Fanfic : SlamDunk..รักร้าย..นายจิ้งจอกกับลิงหัวแดง (YAOI)

ตอนที่ 16 : 14 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    11 พ.ค. 58


14

 

วันนี้โรงเรียนโชโฮคุกำลังคึกคัก และเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่ต่างเดินเข้าออกประตูหน้าโรงเรียนอย่างไม่ขาดสาย นักเรียนในโรงเรียนก็วุ่นวาย เดินสวนกันไปมา เพราะว่าวันนี้เป็นวันที่มีกิจกรรม...และเปิดให้คนข้างนอก รวมทั้งน้องๆที่อยากเข้ามาต่อ ม.ปลายที่นี่ เข้ามาเข้าชม ชมรมต่างๆก็จัดกิจกรรม ออกบูธกันอย่างคึกคัก...รวมถึง...ชมรมบาสเกตบอล

ด้วยความสามารถและลีลาการเล่นบาสฯ ที่ยอดเยี่ยมในการแข่งอินเตอร์ไฮเมื่อปีก่อนนั้นทำให้มีหลายคนแวะเวียนมาดูไม่ขาดสาย...โดยเฉพาะกับ ชายหนุ่มผู้เล่นยอดเยี่ยมและหนึ่งในตัวจริงของนักบาสเยาวชนทีมชาติญี่ปุ่นอย่าง...

รุคาว่า คาเอเดะ

“วันนี้นายอารมณ์ไม่ดี? นอนไม่พอเหรอรุคาว่า” สาวสวยผู้จัดการทีมถาม มองหน้ารุ่นน้องที่คิ้วขมวดแน่น ตาคมๆนั่นก็ทอแววหงุดหงิด บรรยากาศอึมครึมเสียหลายๆคนถอยห่างไปไกลหลายเมตร

“เปล่าครับรุ่นพี่” ร่างสูงบอกน้ำเสียงเย็นจัด จนอายาโกะยิ้มแหยๆ

ใครทำให้หนุ่มหล่อคนนี้อารมณ์เสียกันล่ะเนี่ย?

“รุ่นพี่...หมอนั่นล่ะครับ?”

“หืม? หมอนั่นไหน?” รุคาว่านิ่งไปนิด

เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะหายเร็วขนาดมาร่วมกิจกรรมของชมรมได้...แต่ก็อยากรู้ว่าตอนนี้คนผมแดงอาการเป็นยังไง จะหายป่วยหรือยัง

มันน่าเจ็บใจที่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหมอนั่นเลย ไม่รู้ที่อยู่...เบอร์โทรศัพท์

ไม่รู้อะไรสักอย่าง!!

“ซากุรางิ”

“อ๋ออออออ เจ้าตัวป่วนนั่นน่ะเหรอ?” อายาโกะลากเสียงยาว แม้จะนึกสงสัย ว่าทำไมรุคาว่าถึงถามหาคู่กัดอย่างซากุรางิ แต่จะว่าไปช่วงนี้ทั้งสองคนก็ไม่ได้ทะเลาะกันสักเท่าไหร่ แถมยังเล่นประสานกันได้ดีด้วย

“หมอนั่นโทรมาลาน่ะ...วันนี้คงไม่ได้มาโรงเรียน เห็นบอกว่าต้องไปตรวจสุขภาพกับเทรนเนอร์ที่โยโกซุกะน่ะนะ เฮ้ย!! รุคาว่า ไปไหนน่ะ? เดี๋ยวสิย้าาา~~~” ร้องห้ามเสียงแหลมเมื่อร่างสูงนั่นพุ่งพรวดออกไปที่ประตูโรงยิมอย่างรวดเร็ว

“วันนี้มีกิจกรรมนะไอ้บ้า!!

พวกที่อยากมาดูหน้ารุคาว่าก็หายหมดน่ะสิ!!

ซากุรางิก็ไม่อยู่ รุคาว่าก็โดดอีก

นี่มันวันวิกฤตของชมรมบาสหรือไงกัน!!

 

โยโกสุกะเป็นเมืองท่าที่มีความสำคัญของประเทศญี่ปุ่น เป็นฐานทัพเรือ และประตูทางทะเลไปสู่โตเกียว มีความสำคัญหลากหลายอย่าง...แต่ซากุรางิไม่เคยจะรู้ว่าเมืองท่าแห่งนี้จะมี ปีศาจอยู่ด้วย

ดวงตาสีแดงมองร่างของหญิงสาวตัวเล็กที่กำลังยกมือขึ้นกอดอก เส้นผมสีดำนั้นถูกยกมวยขึ้นสูง ร่างบอบบางในชุดวอร์มสีดำ ผิวขาวอมชมพูอย่างคนสุขภาพดี ส่วนสูงที่ราวกับเด็กมัธยมทำให้สาวน้อยตรงหน้าซากุรางิดูน่าปกป้อง...

หากไม่ติดว่ายัยผู้หญิงคนนี้สามารถส่งผู้ชายตัวโตๆนับสิบคนไปกองกับพื้นได้ภายในไม่ถึง 10 นาทีล่ะนะ =_=

“สาย...” เสียงหวานเปรย แต่เย็นยะเยือกจนซากุรางิสะดุ้งเฮือก ปรายตามองร่างสูงที่มาเป็นเพื่อนราวกับขอความช่วยเหลือ

“เรื่องสายน่ะช่างมันเถอะ ฉันก็ไม่คิดว่านายจะมาทันอยู่แล้ว...แต่” เงียบไปนิด “สภาพนายคืออะไรหา!!

“ฉันไม่ได้เป็นอะไร...สักหน่อย” เถียงกลับอย่างอ้อมอ้อม

“ไปหลอกลูกหมาไป!! คิดว่าฉันโง่เหรอ? คิดว่าฉันคนนี้เป็นใครกันย่ะ”

เป็นยัยปีศาจ...

โป๊กกกก!!

“โอ๊ย! เจ็บนะ เขกหัวฉันทำไมเนี่ย!!” ซากุรางิประท้วง หมัดเล็กๆแต่แรงประหนึ่งแมมมอธฟาดลงมาเต็มๆจนร่างของเขาแทบจะทรุดลงไปที่พื้น

“นินทาในใจฉันก็รู้ย่ะ!!

 ดวงตาคมสีดำมองเจ้าตัวป่วนที่ถูกผู้หญิงตัวเล็กๆรังแกจนไม่น่าเชื่อว่านี่คือหนึ่งในหัวโจกอันธพาลและนักบาสม.ปลาย

อดขำไม่ได้แฮะ...เป็นภาพที่แปลกดี

“หึๆ”

“อ๋อ...นายคือเซนโด อากินะสินะ ยินดีที่ได้รู้จัก ถึงฉันจะรู้จักนายอยู่ก่อนก็ตาม”

“ครับ?” เลิกคิ้วงงๆเมื่อหญิงสาวตรงหน้าหันมาคุยด้วย

“มุราซาชิ โนะ โกโตะ”

เซนโดเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะ

โลกช่างกลมจริงๆ...ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญหรืออะไรกัน

“ฮะๆๆ ไม่นึกว่าเทรนเนอร์ของซากุรางิจะเป็นคุณ”

“อืม...ฉันได้ยินเรื่องของนายมาเยอะเลยล่ะ...ตอนมากิบอกว่าจะมีคนมาเป็นเพื่อนฮานะจัง นึกว่าจะเป็น...” หยุดพูดไปนิดนึงก่อนดวงตากลมโตจะสังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างที่โผล่พ้นเสื้อผ้าของคนผมแดง ประกายแววตากร้าวขึ้นเล็กน้อย

“ช่างเถอะ...เข้ามาข้างในก่อนล่ะกัน ฮานะจัง ไปทำข้าวกลางวันมาด้วย ฉันหิวแล้ว!!

“หา! ฉันเพิ่งมาถึงเองนะ ให้พักสักหน่อยไม่ได้หรือไง”

“อย่ามาเถียง”

“จ้าๆๆ กลัวแล้ว อย่างับหัวฉันนะ ยัยปีศาจ มิน่าล่ะเธอถึงยังโสดทั้งๆที่อายุก็เกือบจะสามสิบแล้ว”

“ไอ้หัวแดงปากเสีย!!” ซากุรางิรีบวิ่งพรวดไปทันที เพราะกลัวยัยปีศาจแคระจะหักคอ

“ฉันเพิ่งจะ 26!! ไอ้เด็กบ้านี่! ใครใช้ให้วิ่งก็ไม่รู้...ร่างกายยังไม่แข็งแรงดีไม่ใช่หรือไง” พึมพำตามเบาๆ

“คุณนี่รู้อะไรดีๆเยอะเลยนะครับ”

“มันเป็นความสามารถของอาชีพฉันน่ะนะ” ยักคิ้วนิดๆ เซนโดยิ้ม

ทั้งๆที่ผู้หญิงตรงหน้าอายุมากกว่าแต่เขากลับรู้สึกว่าช่างน่าเอ็นดู...เหมือนน้องสาวตัวน้อย

“รวมทั้งเรื่องของนายกับลูกพี่...”

“เรื่องของผมน่ะช่างเถอะครับ” เขาเอ่ยขัด ก่อนที่หญิงสาวคนนี้จะหาเรื่องมาแซวเขาเล่นเสียก่อน

เฮ้อ...นึกโทษใครบางคนที่ไม่บอกอะไรกันเลย ปล่อยให้มาเผชิญหน้ากันแบบนี้สงสัยคงอยากแกล้งเขาเล่น

กลับไปนี่คงมีการลงโทษกันบ้างล่ะ!

“ฉันนึกว่าคนพี่พาฮานะจังมาจะเป็นหมอนั่นเสียอีก...” เซนโดนิ่งไปนิด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน รู้ว่าหมอนั่นที่หญิงสาวกล่าวถึงหมายถึงใคร

“คงไม่หรอกครับ...”

 “เหรอ?” หญิงสาวตัวเล็กครุ่นคิด “คนเราเนี่ยพอมีบางสิ่งบางอย่างอยู่ใกล้ๆ ก็มักจะไม่ค่อยให้ความสำคัญเนาะ แล้วก็ไม่รู้ว่าคนอื่นก็เป็นที่รักของอีกหลายๆคนเหมือนกัน...ต่อให้เป็นเจ้าของหัวใจใช่จะมีสิทธิ์ทำอะไร” เปรยเรียบๆ

“สงสัยคงต้องสั่งสอนให้รู้เสียบ้างว่าการสูญเสียของรักน่ะเป็นยังไง หึๆๆ” แสยะยิ้มน่าขนลุกจนเซนโดนึกหวาดเสียวแทนคนถูกหมายหัว

ดูเหมือนซากุรางิไม่ต้องทำอะไร ก็มีคนเอาคืนแทนให้แล้ว

อืม...ขอให้นายโชคดีนะรุคาว่า...
 

...................................................
 

“นายอยู่ไหน” เสียงทุ้มกรอกลงไปในบลูทูธสีดำ ขณะที่กำลังขับรถด้วยความเร็วสูง...

{ อะไรเนี่ยคาเอะ...ทักทายสักหน่อยได้ไหมหา มาถึงก็ถามเลย! พี่ชายคนนี้รู้สึกเสียใจนะ}  

“อย่าเรื่องมาก”

 ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ล้อเล่นหรอกนะ!!

{ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า } ปลายสายถามอย่าสนใจ...

หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ คนอย่างรุคาว่า คาเอเดะ คงไม่ทำน้ำเสียงจริงจังแบบนี้

“หมอนั่น...”

{ หืม? อ๋อ...คนที่นายเคยเล่าให้ฉันฟังน่ะเหรอ? แล้วยังไง }

“มีเรื่องนิดหน่อย...ตอนนี้หมอนั่นไปโยโกซุกะ”

{ โยโกซุกะ? นายกำลังจะไปที่นั่น? }

“อืม...อย่างที่นายรู้ดี ฉันคงเจอของหนัก”

{ เลยอยากขอให้ฉันช่วย } ปลายสายหัวเราะ

คนหยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างรุคาว่าเนี่ยนะ!

แต่เอาเถอะ...หากเป็นเรื่องของหัวใจ คนเราก็มักทิ้งหลายๆอย่างได้...เพื่อให้ครอบครองคนที่รัก

{ หึๆ...ไม่มีปัญหาหรอก...ยังไงนายก็ญาติฉัน แล้วหากนั่นคือคนที่นายรัก...เขาก็จะกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเรา...แต่...บอกเลยว่า...ไม่ง่ายหรอก }

“ขอบคุณ...” รุคาว่าวางสาย...

เขาไม่มีทางเลือกมากนัก...และไม่อยากสูญเสียหมอนั่นไปด้วย!!

แม้จะถูกเกลียดแค่ไหน...ก็จะไม่ยอมปล่อยมือ!!

 

“นายไปอาบน้ำแต่งตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็ไปพักผ่อนเสียดีกว่านะฮานะจัง” เสียงใสเอ่ยบอก พวกเขาอยู่ในบ้านทรงญี่ปุ่นหลังโต ที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้นานาพันธ์ และคงกลิ่นอายแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมเอาไว้

“อ้าว...ไม่ตรวจร่างกายวันนี้เหรอ?” ซากุรางิถามหลังกินข้าวเสร็จยัยปีศาจก็โบกมือไล่เขาทันที ถึงแม้ว่าอากาศจะเย็นและท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มแล้วก็ตาม

“วันนี้ฉันเหนื่อยเต็มทีล่ะ...ผู้หญิงบอบบางอย่างฉันก็ต้องมีพักบ้างอะไรบ้าง” คนผมแดงทำหน้าตาไม่เชื่ออย่างแรง... ทำท่าจะพูดอะไรต่อ หากไม่ใช่เห็นว่ามีใครบางคนโผล่มาเสียก่อน

“เอ๋?...หมอนี่...หน้าคุ้นๆ”

“อ้าว...ฮานะจังเหรอ? ไม่เจอกันนานเลยนะ ^_^” รอยยิ้มกว้างสุดๆเป็นมิตรเต็มที่แย้มให้

“นาย...คิทสึจัง?” เพื่อนร่วมทีมบาสฯเยาวชนของรุคาว่า

“อย่าเติมจังสิ ฮึ่ย!!

“หืม? รู้จักหรือคิทสึ?” หญิงสาวถามเมื่อเห็นสองคนตรงหน้าคุยกันอย่างสนิทสนม

“เคยเจอกันสองสามครั้งน่ะ”

ซากุรางิหันมามองยัยเตี้ยปีศาจอย่างสงสัย เมื่อเห็นเรียกชื่อต้นกันเลย “เธอรู้จักคิทสึจังด้วยเหรอ?”

“นี่นายโง่...หรือโง่มากกันแน่หา ฮานะจัง!!

“เอ๋?”เอียงคองงๆ เหมือนเด็กน้อยจนคิทสึเนะหัวเราะ

“ฮะๆ ใจเย็นๆน่าพี่ โกโตะเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง...ฉันบอกไปแล้วนี่นาว่าชื่อ มุราซาชิ คิทสึเนะ น่ะ”

นามสกุลเดียวกับยัยปีศาจ...

“อ๋อ...” พยักหน้ารับรู้

“นายมาแล้วก็ดี...ยกอาหารไปให้อากิระจังด้วย”

“ใครอีกอ่ะพี่! มีแขกเยอะจัง...”

“เหรอ...” หญิงสาวทำตาพราว เอ่ยกระซิบอะไรบางอย่างให้น้องชายแก้มแดงจัด ส่งค้อนขวับให้ แล้วเดินย่ำเท้าตึงๆเข้าครัว

“เป็นอะไรของเขา” ซากุรางิทำหน้างงๆ มองเพื่อนใหม่ สลับกับมองเทรนเนอร์จอมโหดที

“ไม่มีอะไรหรอกน่า” ยิ้มอย่างนึกสนุก “นายเองก็ไปอาบน้ำได้แล้ว ยูกาตะวางอยู่ในห้องนั่นล่ะ ยังไม่ลืมวิธีการใส่ใช่ไหม?”

“รู้น่า...ฉันก็เป็นคนญี่ปุ่นนะ” ตอนเขามาทำกายภาพบำบัดที่นี่...ก็ต้องใช้ชีวิตแบบวิธีดั้งเดิม ใส่ยูกาตะไปไหนมาไหน...นอกจากเวลาต้องออกกำลังที่ต้องเปลี่ยน

ความจริงนี่ไม่ใช้ศูนย์ทำกายภาพบำบัดที่มีชื่อเสียงอะไร แต่หญิงสาวนาม มุราซาชิ โนะ โกโตะ เป็นอัจฉริยะในด้านนี้ ก่อนมาอยู่ด้วยกันซากุรางิได้ยินกิตติศัพท์ของยัยโหดจากเหล่าหมอ และพยาบาลกันเอยะ พูดถึงความเรื่องมากและเอาแต่ใจในการรับคำมาเทรน แต่กับเขาก็ไม่อะไรมากหรอก...อาจมีช่วงแรกๆ พอนานๆเข้าก็โอเค

 ซากุรางิชอบที่นี่...แม้ยัยปีศาจจะเข้มงวดไปบ้าง แต่ดูแลเอาใจใส่เขาอย่างดี เจ้าหน้าที่ทุกคนก็เหมือนกัน เขาได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง...ที่นี่จึงเปรียบเหมือน...บ้านหลังที่สองของเขา

“คุณหนูครับ” พอพ้นร่างคนหัวแดงไป ก็มีชายชราในชุดยูกาตะสีน้ำเงินเข้มเดินเข้ามา

“ค่ะ?...เขามาจริงๆใช่ไหมค่ะ?”

“ครับ...มีรายงานว่าผมรถเฟอร์รารี่สีแดงเพลิง เข้ามาในเขตเมืองท่า”

“อืม...ดี”

พอสูญเสียไปจึงรู้จักเห็นค่าขึ้นมา

แต่จะทวงคืนน่ะ...ไม่ง่ายหรอก

“ฝากบอกคนของเราด้วยว่า...อย่าปล่อยให้เขาเข้ามาในเขตบ้านเด็ดขาดนะค่ะ”

“ครับ...”

 คงต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกสักหน่อย...ว่าคนเราต้องรู้จักรักษาของสำคัญ

“ผ่านบททดสอบให้ฉันดูหน่อยสิ...รุคาว่า คาเอเดะ”

 ไม่อย่างนั้นฉันนี่แหละที่จะพรากฮานะจังไปจากนายตลอดกาลเลย!!

 

“รู้สึกแปลกๆ” ซากุรางิพึมพำกับตัวเองเบาๆ เงยหน้ามองท้องฟ้าที่พร่างไปด้วยแสงดาว...เหมือนดวงตาของใครบางคน...

งดงาม น่าหลงใหล น่าค้นหา

งี่เง่าจริงๆทั้งๆที่คิดว่าชอบคุณฮารุโกะมาตลอดแท้ๆ...แต่พอได้ใกล้ชิด ได้สนิท ก็กลับกลายเป็นว่าหลงเสน่ห์เจ้าจิ้งจอกนั่นไปโดยไม่รู้ตัว...ทั้งๆที่หมอนั่นไม่เห็นจะมีดีอะไรนอกจากหน้าตากับบาสฯ เรียนก็แย่ นิสัยก็เสีย กวนประสาทก็ที่หนึ่ง

แต่หัวใจ...กลับรักไปแล้ว

“ฉันหายไป...นายคงดีใจ” ยิ้มหยันให้ตัวเอง เขาไม่ได้สำคัญขนาดนั้น...ขนาดที่หากหายไปหมอนั่นคงคิดถึงกันบ้าง แม้เล็กน้อยก็ยังดี จำได้ไม่ลืมสัมผัสโหดร้ายทารุณที่อีกฝ่ายมอบให้ ทำราวกับของไร้ค่า

แต่ถึงอย่างนั้น...นั่นก็เป็นครั้งแรก...กับคนที่รัก

“ฉัน...คิดถึงนาย”

คิดถึงจริงๆนะเจ้าจิ้งจอก อยากพูดคุย...อยากทะเลาะ อยากเล่นบาสด้วยกัน

...มันคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว...

 

พลั่กๆ พลั่ก!!

เสียงหมัดกระทบเนื้อดังไม่ขาด มือแกร่งที่เหวี่ยงคนแล้วคนเล่าลงไปกองกับพื้น ยกขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลลงมาระใบหน้า ดวงตาโชนแสงคมกล้า จนหลายๆคนเริ่มเกรงกลัวและถอยห่าง...

ไม่น่าเชื่อว่านี่เป็นแค่เด็ก ม.ปลาย

ฝีมือการต่อสู้นี่...ต้องยอมรับว่าน่ากลัว ขนาดล้มมืออาชีพเป็นสิบๆคนได้สบายๆ

“ไม่เลวเลยนี่นา” เสียงหวานเปรย ดวงตากลมโตมองภาพเหตุการณ์จากในรถติดฟิล์มสีดำ นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้วตั้งแต่ที่ฮานะจังมาตรวจสุขภาพ ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนคลั่งราวกับคนบ้าที่หาคนสำคัญไม่เจอ

“ฝีมือดีมากเลยครับคุณหนู” คนที่พวกเขานำมานั้นมาถูกฝึกมาอย่างดี และที่สำคัญคนเหล่านี้ก็เป็นถึงบอดี้การ์ดประจำตัวคุณหนูตระกูลมุราซาชิด้วย

“ก็ต้องแกร่งพอที่จะปกป้องฮานะจังได้ล่ะนะ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ให้ผ่านง่ายๆ”

“แฮ่กๆๆ” รุคาว่าหอบหายใจ เช็ดเลือดที่มุมปาก เดินข้ามเหล่าคนที่เรียงรายอยู่ที่พื้นไปอย่างไม่ใส่ใจ คว้าขวดน้ำในรถมาดื่มอึกๆ ก่อนจะบีบจนแตก...ด้วยแรงอารมณ์โกรธ

สองวันแล้ว...สองวันที่เขาไม่ได้ข่าวคราวคนที่ตามหาเลยแม้แต่เงา!!

ใช้เม็ดเงินไปเท่าไหร่ก็ไม่เจอ เสาะหาจากที่ไหนก็ไม่มีใครรู้เห็น...

ราวกับว่าถูกใครบางคนกันเอาไว้!!

“บ้าเอ๊ย!!” สบถด่า พลางชกรถราคาแพงไปแรงๆ พอได้เบาะแสขึ้นมา ก็มีพวกกวนประสาทมาขัดขวาง

ยิ่งอารมณ์ไม่ดี...จึงไม่จำเป็นต้องออมมือ

ความจริงแล้วรุคาว่าก็ใช่จะทำอะไรไม่เป็น ถึงแม้จะถูกเลี้ยงมาในตระกูลใหญ่ ก็ใช่จะเป็นคุณชายเหยียบขี้ไก่ไม่ฟ่อ ไม่อย่างนั้นตอนปีหนึ่ง เขาคงไม่ซัดกับเจ้าหัวแดงนั่นได้ตัวต่อตัวหรอก

แต่บางครั้งคนเราก็ไม่จำเป็นต้องอวดไปเสียทุกอย่าง เขาชอบบาสฯ และทุ่มเทให้มันมากกว่าสิ่งอื่นๆ เลยดูเหมือนจะมีดีแค่เรื่องนี้ไป...ทำตัวเหมือนคนหาวนอน ขี้เซา และขี้เกียจตลอดเวลา

ตอนนี้คงต้องเอาเขี้ยวเล็บที่เก็บไว้มาใช้บ้างแล้ว...เพื่อที่จะเอาคนสำคัญคืนมา

ต่อให้ต้องพลิกเมืองท่าแห่งนี้...เขาจะหาหมอนั่นให้เจอ และพากลับมาให้ได้!!

ดวงตาคมกล้ากวาดมองรอบๆ ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับรถสีดำสนิทติดฟิล์มหนาจนมองไม่เห็นคนด้านใน แต่หน้าต่างที่เลื่อนลงเล็กน้อยนั่นก็พอจะบอกให้รู้ว่า...

เขาโดยจับตามอง

“หึ!” แค่นยิ้มอย่างหงุดหงิด

นี่สินะ...อุปสรรคที่เจ้าลูกพี่ลูกน้องตัวดีพูดถึง

หัวสมองที่ถูกใครๆด่าว่าโง่เริ่มแล่นเร็วอย่างประมวลผล...นึกสิคาเอเดะ เมืองท่านี่ ชื่อของคนที่รู้จัก...คนที่...

“หืม?” เลิกคิ้วนิดๆ ก่อนจะยิ้มน้อยๆ

นั่นสิ...เรื่องใกล้แค่...ปลายจมูกเองนี่นา พอปะติดปะต่อเรื่องราวได้ เขาก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาทันที

“พ่อนี่ผมเอง”

{ เออ...มีอะไร ฉันกำลังประชุมอยู่ แกโดดเรียนเหรอไอ้ลูกชาย } คนเป็นพ่อถามกลับมา

“เปล่า...ผมมาทำธุระ”

{ แล้วโทรฯมามีอะไร? เห็นริวบอกว่าแกไปขอให้มันช่วย แม่แกแทบจะปิดบ้านเลี้ยง ที่ลูกชายรู้จักพึ่งพาคนอื่นเขาเป็นแล้ว }

“พ่อ...อย่าล้อผม”

 หากไม่จำเป็นคิดเหรอว่าคนอย่างเขาจะขอร้องใคร!

{ ฮะๆ ว่าแต่ใครกันน้าที่ทำให้ลูกชายฉันทำแบบนั้นได้ }

“ผมกำลังจะพาหมอนั่นกลับมา”

{ หมอนั่น? } คนเป็นพ่อเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ

อืม...ท่าทางจะไม่ใช่สาวน้อยน่ารักๆแน่ๆ

“ไว้เสร็จเรื่องทางนี้จะพาไปแนะนำให้รู้จัก”

{ ก็ดี...ฉันก็อยากเห็นคนที่แกให้ความสำคัญเหมือนกัน }

ลูกชายที่เห็นแค่บาสฯเป็นเรื่องใหญ่คนนั้น...มีอย่างอื่นที่ทุ่มเทให้แล้ว

{ แล้วตกลงมีอะไร? }

“ช่วยผมหน่อย”

{ หา!! } ตะโกนดังลั่นจนรุคาว่าส่ายหน้า ยกโทรศัพท์ให้ห่างจากหู

{ พูดอีกทีสิคาเอะ! พ่อจะอัดเสียงเอาไว้!! ให้ตาย!! พรุ่งนี้ฟูจิจะระเบิดไหมเนี่ย แกขอให้ช่วยนี่นะ!! คนอย่างแกเนี่ยนะ!! }

“พ่อ...” เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

ไหนบอกประชุมอยู่ โวยวายอย่างนั้น ไม่กลัวคนอื่นๆหมดความเชื่อถือหรือไงก็ไม่รู้

{ ก็...โหย มหัศจรรย์มากๆ ฮะๆๆ ขำจังแฮะ นี่ต้องรีบบอกแม่แกล่ะ วันนี้ปิดประชุมกลับบ้านไม่ฉลองดีกว่า }

“พ่อ...”

{ ฉันยอมขาดทุนร้อยล้านเลยเอ้า!! อยากเห็นหน้าคนๆนั้นของแกจริงๆ }

“พ่อได้เห็นแน่...ถ้ายอมช่วยผม”

{ หืม? ขนาดขอร้องยังลูกไม้เยอะ }

“ตกลงจะช่วยไม่ช่วย” เริ่มเสียงแข็งใส่คนที่กวนประสาทไม่เลิก

 หากไม่ใช่พ่อนะรุคาว่าจะอัดแรงๆสักที...

{ หึๆไอ้ลูกชาย...เมื่อแกกล้าขอร้อง ทำไมฉันจะไม่ให้ความช่วยเหลือล่ะจริงไหม? } จิ้งจอกขี้เซาขยับรอยยิ้มมุมปาก

{ ว่าแต่ให้ช่วยเรื่องอะไร } นัยน์ตาคมฉายประกายแน่วแน่ รุคาว่าเดินไปใกล้คนที่ถูกเขาซัดหมอบ ล้วงหยิบอะไรบางอย่างออกมา...มันเป็นเหรียญสีเงินที่สลักลายกาสีดำ ก่อนจะโยนมันขึ้นสูงและใช้มือปัดไปยังหน้าต่างของกระจกรถสีดำที่ยังไม่ไปไหน ความแม่นยำสมกับเป็นหนึ่งในนักบาสเยาวชนของญี่ปุ่น เพราะเหรียญนั่นลอดผ่านหน้าต่างเข้าไปในตัวรถได้อย่างสวยงาม...

“ทำเรื่องขอพบผู้นำตระกูลมุราซาชิให้ผมหน่อย...”

หญิงสาวที่นั่งอยู่ในรถแสยะยิ้มเมื่อเห็นวัตถุที่ถูกโยนมา มองไปนอกหน้าต่างก็เห็นว่ามีคนเงยหน้ามาทางนี้อยู่แล้ว

หึ! นี่คือการประกาศสงครามชัดๆ!!

ก็มาดูกัน...ว่านายจะพาฮานะจังกลับไปได้ หรือต้องเสียหมอนั่นไปตลอดกาล!!


 

บอกว่าจะมาอัพให้ก่อนวันที่ 10 แท้ แต่ดันเลทไปอีกวันหนึ่งจนได้ T_T ขอโทษนะค่ะ T_T อย่าโกรธเค้าน้าาาาาาา~~~~ 
เอาเป็นว่าเรามาดูกันว่าเจ้าจิ้งจอกจะทำยังไงต่อไปดีกว่า...ตอนหน้าอาจจะได้เจอหน้าฮานะจังก็ได้ (มั้ง) หึๆๆๆ 
ดูเหมือนนายจะถูกเกลียดจากแม่ยกล่ะรุคาว่า เขาเชียร์เซนโดกันทั้งน้านนนนน แต่นายจิ้งจอกเขาก็มีเหตุผลของเขาเนาะ ^_^

 

               ป.ล. ใครที่กำลังสอบ สู้ๆนะค่ะ ไฟท์ติ้งๆๆๆๆ
                 ป.ล. 1 อากาศร้อนมากกกกกกก เมืองไทยนี่สุดยอดจริงๆ มิน่าถึงไม่มีแวมไพร์หล่อๆสักคน ออกไปถูกแดดแค่สามสิบนาทีก็เหมือนจะละลายให้ได้ TT__TT ดูแลสุขภาพกันด้วยนะค่ะ ^_^
                ป.ล 2 ขอบคุณที่ติดตามน้าาาาาาาา
                ป.ล. 3 เจอกันตอนน้าค่าาาาาาา ^_^
                ป.ล. 4 ใครที่ยังไม่ได้ NC บอกด้วยนะค่ะ ถ้าไม่ยุ่งจนเกินไป คิดว่าพรุ่งนี้จะส่งให้ค่าาาาาาา ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #851 im'mi'mi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 00:14

    jutamaspower@gmail.com

    เค้าขอทุกตอนละน้าาา

    #851
    0
  2. #758 Naona (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 20:57

    คุณโกโตะสุดยอดค่ะจัดการให้รุคาว่าไม่กล้าทำร้ายฮานะจังเลยยย

    #758
    0
  3. #740 `เยลลี่พีชจัง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 00:00

    ฮานะจัง​ ปวดใจตามเลย​ รักเขามากสินะลูก​ คุณโกโตะสุดยอด! อย่ายอมให้รุคาว่ามาเอาตัวฮานะจังไปได้ง่ายๆนะคะ!

    #740
    0
  4. #590 Natacha (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 22:47
    อยากอ่านncทุกตอนอ่ะค่ะพอดีพึ่งเข้ามาอ่านไม้ได้ไม่เป็นไรน่ะค่ะ^∆^ natachaxinlamu259@gmail.com
    #590
    0
  5. #556 Mint Sch (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:50
    อยากตีจิ้งจอกจังค่ะ
    #556
    0
  6. #503 เวนีล่า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 00:46
    เดี๋ยวนะๆๆ เซนโดกับคิทสึเนะมีsomethingอะไรกันคะ!!?
    #503
    0
  7. #486 Sisira ศิศิรา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 13:55
    เพิ่งเข้ามาอ่าน
    ขอ nc ทุกตอนเลยได้มั้ยคะ
    ยังทันป่าวอ่ะ เหอๆ
    jibfy.sa@gmail.com
    #486
    0
  8. #365 paifah2002 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 00:24
    แหม่รุคาว่าตอนแรกๆทำเป็นซึนชิมิ
    #365
    0
  9. #331 กาก (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 00:15
    ฟิลเหมือนแม่หวงลูกสาว
    #331
    0
  10. #327 bk1991ify (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 20:44
    ตอนนี้พระเอกเราเท่มากกกกก แต่ต้องเอาคืนให้หนักๆ แต่ว่าตลกพ่อรุคาว่าอ่ะ โคตรฮา
    #327
    0
  11. #296 Buka (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 19:55
    นายก็แน่เหมือนกันนะรุคาว่าคุง คุณพ่อคงได้เห็นหน้าว่าที่ลูกสะใภ้แน่
    #296
    0
  12. #199 ปลาดาว (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 11:10
    เป็นคู่พ่อลูกที่น่ารักดีจัง รุคาว่ากับคุณพ่อเนี่ยยยยยย
    #199
    0
  13. #194 bee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 13:20
    สมควรโดนแล้ว รุคาว่า
    #194
    0
  14. #171 aNa_AoNg (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 21:16
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด รุคาว่าแกเท่มากอ้ะ อย่างหล่อเลยย แต่คงไม่ง่ายหรอกมั่งจ้ะ ทำร้ายฮานะจังไว้เยอะนี้ สมน้ำหน้า สะใจมากค่าาาาาาาาาาา เซนโดตกลงนายมีแฟนอยุ่แล้หรอเซงอ้ะ สามพีทันไหม #ผิ่ด แต่ชอบนะคะ >////////< รีบอัพนะคะไรท์รีดรอเทออยุนะ
    #171
    0
  15. #150 goforme9357 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 22:02
    อุ้ย รุจังเจออุปสรรคใหญ่ สมควรรรรรร 55555
    #150
    0
  16. #149 Zoare (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 19:56
    ยังดีที่ไรต์มา เรากำลังนั่งขอขมาหน้าคอมพอดีค่ะ //พับเพียบกราบ



    ทางเราไม่ยกเจ้าแมวให้ง่ายๆหรอกนะเจ้าคะ! รุคาว่า!!



    งานนี้มีเคืองทำให้นายเอกเราบอบช้ำถึงเพียงนี้ ข้าน้อยโกรธายิ่งนัก!



    จึงขอทำการสู่ขอ(?)เจ้าแมวหรือซากุรางิให้ทางเซนโดเองเจ้าค่ะ!!



    ปอลิง.ข้ามเม้นนี้ไปค่ะ รีดบ้าไปแล้ว



    ปอปอลิง.ถึงไรต์เตอร์ ด้วยรักและคิดถึง อนึ่งจักเฝ้ารอ
    #149
    0
  17. #148 beangky (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 19:52
    ตามคู่นี้มานานมากกกกกก กว่าไรท์จะอัพทีนี่ใจเกือบขาด สนุกมากกกกก จะรวมเล่มมั้ยอ่ะ อยากได้*0* #สู้ๆ #รักไรท์ #ฮานะจัง~
    #148
    0
  18. #147 พอใจ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 18:48
    ^O^ลงสักที
    #147
    0
  19. #144 kornjee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 08:03
    สู้คะไรต์ อัพต่อเร็วๆนะ เค้ายังไม่ได้ncอ่ะ ส่งให้หน่อยนะไรต์จ๋า พรีสสสสสสสสส monarat5855@gmail.com

    อย่าลืมนะไรต์T_T
    #144
    0
  20. #143 Banzai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 05:55
    สุดยอดดดดดด เพิ่งรู้ว่ามีคนแต่งฟิคสแลมดังค์ด้วย ชอบคู่รุคาว่ากับฮานะจังมาก. ปกติอ่านเจอแต่โดจิน

    สนุกมากๆๆๆค่ะ ชอบเวลาที่ทุกคนเอ็นดูฮานะจัง มันน่ารักมากๆเลย ตอนแรกนึกว่าเซนโดเป็นพระรองเรื่องนี้ ที่ไหนได้คู่กับมากิ. แต่ก็เข้าคู่กันดีนะ.



    ขอncด้วยคนค่า mai_ruu_ah@hotmail.com
    #143
    0
  21. #142 พอใจ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 20:29
    อ่าวไรท์อ่ะมาอัพอีกทีไม่เกินวันที่10หนิอันนี้11เเล้วนะT^T
    #142
    0
  22. #139 K.D (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 01:56
    เอาเลย ให้ขี้เก๊กนั้นมันสำนึกเสียบ้าง
    #139
    0
  23. #130 idear (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 19:57
    อ่านรวดเดียวจบเลยก๊าบบ สนุกจุงเบย ขอให้ไรท์สอบได้คะแนนดีๆน๊าาาา เป็นกำลังใจให้ทั้งเรื่องเขียน และเรื่องสอบนะจ๊ะ จิรออ่านน๊าาา ขอบคุณที่อัพให้อ่านจร้าาาาา ^^
    #130
    0
  24. #123 พอใจ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 21:12
    กรี๊ดดดดดดดรักไรท์นะจุ๊บๆๆๆๆๆมาต่อเร็วๆนะงับ*^*
    #123
    0
  25. #122 goforme9357 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 13:16
    สู้ๆๆนร้าไรต์ ร้ากที่สุดดเลยยยยย
    #122
    0