกกกกกกกก สู้ๆนะคะ จะติดรามต่อไปคะ ดูแลตัวเองด้วยนะ เป็นห่วงนะคะ
    #1,014
    0
  14. #1013 preaw231 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 23:06
    ไรต์คะ อยากอ่านตอนที่ เสือน้อยถูกงอนมากๆเลยค่า >< มันต้องสนุกมากแน่ๆเลย 555
    #1,013
    0
  15. #1012 Reddream (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 23:03
    อืม...ผ้ากันเปื้อนผืนเดียว...โอ๊ย...สงสัยจะติดเชื้อมาจากเหล่าสามีไทกะแน่เลยค่ะ
    #1,012
    0
  16. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  17. #1010 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 22:05
    ยิ่งอ่านยิ่งสงสารเสือแดง ไรท์รักษาสุขภาพด้วยนเ่
    #1,010
    0
  18. #1009 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 22:05
    ยิ่งอ่านยิ่งสงสารเสือแดง ไรท์รักษาสุขภาพด้วยนเ่
    #1,009
    0
  19. #1008 Mon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 22:03
    นารักมากค่าาาา รออ่านอยุนะค่ะ เป้นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆค่า
    #1,008
    0
  20. #1007 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 21:23
    ไม่รู้ว่าจะอิจฉาหรือสงสารเสือน้อยดี ตอนนี้ 55555+
    #1,007
    0
  21. #1006 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 21:22
    ไม่รู้ว่าจะอิจฉาหรือสงสารเสือน้อยดี ตอนนี้ 55555+
    #1,006
    0
  22. #1005 เจเจ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 21:09
    ติดตามทุกวัน รออ่านอยู่น้า เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1,005
    0
  23. #1004 เจเจ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 21:09
    ติดตามทุกวัน รออ่านอยู่น้า เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1,004
    0