fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 23 : Long fic : Akakaga...ひかり...Intro + CH.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    17 ส.ค. 58


เครดิตภาพ... Akakaga shrine


kuroko no basket

Title : Red Light

Akakaga (อาคาชิ เซย์จูโร่ x คากามิ ไทกะ)

 



เรื่องราวทั้งหมด...เริ่มต้นตั้งแต่วันนั้น...

หลังจบวินเทอร์คัพ ม.ปลาย ปีหนึ่ง...

 

“แล้วฉันจะเอาภาพถ่ายไปให้ทุกคนนะจ้ะ ^_^” หญิงสาวผมสีชมพูผู้จัดการทีมโทโอคนสวยฉีกยิ้มกว้าง มองภาพถ่ายรวมรุ่นปาฏิหาริย์ในกล้อง

นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้...

รอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้าของทุกคนนั้น...ช่างน่าคิดถึงจริงๆ

“ฮ้าว...กลับได้แล้วใช่ไหมอ่า ซัทจิน เดี๋ยวมุโระจินก็หักคอ...ฉันหรอก” คนผมม่วงหาว เอาชนมเข้าปากตุ้ยๆ พลางนึกถึงรุ่นพี่ผมดำท่าทางดี แต่ความจริงแล้วก็โหดใช่ย่อย

“จ้าๆๆ มุคคุงก็อย่าหลงทางนะ”

“ฉัน...ไม่ใช่เด็กสักหน่อย”

“แต่เอาขนมล่อก็ไปใช่ไหมล่ะครับมุราซากิบารัจจิน่ะ”

“คิเสะจิน!!

“พวกนายอย่าทะเลาะกันได้ไหมหา!” มิโดริมะห้ามทัพด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

แม้จะหงุดหงิดไปบ้าง...แต่นี่ก็เป็นความรู้สึกนานมากแล้ว

คิดถึง...ไม่น้อยเหมือนกัน

“นายตัวเตี้ยไปป่าวว่ะเท็ตสึ...เซย์รินใช้งานหนักไปหรือไง” อาโอมิเนะยกมือขยี้กลุ่มผมสีฟ้าอ่อนให้ยุ่งเหยิง

“เจ็บ...นะครับ อาโอมิเนะคุง”

“เอาน่าๆ” แขนแกร่งเอื้อมคว้าคออดีตคู่หูมาขยี้ไม่หยุด โดยมีดวงตาสีแดงมองภาพตรงหน้า

บอกไม่ได้เหมือนกันว่ารู้สึกยังไง...ถึงจะยินดีที่ได้กลับมาเป็นแบบเดิม ความสัมพันธ์ที่ครั้งหนึ่งเขาเป็นคนสะบั้นมันด้วยตัวเอง

ตอนนี้ได้กลับคืนมาแล้ว...

ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกได้ถึงตะกอนขุ่นบางอย่างในใจ

ภาพคนสองคนที่สนิทสนมกันเบื้องหน้า คนผิวดำที่โน้มตัวไปกระซิบอะไรบางอย่าข้างหูคนตัวเล็ก และเรียกสีแดงระเรื่อพาดผ่านบนแก้มขาว มือเรียวกำเข้าหากันแน่น...

ถึงจะรู้ดีว่าระหว่างสองคนนั้นคือแสงและเงา...สายใยที่ไม่มีวันแยกจาก...แต่มันก็...น่าหงุดหงิด

 

I

 

“รุ่นพี่คากามิคร้าบบบบ~~~ มีคนมาหาคร้าบบ~~~” รุ่นน้องปีหนึ่งสมาชิกใหม่ของชมรมบาสเซย์รินตะโกนบอกรุ่นพี่ผมแดงซึ่งบ้าพลังในการโชว์ลูกดังค์คนเดียวนับสิบลูกซึ่งตอนนี้เจ้าตัวกำลังพักดื่มน้ำข้างสนาม

“เห? มาหาฉันนี่ใครหว่า? ทัตสึยะหรือเปล่า...เดี๋ยวมานะคุโรโกะ” บอกคู่หูก่อนจะเดินออกมา มือเรียวดึงคอเสื้อขึ้นเพื่อเช็ดเหงื่อ เผยให้เห็นหน้าท้องสีน้ำผึ้งที่เรียบตึง...ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นหน้าท้องผู้ชายแต่มันกลับดูเซ็กซี่อย่างไร้กาจเมื่ออยู่บนตัวเอสคนเก่ง เส้นผมสีแดงเข้มที่ชื้นเหงื่อนั่นเป็นประกาย ใบหน้าเอาจริงเอาจัง

 และ...ดวงตาสีแดงเข้มมุ่งมั่นที่มองไปข้างหน้าเสมอ ถึงอย่างนั้นก็มีเค้าความอ่อนโยนตามนิสัยของเจ้าตัว...จึงไม่แปลกใจหากว่าหนุ่มคนนี้จะเป็นที่สนใจของเหล่ารุ่นน้องและคนอื่นๆทั้งในและนอกชมรม...

“เห็นบอกว่ายืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียนนะครับรุ่นพี่คากามิ”

“แล้วนายไปเจอได้ไง...แอบโดดซ้อม?” หรี่ตาลงราวจะจับผิด แต่ท่าทางช่างน่าขัน จนแทนที่รุ่นน้องจะกลัวกลับยกมือสองข้างขึ้นยอมแพ้ กลั้นยิ้มน้อยๆ

“ผมออกไปซื้อของตามคำสั่งโค้ชต่างหากครับ”

“อ๋อ...แล้วไป” พยักหน้าอย่างซื่อๆ แล้วก็รีบก้าวยาวๆไปหน้าประตูโรงเรียน...พลางคิดไปเรื่อยว่าใครกันที่มาหาเขาถึงนี่...

หากเป็นทัตสึยะรายนั้นคงโทรมาบอกก่อนแล้ว...อเล็กซ์ก็ไม่น่าใช่ เพราะเจ้าตัวมีความสามารถในการหว่านเสน่ห์ขอกุญแจสำรองห้องเขา

คากามิไม่ได้รู้จักใครมากนักที่ญี่ปุ่น ดวงตาสีแดงเข้มมองกลุ่มสาวน้อยหลายคนที่ยืนออกันน่าโรงเรียน ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดเกรียวกราวประหนึ่งดารามาเยือน...

อืม...จะว่าไปเหมือนเหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ตอนนั้น...เจ้าคิเสะมันมาหาคุโรโกะนี่หว่า

คนในวงล้อมสาวๆนั้นสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย อาจจะด้วยความเคยชินหรืออะไรก็ตาม ดวงตาคมสอดสายตาหาคนที่เขามาพบ ก่อนจะเจอกับร่างโปร่งผมแดงเข้มที่ยืนพิงรั้วโรงเรียนอีกฝั่งหนึ่ง กอดออกแหงนมองท้องฟ้าราวกับรอให้ความวุ่นวายนี้สงบลง ริมฝีปากบางหยักรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ขอตัวก่อนนะครับ...ผมเจอคนที่มาหาแล้ว” ร่างนั้นอาศัยความสามารถของตัวเองหลีกหนีจากคนที่รุมล้อม ก่อนจะคว้าข้อมือเอสเซย์รินหมับแล้วจับลากเดินไปขึ้นรถคันหรูทันที

“เฮ้ย!!” คากามิร้องเสียงหลงเมื่อไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้อยู่ดีๆก็ลากเขาแล้วเอามาโยนในรถสีดำอย่างหรู “เฮ้ย! นายเป็นใครว่ะ!!” โวยลั่นเมื่อประตูถูกล็อคอย่างอัตโนมัติ ที่สำคัญต้องใช้รหัสผ่านเท่านั้นถึงจะปลดได้

บ้าเอ๊ย! จะทำให้รถให้ดูไฮโซทำไมก็ไม่รู้!!

“เงียบๆหน่อย...” เสียงทุ้มอันแสนคุ้นเคยทำให้ตวัดสายตามองคนที่สอดตัวเข้ามานั่งใกล้ๆทันที ใบหน้าชวนโมโห...และรอยยิ้มน่าหมั่นไส้

“ไง...ไม่เจอกันนานนะ คากามิ ไทกะ”

“อาคาชิ!!” เรียกชื่อตัวต้นเหตุเสียงดัง “นี่มันหมายความว่ายังไงหา!!

อาคาชิไม่สนใจอารมณ์โกรธของเอสเซย์ริน เอ่ยสั่งเรียบๆ  “ออกรถ...”

“เฮ้ย!! ไม่เอาสิ! ฉันจะลง!! ปล่อยนะโว้ยยยยย!!” มือเรียวทุบประตูรถเสียงดัง แต่ไม่มีท่าทีว่าเจ้าของรถจะเดือดร้อนอะไร

“ทุบให้ตายก็ไม่เปิดหรอก ถึงนายจะโง่...แต่คงไม่ต้องให้ผมบอกซ้ำหรอกใช่ไหม?” คากามิขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะยอมละมือ ถอนหายใจแรงๆ สะบัดหน้ามองนอกหน้าต่างแทนจะคุยกับอาคาชิ

ท่าทางที่ทำให้กัปตันแห่งราคุซันกระตุกยิ้มบางๆ

“มีอะไร!” เสียงห้วนกระชากถาม

“ไม่มีใครบอกเหรอว่า...เวลาจะคุยก็ควรมองหน้าคู่สนทนา มารยาทง่ายๆแค่นี้ยังไม่รู้เหรอครับ?”

“จะกวนประสาทกันหรือไง หา!!” ใบหน้าบึ้งตึงหันมาสบ ดวงตาสีแดงเข้มทอแววหงุดหงิด

หึ...เป็นคนที่น่าสนุกดีนี่...

“ผมมีคำถามอยากถาม...และมีเรื่องอยากคุยกับนาย”

“คุยหน้าโรงเรียนก็ได้ ไม่เห็นต้องลากฉันมานี่!!

“ผมอยากได้ความเป็นส่วนตัว!!

“ก็บอกดีๆสิว่ะ!!” อาคาชิไม่ตอบ...หันไปกระซิบอะไรบางอย่างกับคนขับรถ แล้วก็เอนตัวพิงเบาะนุ่ม ทิ้งให้คากามินั่งขมวดคิ้ว และหงุดหงิดอยู่คนเดียว

 วันนี้มันบ้าอะไรกันฟะ!! เจอใครไม่เจอดันมาเจอบิ๊กบอสของรุ่นปาฏิหาริย์...มนุษย์ที่กวนประสาทเงียบๆ  และคนแบบที่คากามิรับมือไม่ถูก

 อาคาชิ เซย์จูโร่!!....

 

“ตกลงว่านายมีเรื่องอะไร รีบๆพูดมาเดี๋ยวนี้เลย!! ฉันต้องรีบกลับ!!

ก่อนที่คนในชมรมจะเป็นห่วง แล้วออกตามหาให้วุ่นวาย

ดวงตาเรียวกวาดมองรอบๆ ที่ที่อาคาชิพามาเหมือนจะเป็นสนามบาสที่เพิ่งสร้างใหม่  สังเกตจากป้ายที่ยังไม่เปิดให้บริการ หรือพวกสวนหย่อมซึ่งได้รับการดูแลตกแต่งอย่างสวยงามไร้วี่แววของผู้คน

ไม่รู้ว่าจะพามาที่นี่ทำไม ใกล้ๆโรงเรียนเซย์รินก็มีสวนสาธารณะ

“นั่นสิ...งั้นตอบคำถามผมมาหน่อย”

“ทำไมฉันต้องตอบ” ดวงตาสีแดงของอาคาชินนิ่งเงียบ...แต่กดดันอยู่ในที ทรงอำนาจและบีบคั้นจนรู้สึกว่าหายใจไม่ออก...

แม้ไม่ต้องใช้เนตรจักรพรรดิแต่คนๆนี้ก็ยังร้ายกาจ...

“เพราะว่ามันเป็นคำสั่งไงล่ะ...”

“ชิ!!” คากามิเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิด

เอะอะก็ลากตัวมา เอะอะก็ออกคำสั่ง ไม่ถามความเห็นกันสักคำ เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด!!

“คากามิ ไทกะ ชอบบาสฯสินะ?”

“เอ๋? ก็ชอบสิ...ชอบมากด้วย” คากามิงง เห็นว่าอีกฝ่ายจะถาม นึกว่าจะเป็นเรื่องอะไรสำคัญ ทำไมถามเรื่องแบบนี้

“แล้วคิดว่าเล่นบาสฯกับใครสนุกที่สุด?” คิ้วสองแฉกขมวดเข้าหากัน ทำท่าครุ่นคิด...

“อืม...บอกยากแฮะ...”

อาคาชิมองคนที่ตอบคำถามของเขาอย่างจริงจังแล้วนึกขัน หากเป็นคนอื่นคงตอบแบบส่งๆให้จบๆไป เพราะอยากตัดบท แต่นี่กลับคิดเป็นจริงเป็นจัง...เป็นคนที่ซื่อโดยธรรมชาติเสียจริงๆ

“กับคนอื่นๆก็สนุก...แต่หากว่าสนุกที่สุด...ก็คงเป็น...หมอนั่น!!

“หืม?”

“ก็...อาโอมิเนะไงล่ะ...”

คนที่คากามิไม่เคยชนะการดวลแบบตัวต่อตัวเลยสักครั้ง...

คำตอบที่ทำให้ประกายแววตาสีแดงของอาคาชิแปลกไป ริมฝีปากหยักรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “หึๆ...งั้นเหรอ?”

“อาโอมิเนะน่ะเก่งมาก...นายเคยอยู่ทีมเดียวกันนี่ รู้ความสามารถของหมอนั่นดีใช่ไหมล่ะ?” เห็นรอยยิ้มกว้าง น้ำเสียงท่าทางกระตือรือร้นและดวงตาเปล่งประกายสดใส ราวกับโลกใบนี้ไม่มีอะไรทุกข์ร้อน

ภาพเหล่านี้มันน่าหงุดหงิด...คนที่คิดว่าตัวเองเข้มแข็ง และมักจะมุ่งตรงไปข้างหน้าแบบนี้...

รู้สึกอยากทำลายให้สิ้น อยากบดขยี้ดับความฝันลง...

ใบหน้าซีดเผือดและมีแต่ความหวาดกลัวของคนตรงหน้า...คงจะน่าดูไม่ใช่น้อย  

“ว่าแต่ว่า...นายมาถามฉันทำไม?”

นึกย้อนไปถึงคราวก่อน..สาเหตุที่ทำให้เขาต้องมาทำอะไรบ้าๆแบบนี้

 

“อ้าว...อาคาชิคุง?” เสียงใสร้องทัก

“เท็ตสึยะ?” ใบหน้าของกัปตันราคุซันดูแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นคนตัวเล็กที่นี่

“มาทำอะไรแถวนี้?”

“ผมมาซื้อของกับอาโอมิเนะคุงน่ะครับ...” คำตอบที่สร้างความหงุดหงิดเล็กๆ

“ไดกิไปไหนเสียล่ะ?” อาคาชิเลือกจะเบือนหน้าไปทางอื่นแทน

เขาไม่อยากเห็นรอยยิ้มและดวงตาที่เปล่งประกายความสุข...โดยเฉพาะมันเกิดขึ้นเพราะคนอื่น

ตั้งแต่วันที่ถ่ายภาพร่วมกันครั้งนั้น...อาโอมิเนะ ไดกิ ได้ขอคบกับ คุโรโกะ เท็ตสึยะ และอีกฝ่ายก็ตอบตกลง แม้ทั้งคู่จะเคยรู้สึกดีๆให้กันตอน ม.ต้น แต่ความสัมพันธ์นั้นก็ถูกตัดขาดไป จวบจนม.ปลาย ได้ข่าวว่าหลังจากโทโอแพ้ทีมเซย์ริน ไดกิก็เป็นคนสอนเท็ตสึยะชู้ตลูก ซ้อมด้วยกันบ่อยๆ

กลับไปเป็นแบบเดิม...

อาคาชิรู้ดีมาตลอด...เขาชอบ คุโรโกะ เท็ตสึยะ เด็กหนุ่มตัวเล็ก จืดจาง ที่ดูจะไม่มีอะไรเลย เป็นคนตรึงสายตาเขาเอาไว้...

เจ้าตัวอ่อนโยน ใจดี และมีเสน่ห์ที่ช่วยเยียวยาหัวใจของเขาเอาไว้...

แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรในเมื่อคนตัวเล็กนั่น...มีเจ้าของแล้ว

“อาโอมิเนะคุงไปดวลบาสฯ กับคากามิคุงอยู่ครับ” ยิ้มน้อยๆ

“คากามิ ไทกะ?” ชื่อที่หลุดออกมาจากปากเรียวบางนั่นทำให้อาคาชิขมวดคิ้ว

เจ้าคนบ้าพลัง และชอบท้าทายคนอื่นนั่นน่ะเหรอ

บางที...ผมก็อิจฉานิดๆนะครับ”

“หืม?”

“เพราะเวลาที่อาโอมิเนะคุงกับคากามิคุงเล่นบาสฯด้วยกัน...สถานที่ตรงนั้น...คนอื่นๆเหมือนถูกกันออกมา” ร่างเล็กเดินเล่าไปเรื่อยๆ หยุดลงที่สนามบาสฯซึ่งชายหนุ่มสองคนกำลังวาดลวดลายอย่างสนุกสนาน บนใบหน้าทั้งคู่ปรากฏรอยยิ้มยินดี

ได้ประมือกับคู่แข่งที่แข็งแกร่ง...และยอมรับ

“ถึงผมจะรู้ว่ามีแค่คากามิคุงเท่านั้นที่เป็นคู่แข่งของอาโอมิเนะคุงได้...แต่บางที ผมก็อิจฉาครับ”

 ถึงแม้จะเป็นคนรัก...ก็ไม่อาจแทนในส่วนนั้น

 อาคาชิมองเขาเห็นหลังจากแข่งเสร็จ เหมือนคนจากเซย์รินจะเป็นฝ่ายแพ้ เพราะท่าทางโวยวาย โดยมีผู้ชนะยื่นมือไปขยี้หัวสีแดงชื้นเหงื่อ รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานานบนใบหน้าของปีศาจแห่งวงการบาสฯ ฉายชัด

“ดูท่าทาง...คากามิ ไทกะ จะเป็นคนสำคัญของไดกินะ” เขาเปรยเรียบๆ แต่ทำให้คนตัวเล็กข้างๆสะดุ้ง ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน

“คง...เป็นอย่างนั้น...ล่ะมั้งครับ”

 “หึ...” แผนการบางอย่างแล่นเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็ว

ไดกิ...หากนายยังไม่แน่ใจตัวเอง ฉันอาจจะต้องช่วยกระตุ้นสักหน่อย

และสุดท้าย...ไม่ว่ายังไง เท็ตสึยะจะตกเป็นของฉัน...

เขาไม่สนใจว่าจะต้องทำให้ใครเจ็บปวด เพราะอะไรที่เขาอยากได้...ก็ต้องได้

เหลือบมองคนผมสีแดงเข้มที่หัวเราะและยิ้มกว้างอย่างมีความสุข แสงของพระอาทิตย์สะท้อนแววตาคู่สวยจนเด่นชัด

คากามิ  ไทกะ งั้นเหรอ?

ก็คงเป็นตัวหมากที่คุ้มจะลองเสี่ยง...

 

“นี่อาคาชิ!! คิดอะไรของนายอยู่!!” คากามิตวาด เมื่อเห็นคนข้างๆเอาแต่เหม่อไปไกล

“อ๋อ...เปล่าหรอก” บอกปฏิเสธ ก่อนจะหันมองใบหน้าของหมากตัวสำคัญ

เป็นคนที่หาความน่ารักไม่พบสักนิด!! ขี้โวยวายก็เท่านั้น ดูไม่น่าปกป้อง แน่นอนล่ะ...ท่าทางเอสแห่งเซย์รินจะเป็นคนดูแลตัวเองได้ดี

ไม่รู้ทำไมไดกิถึงได้ลังเลกับคนๆนี้กันนะ...

ที่เห็นมีดีอยู่ก็แค่...ดวงตาสีแดงเข้มราวกับสีของพระอาทิตย์ยามอัสดง ไม่เจิดจ้าจนราวกับจะแผดเผา แต่อบอุ่น...ให้ความรู้สึกนุ่มนวล...อ่อนโยน ประกายตามุ่งมั่นจริงใจ

ก็ยังงอยู่ดี...หากเป็นเขาจะไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

อาคาชิรู้ดีว่าไดกิกำลังไม่แน่ใจตัวเอง เคยเป็นทีมเดียวกันจึงต้องคอยสังเกตอยู่บ่อยๆ เขารู้ดี...แม้จะชอบเท็ตสึยะแต่ไดกิก็มีอะไรบางอย่างที่ตัดไม่ขาด...และบางอย่างที่ว่านั่นก็คือหมอนี่...

อาจเพราะว่าเป็นคู่แข่งคนแรกที่ทำให้แพ้ หรืออะไรไม่รู้...

นั่นก็ง่ายสำหรับเขาเหมือนกัน...การจะพาเท็ตสึยะกลับมาอยู่ข้างๆ อาจจะต้องแลกกับความเจ็บปวดของใครบางคน...ซึ่งอาคาชิก็ไม่สนใจเรื่องนั้นอยู่แล้ว

“ตกลงมีอะไรลากฉันมาถามแค่นี้เนี่ยนะ!!

“อืม... นี่คากามิ ไทกะ”

“ขอทีเถอะกับวิธีการเรียกชื่อแบบนั้น! นายจะเรียกแค่คากามิเฉยๆไม่ได้หรือไง ไม่รู้สึกแปลกๆบ้างหรือ!!” คิ้วเรียวเลิกขึ้นนิดๆ ดวงตาสีแดงทอแววประหลาด

จะว่าไป...คนตรงหน้านี้เป็นคนแรกที่กล้าตวาดเขาอย่างไม่กลัวเกรง

กล้าสบตาเขาตรงๆ และกล้าค้านคำพูดของเขาที่ถือเป็นประกาศิต

อาจเป็นคนอื่นอาจจะเครียดหรือไม่ก็ต้องมีกลัวบ้างล่ะที่จู่ๆถูกลากมา ถามคำถามงี่เง่า แล้วคนๆนั้นยังสร้างแรงกดดันและนิสัยร้ายกาจแบบเขาด้วย แต่กลับไม่มีอะไรแบบนี้อยู่ในดวงตาสีแดงเข้มคู่สวยนั่นเลย...

มีแค่ความอยากรู้ ใสซื่อ และตรงไปตรงมา

จน...น่าทำลายทิ้งนัก!!

เขาไม่ชอบคนที่มีสายตาแบบนี้...ไม่เหมือนใครที่เคยรู้จัก และบางทีก็อดปฏิเสธไม่ได้ว่า...

ราวกับถูกดึงดูดเข้าไป...

“งั้น...ไทกะ”

“เอ๋?” คากามิสะดุ้งเล็กน้อย อยู่ดีๆก็เรียกชื่อต้นกันเลย...ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมากมายด้วย

เอาเถอะ! เขาห้ามไปคงไม่ได้อะไรขึ้นมา ดูก็รู้ว่าอาคาชิน่ะ...เอาแต่ใจตัวเองอย่างร้ายกาจ!!

แค่ไม่ชินล่ะมั้ง...ปกติมีแค่คนไม่กี่คนเท่านั้นที่เรียกเขาด้วยชื่อ...พ่อ ทัตสึยะ อเล็กซ์...

คิดถึงเหมือนกันแฮะ...ไม่ได้เจอกัน...ตั้งนานแล้ว

“เป็นอะไร?” เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อเห็นคนขี้โวยวายเงียบไป พบความหม่นหมองในดวงตาคู่สวยแวบนึงก่อนที่เจ้าตัวจะทำให้มันกลับไปเป็นแบบเดิมและยิ้มกว้างให้เขาแทน

“ไม่มีอะไร นายจะเรียกแบบไหนก็เรียกเถอะ เอาเป็นว่า...หากไม่มีอะไรฉันกลับก่อนแล้วกัน” คากามิหยิบกระเป๋าตัวเอง กำลังจะเดินออกไป แต่ติดตรงที่มือแกร่งคว้าหมับที่ต้นแขนก่อนจะกระชากทีเดียวด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลจนร่างสูงนั้นหล่นปุมานั่งอยู่ที่เดิม แรงกระแทกทำให้ต้องส่งเสียงร้อง

“โอ๊ย!! เจ็บนะเฟ้ย!! ไม่ให้ไปก็บอกกันดีๆสิว่ะ!!” อาคาชิตัวเล็กกว่าเขาก็จริง แต่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวทำยังไงถึงทำให้เขาตัวปลิวได้ สะบัดข้อมือที่ถูกบีบจนรู้สึกเจ็บแรงๆ พลางมองตัวต้นเหตุเขม็ง

“ผมบอกให้ไปแล้วงั้นเหรอ?” หรี่ดวงตามองคนขี้โวยวาย สัมผัสข้อมือเมื่อครู่...ดูไม่น่าเชื่อว่าจะเล็กขนาดนั้น เห็นเป็นคนตัวสูง บ้าพลัง นึกว่าร่างกายจะใหญ่โต แต่เอาจริงๆแล้ว...

ขนาดของข้อมือ...อาจจะพอๆกับเขาด้วยซ้ำ

“อะไรอีก!! ฉันหิวแล้วนะ!!

“นี่...ไทกะ” มือแกร่งจับคางเรียวที่เชิดมองหน้าเขาอย่างอวดดีขึ้น มองสบดวงตาคู่สวยดื้อรั้น

หึ! หมอนี่มันดื้อจริงๆ เป็นเสือจอมพยศที่ไม่เคยมีใครกำราบได้สินะ...

งั้น...นอกจากจะได้เท็ตสึยะมา ก็ขอปราบพยศเสือดื้อด้วยแล้วกัน!!

จะทำให้สยบแทบเท้าให้ได้เลย คอยดูสิ!!

“ที่ผมจะพูดต่อไปนี้น่ะ...ไม่ใช่คำขอร้องหรอกนะ...แต่เป็นคำสั่งที่นายต้องทำตาม”

“อื้อ!!” คากามิพยามสะบัดตัวให้หลุด แต่ร่างของเขากลับถูกตรึงด้วยขาของอาคาชิจนแทบจะหมดแรงอยู่แล้ว ทั้งๆที่ตัวเล็กกว่าแท้ๆ อีกฝ่ายกลับชนะเขาเรื่องพลังได้!!

มัน...น่าเจ็บใจจริงๆ!!

“ช่างเป็นดวงตาที่ไม่เหมือนใครจริงๆ” มือแกร่งอีกข้างไล้แก้มเนียนเบาๆ แสยะยิ้มจนคากามิรู้สึกขนลุก ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้คนถูกพันธนาการตาเบิกกว้าง...

“คบกับผมซะ!!” 




แบบว่า...เค้ากำลังจะตายยยยยย!! T_T เปิดเทอมวันแรกทำไมมันถึงได้งานมากมายขนาดนี้ T_T ฝึกงานว่ายุ่ง เปิดเทอมสิ...หึๆๆๆๆ ใกล้บ้าเต็มทีแล้วค่ะ T_T นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะความคิดด้านมืดล้วนๆจริงๆ เห็นน้องเสือแฮปปี้มาหลายตอนแล้ว หึๆๆ

เอ่อ...นายน้อยเรื่องนี้บอกได้เลยว่า...ไม่ใช่คนดีค่ะ คนละมาดกับครอบครัวป่วนๆเลยค่ะ  ส่วนไทจังก็...เหมือนกระท้อนทุบนั่นล่ะค่ะ หึๆๆๆๆ จะมีคู่อื่นบ้างประปราย อาทิเช่น พี่รุ้งกับพี่น้ำแข็ง พ่อเสือชีตาร์กับพี่อินทรีย์ และอีกหลายๆคู่จ้าาา

ป.ล. 1 ดึกๆ(?) จะส่ง NC ให้น้าาาา สำหรับคนที่ได้ช้าอย่างโกรธกันนน้าาา ตอนนี้แบบ...เค้าหัวฟูแล้วจริงๆ T_T

ป.ล. 2 เรื่องนี้เป็นเรื่องยาวอีกเรื่องจ้า พอลงเรื่องนี้จบจะตามด้วย Allkaka แนวแวมไพร์จ้า ความจริงอยากแต่ง Long Fic ให้ครบทุกคู่เหมือนกัน

ป.ล. 3 ยังติด Aokikaga กับ Akakurokaga อยู่เนอะ หนึ่งในสองเรื่องนี้ออกแนวจิตๆเรื่องนึงเนอะ ^_^

ป.ล. 4 เอ่อ...ถ้าจะขออนุญาตหายหน้าไปสักเกือบๆ 2 อาทิตย์จะมีใครโกรธเค้าป่าวอ่า? (ส่งสายตาปิ๊งๆๆๆ)

ป.ล. 5 อากาศยิ่งกว่าแปรปรวน T_T ระวังสุขภาพนะค่ะ ระวังอย่าให้ไม่สบายน้าาา ดูแลตัวเองนะค่ะ ขอให้มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะในทุกๆวัน เจอกันตอนหน้านะค่ะ

ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะค่ะ ^_^ โอะยาสุมิ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5729 MartiniLubik (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:32
    อ่านแค่ตอนแรกเราน่ำตาไหลเฉยเลยค่ะ แบบชอบให้คนรุมรักคากามิ พอน้อยต้องมาเจ็บแล้วเจ็บแทน ถึงแม้ยังไม่รู้ก็ตาม คากามิเหมาะกับความสดใจจริงๆ เพราะเป็นคนซื่อๆจริงใจ รู้สึกยังไงก็พูด ฮื่ออออ
    #5,729
    0
  2. #5679 Shipnielong (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 00:09
    ซีรีย์นี้น้องเจ็บอีกแน้ว;__;
    #5,679
    0
  3. #5395 Zistar (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 07:33
    กลับมาอ่านอีกรอบแล้ว ขนาดอ่านตอนแรก เนื้อเรื่องท้ายย้อนกลับมา เจ็บที่ใจ 55555555 #รักส์ค่ะ
    #5,395
    0
  4. #5250 kim_undershine (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:24
    กลับมาอ่านอีกรอบแบ้วว
    #5,250
    0
  5. #4969 IDear (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 21:59
    ปู่เสื่อรอตอนต่อไปนะคะไรท์ ลุ้นสุดๆ ระหว่างรอก็กลับมาอ่านตอนเดิมๆซ้ำแล้วซ้ำอีกค่ะ อ่านทีไรก็ยังฟินตามได้อีก น้องเสื้อเราน่าแกล้งตลอดเลย อิอิ
    #4,969
    0
  6. #4858 Nut .. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 18:30
    นายน้อยมีแผนอันไดหรือขอรับ
    #4,858
    0
  7. #4431 Akasora genri (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 20:31
    กรี๊ดดดดดด นี่มันอะไร๊ ฟินสุดๆไปเลย

    ชอบแนวนี้ค่ะ ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #4,431
    0
  8. #4286 Doublecore (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 23:09
    ชอบค่า เสือน้อยโดนแกล้ง=.,=
    #4,286
    0
  9. #3209 Shin Night (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 14:21
    จุดเริ่มต้นการเสียใจของข้าน้อยรอบที่สองกำลังจะเกิดแล้ว อึก ทำใจแป๊บ ถึงจะรู้เนื้อเรื้องแล้วก็เถอะแต่ก็อดสงสารคากาจินไม่ได้สักทีT_T
    #3,209
    0
  10. #2645 thairnee1234 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:20
    สุดยอดเลยยยยยยยยยยยยยยย อ่านกี่รอบก็สนุกอ่ะ
    #2,645
    0
  11. #2003 thairnee1234 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 18:15
    ขอคบ(บังคับมากกว่า)เลยหรอ ไวไฟ(แน่หรอ)จริงนะนายน้อย
    #2,003
    0
  12. #1717 พิมเองงง~>\\\< (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 12:51
    ขอncทุกตอนด้วยค่ะ
    may571110512@mail.com
    #1,717
    0
  13. #1393 noname (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 12:54
    ขอ NC ทุกตอนด้วยนะค่ะ obk_nlo@hotmail.com
    #1,393
    0
  14. วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 20:40
    สู้ๆนะไรต์
    #1,156
    0
  15. #1085 amatsuki1134 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 22:33
    Fernmeruki@gamil.com 

    Nc จ้า~~~ทุกตอนมาอยู่กับข้า5555+(บ้า)

    #1,085
    0
  16. #1084 amatsuki1134 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 22:31
    Fernmeruki@gamil.com 
    Nc ทุกตอนจงมาอยูกับข้าาาา555+(บ้าไปเเละ-_- )

    #1,084
    0
  17. #1065 B'Mary (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 23:11
    ขอ nc ของทุกตอนเลยได้ไหมง่าาาา jewelryzang@outlook.com


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 สิงหาคม 2558 / 14:50
    #1,065
    0
  18. #1063 สาวน้อยแห่งคำทำนาย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 09:10
    สนุกมากๆค่าขอด้วยคนนะคะ rikkahime444@gmail.com
    #1,063
    0
  19. #1060 Harumi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 11:46
    กำลังสนุกเบยย~ รีบมาต่อนะคะ > <
    #1,060
    0
  20. #1053 อาโอะจัง อิย์อิย์ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 17:45
    กรีดร้องคือ....ขอตอนนี้จะทันมั้ยคะ?
    preeyapa45@gmail.com
    #1,053
    0
  21. #1051 furi02 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 22:53
    สายดาร์กมาแต่ไกลเลยเค่อะ 555555 ยังไงก็เหมือนมีความคิดที่ว่า คบไปคบมาแล้วเกิดชอบกันจริงๆแน่ๆ แล้วก็ **** เซ็นเซอรืแปป 555555555555+ รออ่านๆๆๆ // NC มุคคุงหนูยังไม่ได้ค่าาาา รบกวนส่งให้หนูต้วยยย TwT konataezumi660@gmail.com
    #1,051
    0
  22. #1049 greetlove (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 19:21
    อาคาชินายมันนิสัยไม่ดี!!!! (พ่อเสือน้อยของฉันเปงไงบ้างลูกเจ็บต้องไหนบ้าง TT)
    ถึงแม้นายจะเปงอาคาชิ เซย์จูโรก้ตาม ถ้านายทำไทกะน้อยของฉันร้องไห้ ฉันก้จะไม่ออมมือ!! (คอยดูนะ คอยดู //พูดไปหลบยุหลังตู้ไป..)
    #1,049
    0
  23. #1048 jaaja (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 19:13
    เอาแล้วไง เจ้าแผนการจังเลยนะ

    เดี๋ยวก็กลายเป็นหลงเสือน้อยซะหรอก

    #ถ้าหายไป2อาทิตย์ กลับมาแล้วอัพเรื่องนี้ให้จบทีเดียวเลยนะคะ 5555555 ว่าไปนั่น รอติดตามค่ะ

    #1,048
    0
  24. #1047 HibariFuyu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 12:51
    อย่ามาทำร้ายไทจังของเค้าน้าาาาาาาา
    #1,047
    0
  25. #1046 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 12:51
    นายน้อยบังคับไปบังคับมา ระวังจะโดนแผนตัวเองเล่นงานเองนะ
    #1,046
    0