fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 14 : Long Fic : AllKaga....かぞく...ก่อนจะเป็นครอบครัว : คุโรโกะ เท็ตสึยะ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,966
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 160 ครั้ง
    27 มิ.ย. 58




Kurogo no basKet

Title : Family ก่อนที่จะเป็นครอบครัว...

Allkaga ( All x คากามิ ไทกะ)คุโรโกะ เท็ตสึยะ

 

      “อ๊ะ!! เท็ตสึคุง! คากามิน! ทำไมมาอยู่ที่นี่กันล่ะ?” ผู้จัดการสาวคนสวยแห่งโทโอร้องลั่นเมื่อโผล่เข้ามาในบ้านเพื่อนสนิทแล้วเจอคนสองคนที่เรียกชื่อไป  ก่อนจะโผเข้าหาหนุ่มผมฟ้าแล้วกอดคอแน่น

“เจ็บนะครับ คุณโมโมอิ” ยิ้มน้อยๆ “พวกผมมาให้กำลังใจอาโอมิเนะคุงน่ะครับ”

“ไดจังมาคุยกับคุณลุงนี่เอง” เพราะคราวก่อนคุณพ่อของอาโอมิเนะติดงาน ทำให้ไม่ได้คุยอะไรกัน แต่ตอนนี้...เอสโทโอกับกำลังหายไปในห้อง...และกำลังคุยกับพ่อของตัวเองอยู่

ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่เคยเอ่ยปากขอให้มาด้วย แต่แววตาขอกำลังใจก็ทำให้คากามิยอมโดนโค้ชด่า โดดซ้อมลากคู่หูตัวเองมาจนได้ อย่างน้อยๆเจ้าตัวเกรียมนั่นจะได้รู้...

ว่า...ไม่ได้อยู่คนเดียว...

 เวลาเดินไปเรื่อยๆ จากนาทีเป็นชั่วโมงจนคนรอเริ่มกังวล ความเงียบสงบที่เกิดขึ้นนั้นราวลมสงบก่อนพายุมา

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูห้องทำให้เป้าสายตาทั้งหมดพุ่งไปยังคนเปิดทันที ใบหน้าคมเข้มยังคงเรียบเฉย สะพายกระเป๋าใบเดิมที่เตรียมเก็บของออกจากบ้าน ตั้งใจแน่วแน่ว่าหากคุยกับพ่อไม่รู้เรื่องเขาจะไม่กลับมาที่นี่อีก...

“ไดจัง!! เป็นยังไงบ้าง!! คุณลุงล่ะ!!” ร่างสูงไม่ตอบแต่ยื่นมือไปลูบหัวเพื่อนสนิทกับความเป็นห่วงที่อีกฝ่ายมอบให้ ก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าคากามิ แขนแข็งแกร่งคว้าร่างนั้นเข้ามากอด ซบใบหน้าลงบนไหล่ ราวกับซึมซับความอ่อนโยนจากร่างนี้

“กลับบ้านกันเถอะ...” คำพูดที่ทำให้เหล่าคนฟังหน้าถอดสี

“หมายความว่า...อาโอมิเนะคุงคุยกับคุณพ่อไม่สำเร็จหรือครับ?”

“ไม่มีอะไรหรอกน่าเท็ตสึ?” จิ้มหน้าผากอดีตคู่หูไปหนึ่งที ยิ้มน้อยๆ

“ฉันอยากกินข้าวฝีมือนายจังคากามิ”

“อืม...เดี๋ยวจะทำให้กิน”

ไม่ว่านายจะทุกข์ใจด้วยเรื่องอะไร...ฉันจะปลอบเอง

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูอีกครั้งคราวนี้เป็นชายวัยกลางคน ผู้มีเค้าโครงใบหน้าเหมือนอาโอมิเนะทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเส้นผมสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาคู่คมสีน้ำเงินเพียงแต่คมกริบและเยือกเย็นยิ่งกว่าคนเป็นลูก ถึงอย่างนั้นก็ยังคงมีความเอาแต่ใจตัวเองและท่าทางหยิ่งผยองมั่นใจในตัวเองเหมือนอาโอมิเนะ ไดกิ เปี๊ยบ...

นี่คือ...อาโอมิเนะ ผู้พ่อ

“ไดกิ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกลูกชายที่กำลังกอดคนผมแดงเข้มไม่ยอมปล่อย

“มีอะไรอีกฟะ?” บ่นอุบอินก่อนหันมาหาด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น

“เดี๋ยวเถอะไอ้ลูกชายเฮงซวย!! ฉันเป็นพ่อแกนะ!!

“เออๆ ตกลงมีอะไร?”

“แกแข่งบาสฯครั้งหน้าฉันจะไปดูอย่าหาเรื่องแพ้เขาให้ขายขี้หน้าล่ะ โม้เอาไว้เยอะนี่”

“พูดงั้นได้ไงฟะ! เชื่อใจลูกชายหน่อยสิ! ผมเก่งจะตายถามซัทสึกิ ถามเท็ตสึดู เนอะคากามิฉันเก่งใช่ไหม?” ภาพสองพ่อลูกที่พูดคุยกันอย่างสนิทสนมราวกับไม่เคยมีปัญหากันมาก่อน ทำให้คนในห้องพากันมองอย่างแปลกใจ จนอาโอมิเนะคนพ่อหันมามองคากามิที่ถูกลูกชายตัวเองกอดไม่ปล่อย รูปร่างสูงโปร่งดูเตี้ยกว่าลูกชายเขาเล็กน้อย ผิวสีน้ำผึ้งสวยอย่างคนแข็งแรงสุขภาพดี

แต่เหนือสิ่งอื่นใด...คือดวงตาสีแดงสวย สว่างจ้าราวแสงของพระอาทิตย์...อบอุ่นอ่อนโยน ราวกับปลอบประโลมจิตใจ

มิน่าล่ะ... เจ้าลูกชายถึงได้เอาแต่พูดถึงคนๆนี้ไม่หยุด

“เธอคือ คากามิ ไทกะสินะ?”

“อ่า...เอ่อ...ครับ” ยกมือขึ้นเขี่ยแก้มตัวเอง ก่อนจะดันคนตัวดำออกแล้วถีบแรงๆ คนเป็นพ่อหัวเราะหึๆ กับสภาพของลูกชายที่กำลังลูบหลังตัวเองป้อยๆ แต่ไม่ทำอะไรคากามิแม้แต่น้อย จากนั้นก็หันมายิ้มให้คนอ่อนวัยกว่า รอยยิ้มอ่อนโยนด้วยใบหน้าแบบอาโอมิเนะทำให้คากามิหน้าแดง

“ขอบคุณนะ เพราะเธอฉันถึงได้ลูกชายคืนมาแบบนี้”

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย...ครับ”

“ไม่หรอก...เธอทำ หากไม่ใช่เพราะเธอไดกิมันคงไม่ใจเย็นขนาดนี้ ยอมขอโทษและฟังฉัน หรือยอมง้างปากหนักๆนั่นพูดจา ฉันรู้นิสัยลุกชายตัวเองดี ถึงฉันอยากหาโอกาสคุยกับลูกชายแค่ไหน แต่หลายๆอย่างไม่เคยอำนวย หากไม่มีเธอ...ก็คงไม่มีวันนี้...” ยกมือลูบเส้นผมสีแดงเข้มนั้นอย่างอ่อนโยน

“ฝากลูกชายฉันด้วย...ถ้ามันดื้อมากๆ กวนประสาทมากๆ ก็จัดการได้เลยไม่ต้องเกรงใจ” คากามิหัวเราะ พยักหน้ารับคำ

“ส่วนแกไดกิ ให้ไปอยู่กับเพื่อนๆก็หาเวลากลับบ้านบ้าง แม่แกจะได้ไม่เป็นห่วง อีกอย่าง...ทำให้ผลการเรียนมันกระเตื้องขึ้นด้วย ฉันกับแม่แกก็ไม่ได้โง่...แกนี่โง่เหมือนใครก็ไม่รู้”

“เฮ้ยพ่อ!!

“หึๆ...ว่างๆก็มากินข้าวที่บ้านนี้บ้างล่ะกัน ไดกิบอกว่าเธอทำอาหารอร่อย”

“น้ำเสียงแบ่งแยกชนชั้นมากเลยครับ” คุโรโกะยิ้ม

ก็น้ำเสียงที่คุยพ่ออาโอมิเนะคุงใช้พูดกับคากามิคุงนั้นอ่อนโยน แต่กับลูกชายตัวเองนี่...

“ช่างเรื่องนั้นเถอะ...ปล่อยมือได้แล้วพ่อ!” ปัดมือคนเป็นพ่อออกก่อนจะดึงคากามิออกห่างด้วยความหวงแหน แต่มีหรือที่เลเวลความกวนประสาทของคนเป็นลูกจะสู้คนเป็นพ่อได้ เพราะทันทีที่ถูกปัดมือออก อาโอมิเนะผู้พ่อก็ส่งเสียงร้องและสะบัดมือเหมือนเจ็บ จนคากามิถลึงตาใส่คนตัวดำที่ไร้มารยาทกับพ่อตัวเอง ก่อนจะช่วยบีบมือให้คนสูงวัยกว่า รอยยิ้มและดวงตาแพรวพราวมองสบกับดวงตาสีน้ำเงินอีกคู่ของคนเป็นลูก เอสโทโอกัดฟันกรอด โวยวายลั่น

“พ่อบ้าเอ๊ยยยยย!!

 คุโรโกะและโมโมอิมองภาพนั้นด้วยความยินดี ก่อนหนุ่มผมฟ้าจะยิ้มกว้างพึมพำในใจ

ขอบคุณนะครับ...คากามิคุง

 

      “อ้าว...วันนี้นายจะออกไปข้างนอกเหรอ?” เสียงนุ่มทักคนผมฟ้าซึ่งอยู่ในชุดค่อนข้างเรียบร้อย

“ครับ...วันนี้ผมจะพาคุณยายไปหาตรวจสุขภาพน่ะครับ คากามิคุงทำอาหารรออาโอมิเนะคุงอยู่เหรอครับ?” เพราะวันนี้เอสโทโอกลับไปนอนที่บ้าน

ความจริง...บ้านหลังนี้ก็ยังมีคนมาพักประจำเพียงแค่คากามิคุง เขา อาโอมิเนะคุง มีคิเสะคุงกับมิโดริมะคุงที่แวะเวียนมาบ้าง ส่วนมุราซากิบาระคุงกับอาคาชิคุงนี่น้อยครั้งมาก

หลายสิ่งอาจดูไม่เปลี่ยนแปลง...แต่ความจริงแล้ว...ไม่ใช่

ทั้งเขาและอาโอมิเนะคุง...กลับมาผูกพันกันได้...เพราะคนๆนี้

“เปล่า...แม่ของอาโอมิเนะบอกว่าเดี๋ยวจะทำเอง ท่านขอสูตรจากฉันไปเยอะ แล้วจะฝากมาให้พวกเรากินด้วย” คุโรโกะยิ้ม คากามิคุงไปทานข้าวบ้านอาโอมิเนะคุงบ่อยๆจนสนิทสนมและเป็นที่รักเสียยิ่งกว่าลูกชายแท้ๆเสียอีก

“ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆทั้งที่พ่อกับแม่หมอนั่นก็คนปกติแท้ๆ ทำไมลูกชายถึงได้กวนประสาทนักก็ไม่รู้” บ่นถึงคนตัวดำที่ไม่อยู่

“แต่ก็...ชอบใช่ไหมล่ะครับ?” เย้านิ่งๆ มองใบหน้าขึ้นสีแดงอย่างน่ารักด้วยความเอ็นดู

“กะ...ก็...”

“หึๆๆ”

“คุโรโกะ!!” เมื่อเถียงไม่ได้ก็แหวลั่นจนคู่หูยกมืออย่างยอมแพ้

“ชิ! เออ...นายรีบหรือเปล่า เดี๋ยวฉันออกไปด้วย”

“ครับ?”

“ก็ไปหาคุณยายนายไง...”

“ไม่รีบหรอกครับคุณหมอนัดบ่ายๆ”

“งั้นดีแล้ว...เดี๋ยวฉันมา” ถอดผ้ากันเปื้อนออก โดยมีมือเล็กแต่แข็งแรงช่วยแกะปมด้านหลังให้ ฉวยโอกาสหอมแก้มเนียนเบาๆ จนคนถูกลวนลามตาโต ค้อนขวับและกระทืบเท้าปึงๆเดินเข้าห้องไป หนุ่มจืดจางดวงตาสีฟ้ามองร่างคู่หูที่เขินแล้วพาลอย่างขำๆ ก่อนปรายตามองกล่องข้าวที่ถูกห่อไว้อย่างดี...อืม...คงเป็นตอนที่เขาบอกว่าจะออกไปข้างนอก แสงคนนั้นจึงเตรียมเอาไว้ให้

ช่างเป็นคนที่ใส่ใจคนอื่นเสมอเลย...

คากามิคุงนี่...น่ารักจริงๆ...

 

      “เป็นเพื่อนกับเท็ตสึยะมานานแล้วเหรอเรา?” หญิงชราท่าทางใจดีเอ่ยถามเด็กหนุ่มซึ่งกำลังประคองตัวท่านให้ก้าวเดิน

“ปีกว่าแล้ว...ครับ”

“แต่ดูสนิทสนมกันมากเลย...”

 หลานชายที่แม้จะเป็นคนสุภาพ ใจดี เป็นมิตร ก็ใช่จะสนิทสนมหรือไว้ใจใครง่ายๆ แต่กลับพอหนุ่มท่าทางใสซื่อคนนี้ดูจะให้ความไว้ใจเต็มเปี่ยม...ไม่สิ ไม่ใช่แค่นั้น ดวงตาของหญิงชราที่ผ่านโลกมามากมีหรือจะไม่รู้ว่าหลานชายตัวเองรู้สึกยังไงกับพ่อหนุ่มผมแดงคนนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องเข้าไปห้ามปราม ในเมื่อเท็ตสึยะโตพอที่จะตัดสินใจด้วยตัวเองได้แล้ว ท่านก็ไม่ใช่คนหัวแข็งหรือหัวโบราณขนาดนั้น แค่หลานชายมีความสุขและคบกับคนดีๆ ก็พอ

“ฝากเท็ตสึยะด้วยนะ”

“อ่า...ครับ” เกาแก้มตัวเองเหมือนตอนรับฝากลูกชายบ้านอาโอมิเนะมา ยิ้มขำ “แต่ไม่รู้ว่าใครจะดูแลใครกันแน่ คุโรโกะเห็นอย่างนั้นก็เข้มแข็งมากกว่าใครๆ...ครับ” หญิงชรายิ้ม ยกมือเหี่ยวย่นลูบหัวสีแดงเข้มด้วยความเอ็นดู คากามิอดเก้อเขินไม่ได้

เขาไม่ค่อยมีญาตผู้ใหญ่เท่าไหร่นัก แต่การได้รับความรักแบบนี้ก็รู้สึกดีมากๆเหมือนกัน

“ชื่ออะไรนะเรา?”

“คากามิ ไทกะ ครับ”

“ไทกะจังเป็นเด็กดีนะ” เอสเซย์รินประคองหญิงชราให้นั่งลงบนเก้าอี้สาน ขณะที่รอให้คุโรโกะไปรับยาอยู่ มาสูดกลิ่นอายธรรมชาติแบบนี้ก็ดีไปอีกแบบ

“ตอนเท็ตสึยะบอกว่าจะไปอยู่กับเพื่อนๆ ฉันแปลกใจมากทีเดียว ปกติเด็กคนนั้นไม่ได้เข้าถึงคนอื่นง่ายขนาดนี้ ตอน ม.ต้น เห็นเท็ตสึยะเศร้าๆไป ไม่ซ้อมบาสฯแบบเดิม ที่บ้านก็กังวลกันไปทั้งนั้น แต่พอขึ้น ม.ปลายทุกอย่างก็ดีขึ้น เท็ตสึยะกลับมาร่าเริ่ง ยิ้มได้ และชอบบาสฯด้วย คงเป็นเพราะไทกะจังแท้ๆ”

“ไม่ใช่แค่ผมหรอก...ครับ” คากามิส่ายหน้า “มีคนอื่นมากมาย ทั้งพวกรุ่นพี่ในทีม เหล่าทีมคู่แข่ง ต่างก็เป็นกำลังใจให้คุโรโกะเข้มแข็งขึ้นครับ อ้อ! จริงสิ ผมมีข้าวกล่องมาด้วย คุณยายทานก่อนกินยาเถอะครับ” เอื้อมคว้าข้าวกล่องที่ถูกห่ออย่างดีมาให้หญิงชรา การตกแต่งที่เห็นแล้วทำให้พยาธิในท้องพากันประท้วง บอกให้รู้ว่าคนทำใส่ใจในทุกขั้นตอนแค่ไหน...

อาหารที่ทำด้วยหัวใจ...

“เท็ตสึยะนี่โชคดีจริงๆ”

“เอ๋? ไม่หรอกครับ...ผมต่างหากที่โชคดี ได้รู้จักคุโรโกะ”

 เงามืดที่คอยเป็นกำลังใจและช่วยเหลือเขาอยู่เสมอ คู่หูคนแรกและคนเดียวที่แม้จะอ่อนแอกว่าเขาก็ยอมรับ คนเข้มแข็งที่ดูตัวเล็กแต่กลับมีหัวใจยิ่งใหญ่ และเป็นคนที่ชักนำให้คากามิได้รู้จักคนอื่นๆมากมาย ดังนั้นสำหรับเขาคุโรโกะจึงไม่ใช่แค่เพื่อน ไม่ใช่คู่หู แต่เป็นคนสำคัญ...ที่ใครก็แทนที่ไม่ได้ อาจจะเห็นแก่ตัวที่มีความรู้สึกอย่างนี้กับคนสองคน ทั้งอาโอมิเนะและคุโรโกะ

คนหนึ่งคือคู่แข่งที่ยอดเยี่ยม

และอีกคนก็เป็นคู่หู...เงาของแสงสว่าง

“ไทกะจังเหมือนกำลังโทษตัวเอง” หญิงชรายิ้ม “อาหารฝีมือไทกะจังล่ะสิ อร่อยมาก อร่อยกว่าฉันทำอีก”

คากามิหัวเราะ “ขอบคุณ...ครับ คุณยายว่า...หากเรารักคนสองคนมากๆ และรักพร้อมๆกันเราจะเห็นแก่ตัวไหม...ครับ?” หญิงชรายิ้มลูบเส้นผมสีแดงเข้มเบาๆ

“ความรักนั้นอาจจะมีบ้างที่หลายคนไม่รู้จักพอ และเห็นแก่ตัวกอบโกยเรียกร้อง แต่...ไทกะจังไม่ใช่คนแบบนั้น ยายมั่นใจจ้ะ ไทกะจังเป็นคนดี เป็นที่รัก ไม่แปลกหรอกที่คนอื่นๆจะหลงรัก ขนาดยายเองเจอกันแค่ครั้งเดียวยังรู้สึกเอ็นดูไทกะจังมากๆเลย ว่าแต่...คนสองคนที่ไทกะจังกำลังมีความรู้สึกดีๆให้อยู่นั้น...มีหลานชายของยายอยู่ด้วยไหมน้า~~~” พอโดนคนอายุมากกว่าแซวแก้มสีน้ำผึ้งก็แดงจัด ท่าทางน่าเอ็นดูเสียจนหญิงชราหลุดหัวเราะขำๆ

เด็กคนนี้น่ารัก...มีเสน่ห์ที่ใครก็ต้องเอ็นดู ดวงตาสีแดงอ่อนโยนเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ

“คุณยาย...แกล้งอะไรคากามิคุงน่ะครับ หน้าแดงไปจนถึงหูแล้ว” เสียงนุ่มๆของหลานชายดังมา ก่อนจะเอื้อมมือเกลี่ยแก้มใสของแสงตัวเองเบาๆ

“เอ...ยายว่าแถวนี้หวานๆไปน้า~” แกล้งแหย่ให้คนเขินอยู่แล้วเขินหนักยิ่งกว่าเดิม คากามิเถียงไม่ออกได้แต่มองค้อนคุโรโกะแทน จนคนเป็นเงาส่งสายตาค้านประมาณว่าตัวเองทำอะไรผิด คนอ่อนวัยกว่าถูกแซวอยู่หลายครั้ง ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วสวน...

 

“ขอบคุณนะครับ...เพราะคากามิคุงแท้ๆ วันนี้คุณยายท่านร่าเริงกว่าทุกวันเลย” พูดขึ้นมาขณะที่กลับมานั่งในบ้าน หลังจากส่งคุณยายเรียบร้อยแล้ว

“ชิ!” ดวงตาสีฟ้ามองคู่หูที่สะบัดหน้าอย่างแสนงอน ท่าทางยังเคืองไม่หายที่ถูกทั้งเขาและคุณยายแซวจนเขิน แล้วพอทำอะไรคุณยายไม่ได้คากามิคุงก็มาลงกับเขาแทน

 เฮ้อ...เหมือนที่อาโอมิเนะคุงว่าจริงๆด้วย

เขินแล้วพาลตลอดเลย...ถึงจะน่ารักมากๆก็เถอะ

“งอนผมเหรอครับ?”

“เปล่าสักหน่อย อย่ามาใช้คำว่างอนกับฉันนะเฟ้ย!

“ก็...คากามิคุงกำลังงอนผมนี่นา เอ...ผมจะง้อยังไงดีน้า~~ เอาอย่างนี้ดีกว่าครับ” ดึงมือคู่หูให้ก้มลงมาต่ำก่อนจะฉกริมฝีปากสีพีชเบาๆ

“ง้อ...นะครับ”

“ไอ้...ไอ้...”

“ง้ออีกทีแล้วกันครับ”

 จุ๊บ!

“หน้าอย่างนี้ยังไม่หายงอนผมแน่ๆเลย”

 จุ๊บ!

“ไม่พูดนี่ยังโกรธอยู่ใช่ไหมครับ”

จุ๊บ!

และอีกหลายๆจุ๊บที่คนเป็นเงาไม่ฟังที่แสงพูด ฉวยโอกาสตอนเสือแดงกำลังอึ้งฉวยโอกาสสัมผัสเรียวปากนั้นไม่หยุด

“นาย...นายมัน...เจ้าเล่ห์! แล้วก็...หื่น!

 สงสัยที่คุโรโกะเคยบอกว่าเข้ากับอาโอมิเนะได้เฉพาะเรื่องบาสฯ นั้นไม่น่าจะจริง ในเมื่อหื่นและช่างเอาเปรียบพอกันเลย!!

มิน่าล่ะถึงได้เป็นคู่หูแห่งรุ่นปาฏิหาริย์!!

 “คากามิคุงโทษผมไม่ได้นะครับ” ล้มตัวลงนอนบนตักนุ่ม ไล้มือข้างแก้มเนียน “ใครใช้ให้คากามิคุงน่ารักล่ะครับ”

“อ่ะ!!...”

“หน้าแดงอีกแล้ว...น่ารักเหมือนที่ผมบอกเลย”

“ไอ้!!...”

“หึๆ”

“จริงๆแล้วนายเป็นคนแบบนี้ใช่ไหมหา! ขี้แกล้งที่สุด! ฉันจะฟ้องพวกรุ่นพี่! คอยดูสิ!!

“คิก...” คุโรโกะยิ้มกว้าง

ไม่ไหวแล้ว...เหมือนเสือตัวน้อยๆ ที่กำลังขู่ฟอดๆ

“อาโอมิเนะคุงยังไม่กลับมาเลย” เขาเปลี่ยนเรื่อง

“ช่างเจ้าตัวเกรียมนั่นเถอะ...นายจะกินอะไรไหม? ฉันจะได้ไปทำให้” ส่ายหน้าน้อยๆตอบในใจไปว่า

อยากกินคากามิคุงนั่นล่ะครับ

“นี่...คุโรโกะ...นายว่า...ฉันเห็นแก่ตัวไหม?”

“เรื่องอะไรครับ?”

“เรื่อง...” เอสเซย์รินอ้ำอึ้ง

“ที่คากามิคุงชอบอาโอมิเนะคุงแต่ก็ชอบผมด้วยน่ะหรือครับ? ผมบอกได้เลยว่าไม่!” ตอบได้ราวอ่านใจออก ก่อนจะลุกขึ้นและมองสบดวงตาคู่สวยแสนเจิดจ้า

“หากจะหาคนที่เห็นแก่ตัว...พวกผมมากว่าล่ะครับ”

“หา...”

“ทั้งผมและอาโอมิเนะคุงขาดคากามิคุงไม่ได้ คุณสำคัญเกินกว่าใครๆ ผมและเขาจำเป็นต้องมีคากามิคุง แล้วพราะความเห็นแก่ตัวนั้นทำให้คากามิคุงต้องคิดมาก...ขอโทษนะครับ...”

“ไม่ใช่ความผิดนายสักหน่อย”

“คากามิคุงน่ะใจดีเกินจะกล่าวโทษใครครับ...ผมน่ะ...รักคุณ...ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คุณเข้ามาเป็นแสงสว่างของผม ยื่นมือเข้ามาให้ผม คอยช่วยเหลือผมทุกอย่าง ทำให้ผมกับอาโอมิเนะคุงกลับมาเป็นแบบเดิม และอีกหลายๆอย่างที่คุณทำให้”

ฟังคำสารภาพหนักแน่นด้วยน้ำเสียงและแววตาจริงจังนั่นแล้วคนขี้อายก็ได้แต่นั่งหน้าร้อน แก้มร้อน...และรู้สึกในอกพองโต ไม่ใช่มีแค่เขาที่เครียดไปกับความรู้สึกนี้...คนเดียว คิดมากมายตั้งหลายวัน แต่พอได้ยินคำพูดจากคุโรโกะ ความกังวลต่างๆก็เหมือนจะหายไปหมด เหลือเพียงความอุ่นวายในใจ

“ฉันก็...ก็...”

“ก็อะไรล่ะครับ?” หืม?” ใบหน้าของเงามายานั้นชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ คากามิสะดุ้ง มองดวงตาสีฟ้าคู่คมที่ปกติเรียบเฉย ตอนนี้กลับพราวระยับและแผ่รังสีอันตรายออกมาจนเสือแดงรู้สึกตัวสั่น

 ฟอด!!

แก้มใสถูกกดหนักๆ “คุณอย่าทำตัวน่ารักมากสิครับ...เดี๋ยวยผมก็อดใจไม่ไหวกันพอดี”

“ฉัน...เปล่า”

“ไม่เลยครับ...ไม่เลย แก้มแดงๆ ท่าทางเขินอายแสนจะน่าขย้ำนั่นน่ารักเสียจนผมอยาก รักแรงๆ” คำพูดคำจาที่ทำให้เอสคนเก่งอึ้งไปแล้ว และนั่นทำให้คนช่างแกล้งหัวเราะชอบใจ ฉวยโอกาสซุกไซร้ซอกคอสีน้ำผึ้งเนียน บรรจงสร้างรอยสีแดงสวยอย่างประกาศความเป็นเจ้าของ

จูบที่ซอกคอ...สัญลักษณ์ที่บอกว่า...เธอเป็นของฉัน

 ก่อนจะเลื่อนจูบใบทั่วไปหน้าใสไล้ตั้งแต่หน้าผากนูน เปลือกตา จมูก และจบลงที่ริมฝีปากสีพีช แรกเริ่มแค่สัมผัสเพียงแผ่วเบาดุจขนนก ขบกัดช้าๆและเมื่อคากามิเผยอเรียวปากออก จึงค่อยๆสอดปลายลิ้นเข้าไปชิมความหวานข้างใน ลิ้นร้อนตวัดรุกไล้อย่างเชี่ยวชาญ ไล้เรียงแนวฟันทุกซี่จูบอยู่อย่างนั้นหลายนาทีราวไม่แยกจากไปไหน จนเริ่มหมดอากาศหายใจเสือแดงจึงทุบแผ่นหลังแรงๆ

“แฮ่กๆๆ นายมัน...แฮ่ก...หื่น...” ต่อว่าทั้งๆที่หอบหายใจ เหลือบดวงตาคู่สวยมองอย่างกล่าวหา คากามิช่างไม่รู้อะไรเลยว่าท่าทางอย่างนั้นทำให้คนมองหมดความอดทน! ความร้อนแล่นผ่าน บางอย่างขยับขยายจนยากจะควบคุม

“คุณนี่...” ถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะดึงร่างโปร่งเข้ามาใกล้และบดจูบอย่างร้อนแรงยิ่งกว่าเก่า!! 


~~~ต่อจ้าาาาา~~~~


     ดวงตาสีฟ้าอ่อนจางมองภายของร่างโปร่งผิวกายสีน้ำผึ้งซึ่งตอนนี้กำลังซุกตัวนอนหลับอยู่บนเตียงหลังใหญ่ ใบหน้าชวนมองที่มักจะมีความมุ่งมั่นตรงไปตรงมาสเมอนั้นยามนี้หลับลึก อาจจะเพราะเหนื่อยอ่อนจากกิจกรรมออกแรงเมื่อตอนเย็น พอเห็นสภาพคู่หูแล้วเขาก็รู้สึกผิดอยู่นิดๆเหมือนกัน...

ขนาดอาโอมิเนะคุงที่ว่าหื่นจัด ยังไม่ทำคากามิคุงสลบเลย

แต่เขานี่สิ...เฮ้อ...

ทั้งๆที่พยามยับยั้งใจตัวเองแล้วแท้ๆ แต่ก็อดไม่ได้ทุกที แค่ได้ยินเสียงครางแว่วหวานเรียกชื่อเขา พอสัมผัสผิวกายนุ่มลื่น หรือมองสบดวงตาคู่สวยพร่างหยาดน้ำตาแล้ว ก็เอาแต่อยากตักตวงเข้าไปครอบครองร่างนี้ไม่รู้จักจบสิ้น

“คุณทำให้ผมเป็นคนโรคจิตนะครับ...”

 เพราะแค่เฝ้ามองแสงของตนหลับ อารมณ์บางอย่างก็ผุดขึ้นจนต้องถอนหายใจแรงๆ พยามนึกถึงเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เสือแดงแสนยั่วตรงหน้า มือเรียวไล้เส้นผมนุ่ม ยิ้มน้อยๆ

ในที่สุด...ก็ได้ครอบครองเป็นเจ้าของเสียที

 เฝ้ารอมานาน...

รัก...มานาน

“เท็ตสึ...ทำไมคากามิถึงไปนอนซมอย่างนั้นว่ะ?” ร่างแกร่งพร้อมเสียงทุ้มของเอสโทโอปรากฏขึ้นในห้อง หลังจากเดินตามหาคนที่ปกติต้องเตรียมมือเย็นเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว แค่เห็นสภาพของคากามิ ดวงตาสีน้ำเงินที่ใครๆว่าไม่ฉลาดก็พอจะคาดเดาสถานการณ์ออก อยากจะพูดอะไรสักอย่าง...แต่...ความรู้สึกเข้าใจมันมีมากกว่า เท็ตสึยอมให้เขามากไปด้วยซ้ำ...

หมอนี่เจอคากามิก่อนใคร...แต่อาโอมิเนะกลับเป็นคนแรกที่ได้ครอบครองเป็นเจ้าของร่างแสนสวยนั้น เขาเอง...ก็พูดอะไรมากไม่ได้เหมือนกัน

“เฮ้อ...หนักมือไปนะ”

“ผมขอโทษครับ” ว่าเสียงอ่อย ใบหน้าที่ปกติไม่รู้สึกรู้สาอะไรนั้นฉายแววสำนึกผิด “แต่ผมพยามอดทนแล้ว...จริงๆ”

“คิดว่า...เข้าใจว่ะ” อาโอมิเนะเคะหู

เสือแดงที่นอนซมอยู่น่ะเวลาอยู่บนเตียง...เร้าใจจนไม่มีใครควบคุมตัวเองได้หรอก

“ทีฉันทำล่ะบ่น” ยังจำครั้งก่อนที่ถูกอดีตคู่หูปล่อยรังสีกดดันใส่ได้เป็นชั่วโมงๆ “ถ้าคากามิเป็นไข้ขึ้นมาล่ะนายโดนฆ่าแน่ๆ” ไม่ใช่ใครหรอกที่จะทำ คนป่วยเองนั่นล่ะ

“อ่า...อย่าพูดแบบนั้นสิครับ”

อืม...งั้นผมควรทำให้คากามิคุงหมดแรงอีกสักพักดีกว่า คิดในใจแต่ดูเหมือนอดีตคู่หูจะรู้ทัน

“นายนี่เจ้าเล่ห์เหมือนอาคาชิขึ้นไปทุกวันนะเท็ตสึ” เอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้นหัวเราะ ปกติเงามายาแห่งรุนปาฏิหาริย์ไม่ใช่คนแบบนี้ แต่ดูเหมือนการอยู่ใกล้ชิดคากามิ จะทำให้เท็ตสึเผลอปล่อยด้านมืดตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ พอพูดถึงอาคาชิดวงตาทั้งสองคู่สบกัน

“อาโอมิเนะคุงว่าอาคาชิคุงจะยอมไหมครับ?”

“นายต้องถามว่าคากามิจะยอมไหมต่างหาก แค่เราสองคนหมอนี่ก็เครียดจะแย่” เอื้อมมือแกร่งไปลูบไล้ใบหน้าที่หลับสนิทอย่างอ่อนโยน

“แต่...ก็มีหมอนี่คนเดียวเท่านั้นที่ทำได้”

 คนที่จะเชื่อมรุ่นปาฏิหาริย์ทั้งหมดให้กลับเข้าหากัน...มีแค่แสงสว่างของพระอาทิตย์นี้เท่านั้น

“ทั้งคุณและผมต่างก็ยอมรับในตัวคากามิคุง...แต่คนอื่นๆ...”

“หึๆ...เชื่อสิเท็ตสึ คากามิน่ะแปลก...”

 ใครอยู่ใกล้เป็นอันต้องหลงรักเป็นเสน่ห์เฉพาะตัวของคนๆนี้ทั้งนั้น...

“พวกนั้นต้องรู้สึกอะไรบ้างนั่นล่ะ ก็ขนาดนายกับฉัน ยังไปไหนไม่รอด” คุโรโกะหัวเราะกับคนที่นานๆทีจะพูดอะไรแบบนี้

“นั่นสินะครับ...ทั้งคุณและผมถูกเสือสีแดงตัวนี้กำราบเสียอยู่หมัด”

“อา...” อาโอมิเนะส่ายหน้า

ก็เพราะเป็นคากามิหรอก...

“อื้อ...” เสียงสะลึมสะลือของคนที่กำลังหลับสบายดังขึ้น ก่อนจะปรือดวงตาคู่สวยและกระพริบถี่ๆเพื่อปรับสภาพสายตา ใบหน้าของคนสองคนเด่นชัด...คนหนึ่งมอบรอยยิ้มยียวนกวนประสาทอย่างที่มักทำเสมอ ส่วนอีกคน...ที่ทำให้เขาสลบไปตอนไหนไม่รู้!!

“คุ...โร...แค่กๆ”

“เสียงแหบเลยเท็ตสึ” อาโอมิเนะมองอย่างกล่าวหา

“ก็เมื่อคืนคากามิคุงครางเสียงหวานให้ผมฟังทั้งคืนเลยนี่ครับ...ช่วยไม่ได้หรอก”

 อาโอมิเนะหรี่ตา กอดอก “ฉันยังไม่ทำหมอนี่สลบเลยนะเฟ้ย แค่สามสี่รอบ นี่นายเล่นไปเท่าไหร่ฟะ”

“ไม่รู้สิครับ...ผมไม่ได้นับ”

บทสนทนาอันแสนจะลามกของอดีตคู่แสงเงาแห่งรุ่นปาฏิหาริย์ทำให้คากามิหน้าร้อนวาบ นึกอยากด่าพวกลามกแรงๆแต่เสียงเขาไม่มี แค่ขยับตัว...ยังยากเลย

“ไอ้...แค่กๆ”

“ดื่มน้ำก่อนนะครับคากามิคุง” คุโรโกะช้อนศีรษะคนบนเตียงขึ้นก่อนค่อยเอาน้ำอุ่นผสมสมุนไพรที่เตรียมไว้ให้จิบ

“ขอโทษนะครับ...เพราะผมแท้ๆ” มองดวงตาที่เหมือนเจ้าเบอร์สองสำนึกผิดแบบนั้นคากามิก็โกรธไม่ลงสักที ได้แต่สะบัดหน้าไปทางอื่น แต่ก็ต้องไปสบกับดวงตาสีน้ำเงินสวยอีกคู่

“ทำอย่างนั้นเมื่อไหร่จะได้กินว่ะเท็ตสึ” อาโอมิเนะดึงแก้วน้ำมาถือ ยกขึ้นดื่มอึกๆ ก่อนจะใช้แขนแข็งแกร่งช้อนร่างอ่อนแรงขึ้นและบรรจงจูบลงบนปากบวมช้ำเบาๆ ปลายลิ้นร้อนตวัดรุกไล้ภายใน ส่งผ่านน้ำอุ่นๆไปทางปากอีกคน

“อื้อออ!” มือเรียวทุบหลังแกร่งเบาๆ เมื่อหายใจไม่ออก ปลายนิ้วสีแทนไล้คราบน้ำที่เปื้อนบนแก้มใสออก ก่อนจะหยักรอยยิ้ม

“ป้อนแบบนี้ก็ดีนะหึๆ”

“อาโอมิเนะคุง!

“คุโรโกะ!” เสียงเริ่มกลับมา คากามิหันหาคู่หูราวฟ้อง หนุ่มจืดจางอมยิ้มก่อนดึงร่างนั้นเข้ามากอด

“โอ๋ๆๆ ไม่เป็นไรนะครับ อาโอมิเนะคุงแกล้งคุณผมจะดุเขาเอง”

“อื้อ!

“อาโอมิเนะคุงน่ะหื่นมากนะครับ รู้ไหม? คุณต้องระวังตัวนะ”

“อื้อ!” คากามิซุกหน้าลงบนหน้าท้องของคุโรโกะ เอื้อมมือโอบรอบเอวอีกฝ่าย

“เฮ้ยๆ เท็ตสึอย่ามาร้ายฉันสิว่ะ!

 ทั้งๆที่เท็ตสึเป็นคนทำคากามิสลบนะเฟ้ย! ทำไมกลายเป็นเขาผิดล่ะ ทั้งๆที่ความจริงแล้วคนที่หื่นที่สุดคือเงามายาซึ่งกำลังทำตัวใสซื่ออยู่เนี่ย!!

“อาโอมิเนะ...คนหื่น...ลามก” เสียงอู้อี้ของคากามิว่า ทำให้คนถูกรุมอย่างเอสโทโอหมั่นเขี้ยว ทั้งอดีตคู่หูที่กำลังยักคิ้วกวนประสาท สีหน้าที่คากามิไม่มีทางเห็น หรือคนที่ตอนนี้ทำตัวประหนึ่งลูกแมวขี้อ้อน

“หน็อย!! โดนด่านแล้วก็จัดเลยล่ะกัน!!” ตรงเข้าคว้าร่างสีน้ำผึงมากอดหมับ ก่อนจะล้มลงบนเตียง ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วบ้านแห่งนี้...

เสียงหัวเราะ...สัญลักษณ์แห่ง...ความสุข

 

ดวงตาสองคู่ที่กำลังมองภาพแสนสวยงามเบื้องหน้า แต่ต่างคนก็ต่างความคิด พวกเขายืนนิ่งกันมาอย่างนี้นานพอสมควร ร่างทั้งสองหันหลังกลับ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะมาดูสถานการณ์เสียหน่อย

แต่...ภาพความสุขนั้น... ราวกับไม่ต้องการให้ใครแทรกแซง

“จะกลับเลยเหรอ?”

“อือ...แล้วนาย?”

“กลับสิ...”

 น่าอิจฉา...ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า...อยากเป็นส่วนหนึ่งของความสุขนั้น

 หากลองยื่นมือออกไป

แล้วจะสามารถยิ้มและมีแววตาเปล่งประกายอย่างเจ้าของดวงตาสีฟ้าและสีน้ำเงินนั่นไหมนะ?

 



มาต่อแล้วน้าาาาาา ที่จริงจะอัพตั้งแต่เมื่อคืน แต่เน็ตมีปัญหา T_T เค้าขอโทษจริงๆ 

ป.ล. 1 คิดว่าใครจะเป็นคนที่ยอมรับน้องเสือคนต่อไปน้าาาาา คนที่สามนี่โผล่มาแทบจะทุกตอนค่ะ  ^_^ แล้วก็ใครยังไม่ได้รับ NC รบกวนบอกด้วยน้าาาาา 

ป.ล. 2 ขอบคุณที่ให้กำลังใจนะค่ะ ขอบคุณมากๆๆๆ คอยห่วงใยกันแบบนี้ >///< เพียงคำพูดที่ส่งมาทางคอมเมนต์ของทุกคนก็ทำให้มีกำลังใจสู้ๆกับปัญหาในแต่ละวันได้แล้วค่าาาาาาา 

ป.ล. 3 ช่วงนี้ยิ่งกว่ายุ่งอีกค่ะ แต่อาทิตย์นี้ได้หยุดสองวัน เพราะอย่างนั้นจะพยามแต่งเยอะๆเนอะ ^_^ และเนื่องจากมาช้า เพราะอย่างนั้นจะอัพ Shot fic หนึ่งตอนเพื่อเป็นการไถ่โทษ เอาคู่ไหนดีน้าาาาาา~~~~~~~~ 

ป.ล. 4  ทุกคนอย่าลืมรักษาสุขภาพนะค่ะ อากาศเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แถมยังมีแต่โรคแปลกๆเพิ่มมาขึ้นทุกวัน ดูแลตัวเองกันด้วยน้าาาาา~~~ ไม่ว่าจะเจออะไรก็ให้ทุกคนผ่านพ้นไปได้นะค่ะขอบคุณที่ติดตามกันน้าาาาา ปลื้มปริ่มที่สู้ดดดดดดดดด ^_^ พออ่านคอมเมนต์แล้วก็มีกำลังจะเขียนต่อแล้วค่าาาา ^_^

ป.ล. 5 ไว้เจอกันน้าาาาาาาาา วันนี้ล่ะจ้าาาา ^_^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 160 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5748 iwbufbfijsejkflx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 11:02
    ไรท์ขา ขอncหน่อยค่ะ ขอทุกตอนเลยน๊าา Rujirapron8293@gmail.com
    #5,748
    0
  2. #5717 Nune_Jigsaw (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2563 / 22:41
    ไรท์ค่าา ขอ nc ทุกตอนหน่อยค่ะ คือเรื่องดีมากกก อ่านแบบไม่มีncยังเขินตัวบิดเลยค่ะไรท์
    suksen560@gmail.com

    ❤️
    #5,717
    0
  3. #5576 Shipnielong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 00:49
    ใครก็เอ็นดูววววววว//สองคนนั้นคือใครกันนะ
    #5,576
    0
  4. #5508 cake46 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 13:17
    ขอnc ด้วยค่ะ ทุกตอนเลยนะคะ

    maluleecake@gmail.comค่า
    #5,508
    0
  5. #5478 nielongcouple (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 11:41
    ไทกะน่ารักอ่าาาา ขอ nc ตอนนี้ทันไหมคะ55555555555 ขอทุกตอนเลยก็ได้ค่ะ 5555555
    Minemyname41@gmail.com ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ😍
    #5,478
    0
  6. #5335 Nm'mi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 10:11
    ไทกะเขินได้น่าฟัดมาก ขอ nc ทุกตอนค่ะ nametaji_miho@hotmail.com
    #5,335
    0
  7. #5332 Ogita Mira (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 16:27
    อยากได้ทุกตอนเลย อยากอ่าน
    Nawagi1212@gmail.com
    #5,332
    0
  8. #5314 Nutsu_drakunee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 06:43
    ขอทุกตอนของเรื่องนี้เลยค่ะ
    iliveyouOanimea@gmail.com
    #5,314
    0
  9. #5135 velaz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 16:25
    อ่านแล้วยิ้มตามเลย ฮืออ ดูอบอุ่นมากๆเลยค่ะ คนอื่นๆก็มายอมรับเสือน้อยกันเถอะ! น้องครกเห็นเงียบๆแต่ทำเสือน้อยสลบเลยนะคะ ! กรี๊ด
    #5,135
    0
  10. #4876 Nemu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 19:49
    ไรท์ เค้าขอ nc ทุกตอนเลยน้าาาาาจะไเ้อ่านทีเดียว

    ขอบคุนล่วงหน้าค่ะะะ
    #4,876
    0
  11. #4661 mykkkk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 21:26
    ขอทุกตอนของเรื่องนี้นะคะ ขอบคุณค่ะ
    yodsawadee0949@gmail.com
    #4,661
    0
  12. #4470 222444666888 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 19:50
    ขอทักตอนเลยคร้าบบ
    จะได้ไล่อ่านทีเดียว
    kuroba450@gmail.com
    #4,470
    1
    • #4470-1 222444666888(จากตอนที่ 14)
      18 มีนาคม 2560 / 19:50
      *ทุกตอน
      #4470-1
  13. #4460 canming (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:20
    ขอทุกตอนไส้ก่อนได้ไหม
    kchonnikan9272@gmail.com
    #4,460
    0
  14. #4455 นภา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:12
    ขอทุกตอนได้ไหมค่ะ

    raungsuk9@gmail.com
    #4,455
    0
  15. #4222 XvX090 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 17:24
    ขอทุกตอนค่ะ lalanakewjitr@gmail.com
    ยังทันมั้ยค่ะ
    #4,222
    0
  16. #3990 thasinee38800 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 18:08
    thasinee38800@gmail.com ขอบคุณค่ะ
    #3,990
    0
  17. #3817 ไซโลมอนผู้งดงาม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 18:41
    ขอnc kurokagaค่า preeda10733@gmail.com
    #3,817
    0
  18. #3616 boommieboom (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 19:04
    ขอด้วยนะคะ^^~ boomy0045@gmail.com
    #3,616
    0
  19. #3431 Pprae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 11:32
    ลืมขอของคุโรโกะไปอ่า//ตอนนี้ทันไหมอ่า warunya2547@hotmail.com

    ขอบคุณค่า
    #3,431
    0
  20. #3229 Rcedia (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 09:16
    ขอค่าาา ppangram@hotmail.com
    #3,229
    0
  21. #3222 Candy__ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 22:28
    ขอด้วยค้าาาsirindaphierodwong@gmail.com
    #3,222
    0
  22. #3121 ชมดชดช้อย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 23:17
    คือก่อนจะเข้ามาเป็นครอบครัวเดียวกันต้องมี NC ทุกตอนเลยใช่ไหมไรท์ 55555555 ถ้าใช่รบกวนขอฉากที่ถูกตัดด้วยคน

    darkness_dark@hotmail.co.th

    แต่ถึงจะไม่ใช่ก็อยากอ่านนะ

    ช่วงที่ลงเอยกันสามคนนั้นดูมีความสุขจนน่าประทับใจจริง ๆ ชื่นชมไรท์ที่สื่ออารมณ์ได้เยี่ยม รู้สึกประทับใจไปด้วยเลยอ่ะ รู้สึกมีความสุขเล็ก ๆ คือเข้าใจอารมณ์ตัวละครที่อยู่กับครอบครัวที่อบอุ่น ไม่ใช่พ่อแม่ แต่เป็นคนสำคัญ

    ฉากแบบนี้มันอ่านแล้วมีความสุขก็จริงนะ แต่เพราะยังมีอีกสี่คนที่ยังไม่ได้รู้สึกเหมือนครอบครัว คิดว่าส่วนนั้นเป็นอะไรที่หนักทางด้านอารมณ์เหมือนกันนะ แลดูอึดอัดไปด้วย ในฐานะคนที่ชอบอ่านอะไรไปทั่วบอกเลยว่าทำใจลำบาก อ่านแล้วรู้สึกดราม่าเล็ก ๆ ก็เข้าใจนะว่าก่อนจะมีความสุขได้แบบตอน คาโซคุ 1 กว่าจะรวมทุกคนเป็นครอบครัวได้ต้องผ่านฉากน่าอึดอัดแบบนี้มาก่อน แต่เพราะแบบนี้แหละ ที่ฟิคสนุก น่าติดตาม เพราะฉากที่หนักทางอารมณ์แต่คนเขียนสามารถสื่อมันออกมาได้ดี ฉากดราม่าเรียกน้ำตาแตก ฉากที่เนื้อเรื่องเครียด ๆ ส่วนนี้แหละที่ทำให้เรื่องราวที่ไรท์ต้องการเสนอมันน่าติดตามและน่าค้นหา

    แพร่มมาเยอะแล้วขอโทษครับ จะอ่านดี ๆ ไม่แพร่มเยอะแล้วครับ

    สู้ ๆ นะไรท์ วันไหนที่หมดกำลังใจก็ให้นึกถึงครอบครัวกับคนอ่านตาดำ ๆ ส่วนแรงบันดาลใจอ่ะมีรอบตัวขึ้นอยู่กับว่าจะหามันเจอรึเปล่า

    ขอบคุณนะฮะ ...
    #3,121
    0
  23. #3106 mee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 15:51
    น้องครก.รุกเป็นอะไรที่ดีต่อใจมากกกก ?

    ขอncหน่อยนะค่าาา mee.mee131243@gmail.com แต่ถ้าไม่ขอมากเกินไป ช่วยส่งในเฟสได้ไหมค่ะ (เเล้วแต่ไรต์จะสะดวกเลย>FACHIA DARAKAI< ) ปล.ตามมากจากในเพจ(คอมเม้น)
    #3,106
    0
  24. #3062 ไอติมถั่วแดง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 16:38
    ตอนนี้ก็ดียยยยย์ ตายๆๆๆๆ

    ขอncของทุกตอนด้วยค่าTokTak_Yeah@hotmail.com
    #3,062
    0
  25. #3055 kasia (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 11:00
    ขอ nc ขอทุกตอนเลยนะค่ะ

    ginggerbell62@gmail.com ขอบคุนล่วงหน้าค่าาา

    #3,055
    0