fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 15 : Long Fic : AllKaga....かぞく...ก่อนจะเป็นครอบครัว : คิเสะ เรียวตะ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    28 มิ.ย. 58



Kurogo no basKet

Title : Family ก่อนที่จะเป็นครอบครัว...

Allkaga ( All x คากามิ ไทกะ)คิเสะ เรียวตะ

 


      “ฉันจะไปซื้อของเข้าบ้าน พวกนายจะเอาอะไรไหม?” เสียงนุ่มเอ่ยถามคนผมฟ้าและผมน้ำเงินที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสืออย่างแข็งขัน เพราะว่าพรุ่งนี้อาโอมิเนะมีสอบ เลยให้คุโรโกะช่วยติวให้ ถึงคะแนนของหนุ่มผมฟ้าจะอยู่ในระดับกลางๆ แต่ก็ดีกว่าให้คากามิช่วยติวล่ะน้าา~

“ไม่ล่ะครับ...อาโอมิคุงข้อนั้นน่าจะตอบแบบนี้มากกว่านะครับ” เอาปากกาตีมือสีแทนที่เขียนคำตอบมั่วๆไปในกระดาษ

“อะไรว่ะ! ยากชะมัด!” บ่นเบาๆ ก่อนเงยหน้ามองคากามิที่กำลังอมยิ้มอยู่

รู้สึก...มีความสุข

“ฉันว่าพวกนายโทรตามโมโมอิมาดีกว่า แล้วเดี๋ยวฉันไปซื้อของกลับมาทำมื้อเย็นให้”

“คร้าบบบบ~~

“ระวังตัวนะครับคากามิคุง”

“เออน่า!!” สั่งอย่างกับเขาเป็นเด็ก!!

ร่างสูงโปร่งเดินออกจากบ้านไปเรื่อยๆ เพราะแถวนี้นั้นมีแต่สถานที่อำนวยความสะดวกมากมาย ไหนจะอยู่ใกล้สนามแข่งวินเทอร์คัพอีก ราคาที่ดินแถบนี้ย่อมสูงเป็นธรรมดา...

ก็สมกับที่อาคาชิเลือกล่ะนะ นิสัยอย่างหมอนั่น...อยากได้อะไรก็ต้องได้

อดนึกถึงคนที่มีดวงตาสีแดงแบบเดียวกับเขาไม่ได้ เพียงแค่ตาของอาคาชิจะคมกล้ากว่า ทรงอำนาจและกดดันจนชวนให้หายใจไม่ออกถึงอย่างนั้นก็ยังคง...

มีความอ้างว้างภายในตาคู่นั้น

“โอ๊ะ! ขอโทษ...ครับ!” เพราะเดินเหม่อจนไม่รู้ว่าตัวเองไปชนกับคนอื่นเข้า เอสเซย์รินรีบออกปากขอโทษ มองหญิงสาวร่างโปร่งที่กำลังอ้าปากค้างเพราะเขาทำไอศกรีมโคนใหญ่เปื้อนเสื้อผ้าเธอ แถมยังทำเส้นผมสีทองยาวสลวยนั้นเปื้อนอีกด้วย

ซวยแล้วไง!! ถึงคากามิจะไม่รู้ว่าผู้หญิงเวลาโกรธน่ากลัวแค่ไหน แต่ในบรรดาสุภาพสตรีที่เขารู้จัก...ทั้งโค้ช ทั้งอเล็กซ์ หรือผู้จัดการโทโอ

ก็...ไม่น่าอาภิรมย์สักคน

“ขอ...โทษนะ คือผม...ไม่ได้ตั้งใจ” เขาพยามอธิบาย แต่ดวงตาสีทองวาวสวยนั้นจ้องอย่างไม่พอใจสุดๆ

“ดีนี่! ชนฉันแล้วบอกว่าไม่ได้ตั้งใจน่ะ!!

“คือ...”

“ไม่ต้องมาหาข้อแก้ตัวเลยนะ!!” เสียงหวานยังคงใส่ไม่เลิก ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมานั้นมองอย่างสนใจ หนุ่มผมแดงต่างชาติพยามหาทางออกในสถานการณ์ที่แสนจะอึดอัดนี่

“เกิดอะไรขึ้นน่ะรินโกะ?” หญิงสาวผมยาวสีทองอีกคนที่เค้าโครงหน้าเหมือนคนแรกดังขึ้น ก่อนจะมองสภาพเลอะแล้วปรายตามองจำเลย แค่นั้นก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องสาวตัวเอง...

“ผมขอโทษนะครับ....คือผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เอ่อ...จะให้ทำอะไรไถ่โทษก็ได้...เอ่อ...” น้ำเสียงนุ่มนั้นน่าฟังและเปี่ยมความสำนึกผิดจริงๆ ดวงตาสีแดงสวยทอแววเสียใจ จนชักใจอ่อน ใบหน้าชวนมองก็กำลังหม่นหมอง

“นี่รินโกะมองหน้าพ่อหนุ่มคนนี้ให้ดีๆสิ” คนเป็นพี่ยิ้มน้อยๆ ดวงตาสีทองฉายแววเจ้าเล่ห์

“เอ๋...อืมๆ...เหมาะกับชุดคอลเลคชั่นใหม่พอดีเลยนี่นา!!” ตบมือแปะๆ ก่อนจะฉีกยิ้มหวาน

“นี่พ่อหนุ่ม!!

“ครับ!” สะดุ้งเล็กๆ ท่าทางน่าแกล้งจนสองสาวหัวเราะ

“อืม...อยากให้พวกเราหายโกรธใช่ไหมจ้ะ?” น้ำเสียงหวานเจี๊ยบทำให้ขนเอสคนเก่งลุกชัน

น่ากลัว...

“งั้นมากับพวกเราสิจ้ะ!!” ว่าแล้วทั้งสองก็ตรงกันคว้าหมับที่มือคากามิคนละข้างก่อนจะลากเดินตามไป ไม่น่าเชื่อว่าแรงผู้หญิงสองคนจะชนะนักกีฬาบาสฯได้ง่ายๆ

คนที่กำลังกอดอกมองเหตุการณ์อยู่ส่งเสียงหัวเราะออกมาน้อยๆ ความจริงเขาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนอย่างหมอนั่นจะแก้สถานการณ์ยังไง ใครจะคิดว่าไปยืนเอ๋อ ทำหน้าตาใสซื่อให้สองสาวเขารุมรังแกกันล่ะ

“หึๆๆ” เสียงหัวเราะในลำคอผู้เป็นใหญ่ ทำให้เหล่าการ์ดมองหน้ากันเลิกลั่ก จนเลขาคนสนิทต้องส่งเสียงทัก

“นายน้อย?”

“ไม่มีอะไรหรอกเคย์...ไปกันเถอะ”

ไม่ว่าเมื่อไหร่...ก็สะกดสายตาผมได้เสมอเลยนะ

คากามิ ไทกะ

     

“เอ้า! เอาชุดนี้! ชุดนี้! แล้วก็นี่ไปลองนะจ้ะ!! เร็วๆเข้าล่ะ!!” หญิงสาวผมสีทองที่ชื่อรินโกะส่งเสื้อผ้ามากมายให้คากามิซึ่กำลังทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาจะไม่บ่นเลยหากชุดที่ให้เขาไปลองนั้นมันไม่ใช่ชุดเมด!! ฟังไม่ผิดหรอก! เมดจริงๆ!!  แถมยังสีแดงสวยด้วย

“นี่เป็นคอนเซปชุดฤดูร้อนเลยนะ ฉันมองหาคนที่เข้ากับมันมานานแล้ว”

“แต่เอ่อ...ผมเป็นผู้ชาย”

“เธอน่ารักจะตาย!! เอ้าๆ เอานี่ นี่ด้วย!!” เสือหนุ่มทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ ตอนที่สองสาวพาเขามาในร้านหรูนี่ก็ว่ามันแปลกๆ แล้วที่ไหนได้คนหนึ่งเป็นดีไซนเนอร์ชื่อดัง อีกคนก็เป็นช่างกล้องหาตัวจับยาก

ช่างเป็นพี่น้องที่ลงตัวมาก!!

พอมาถึงทั้งสองคนก็ยื่นชุดเมดน่าอาบนี่ให้ ฮึ่ย!! จะปฏิเสธก็ไม่ใช่วิสัยเขา ที่สำคัญเขาก็ต้องรับผิดชอบคำพูดตัวเองด้วย

“ไปลองก่อนน่าไทจัง!!” พอถามชื่อเขาเรียบร้อย ก็เปลี่ยนมาเรียกกันอย่างสนิทสนมทันที ร่างสูงโปร่งจำใจพาตัวเองเข้าไปยังห้องลองชุดสุดหรูที่จัดเป็นโซฟาอย่างดี และมีกระจกแทบจะรอบด้าน

เฮ้อ...สุดท้ายก็ต้องใส่อยู่ดี

มือเรียวคว้าชุดเมดสีแดงนั่นมาลองใส่ กระโปรงฟูฟ่องที่พอคนตัวสูงอย่างเขาลองมันกลับเลยเข้าขึ้นมา แต่...พอดีอย่างไม่น่าเชื่อ

นี่มันชุดที่ทำให้ผู้หญิงใส่แน่เหรอ ทำไมเขาใส่ได้ล่ะ?

มือเรียวเอื้อมไปจะรูดซิบด้านหลัง แต่เขาก็ทำไม่ได้ เฮ้อ...เอาไปให้เรโกะซังกับรินโกะซังจัดการให้แล้วกัน ร่างสูงโปร่งก้าวออกมาจากห้องอย่างอายๆ

“เหมาะเกินคาดนี่” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงคุ้นเคยและเยือกเย็นทำให้คากามิสะดุ้ง เผลอถดตัวห่างผู้มาเยือนโดยอัตโนมัติ

“อะ...อา...ชิ!!

ทำไมหมอนี่ถึงมาอยู่ที่นี่!!

ร่างของกัปตันราคุซันอยู่ในชุดสูทสีดำภูมิฐาน ดูทรงอำนาจและมีเสน่ห์จนไม่อาจละสายตา

“ผมจัดการให้” เอื้อมคว้ามือเรียวออก ก่อนจะรูดซิปด้านหลังให้อย่างแผ่วเบา

“ขะ...ขอบคุณ” คากามิอ้ำอึ้ง ไม่นึกว่าจะได้ใกล้ชิดกับอาคาชิในรูปแบบนี้มาก่อน ถึงปกติจะเจอหน้ากันเพราะคุโรโกะมักลากเขาไปซ้อมบาสฯกับพวกรุ่นปาฏิหาริย์บ่อยๆ แต่ก็ใช่จะสนิทกันมากมาย

“หึ...” เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกพร้อมนิ้วเรียวที่เชยคางสีน้ำผึ้งขึ้น “ถ้ามีหูกับหางจะเหมาะกว่านี้นะ...ปลอกคอก็ดี”

 พูดเรื่องน่ากลัวออกมาได้หน้าตาเฉย!!

ดวงตาสีแดงทรงอำนาจมองร่างโปร่งที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าซึ่งเขารู้สึกว่าน่าแกล้งมากๆ

มิน่าล่ะ...ไดกิกับเท็ตสึยะถึงได้ถูกคนๆนี้สยบลงได้อย่างง่ายดาย

ใสซื่อ...ไร้เดียงสา

จนอยากทำให้แปดเปื้อน

“นายจะทำได้ไหมนะ?”

เชื่อมโยงพวกเขาทั้งหมดไว้ด้วยกันอีกครั้งหนึ่ง...หากเป็นคนๆนี้จะทำได้หรือเปล่า...

“อะไร?” ดวงตาคู่สวยกำลังฉายแววไม่เข้าใจ ท่าทางที่ทำให้อาคาชิยิ้มมุมปาก คิดถูกจริงๆที่แวะมารับสูทร้านนี้ด้วยตัวเอง

“แล้วเราคงได้...เจอกัน” รอยยิ้มแสยะปรากฏขึ้น พร้อมมือเรียวที่ดึงคอคากามิลงแล้วริมฝีปากอาคาชิก็ประกบจูบลงบนปากสีพีชอย่างรุนแรง

“อื้อ!!” คนถูกจู่โจมร้องในลำคอ พยามดิ้นออกจากแขนแข็งแกร่ง อาคาชิตัวเล็กกว่าเขาแต่เรี่ยวแรงมหาศาล ตรึงคากามิให้นิ่งงัน ริมฝีปากร้อนรุกไล้อย่างชำนาญ ขบกัดปากสีพีชราวกับละเลียดกินของหวานรสเลิศ เจ้าของเรียวปากรับรู้ได้ถึงกลิ่นเลือดจางๆ เพราะฟันคมที่กัดและดูดดึงอย่างแรง

มันเจ็บ...แต่ก็รู้สึก...ดี

อาคาชิยังไม่ยอมละริมฝีปากออกไป จับใบหน้าสวยแดงก่ำให้เอียงลงเพื่อรับองศาจูบจากเขาได้มากขึ้น ต้องขอบคุณไดกิกับเท็ตสึยะสินะที่สอนคนๆนี้จูบ...ไม่อย่างนั้นคงหายใจไม่ออกไปนานแล้ว

คากามิถูกบังคับจูบอยู่หลายนาที รสชาติของเลือดลอยจากปากเขาถูกส่งเข้าปากอาคาชิ เมื่อผละริมฝีปากออกช้าๆอย่างเสียดาย ใบหน้าหล่อๆของกัปตันราคุซันก็ฉายแววพึงใจ ตวัดลิ้นเลียปากตัวเองราวติดใจในรสชาติที่เพิ่งสัมผัส

“อ่ะ...”

“โทษที...ผมเผลอไป” ดึงซิปที่เพิ่งถูกปลดออกด้วยความมือไวของตัวเองขึ้น

ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...แค่ได้จูบ มือไม้ก็ไม่อาจนิ่งเฉย ไต่ไล้ไปตามผิวเรียบตึงนั่นด้วยความเผลอไผล

“ไทจัง! เสร็จหรือยัง!

“ออกไปเถอะ” อาคาชิบอก ดันร่างคนที่กำลังอ่อนแรงให้เดินออกไป

“ว้าววว~~~~” เข้ากันมากเลยนี่นา รินโกะทำตาโต “พี่เรโกะมาดูสิ” เพราะภาพตรงหน้านั้นน่าตื่นตาตื่นใจกว่าปากสีพีชที่บวมเจ่อขึ้นมา เอ่ยเรียกหญิงสาวที่กำลังเช็ดกล้องตัวโปรดอยู่

“โอ้โห...น่ารัก เซ็กซี่มากๆเลย” มองผ่านเลนส์กล้องแล้วยิ้มกว้าง

“รินโกะมีไอ้นั่นอยู่ป่าว” น้องสาวเลิกคิ้ว

“อ้อ มีค่ะๆ มีๆ แหม ซื้อมาตั้งนานไม่คิดว่าจะได้ใช้” รื้อกล่องเครื่องประดับอยู่สักพัก ก่อนจะดึงอะไรบางอย่างออกมา

“แต๊นๆๆๆ ~~ หูน้องเหมียวเมี้ยวๆๆ” ยิ้มกว้างเขย่งเท้าขึ้นติดหูลงบนเส้นผมสีแดง

“เหมาะมาก!! เป็นแมวที่ยั่วที่สุดเลย ไทจังนี่สุดยอด!!

“น่าร้ากกกก”

“นั่นสิ” สองสาวตาโต รู้สึกเหมือนได้ตุ๊กตาที่ถูกใจมาเล่นเลย

แหม!! ดีจริงๆที่อีกฝ่ายเดินชน แล้วก็พร้อมทำตามทุกอย่าง

หึๆ น่ารักจนอยากได้มาเป็นครอบครัวเดียวกันจังน้าาา~~~

“ไทจังมีแฟนหรือยังเอ่ย?”

“อ๊ะ! เอ่อ...ผม...”

“แหมๆหน้าแดงอย่างนี้แสดงว่ามีแล้วน่ะสิ” คากามิได้แต่หน้าแดง

จะบอกว่าแฟนก็ไม่รู้จะใช้คำนี้ได้ไหม เพราะเจ้าสองคนนั้นทำข้ามขั้นตอนไปไกลเลย!!

“เสียดายจังเลยน้า...พวกฉันมีน้องชายอีกคน อยากแนะนำให้ไทจังรู้จักจัง เอ้าๆมาใส่รองเท้า...” รินโกะคว้ารองเท้าหนังสีดำสลับแดงส้นสูงขึ้นมา บังคับด้วยสายตาให้คนขี้เกรงใจทำตามอย่างว่าง่าย ขณะที่กำลังก้มใส่รองเท้าอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงคุ้นเคย

“พี่ริน พี่เรย์ สวัสดีฮะ!!

“อ้าวเรียวจัง! ทำไมวันนี้มาที่ร้านได้ล่ะ”

“ดีแล้วนี่นา...พี่จะแนะนำให้รู้จักกับคนๆนี้จ้า”

“ใครกันเหรอฮะ?” คากามิเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของเสียง...และพอสบดวงตาสีทองสวยคู่คม เขาก็ได้แต่สบถด่าตัวเองในใจ

ทำไมไม่นึกสงสัยนะ ทั้งๆที่พวกเขาทั้งสามคนหน้าตาคล้ายกันขนาดนี้ ที่แท้คุณเรโกะกับคุณรินโกะก็เป็นพี่สาวของหมอนี่เอง!!

คิเสะ เรียวตะ!!

“คากา...มิจจิ?” ทวนอย่างไม่อยากเชื่อกับภาพตรงหน้า

“เฮ้ย!!/ระวังฮะ!” ด้วยความตกใจที่เจอคนไม่คาดคิด คากามิเลยเซ ส้นรองเท้าพลิกทำให้ร่างของเขาหล่นลงไปจุ้มปุกดับพื้น

“โอย...” ร้องเบาๆ ยกมือลูบสะโพกตัวเองป้อยๆ กระโปรงคุณเมดร่นลงมาจนเห็นต้นขาสวย ท่ามกลางสายตาอึ้งๆของเหล่าคนมอง หญิงสาวผู้เป็นพี่ใหญ่รัวกล้องถ่ายรูปอย่างเร็ว

ภาพไทจังแบบนี้...เซ็กซี่มากกกกกกที่สุด

คากามิถอนหายใจให้กับความซวยของตัวเอง สอดสายตาหาคนที่พอช่วยได้

อาคาชิ...ไปไหนแล้วไม่รู้

หันมาสบดวงตาสีสวยของคิเสะ ก่อนเอ่ยปาก “ช่วยหน่อย...” น้ำเสียงออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยได้ยินและแววตาคู่สวยที่กำลังฉายแววขอร้องชัดเจน จนเขาไม่อาจปฏิเสธได้แม้แต่น้อย...

“ครับๆ...ส่งมือมาครับคากามิจจิ” เอ่ยด้วยน้ำเสียงขี้เล่นอันแสนเป็นเอกลักษณ์ ก่อนจะยื่นมือแกร่งให้คนที่ตอนนี้กำลังลำบาก

“ขะ..ขอบใจ” คากามิอ้ำอึง อย่างน้อยก็มีคนพอรู้จักในสถานการณ์ที่น่าอายล่ะน่า มือเรียววางลงบนมืออีกฝ่ายที่กระชับแน่น ก่อนดึงร่างสูงโปร่งให้ลุกขึ้น คนที่ทรงตัวไม่ได้ก็เลยได้แต่เซไปมา และสุดท้ายก็ต้องซบใบหน้าลงบนไหล่แกร่งของคิเสะ หนุ่มนายแบบดูจะอึ้งไปเล็กน้อยกับความใกล้ชิดอันไม่คุ้นเคยนี่ แต่มือที่ว่างก็ยกโอบเรียบตึงอย่างอัติโนมัติ

“คิ...เสะ”

“ฮะ?”

“อย่าบอกใครนะ!” ช้อนตาขึ้นมองราวลูกหมาแน่ะ ยิ้มขำๆก่อนพยักหน้าหงึกหงัก

“ฮะ...ผมไม่บอกใครแน่นอน”

“ถ้าคนอื่นรู้นะ...ฉันจะกระโดดเตะนาย!!” พอวางใจก็กลายเป็นขู่ฟอดๆ

มีคนเคยบอกว่าคากามิจจิเหมือนเสือ แต่เขาว่าความจริงแล้ว...เหมือนแมวมากกว่า

“งั้นไปเปลี่ยนชุดก่อนไหมฮะ คากามิจจิในชุดนี้ออกจะ...” คนขี้เล่นหยักรอยยิ้มเท่ห์ในสายตาสาวๆ “น่ารัก...เกินไปนะฮะ” เอสเซย์รินหน้าแดงจัดจะโต้เถียงอะไรมากก็ไม่ได้ หากไม่เกาะหมอนี่ไว้ให้ดีเขาก็ไปไหนไม่ได้เหมือนกัน

“ฮึ่ย!

“พวกพี่แกล้งอะไรคากามิจจิน่ะครับ?” คิเสะหันมาหาพี่สาวทั้งสองที่ทำสีหน้าฟินๆ

“เปล่าแกล้งน่าเรียวจัง!!

“โอบแบบนั้นล่ะ หันหน้ามามองกล้องหน่อย...ดีมาก” เรโกะมองภาพของทั้งคู่ผ่านเลนส์... ท่าทางคอนเซปฤดูร้อนของรินโกะจะดังแน่ๆ เพราะได้นายแบบที่สุดยอดตั้งสองคน อย่างน้องชายของพวกเธอที่ไม่ว่าจะแต่งตัวแบบไหนก็มีคาริสม่าเปล่งประกายสมเป็นนายแบบชื่อดัง ส่วนอีกคน...น่ารัก เซ็กซี่ และยั่วยวนใจ หญิงสาวออกคำสั่งให้ทั้งคู่เปลี่ยนท่าไปมา ด้วยความไม่คุ้นชินคากามิจึงได้แต่เกาะติดคิเสะไม่ไปไหน ราวกับลูกแมวเกาะติดเจ้าของ แทนที่จะรำคาญเหมือนถูกสาวๆรุม คิเสะกับรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำ มือแกร่งกระชับเอวเรียบตึงแน่น เหมือนจะปกป้อง ร่างเอสเซย์รินถูกจับเปลี่ยนชุดอีกสองสามชุด จนหญิงสาวทั้งสองพอใจ จึงยอมปล่อยคากามิให้กลับไปเปลี่ยนชุดแบบเดิม

“พวกพี่ๆไปเจอคากามิจจิได้ยังไงครับ?” คิเสะถามพี่สาวตัวเอง

“ก็...ไทจังมาชนฉันน่ะสิ ไอติมเลอะไปหมด”

“เรียวจังก็รู้ว่ารินโกะหงุดหงิดเสมอหากมีใครทำเสื้อผ้าเลอะ”

 เพราะเป็นดีไซน์เนอร์จึงให้ความสำคัญกับเสื้อผ้าที่สุด

“เจ้าตัวเขายินดีรับผิดชอบทุกอย่าง จะบอกว่าใสซื่อหรืออะไรดีนะเด็กคนนี้”

“คากามิจจิเขาก็เป็นคนแบบนี้ล่ะฮะ อย่าไปแกล้งมากนะ”

“แหมๆ ห่วงจังน้าเรียวจัง?” พี่สาวเอ่ยล้อๆให้คนเป็นน้องชายหน้าขึ้นสี ท่าทางน่ารักๆของน้องชายที่ไม่ได้เห็นมานานทำให้สองสาวส่งเสียงหัวเราะ

“ผมกลัวถูกคนอื่นหักคอเอาต่างหาก”

 ก็ทั้งอาโอมิเนจจิกับคุโรโกจจิ...ล้วนเป็นพวกขี้หวงสุดๆไปเลยนี่นา

“แล้วเป็นเพื่อนกันเหรอ? อยู่ไคโจว?”

“เปล่าครับ...คากามิจิเรียนเซย์ริน เป็นคู่แข่งที่เก่งกาจสำหรับผม”

“หืม?” แววตาที่เปล่งประกายของน้องชายทำให้พี่สาวทั้งสองคนลงความเห็นเดียวกัน

ไม่ว่ายังไง...ก็ต้องเอาไทจังมาเป็นคนในครอบครัวให้ได้!!

“งั้น...ผมกลับก่อนนะ...ครับ” หัวแดงๆที่โผล่มาทำให้วงสนทนายุติ

“ไม่เอาน่า ไทจัง! ไปกินข้าวที่บ้านพวกเราก่อนสิ”

“เดี๋ยวจะเลี้ยงมื้อใหญ่เลย” พยามชักชวน

“ผมต้องกลับไปทำอาหารให้คนที่บ้านน่ะ...ครับ” คิ้วเรียวสีทองขมวดเข้าหากัน

รู้สึกอิจฉาจัง...กับความห่วงใยที่คากามิจจิมีให้อาโอมิเนจจิกับคุโรโกจจิ ยังจำเหตุการณ์เมื่อวันก่อนได้ติดตา ตอนที่เขาแวะไปหาที่บ้าน แค่เห็นทั้งสามคนหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ดวงตาเปล่งประกายแห่งความสุข ก็อยากเป็นส่วนหนึ่งเช่นกัน

“เดี๋ยวผมโทรฯบอกทั้งสองคนให้เอง คากามิจจิไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ”

 ขอให้ผมได้พิสูจน์ความรู้สึกนี้ว่าใช่หรือเปล่า...

คากามิมองคนที่ปกติร่าเริง แต่ตอนนี้ดวงตาสีเหลืองทองกำลังฉายแววคมและจริงจัง ราวกับ...ไม่ใช่คิเสะจอมร่าเริงเหมือนลูกหมาตัวโตแม้แต่น้อย

“ไปบ้านผม...นะฮะ” น้ำเสียงเหมือนชวน...ถึงคากามิจะสัมผัสได้ว่ามัน...บังคับชัดเจน เขาจะเอ่ยปากปฏิเสธ มือแกร่งก็ฉวยหมับยิ้มน้อยๆ

“คากามิจจิ...” เขาจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจาก...

“อืม..”

 

“นายน้อยได้เวลาแล้วครับ” เจ้าของดวงตาสีแดงที่ยืนกอดอกมองเหตุการณ์ผ่านกระจกรถ แม้ไม่ได้ยินเสียงแต่ด้วยความสามารถของเขา...ก็สามารถอ่านปากจนเข้าใจสถานการณ์ได้ง่ายๆ

“ผมรออยู่จริงๆนะ...”


.....................ต่อจ้า..........................


     “ฉันว่าเราสั่งอาหารเข้ามากินกันดีกว่าไหมรินโกะ?” พี่สาวผมทองคนสวยในชุดผ้ากันเปื้อนถอนหายใจกับสภาพครัวที่เละมาก เปื้อนไปด้วยคราบอาหารและกลิ่นไหม้หึ่ง

ดีนะที่วันนี้แม่ไม่อยู่บ้าน ไม่อย่างนั้นพวกเธอมีหวังโดนตะหลิวมหัศจรรย์แน่ๆ

“ผมบอกแล้วว่าพวกพี่อย่าเข้าครัวก็ไม่เชื่อ” คิเสะถอนหายใจ บ้านเขานอกจากแม่แล้วก็ไม่มีใครทำอาหารเป็นหรอก แต่พี่สาวทั้งสองยังจะดื้ออยากทำมื่อเย็นเลี้ยงคากามิจจิอยู่ดี

“คากามิจจิกินชีสเบอร์เกอร์ไหมล่ะครับ เดี๋ยวผมโทรฯสั่งมาให้”

“เรียวจังจะบอกว่าฝีมือพวกพี่ยังสู้อาหารฟาสฟู้ดนั่นไม่ได้เหรอ!!

“หน็อย!! เจ้าน้องบ้านี่!!

คากามิหลุดหัวเราะเมื่อนักบาสชื่อดัง เอสแห่งทีมไคโจว แถมยังเป็นนายแบบสุดฮอต ตอนนี้กำลังถูกพี่สาวยีหัวและดึงแก้มไปมาเหมือนเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง

“เอ่อ...เดี๋ยวผมทำเอง...ครับ”

“หา?” สองสาวหันมามองหน้าคนอาสา

“อ้อ...คากามิจจิทำอาหารอร่อยเหอะไปเลยนี่นา พวกพี่ออกไปรอข้างนอกแล้วกันครับ เดี๋ยวผมช่วยคากามิจจิเอง”

“นายก็ออกไปด้วยเลยคิเสะ” คากามิรับผ้ากันเปื้อนสีเหลืองจากเรโกะมาใส่ด้วยความชำนาญ “คราวก่อนเกือบทำครัวไหม้เหมือนกัน อยู่ไปก็เกะกะน่า!” เคาะหัวสีทองเบาๆหนึ่งที เมินดวงตาวิบๆราวลูกหมาโกลเด้นนั้นเฉย

“อ่า...ผมว่าผมทำได้น้า คากามิจจิอ่ะ...” แบะปาก จนคากามิส่ายหัวหมั่นไส้ จึงดีดปากไปหนึ่งที

“ออกไปข้างนอกเลย” สัมผัสเบาๆ หยอกล้อนั่นทำให้คิเสะหน้าแดง

ไม่เคยมีใครทำกับเขาแบบนี้มาก่อน ทั้งเอ็นดูและหมั่นเขี้ยวไปพร้อมๆกัน

“นายอยากกินซุปหัวหอมกราแตงไหมล่ะ คราวก่อนนายบอกว่าชอบ? คุณรินโกะกับคุณเรโกะอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมล่ะ...ครับ?” คำถามที่บ่งบอกถึงความใส่ใจนั้นทำให้อุ่นวาบ

เขาเคยบอกไปแค่ครั้งเดียวว่าชอบกินอะไร

แต่คนๆนี้ก็ยังจำได้...

“เอาเหมือนเรียวจังก็ได้จ้า”

“พวกฉันไม่เรื่องมากหรอก” สองสาวตอบพร้อมกันก่อนจะยิ้มน้อยๆ ไทจังนี่น่ารักจังน้า...ดูคล่องแคล่ว เป็นแม่บ้านแม่เรือนดีจัง

อืม...หากมาเป็นครอบครัวเดียวกัน แม่ต้องปลื้มแน่ๆเลย

     

      “ถ้าคนนี้พวกพี่ก็สนับสนุนนะจ้ะเรียวจัง” เสียงของพี่ใหญ่ของบ้านทำให้ดวงตาสีทองที่กำลังชะเง้อมองไปในครัวบ่อยครั้งหันกลับมาพร้อมยิ้มแหยๆ

“พี่เรย์...”

“ไม่ต้องมาทำหน้าอย่างนั้นเลย”

“นั่นสิ...เรียวจังแบบนี้พวกพี่ไม่เห็นมานานแล้ว”

“หา? ผมแบบนี้?”

“ก็...เหมือนตอนที่เรียวจังมีรักครั้งแรกตอน ประถมไงจ้ะ หุๆๆ”

“พี่ริน!!

“ไวไฟจังน้าา~ น้องชายเรา”

“แต่ผม...ไม่แน่ใจ”

“ว่ารักไทจังหรือเปล่า?”

 คิเสะส่ายหน้า... “ไม่แน่ใจว่าคากามิจจิรักผมหรือเปล่าต่างหากฮะ”

ความรู้สึกของตัวเอง...รู้ว่าคิดยังไงกับเอสเซย์ริน พอได้สัมผัสก็ยิ่งมั่นใจ...

ว่าใช่...ความรู้สึกที่ไม่ได้เกิดกับใครมานานแล้ว

ตกหลุมรัก...

อาจจะเป็นคู่แข่งที่เก่งกาจ หรืออะไรก็แล้วแต่ สายตาของเขาก็ถูกเสือแดงตรึงเอาไว้ไม่ให้ไปไหนได้อีก แต่ที่กลัว...คือกลัวอีกฝ่ายไม่มีความรู้สึกเดียวกัน ในเมื่อทั้งอาโอมิเนจจิกับคุโรโกจจิก็สำคัญกับคากามิจจิมาก เวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน...ราวกับไม่มีช่องว่างให้ใครอื่นเข้าไปแทรกแซง

“คากามิจจิ...เป็นคนสำคัญของเพื่อนรักผมน่ะฮะ?”

“เพื่อนที่ไคโคว”

“รุ่นปาฏิหาริย์ฮะ”

พี่สาวทั้งสองถอนหายใจ รุ่นปาฏิหาริย์...กลุ่มคนที่มีความสำคัญกับเรียวตะมากพอกับครอบครัว น้องชายสมัย ม.ต้น นั้นร่าเริงและมีรอยยิ้ม พร้อมเรื่องเล่าจากชมรมบาสฯ เทย์โควมาเล่าให้ฟังทุกวัน แต่ ม.ต้น ปีสาม เรียวตะดูเศร้าไป ถามอะไรก็ไม่ค่อยจะตอบ แต่คนในครอบครัวก็รับรู้ได้ว่ามาจากชมรมบาสฯของเจ้าตัว

“สายสัมพันธ์ของพวกเราเคยถูกตัดลงไปครั้งหนึ่ง...อาคาชิจจิ ผมและคนอื่นๆ อยากจะให้ช่วงเวลาแบบเดิมกลับมา แต่ถึงอย่างนั้น...”

“แก้วที่มันแตกประสานไม่ได้ง่ายๆสินะ” รินโกะถอนหายใจ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสายสัมพันธ์...ที่ต้องใช้เวลายาวนานแค่ไหนก็ไม่รู้ กว่าความผูกพันจะกลับมา

“ตอนแรกผมก็คิดนะฮะ ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ อาคาชิจจิเสนอให้พวกเราไปอยู่บ้านเดียวกัน แต่ก็ไม่เห็นจะมีใครไปพักสักเท่าไหร่ ผมก็แวะไปอาทิตย์ละครั้งสองครั้ง ยิ่งตอนรู้ว่ามีแค่อาโอมิเนจจิ คุโรโกจจิ แล้วคากามิจจิไปพักประจำกันสามคนผมยังกลัวเลย”

 กลัวเอสโทโอจะตีกับเอสเซย์ริน แล้วก็เรื่องบาดหมางใจระหว่างอดีตแสงเงาของรุ่นปาฏิหาริย์

“แต่ผมกลับไม่เจอความรู้สึกอึดอัดอะไรเลยเวลาไปบ้านหลังนั้น มีแต่กลิ่นอายของความสุข ความอบอุ่นที่อวลไปทั่วบ้าน ทั้งอาโอมิเนจจิและคุโรโกจจิกลับมาเป็นดั่งเดิม...ไม่สิ จากที่ผมเห็น...ผมว่าสายสัมพันธ์นั้นแน่นเฟ้นยิ่งกว่าครั้งก่อนๆ ผมรู้ดี...เข้าใจชัดเลยล่ะฮะ...ว่าเพราะคนๆนั้นๆ เพราะคากามิจจิ...”

 แสงสว่างที่ราวกับแสงของดวงตะวัน...

“เรียวจังเลยอิจฉา?” ถึงน้องชายจะร่าเริงขนาดไหน ก็มีความเอาแต่ใจและชอบเอาชนะ พี่สาวอย่างพวกเธอรู้ดี

หนุ่มนายแบบคลี่ยิ้ม “ยอมรับว่าใช่ฮะ...ผมอยากเป็นส่วนหนึ่งในนั้น...”

“ก็ไม่เห็นจะยากเลยนี่นา...” พี่ใหญ่ถอนหายใจ “ในเมื่อเรียวจังหลงรักไทจัง ก็บอกไปสิจ้ะ พี่ว่าไทจังก็ต้องรู้สึกอะไรกับเรียวจังบ้างล่ะน่า เชื่อสัญชาตญาณของพี่สาวคนนี้สิ!

ไทจังไม่รู้ตัวหรอกว่าแววตาที่มองน้องชายของพวกเธอนั้นอบอุ่น และการเอาใจใส่นั่นก็มีไว้ให้กับคนสำคัญ...ถึงจะเป็นเด็กดีแค่ไหนก็เถอะ

“วันนี้ไทจังก็อยู่บ้านเรา...ใช้โอกาสนี้รวบหัวรวบหางไปเลย” เสนอด้วยสีหน้ายิ้มๆ

“พี่ริน!!

“นี่เรียวจัง...บางทีการได้ครอบครอง...ก็เป็นส่วนหนึ่งนะจ้ะรู้ไหม?”

ยิ่งได้เป็นของตัวเอง...จะยิ่งรักและหวงแหนมากกว่าเดิม

“แล้วไทจังน่ะ...อย่างเด็กคนนั้น ไม่ยอมให้คนที่ไม่ได้รัก...แตะต้องตัวหรอก...เรียวจังเข้าใจความหมายของพี่ใช่ไหมจ้ะ?” ดวงตาสีเหลืองทองมองสบกับดวงตาของพี่สาว ก่อนจะหยักรอยยิ้มขำๆที่มุมปาก

“นั่นสิน้า~~ ขอบคุณนะครับพี่เรย์ พี่ริน” สองสาวมองหน้าน้องชายที่ยามนี้มีแต่ความเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

ใครว่าเรียวจังเหมือนหมาโกลเด้น...นั่นก็ใช่ล่ะ...แต่ที่คนอื่นๆยังไม่รู้คือ...

นี่เป็นแค่คราบของหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์ที่อยากได้อะไรก็ต้องได้เท่านั้น...

 

      “อ้าว คุณเรโกะกับคุณรินโกะล่ะ” คากามิกวาดสายตาหาสองสาวก็ไม่เจอ

“มีงานน่ะฮะเลยออกไปข้างนอกกันทั้งคู่”

“ฉันทำอาหารไว้เยอะแยะเลยนะ” ย่นคิ้วนิดๆ

“เดี๋ยวผมช่วยกินเองไงฮะ คากามิจจิ”

 ทำไมรอยยิ้มคิเสะถึงทำให้เขาขนลุกแปลกๆก็ไม่รู้ หรือคิดไปเองนะ

“เดี๋ยวผมไปช่วยยกน้าาา~~” คนตัวสูงลุกเดินก่อนจะผ่านเข้าครัว จมูกโด่งเฉียดผิวแก้มใสไปนิด แต่ทำให้คากามิหน้าร้อนวาบ

เมื่อกี้...มันอะไร?

“มีอะไรกินบ้างล่ะฮะ?” เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนๆทำให้คากามิถดหนี

“คิ...คิ...เสะ”

“ฮะ?” เอียงคออย่างใสซื่อ ยิ้มหวานเหมือนเด็กๆ

เอ่อ...หรือเราคิดไปเองนะ คากามิกลอกตาให้กับความฟุ้งซ่านของตัวเอง ก่อนจะก้าวนำอีกฝ่าย ขณะที่เสียงใสก็ร่ายยาวถึงรายการอาหาร โดยไม่สังเกตเลยว่าคนข้างหลังกำลังหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเหลืองทองฉายแวววิบวับราวหมาป่าจ้องขย้ำเหยื่อ แถมยังแลบเลียริมฝีปากตัวเองเหมือนกำลังรอชิมอาหารรสเลิศ

      ใช้เวลาไม่นานในการทานอาหาร แล้วด้วยท้องฟ้าที่มืดค่ำ คากามิจึงต้องพักบ้านคิเสะไปโดยปริยาย ส่วนเจ้าของบ้านกำลังโทรฯบอกพวกอาโอมิเนะกับคุโรโกะให้อยู่ ร่างสูงโปร่งเดินออกมาจากห้องน้ำ แอร์เย็นฉ่ำแตะต้องผิวกาย คากามิชอบอากาศเย็น...ด้วยความที่เขาโตจากอเมริกา จึงคุ้นชินกับหิมะเป็นอย่างดี

“มีอะไรที่พอใส่ได้ไหมเนี่ย” พึมพำเบาๆ เปิดตู้เสื้อผ้าของคิเสะอย่างถือวิสาะสะ ก่อนจะคว้าเสื้อเชิ้ตและกางกางกีฬามา

คิเสะส่วนสูงต่างจากเขาไม่เท่าไหร่คงใส่ได้พอดีล่ะ

“อาโอมิเนจจิกับคุโรโกจจิบอกว่าไม่เป็นไร...ฮะ” เสียงที่พูดหยุดไปเมื่อมองเห็นภาพตรงหน้า ร่างกายสูงโปร่งที่พันด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว ทำให้เห็นแผ่นอกสวย หยดน้ำเกาะพราวตามผิวสีน้ำผึ้งราวน้ำหวานที่ชวนลิ้มลอง เส้นผมสีแดงเข้มแนบลู่กับใบหน้า ดวงตาคู่สวยนั้นฉายแววเขินอาย

 อา...ความอดทนผมยิ่งมีน้อยๆอยู่นะฮะ

“เอ่อ...ฉันขอเอา...ชุดนี้...นะ” คากามิลิ้นพัน ใบหน้าสวยขึ้นสีจางๆ ถึงผู้ชายมองผู้ชายเปลือยท่อนบนมันจะไม่ใช่เรื่องแปลก แต่เขาก็เขินอยู่ดี แล้วยิ่งเห็นแววตาของคิเสะก็ยิ่งหัวใจเต้นแรงสุดๆ เพราะมันเหมือนมาก...

เหมือนตอนที่เจ้าสองตัวที่บ้านจ้องจะ...อื้อ ไม่นึกๆๆ ส่ายหน้ารัวๆ จนหยดน้ำกระจาย คิเสะนึกถึงคำพูดของพี่สาว ที่บอกว่าคากามิจจิต้องคิดอะไรกับเขาบ้างล่ะน่า ไม่งั้นคงไม่เขินเขาแบบนี้หรอก...

อืม...ท่าจะจริง เห็นทีต้องพิสูจน์กันหน่อย...

“ผมว่า...ไม่ต้องเปลี่ยนชุด...ก็ได้นะฮะ” เสียงทุ้มกระซิบ ร่างแกร่งไม่รู้ขยับมายืนซ้อนแผ้นหลังคากามิตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ลมหายใจร้อนเปารดใบหน้า

“คิ...เสะ...คือ”

 เหตุการณ์แบบนี้คุ้นๆ...มันเหมือนช่วงเวลาก่อนที่เขาจะตกเป็นของเจ้าพวกนั้นเลย

ความรู้สึกแบบนี้...

“ฮะ?”

“ฉัน...อื้อ...”


ฉากไม่เหมาะสมต่อเยาชนเจ้าค่าาา~~~

*****NC****


“นี่มันอะไรหาคิเสะ!!!” คนผิวเข้มโวยวายลั่น เมื่อเห็นว่าเจ้าหัวเหลืองแบกร่างโปร่งซึ่งกำลังหลับสนิทบนหลังแกร่ง

โทรฯมาบอกว่าคากามิจะไปพักบ้านตัวเอง เพราะไปก่อเรื่องกับพี่สาวคิเสะไว้ ใครจะคิดล่ะว่าไอ้หมาตัวโตจะพาคากามิมาคืนในสภาพนี้กันล่ะ

“คิเสะคุง...อธิบายเรื่องทั้งหมดมาหน่อยครับ?” คุโรโกะกอดอกแน่น ดวงตาสีฟ้าจางฉายแววจริงจัง จนคิเสะยิ้มแหยๆ

ความจริงน่าจะปลุกคนอ่อนแรงให้ตื่นก่อน แต่...เห็นสภาพคากามิจจิแล้วเขาก็ไม่อยากรบกวน ยิ่งโดนพวกพี่สาวแซวก็ยิ่งเขิน

นานแล้วที่ไม่ได้ทำตัวเหมือนคนเพิ่งมีความรักแบบนี้...

“เอ่อ...ผมขอพาคากามิจจิไปพักก่อนได้ไหมฮะ เดี๋ยวมาอธิบาย...ฝากกระเป๋าด้วยฮะ” ส่งกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ที่ราวกับจะย้ายสำมโนครัวให้คุโรโกะ

“คิเสะคุง?”

“ผมจะมาอยู่ที่นี่ด้วยคนฮะ...คาดว่าน่าจะฐาวร แต่สุดสัปดาห์หรือมีงานถ่ายแบบคงต้องกลับบ้าน มีห้องผมอยู่ใช่ไหมฮะ?”

“เฮ้ย! นี่มันอะไรว่ะคิเสะ!!” อาโอมิเนะหรี่ตา ก่อนจะรับร่างสูงของคากามิมาไว้ในอ้อมแขน แล้วเดินวางลงบนโซฟานุ่ม แตะหน้าผากเนียนเบาเพื่อวัดไข้ ก็ไม่พบความผิดปกติ แต่สายตาเขาก็เห็นร่องรอยสีแดงทั่วผิวกายสีน้ำผึ้งสวย

“ผมรักคากามิจจิ...อยากอยู่ใกล้...ไม่ได้หรือไงฮะ?” ยิ้มนิดๆ ยักคิ้วให้คนสองคนที่หรี่ตามองเขาราวกับทำอะไรผิดร้ายแรง

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ” คุโรโกะถอนหายใจ... ถึงจะงงๆไปบ้างแต่เหนือสิ่งอื่นใด...ก็รู้สึก...ดีใจเหมือนกัน ความรู้สึกที่หายไปนาน...การได้อยู่ด้วยกันแบบนี้

“แต่คุณบอกว่าพี่สาวคุณพาคากามิคุงไปบ้าน แล้วทำไมเขาถึงกลับมาด้วยสภาพแบบนี้ล่ะครับ”

“อ่า...ผมก็ทำแบบที่คุโรโกจจิแล้วก็อาโอมิเนจจิทำนั่นล่ะครับ...แต่...อ่า”

“นายมันหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์ชัดๆ!! คากามิต้องช้ำทั้งตัวเพราะนายเลย!!

“แหม...ตอนผมกอดคากามิจจิน่ะ มีรอยแดงเต็มไปหมดเลย ฝีมือทั้งคู่ไม่ใช่เหรอฮะ แล้วอย่าโทษผมสิฮะ...คากามิจจิน่ะยั่วผมเองนี่นา” เหตุผลคล้ายๆกับอีกสองคน ทำเอาพวกเขามองหน้ากันแล้วหัวเราะ

อืม...นั่นสิ

“ถ้าคิเสะคุงมาอยู่ด้วยก็ดีครับ คงสนุกขึ้นเยอะ”

“ฉันว่าวุ่นวายมากกว่าเดิมน่ะสิ”

“เดี๋ยวเถอะ!! อย่าใสร้ายผมสิฮะอาโอมิเนจจิ!!

“ใครใส่ร้าย...ก็นายมันหมาเจ้าเล่ห์ไม่ใช่หรือไง!!

“อาโอมิเนจจิก็หื่นเหมือนกันฮะ!!

“ว่าไงนะ!” แล้วทั้งคู่ก็ตรงเข้าต่อยตีกันเหมือนเด็กๆ ทั้งเตะแรงๆ หยิกแก้ม กดหัว เหมือนภาพตอน ม.ต้น ย้อนกลับคืนมาอีกครั้ง แต่ก็รู้สึกมีความสุข เสียงหัวเราะและเสียงโวยวายดังไปพร้อมๆกัน

ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังคงยิ้ม...


ตอนนี้หากรวมฉาก NC แล้วยาวววว เหมือนกันค่ะ ^_^ คิเสะเป็นคนที่แต่ง NC ง่ายที่สุดแล้วค่ะ พ่อหนุ่มลัลล้าในคราบลูกหมาที่ความจริงแล้วคือหมาป่าจอมร้ายกาจ

ป.ล. 1 ขอบคุณทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจที่มีให้กันเสมอ ถึงจะทำตัวเหลวไหลมาอัพไม่ตรงเวลาหรือมาช้ามากกกกก ก็มีคนคอยติดตามและห่วงใย ดีใจมากๆๆๆๆเลยค่ะ ^_^ ปลื้มที่สุดดดดดด!! 

ป.ล. 2 นายน้อยนี่ FC เยอะจริงๆเลยน้าาา~ หรือควรจะมี Shot fic ของนายน้อยสักตอนดีน้าาาาา (แต่ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้แต่ง แหะๆๆ) NC ทิ้งเมลล์เอาไว้เหมือนเดิมน้าาาาาา แล้วใครที่ยังไม่ได้ก็บอกเค้าไว้ด้วยนะเออ ^_^

ป.ล. 3 Shot fic  3P อาจมาอัพแค่ครึ่งหนึ่งก่อนน้าาาา เค้าแต่งไม่ทัน ฮือออออออออ TT__TT~~~~~

ป.ล. 4 อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะค่ะ รักษาสุขภาพกายสุขภาพใจด้วยน้าาาา ระวังตัวอย่าให้ป่วย และขอให้มีรอยยิ้มกับความสุขในทุกๆวันนะค่ะ  ^_^

ป.ล. 5 ราตรีสวัสดิ์...ฝันดีค่ะ ^_^

ป.ล. 6 เจอกันน้าาาาาา~~ ~~~รักจ้าาาาาาาาา ^_^~~~ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5722 YYu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มกราคม 2564 / 15:02

    Neeraya05@gmail.com

    ขอncตอนปี64คับ55555555

    จะทันมั้ยน้าาา;-;

    #5,722
    0
  2. #5711 Meowmew (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 11:49

    น่ารักขอNCทันไหมคะเนี้ย

    mewmew060747@gmail.com

    #5,711
    0
  3. #5709 Wrror (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 14:37
    จะกลับไปติดใหม่เพราะไรท์แล่วนะ 555+ Sajee2549@gmail.com
    #5,709
    0
  4. #5614 ff_ourth (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 23:33
    ขอNCตั้งแต่ต้นถึงตอนสุดท้ายที่มีเลยได้มั้ยง่า ทันมั้ย 555
    phoneff795@gmail.com
    #5,614
    0
  5. #5607 on off minno.markno (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 08:39

    go33914@gmail.com ทันมั๊ยคะเนี้ย55555
    #5,607
    0
  6. #5597 Fahmai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 17:59
    น่ารักกกอะ
    ขอ NC ทุกตอนเลยได้ไหมค่ะ พึ่งกลับมาดูคุโระโกะอีกรอบ ติดงอมเลยที่นี่555
    mail302543@gmail.com
    #5,597
    0
  7. #5591 May4127 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 23:09
    ขอ nc ทุกตอนจ้าาาา
    maydamronchay@gmail.com
    #5,591
    0
  8. #5577 Shipnielong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 01:00
    เจ้าเล่ห์มากกกก โง้ยยยยย
    #5,577
    0
  9. #5570 Junejwp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 21:55
    ขอทุกตอนเลยได้ไหมคะ งื้อออ อ่านไปยิ้มไป แก้มแทบแตกกก มันน่ารักมากกกก เสือน้อยยย

    wasphanjwp@gmail.com
    #5,570
    0
  10. #5512 sasiwimon_n (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 15:56
    ขอทุกตอนเลยได้มั้ยคะ nungmaysasiwimon@gmail.com
    #5,512
    0
  11. #5500 khawfang009 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 21:35
    Phichayaphakongkhositporn@gmail.com
    #5,500
    0
  12. #5476 charahochi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 16:17
    yime.yime2004@gamil.com
    #5,476
    0
  13. #5474 DeryaMr25 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 08:37
    atcharakut123@gmail. com
    #5,474
    0
  14. #5442 Ysss (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:23

    bungger16620@gmail.com


    #5,442
    0
  15. #5418 jomjai2265 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 10:39
    jomjai2265@gmail.com
    #5,418
    0
  16. #5408 nuttmonl (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 19:25
    อยากได้ทุกตอนคร้าาา noongpea@gmail.com
    #5,408
    0
  17. #5401 0889917130 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 19:55
    ขอ NC ทุกตอนได้ไหมอะ
    bamnattaradee@gmail.com
    #5,401
    0
  18. #5364 Teefar (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 20:11

    โดนอีกแล้วน้าาา~ คิคิ

    tifaractive@gmail.comขอncทันมั้ย55

    #5,364
    0
  19. #5336 Nm'mi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 10:28
    ว้ายโดนกินอีกแล้ว เกิดเป็นเสือน้อยต้องอดทน nametaji_miho@hotmail.com ขอทุกตอนจ้า
    #5,336
    0
  20. #5327 สาววาย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 05:48
    aomine.kiss1234@gmail.com ขอด้วยนร้้าาาาาาาาาาา ทุกตอนเลยยยยยยย
    #5,327
    0
  21. #5315 Nutsu_drakunee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 07:09
    iloveyouOanimea@gmail.com
    #5,315
    0
  22. #5311 Jade PhaPhloen (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 21:52
    ขอหน่อยคร้าาาา chanikan1645@gmail.com ของทุกคนเลยนะคะ~~
    #5,311
    0
  23. #5298 Kana-san (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 16:47
    รักคู่นี้ค่าาา ขอncหน่อยยย
    asamikana06@gmail.com
    #5,298
    0
  24. #5280 HygeiaCruz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 07:40
    ขอหน่อยนะคะ nukniknyx@gmail.com
    #5,280
    0
  25. #5248 AN_DSBP (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:00
    ขอส่องใต้เตียงหน่อยนะคะ!!!
    DSbp.An@gmail.com
    #5,248
    0