Fanfic : SlamDunk..รักร้าย..นายจิ้งจอกกับลิงหัวแดง (YAOI)

ตอนที่ 17 : 16 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    18 พ.ค. 58


16

 

“ฮ้าววววว~~~~” เสียงหาววอดๆของร่างที่อยู่ในชุดยูกาตะสีน้ำเงินเข้ม เส้นผมสีแดงยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตาปรือปรอยเหมือนคนนอนไม่เต็มที่ ท่าทางเหล่านั้นดูน่ารักราวกับแมวป่าขนฟูๆ...ตัวหนึ่ง

“อรุณสวัสดิ์...อ้าว...ตาแก่ กอริ ตาลิง คุณจิน? ทำไมมาที่กันได้ล่ะครับ^_^” ทำตาโตและฉีกยิ้มกว้างปรี่เข้าไปหากลุ่มคนที่ถูกเรียกชื่อทันทีทันใด

“การเรียกของนายมันแบ่งแยกชนชั้นน่ะเจ้าบ้าเอ๊ย!” อดีตกัปตันทีมโชโฮคุตีหัวไอ้จอมป่วนไปแรงๆ

“เหอะๆทำไมมีแต่จินที่นายเติม คุณ นำหน้าน่ะหา!” อุโออิสึมิก็ชกลงไปบนหัวยุ่งๆนั่นหนึ่งหมัด

“อ่า...เจ็บนะ เจ็บเฟ้ย!!” ได้แต่ยกมือขึ้นปัดอย่างทำอะไรมากไม่ได้ ส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากมากิที่นั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ และคุณจินซึ่งกำลังหัวเราะน้อยๆ

เฮ้อ...คุณอุโออิสึมิกับคุณอาคางินี่ล่ะก็...ทั้งๆที่เป็นห่วงมากแท้ๆ อุตส่าห์รีบมาทันที่ที่คุณโกโตะโทรฯไปหา แต่ก็ยังแสดงออกไม่เก่งกันเหมือนเดิม...

อืม...ความจริงไม่น่าใช่...

มองหัวแดงๆที่ลุกขึ้นมาเถียงฉอดๆนั่นแล้วก็ส่ายหน้าอีกหนึ่งที

ซากุรางิกวนประสาทมากกว่า

“ว่าแต่มาทำไมกันที่นี่อ่า...ไม่มีเรียนกันเหรอ?” ร่างโปร่งลูบหัวตัวเองป้อยๆ สัมผัสได้เลยว่ามันปูดขึ้นมา T_T

ฮึ่ย! พวกแรงยักษ์ พวกใจดำ!!

“หาคนร่วมทัพน่ะสิ หึๆ” เสียงตอบกลับมาเป็นหญิงสาวเจ้าของบ้านซึ่งกำลังอ้าปากหาววอดๆ อย่างที่ซากุรางิฟันธงเลยว่า...

ยัยปีศาจต้องขึ้นคานไปตลอดชีวิตแหงๆ!!

“พูดอย่างกับจะทำสงครามนะครับพี่” คิทสึเนะหัวเราะ ขำลูกพี่ลูกน้องที่ตั้งแต่กลับมาจากข้างนอกก็เอาแต่หัวเราะโรคจิต...ชักสงสารหมอนั่นแล้วแฮะหากต้องทำฝ่าด่านพี่สาวเขา...เพื่อเอาฮานะจังกลับไป

อืม...แต่หากเท่าที่ได้ฟังมา...บางที...รุคาว่าก็ต้องโดนเสียบ้างล่ะนะ

“เซนโดอ่ะ...หมอนั่นไปไหน ไม่เห็นตื่น?” ซากุรางิถามหาหนุ่มหัวตั้ง โดยไม่สังเกตว่ามีใครบางคนสะดุ้งกับชื่อนั้น...

“ไปวิ่งออกกำลังกายริมหาด...ยังไม่กลับมาน่ะ”

“อ๋า...ผมไปด้วยดีกว่า” คนหัวแดงฉีกยิ้มแป้น อยากออกแรงขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน...ให้นั่งนิ่ง นอนนิ่ง มันก็ไม่ใช่วิสัยของเขานี่นา

“แค่วิ่งได้ใช่ไหมอ่า?” หันไปถามเทรนเนอร์สุดโหด โกโตะครุ่นคิดถึงอาการของซากุรางิอยู่ครู่นึงก่อนพยักหน้า

“อย่าฝืนมากนักนะ และพยามอย่างวิ่งเกิน 5 กิโลเมตร เอามือถือไปด้วย ถ้ามีอะไรก็ติดต่อมา...ถึงนายจะโง่ แต่นายน่าจะฟังที่ฉันพูดรู้เรื่องใช่ไหมฮานะจัง?”

“ใครโง่หา! เธอน่ะยัยปีศาจ!!” โวยวายเสียงดัง สะบัดหน้าอย่างแสนงอน จนคนอื่นๆได้แต่หัวเราะขำ

เหมือนเด็กเอาแต่ใจ...เหมือนแมวงอน

“รีบๆไปได้แล้วย่ะ...แล้วกลับมาทำอาหารให้ฉันด้วย!!” ซากุรางิเบ้ปาก

แล้วที่วางเรียงกันนั่นมันไม่ใช่อาหารหรือไงยัยปีศาจเอาแต่ใจเอ๊ย!

“ไปบอกพ่อบ้านเธอสิ รอฉันทำไม ไม่รู้กลับมาตอนไหน”

“ฉันจะกินฝีมือนายย่ะ!! อีกอย่างอาหารที่พ่อบ้านทำ คอเรสเตอรอลมากเกินไป สาวน้อยบอบางที่รักในสุขภาพอย่างฉันจะกินเข้าไปได้ยังไง จริงไหม?”

 ไม่ดูตัวเองเลย...ที่จริงก็บอกไปสิว่าจะกินที่มันรักสุขภาพ คนในบ้านนี้ก็ยินดีทำตามยัยคุณหนูบ้านี่อยู่แล้ว

“เออๆ เดี๋ยวมาทำให้ ยัยคนเอาแต่ใจ!” แลบลิ้นใส่แล้ววิ่งแผล่วไปที่ประตู ส่วนคนถูกหาเอาแต่ใจก็แทบจะปาของอะไรตามหลัง

“ไอ้เด็กบ้า! จะไปวิ่งทั้งที่ใส่ยูกาตะเนี่ยนะ จะโง่ให้มันมีขอบเขตหน่อย...”

ไพี่ๆ...ใจเย็นๆครับ...” คิทสึเนะห้ามอย่างอ่อนใจ

“คุณโกโตะอยากกินสลัดสูตรของซากุรางิก็บอกสิครับ...อ้อมค้อมทำไม” มากิส่ายหน้า หญิงสาวคนนี้ปกติก็สุขุมอยู่หรอก แต่พอเจอซากุรางิทีไร มีอันสติหลุดทุกที

“ก็ไอ้เด็กบ้านั่นมันปากเสีย ฉันน่าจะอัดสักที!” กระแทกตัวลงนั่งบนฟูกแรงๆ

“แล้วเรียกพวกเรามา...” จินถาม

“ก็เรื่องผู้เล่นทีมนายนั่นล่ะอาคางิ”

“รุคาว่าเหรอครับ?”

“ใช่...”

 “หมอนั่นจะมาเหรอ?” มากิวางแก้วชาลง ดวงตาคมนิ่งเงียบ...

คิดว่าสภาพของซากุรางิตอนเขาเจอนั่นเป็นยังไง!!

เหมือนคนที่ถูกทำลายหัวใจลงไปแล้วเลย!!

“มาสิ...อาละวาดคนของฉันไปเยอะเชียว”

“หือ? เจ้าขี้เซาความดันต่ำ ที่ในหัวมีแต่เรื่องบาสนั่นน่ะนะครับ” อาคางิเลิกคิ้วอย่างไม่อยากเชื่อ รู้จักกันมาปีกว่าๆ เขาไม่เห็นรุคาว่าจะสนใจอะไร

“หึๆ...เจ๋งเชียวล่ะ ซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้มากทีเดียว”

“คุณโกโตะคงไม่ปล่อยให้หมอนั่นเอาซากุรางิกลับไปง่ายๆหรอกใช่ไหมครับ?” มากิถามขึ้นมา

หากเป็นอย่างนั้นเขานี่ล่ะที่จะ...ไม่ยอม!

“แน่นอน...” แสยะยิ้มน่าขนลุก จนคนเป็นน้องชายรู้สึกกลัวแทนเพื่อนร่วมทีมไม่ได้

อา...รุคาว่า...หวังว่านายจะกลับไปเล่นบาสฯ ให้ทีมเยาวชนของญี่ปุ่นได้อยู่นะ...เพื่อน

 

“ไม่ได้มาแถวนี้เสียนาน...ยังเหมือนเดิมเลย” ซากุรางิที่เปลี่ยนมาอยู่ในชุดกีฬา ฉีกรอยยิ้มกว้างขณะวิ่งไปเรื่อยๆตามชายหาด ผืนทรายละเอียดสีขาวให้ความรู้สึกนุ่มสบายทุกครั้งที่ย่ำเท้าลงไป กลิ่นอายทะเล เสียงของคลื่น เสียงของนกนางนวล ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย... เสียงทักของเหล่าชาวประมงซึ่งคุ้นเคยกับเด็กหัวแดง ท่าทางน่ากลัวแต่นิสัยกลับน่าเอ็นดู จนเป็นที่รักของชาวบ้านแถบนี้ไปมีมาไม่ขาดสาย

ร่างสูงโปร่งวิ่งไปเรื่อยๆ...ไม่ได้ลงแรงที่ฝ่าเท้ามากนัก...เพราะร่างกายของตัวเอง...ซากุรางิย่อมรู้ดีที่สุด ผ่านต้นไม้ใหญ่ที่ทำให้หยุดนิ่งไปครู่...ที่ตรงนี้เขาจำได้...เคยเจอรุคาว่า ไอ้คนน่าหมั่นไส้นั่นเอาเสื้อทีมชาติมาอวดด้วย กวนประสาทชะมัด ยกยิ้มขำขัน ทำท่าจะวิ่งต่อ แต่หางตากลับไปสะดุดกับใครบางคนที่ช่างคุ้ยเคยเสียเหลือเกิน...

ร่างสูงในชุดสีดำสนิท เรือนผมสีเข้มราวกับขนของนกกา...และดวงตาสีน้ำเงินราวท้องฟ้ายามค่ำคืน...

ทำ...ไม ทำไมหมอนี่ถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ

ทำไมรุคาว่าถึงได้มาแถวนี้!!

พอดวงตาคมกล้าหันมาสบ ซากุรางิก็สะดุ้งเฮือก หน้าร้อนผ่าว หันหลังวิ่งกลับอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยว!!” เสียงทุ้มห้าม ก่อนจะย่ำเท้าตึงตังบนผืนทรายตามร่างที่วิ่งหนีไปก่อนแล้ว แต่เพราะรุคาว่าไม่คิดว่าจะมาเจอ...เขาแค่อยากหาที่ครุ่นคิดอะไรคนเดียวเงียบๆ แล้วนึกถึงริมหาดแห่งนี้ขึ้นมา ชายหนุ่มคนดังรีบถอดรองเท้าอย่างเร่งรีบ ก่อนจะเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่สนใจ ออกแรงวิ่งตามคนหัวแดงไปอย่างรวดเร็ว...

 ได้เจอหน้าแล้ว...อุตส่าห์ได้เจอทั้งที...เรื่องอะไรจะปล่อยให้หายไปต่อหน้าต่อตา!!

“แฮ่กๆๆ ซากุรางิหอบหายใจอย่างหนัก แต่เมื่อเห็นว่าระยะทางหดสั้นลงเรื่อยๆ ก็ได้แต่ฝืนตัวเองวิ่งต่อไปทั้งอย่างนั้น

“ห้ามวิ่งนะ!!” เสียงทุ้มดังตามหลัง

“กะ...ก็อย่า..แฮ่ก...ตาม” สวนกลับไปด้วย

ร่างสูงแกร่งหยุดนิ่ง...ไม่ใช่ไม่อยากพากลับมา แต่เขาห่วงหมอนั่นเกินจะให้มาฝืนด้วยเรื่องแบบนี้ ยิ่งเห็นสภาพเหนื่อยหอบแบบนั้น รุคาว่าสูดลมหายใจลึกๆ ตะโกนเสียงก้องจนคนในชายหาดหันมามอง

“เลิกวิ่งซะ!!!” ซากุรางิหยุดนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด “แล้วฟัง!! ฉันจะไปพานายกลับมา เตรียมตัวเอาไว้ให้ดี!!

“หา?” ทำหน้าสงสัยราวกับแมวงง จนรุคาว่าหลุดยิ้มเอ็นดูออกมา

ไม่ว่าเมื่อไหร่...เจ้าลิงนี่ก็ยังเหมือนเดิมเสมอ

ใสซื่อ...ไร้เดียงสา

“แค่นี้ล่ะ!

“นี่มัน...เรื่องอะไรกัน?” ได้แต่ทำหน้าไม่เข้าใจ มองร่างสูงที่วิ่งกลับไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย...แต่อย่างนั้นสิ่งที่ชัดเจนที่สุด...คือ...

...ดีใจ...

 หมอนั่น...ไม่ได้เกลียดเขา

คำพูดของรุคาว่า...แม้ไม่ชัดเจน

แต่บอกให้รู้ว่า...เขา...สำคัญ

“ไอ้หมอนั่นนี่ก็เจ๋งดีนะ” เสียงทุ้มพร้อมมือที่แตะลงบนไหล่ ทำให้ซากุรางิเงยหน้ามองคนพูดทันที หัวสีดำตั้งๆที่ถูกคาดด้วยผ้าสีขาว

เซนโด...

“นาย...อยู่แถวนี้?”

“อืม...ก็นั่งจิบน้ำชาน่ะ แต่เห็นหมอนั่นวิ่งตามนายมาพอดี” ตอนแรกคิดว่าจะมาช่วยล่ะ เพราะสภาพซากุรางินี่ก็ไม่ใช่ว่าจะไหวเท่าไหร่ รุคาว่าก็เหมือนจะรู้ถึงได้ยอดหยุดวิ่งอย่างนั้น

เอาจริงๆแล้วหมอนั่นก็ใส่ใจซากุรงิมากกว่าที่คิด...ไม่สิ ให้ความสำคัญมากๆเลยล่ะ

“หึๆ...รุคาว่านี่...ตั้งใจประกาศสงครามกับคุณโกโตะจริงๆสินะ”

 อีกคนจะเอาหัวใจของตัวเองคืน...ส่วนอีกคนก็ไม่ยอมง่ายๆแน่ๆ

“กลับกันไหม?” เอ่ยชวนอย่างนึกสนุก จนซากุรางิค้อนขวับเข้าให้

    “ไอ้หัวตั้งกวนประสาทเอ๊ย!
 
50%


“อ้าว...ยัยปีศาจไปไหนล่ะ? ฉันอุตส่าห์รีบกลับมาทำสลัดให้”  ซากุรางิชะเง้อหน้าเข้ามาในห้องนั่งเล่นเมื่อไม่เห็นคนที่บังคับให้เขากลับมาเร็วๆ  โดยไม่ลืมสั่งห้ามเซนโดอย่างเด็ดขาดไม่ให้บอกใครเรื่องที่เห็นรุคาว่า...ถึงจะไม่รู้ว่าอะไรก็เถอะ...

แต่หากยัยปีศาจ บวกพวกตาแก่เจอรุคาว่าตอนนี้...เขาก็ไม่รู้ว่าเจ้าจิ้งจอกมันจะเป็นยังไง...อาจจะศพไม่สวยเลยก็ได้ =_=

“เห็นบอกว่าคุณปู่เรียกพบน่ะ นายมานั่งก่อนสิฮานะจัง”  คิทสึเนะเอ่ยเรียก  ปรายตามองคนตัวสูงข้างหลังคนผมแดงก่อนจะหลบสายตาอย่างรวดเร็วเมื่อสบนัยน์ตาคมกล้าสีดำนั่น ซึ่งเซนโดก็ได้แต่ยักไหล่

“สวัสดีครับคุณมากิ คุณอาคางิ จิน คุณอุโออิสิมึ ไม่เจอกันนานเลยนะครับ” 

“อืม...คราวก่อนรบกวนนายไป...ขอโทษด้วย” มากิว่า

“อ๋อ...ไม่เป็นไรครับ ยังไงหมอนี่ก็เพื่อนผม” ยกมือใหญ่ขยี้เส้นผมสีแดงของซากุรางิจนยุ่ง

“อ๊ากกกก!!เซนโด ถ้าอัจฉริยะคนนี้หมดหล่อไปจะทำยังไงหา!!

“คนหล่อจริงเขาไม่ห่วงเรื่องทรงผมหรอกน่า” ดีดหน้าผากไปหนึ่งทีอย่างหยอกล้อ

“เจ็บ! ไอ้บ้านี่!

ท่าทางสนิทสนมของคนสองคนทำให้พวกรุ่นพี่หัวเราะ ดีใจที่เซนโดทำให้เจ้าหัวแดงจอมกวนประสาทกลับมาร่าเริงได้...

ไม่ใช้ฝืนยิ้มแต่แววตาเศร้าเพื่อให้พวกเขาสบายใจ...

ทำไมจะไม่รู้ว่าต่อให้แสร้งทำเข้มแข็งแค่ไหน ซากุรางิก็เสียใจที่สุด...อยากอ่อนแอให้มากกว่าที่เป็นอยู่  แต่เพราะหากทำอย่างนั้นคนที่จะเสียใจไม่ใช่แค่ตัวเอง...

ทุกคนที่รักและเป็นห่วงก็จะเสียใจไปด้วย

“บางทีผมว่า...หากรุคาว่าฝ่าด่านคุณโกโกะไมได้ก็ยกให้เซนโดไปเลยเป็นไงครับ?” จินเสนอ

“ไม่ได้สนับสนุนคนในโรงเรียนตัวเองหรอกนะ...แต่พูดถึงความเป็นสุภาพบุรุษฉันว่าเซนโดดีกว่าเยอะ” อดีตกัปตันเรียวนันบอก

“ฉันว่าเซนโดก็เหมาะสมที่จะดูแลซากุรางิอยู่” มากิเห็นด้วย

“แต่หากรุคาว่าทำไม่สำเร็จน่ะนะ”

“นายพูดเหมือนเข้าข้างรุคาว่านะอาคางิ” มากิหรี่ตา

“เปล่า” เขายักไหล่ “แค่รู้ว่าซากุรางิรักหมอนั่น...เจ้าตัวป่วนนั่นรักรุคาว่า” หนุ่มผู้สุขุมถอนหายใจหนักๆ

เพราะรู้น่ะสิถึงต้องให้รุคาว่าพิสูจน์ว่ามีความสามารถพอที่จะพาซากุรางิกลับไป สามารถดูแลคนที่พวกเขาเป็นห่วงได้...การที่หมอนั่นข่มเหงซากุรางิไปด้วยจะเหตุผลอะไรก็ตาม นั่นก็ไม่น่าอภัยให้แล้ว!!

ถ้าหากว่าทำไม่สำเร็จล่ะก็...เขาจะไม่ให้รุคาว่าได้เห็นหน้าเจ้าหัวแดงไปตลอดชีวิตเลย!!

“อย่าทำหน้าตาหน้ากลัวสิครับคุณมากิ” เซนโดว่า ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเมื่อบรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ...

อืมเห็นด้วยแฮะที่ไม่บอกว่าเจอรุคาว่า...ไม่งั้นคงอาจเกิดสงคราม หึๆ 

“ว่าแต่คุณปู่เรียกยัยปีศาจไปทำอะไรเหรอ?” คนหัวแดงถาม มาพักที่นี่บ่อยๆซากุรางิก็รู้จักชายชราที่เป็นเจ้าบ้านคนปัจจุบันของตระกูลมุราซาชิดี ท่านยังแข็งแรง มากประสบการณ์แม้อายุจะมากแล้ว มีแววตาเด็ดเดี่ยวคมกล้าเพราะต้องคุมคนใต้บังคับบัญชามากมาย แต่ถึงอย่างนั้นก็อ่อนโยนและอบอุ่น...สำหรับคนอื่นอาจจะน่ากลัว สำหรับเขาแล้ว...ก็เหมือนคุณปู่ใจดีคนหนึ่ง แม้ท่านจะชอบหยอกแรงๆ โดยเฉพาะแกล้งยัยปีศาจให้ปั่นหัวเล่น

“ไม่รู้สิ...นั่นไงถามพี่ดูเอา อารมณ์เสียตั้งแต่ปู่เรียกพบแล้ว” ส่ายหน้าเบาๆปู่กับพี่สาวน่ะไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด เพราะพี่โกโตะเป็นคนที่ทันเล่ห์เหลี่ยมปู่ผู้เจ้าเล่ห์เสมอๆ และปู่ของเขาก็มีสินิสัยเสียที่หากรักมากก็ชอบแกล้งมาก

“มาโน่นแล้วน่ะ” คิทสึเนะชี้ให้ดูพี่สาวในชุดกิโมโนสีแดงเข้ม ซึ่งตอนนี้ใบหน้าสวยกำลังฉายแววหงุดหงิดสุดๆๆ คนเป็นน้องชายไม่อยากถามว่าทำไม เพราะอาการนี้เกิดขึ้นทุกครั้งหากถูกปู่เรียกไปหา... 

“ทำไมเหรอครับ?” โกโตะกระแทกตัวเองลงนั่งก่อนจะบ่นอย่างเซ็งๆ

“คุณปู่น่ะสิ!! จะให้ใครที่ไหนไม่รู้มาพักบ้านเรา!!” เบ้ปาก

“เห็นบอกเป็นหลานชายเพื่อนสนิท!! น่าหมั่นไส้ชะมัด!!

“เอาน่า...ก็ให้ไปอยู่ฝั่งห้องรับแขกสิพี่” คฤหาสน์นี้กว้างจะตาย แบ่งเขตชัดเจน ว่าส่วนไหนเป็นของแขก ส่วนไหนเป็นคนในตระกูล พวกซากุรางินั้นมีสิทธิที่จะเข้ามาพักเพราะเปรียบเสมือนน้องชายของมุราซาชิ โนะ โกโตะ

หญิงสาวที่จะเป็นเจ้าบ้านคนต่อไปของตระกูลมุราซาชิ!!

“ถ้าได้อย่างนั้นฉันจะอารมณ์เสียไหมล่ะ! สูดลมหายใจลึกๆ ปลดสายโอบิโดยไม่สนใจว่ามีแต่หนุ่มๆนั่งกันหน้าสลอน

“ตาแก่นั่นย้ำชัดเจนว่าต้องต้อนรับอย่างดี ให้พักในส่วนของตระกูลด้วย! เพราะเป็นหลานชายของเพื่อนที่สนิทมากกกกก!! เปรียบเสมือนคนครอบครัวเดียวกัน!! โว๊ะ! ก็รู้อยู่ว่าฉันไม่ชอบความวุ่นวาย!!

 อยากให้เธอประสาทเสียหรือไงตาเฒ่านั่น!! คิดถึงสีหน้าและน้ำเสียงเวลาหัวเราะโฮะๆของคนเป็นปู่แล้วยิ่งอยากตะโกนให้ลั่นบ้าน ตอนนี้สมองเธอกำลังครุ่นคิดในการหาทางรับมือรุคาว่า ยังต้องมาปวดหัวกับหลานชายงี่เง่าของเพื่อนตาเฒ่าเจ้าเล่ห์อีก!!

ดวงตาสีดำสบกับตาสีแดงที่มองมาอย่างเป็นห่วง

อ่า...ยังมีปัญหาอยู่ตรงนี้ด้วยนี่นา

“นี่ฮานะจัง...”

“หืม? อะไร? ตกลงเธอไม่เป็นไรแน่นะยัยปีศาจ ให้ฉันไปคุยกับคุณปู่ให้ไหมอ่ะ?” เพราะยังไงท่านก็ตามซากุรางิยิ่งกว่าหลานๆของตัวเองเสียอีก

“ไม่ต้องๆ...เดี๋ยวตาเฒ่านั่นจะหาว่าฉันเอานายไปสู้อีก”

เพราะเคยมีที่เธอไม่อยากต่อกรกับปู่เลยส่งซากุรางิที่ถูกเอ็นดูไปแทน ปู่บ้านั่นกัดเธอไปเกือบสิบวัน!!

เห็นบ้าๆบอๆอย่างนี้แต่เจ้าหัวแดงก็เป็นที่รักของทุกคน...เพราะความใสซื่อจนเข้าขั้นไร้เดียงสา แม้จะเจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอกอย่างปู่เธอก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้

“นายระวังตัวเองไว้นะ...” 

“เอ๋?”

“อย่าให้เจ้าหลานชายบ้าที่มานั่นหลงเสน่ห์นายเข้าอีกคนล่ะ แค่นี้ฉันก็เคลียร์ปัญหาให้นายไม่หมดแล้ว!!

“หลงเสน่ห์อะไรของเธอ! ฉันเป็นผู้ชายนะเฟ้ย!

“อืม...ผมว่าอันนี้ปัญหาใหญ่จริงๆด้วย”  เซนโดพยักหน้า

“มีสิทธิ์เป็นไปได้เยอะด้วยสิ” มากิขมวดคิ้วนิดๆ

“เฮ้ย! นี่อะไรกันอ่ะ!! ฉันงงนะ!!

“เงียบน่า...ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน” อาคางิหันมาดุ จนคนหัวแดงต้องเบ้ปาก

อายุมากกว่ากันปีสองปีเองไม่ใช่หรือไง! ยกเว้นโกโตะที่เป็นยัยปีศาจ! =_= แล้วหาว่าเขาเป็นเด็ก!

“คุณหนูครับ...แขกของนายท่านมาแล้วครับ”

“หา! ตอนนี้! ตาแก่นั่นเล่นงานฉันอีกแล้วสิ!!

 ปู่บอกว่าพวกนั้นจะมาตอนบ่าย แต่นี่มันสายๆเองนะ!! อยากให้เธอประสาทเสียตายหรือไง!! โว้ย!!

“ฮานะจังไปอยู่ในห้องไป ไม่ต้องโผล่หน้าออกมาให้เห็นเลยนะ!!

“หา...ไม่เอาอ่ะ ก็ฉันอยากเห็นหน้าหลานชายเพื่อนคุณปู่เหมือนกันนี่หว่า”

“เงียบซะ! คิทสึ เซนโด เอาเจ้าหัวแดงนี่ไป ส่วนพวกนายน่ะว่างๆก็ไปช่วยฉันรับแขกหน่อย” หญิงสาวสั่งคว้าสายโอบิมาผูกเอวลวกๆ ก่อนจะเดินออกไปหน้าบ้านส่วนซากุรางิก็ถูกเซนโดและคิทสึเนะลากเข้าห้องของตัวเองไปทันที...

“นี่ปล่อยฉันนะเฟ้ย! ทั้งสองคนนั่นล่ะเดินเองได้อ่ะ! พวกนายอย่ามาทำเหมือนฉันเป็นเด็กนะเฟ้ย!!” 

“เอ้าๆเงียบๆนะฮานะจัง” คิทสึเนะหัวเราะกับคนผมแดงที่เต้นเร่าๆเหมือนลูกแมวขนฟู พลางปรายตาให้เซนโดเปิดประตูห้อง ร่างสูงนั้นเลิกคิ้วก่อนจะหัวเราะและยอมทำตามแต่โดยดีเมื่อถูกถลึงตาใส่

“เข้าไปข้างในเลย...” ร่างโปร่งถูกผลักปุไปหล่นบนเตียงกว้าง ก่อนที่สองหนุ่มจะนั่งกันทางหนี จนซากุรางิเบ้ปาก

ชิ! รู้ทันตลอดเลย!!

“เอาน่าๆ อย่าอารมณ์เสียไป นายอยากเห็นหน้าเจ้าคนที่มาใช่ไหมล่ะฮานะจัง” คิทสึเนะที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างหยักรอยยิ้มสดใส ก่อนจะกวักมือเรียก

“เห็นได้...แต่อย่าโผล่ไปให้เจ้าคนที่ว่าเจอนายล่ะ เดี๋ยวพี่จะฆาตกรรมนายเอา มาดูสิ...ตรงนี้น่ะชัดเจนมากเชียว” หน้าต่างห้องของซากุรางิเป็นบานใหญ่ที่สามารถมองถนนหน้าบ้านได้ชัด

“เห? ไหนๆๆ” รีบปรี่ไปเกาะริมหน้าต่างอีกคน ท่าทางชายหนุ่ม ม.ปลายที่กำลังเกาะขอบหน้าต่างเหมือนเด็กน้อยที่แอบมองอะไรสักอย่างทำให้เซนโดส่ายหน้าขำๆ หลุดหัวเราะอย่างเอ็นดู...

เอาเถอะเหมือนจับลูกแมวป่ากับลูกหมาป่าตัวเล็กมาอยู่ด้วยกันนั่นล่ะนะ

แล้วทำไมเขาถึงรู้สึกว่าตัวเองเหมือนพี่เลี้ยงเด็กเข้าไปทุกทีแล้วล่ะเนี่ย....เฮ้ออออ...

“โหยรถอย่างหรูอ่ะคิทสึจัง ลิมูนซีใช่ไหมนั่น”

“รุ่นใหม่ล่าสุดด้วยนะฮานะจัง”

“ท่าทางจะรวยจัด”

“มีขบวนรถตามเป็นพรืดอ่ะ”

“หลานชายเพื่อนปู่เป็นมาเฟียหรือไง?”

“ยัยปีศาจหน้าหงิกสุดๆ”

 พลัดกันพูดและตื่นเต้นราวเด็กๆ

ภาพที่เห็นคือขบวนรถสีดำหลายคนที่วิ่งเข้ามาในอาณาเขตบ้านมุราซาชิ ลิมูนซีสีดำหยุดนิ่ง ก่อนจะมีคนวิ่งลงมาเปิดประตูรถให้

 ชายหนุ่มร่างสูงที่ก้าวลงมาจากรถหรู...เขาอยู่ในชุดยูกาตะสีน้ำตาลเข้ม โอบิสีดำคาดรัดเอวแกร่ง ผิวกายขาวอย่างคนสุขภาพดี ใบหน้าหล่อเหลา และเส้นผมสีดำรับดวงตาสีน้ำเงินเข้มราวท้องฟ้ายามค่ำคืน ประกายตาคมกล้านิ่งเย็น

ซากุรางิชะงักไปทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า...คนที่เขาพบเมื่อเช้า ผู้ชายที่ลั่นวาจาว่าจะพาเอากลับไป...เขาไม่คิดว่าหมอนั่นจะโผล่มาที่นี่...ในฐานะเพื่อนหลานชายของเจ้าบ้านมุราซาชิ

            รุคาว่า คาเอเดะ... 





              หายไปเกือบอาทิตย์...ทั้งๆที่สอบเสร็จแล้วแท้ๆแต่งานยังยุ่งมาก แถมยังต้องฝึกงานอีก T_T ถึงยังไงก็ยังแวบมาแต่งนิยายเสมอๆ ^_^
              ทีนี้มาดูกันว่าพ่อหนุ่มจิ้งจอกจะพาฮานะจังกลับไปยังไง? กล้าประกาศสงครามเต็มตัวแถมมาอย่างเหนือบเมฆอีก หุๆ
              
             ป.ล.  ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ ถึงไม่ได้ตอบคอมเมนต์แต่อ่านเสมอนะเออ  ^_^
             ป.ล. 1 จะหาเวลาอัพให้บ่อยขึ้นนะค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันน้าาาาาาา
             ป.ล. 3 ดูแลสุขภาพกันด้วยนะค่ะ ^_^ เจอกันตอนหน้าเนอะ ^_^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #759 Naona (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 21:22

    กลับมาทวงอย่างยิ่งใหญ่จริงๆเจ้าจิ้กจอกมาตามแมวขนฟูสีแดงต้องอย่างนี้แหละ

    #759
    0
  2. #608 ยัยตัวร้าย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 22:43

    สนุกมากกตามอ่านมาตั้้งแต่ต้นไม่ได้เม้นเลยยเพลินน555 เจ้าจิ้งจอกมาเหนือเมฆมาก

    #608
    0
  3. #557 Mint Sch (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:01
    อห.กลับมาทวงคืนนนน
    #557
    0
  4. #504 เวนีล่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 01:00
    เข้าทางปกติไม่ได้ก็ใช้เส่นมันซะเลย55555
    #504
    0
  5. #328 bk1991ify (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 20:58
    เพื่อนหลานชายค่ะ เพื่อนหลานชายนะคะคุณโกโตะ
    #328
    0
  6. #297 Buka (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 20:08
    พูดจริงทำจริงแบบนี้ค่อยน่าเชียร์หน่อย แต่นายมาได้เหนือชั้นมากคุณโกโตะคงนึกไม่ถึงเลย
    #297
    0
  7. #244 aNa_AoNg (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 15:36
    อ้ายยยยยย รุคาว่น มาอย่างหล่อเลยค่ะ>\\\<
    #244
    0
  8. #204 Yonggukkie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 13:55
    ไรต์สู้ๆนะ รีบมาอัพไวๆให้หายคิดถึงนะค่ะ รออยู่ค่ะ
    #204
    0
  9. #202 เงามืด (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 23:31
    อัพเร๊วนะค่ะสุสุเรารอเสมอ
    #202
    0
  10. #201 kornjee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2558 / 21:23
    สู้ๆค่ะไรต์ รุคาว่าจะพาน้องแมวฮานะจังกลับไปได้มั้ยน้าาา~
    #201
    0
  11. #200 พอใจ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 19:50
    สู้ๆนะ
    #200
    0
  12. #195 bee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 13:28
    จะรอติดตามนะคะ ไรท์สู้ๆๆ
    #195
    0
  13. #175 พอใจ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 19:34
    สู้ๆๆๆๆ
    #175
    0
  14. #174 aNa_AoNg (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 14:54
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค้า อยากรุว่าพวกมากิจะทำยังไงกับรุคาว่าอ้ะ จัดหนักไปเลยนะคะ เพราะหมั้นไส้รุคาว่ามาก ชอบทำร้ายฮานะจังตลอดเลย แต่มากินี้หวงฮานะจังมากเลยอ่าาาา
    #174
    0
  15. #173 Banzai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 21:24
    อุกรี๊ดดดด น่ารักอ่าาา. โดนดาเมจของเด็กหัวแดงเข้าไป>0< . สรุปเซนโดคู่กับใครอ่ะ เค้าเริ่มงงแล้ว เดาไม่ถูก

    ปูเสื่อรออีก50%ค่า
    #173
    0
  16. #172 goforme9357 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 19:25
    เอาาาาาาาม เอาแน่นอนอยู่แล้ววววว
    #172
    0