กอด (kangmin)
ผู้เข้าชมรวม
1,267
ผู้เข้าชมเดือนนี้
1
ผู้เข้าชมรวม
' ขายกอด ... ครั้งละ 10000 ... เชิญมารับกอดอุ่นๆทางนี้นะคร๊าบบบ '
หนุ่มตัวขาวร่างอวบที่ยืนถือป้ายขายกอดล้วนเป็นที่สนใจของผู้ที่เดินผ่านไปมา
' นี่ ... กอดนายอ่ะ อุ่นจริงดิ? '
ซองมินเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายตัวสูงที่มาหยุดยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ตรงหน้า
' จริงสิครับ อุณภูมิร่างกายผมน่ะ 39.5 เลยนะครับ '
' เหรอ? '
อยู่ๆก็มีเสียงอุทานเยียบเย็นดังมาจากด้านหลัง ซองมินจึงหันไปมอง ... อย่านะ ... ขอให้ไม่ใช่เถอะ
' มีด้วยเหรอคนที่อุณหภูมิร่างกายสูงขนาดนั้น? '
ชายร่างสูงถามต่อ ก็พอดีกับที่ร่างผู้มาใหม่เดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าร่างอวบพอดี
' นั่นสิ ... คนบ้าอะไรจะอุณหภูมิสูงขนาดนั้น '
เสียงสนับสนุนดังมาจากชายร่างสูงใหญ่ที่ซองมินเห็นหน้าแล้วอยากจะวิ่งหนีไปไกลๆ
' เอ่อ ... ก็จริงนะครับ '
' เหรอ? งั้นฉันซื้อกอดนาย '
' เอ่อ ... '
ร่างอวบทำท่าทางอึกอัก ... ไม่เอาหรอกให้ไอ้หมีนี่กอดยอมตายดีกว่า
' เฮ้! นายอ่ะ ฉันมาก่อนนะอยู่ๆนายจะมากอดก่อนฉันได้ไง? '
ชายร่างสูงที่มาก่อนทำท่าทางโวยวายใส่ผู้มาใหม่
' นายบอกว่ากอดครั้งละ 100000 วอนงั้นสิ ... งั้นฉันจะซื้อกอดนายทั้งวันเลย '
' ห๋า/ห๋า '
ซองมิน และชายร่างสูงอุทานออกมาพร้อมๆกัน ... แต่คนละเหตุผล
' เฮ้ย! ได้ไงวะ? '
' แกจะมัปัญหาเหรอ? '
ใบหน้าถมึงทึงของร่างใหญ่หันไปทางชายร่างสูงอย่างไม่ชอบใจนัก
' เอ่อ ... '
ซองมินได้แต่อ้ำอึ้ง ... ทั้งวันเลยนะ ... เงินตั้งเยอะเเหนะ ... เกือบๆจะพอจ่ายค่าเทอมเลยนะ ... เอาไงดี
' ตกลงว่าไง? '
ร่างใหญ่หันมาทางคนขายกอดบ้างอย่างคาดคั้น
' เอ่อ ... '
' ว่าไงล่ะ? ลี ซองมิน '
' เออ ... ตกลง '
At Home
' เข้ามาสิ '
ซองมินเดินตามร่างใหญ่ของเจ้าของกอดทั้งวันของเขาเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี
' ฉันล่ะไม่เข้าใจนายจริงๆเลยไอ้อ้วน '
' อ่ะ .. อะไรกันเล่า ... เกี่ยวกับนายรึไงไอ้หมี!? '
' บ้ารึไงอยู่ๆไปยืนขายกอดอย่างงั้น ... อยากถูกกอดมากเหรอห๊ะ!!? '
คังอินตวาดใส่เสียงดังจนแม่บ้านวัยกลางคนวิ่งออกมาจากครัวเพื่อมาดูเหตุการณ์
' มีอะไรกันคะคุณหนู? '
' ยุ่งน่า ... ป้านัมยองไปทำงานเถอะ '
เมื่อถูกไล่ตรงๆแม่บ้านผู้น่าสงสารจึงกลับไปทำงานต่อด้วยท่าทางจ๋อยๆ
' นายนี่นิสัยเสียไม่เปลี่ยนเลย ... ให้ตายสิ '
ซองมินพูดพลางแสดงท่าทางเอือมระอา
' มันไม่เกี่ยวกะนาย ... มานี่ '
' อ๊ะ!!? '
ร่างอวบอุทานอย่างตกใจ เมื่อจู่ท่อนแขนแข็งแรงของคังอินก็ตรงเข้ามารัดร่างเขาทันที
' อย่าดิ้นล่ะ ... วันนี้ฉันมีสิทธิ์จะกอดนายได้อย่างเต็มที่ '
รอยยิ้มร้ายกาจที่ปรากฏทำเอาคนถูกกอดหวั่นไหวไปกับความทรงจำในอดีต
In Diningroom
' นี่ไอ้หมี ... ตอนนี้นายควรจะปล่อยฉันก่อนนะ '
ซองมินที่ตอนนี้นั่งอยู่ในอ้อมกอดร่างใหญ่พยายามดิ้นขลุกขลักให้ตัวเองหลุดพ้นจากอ้อมแขนที่พันธนาการ
' อยู่เฉยๆซิ ... แล้วก็ นายเรียกลูกค้าว่าไอ้หมีอย่างนั้นน่ะเหรอ? ไอ้อ้วน '
หนอย - - ทีนายยังเรียกฉันว่าไอ้อ้วนได้เลย ... มันก็แค่ความคิดที่ไม่สามารถพูดได้ล่ะนะ
' นายกอดฉันอยู่อย่างนี้ กินข้าวถนัดรึไง? '
' เมื่อก่อนฉันทำออกบ่อย '
สิ้นประโยค ความเงียบก็เข้าครอบคลุมทั้องสองทันที ... คังอินตักอาหารเข้าปากไปเงียบๆราวกับเมื่อครู่ไม่ได้พูดอะไรออกไป ... ซองมินก็นั่งเงียบไม่แพ้กัน ทั้งๆที่กำลังเจ็บร้าวในอกอย่างถึงที่สุด
In Bathroom
' ไอ้หมี!! '
เสียงใสๆตะโกนดังลั่นห้องน้ำกว้างๆที่ซองมินถูกลากเข้ามาโดยไม่เต็มใจ และตอนนี้ร่างอวบก็เปียกชุ่มโชกไปหมดเพราะฝีมือร่างใหญ่
' เสียงดังทำไม? หูจะแตก '
' นายทำอย่างนี้ได้ยังไงน่ะ ห๋า!? '
' ทำยังไง? ก็จะอาบน้ำไงล่ะ '
' จะอาบก้อาบไปสิ จะมาราดน้ำใส่ฉันทำไม!? '
อาการโกรธหน้าดำของซองมินไม่ได้รับความสนใจของร่างสูงต้นเหตุซักนิด
' อย่าโวยวายน่า ... ยังไงก็เปียกแล้ว ... มาสิ '
ร่างอวบมองมือที่ยื่นออกมาราวกับจะรับเขาสู่อ้อมกอดของคนในอ่าง พลางขบริมฝีปากระงับอาการสับสนที่กำลังเกิดขึ้นอย่างรุนแรง ... คิดว่ามันง่ายเหรอ? ฉันไม่ใช่นายนะที่ทำโดยไม่มีความหมายน่ะ
' นายเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าคังอิน? '
' อะไร? '
' ฉันขายแต่กอดไม่ได้ขายตัว ... นายกำลังทำเหมือนฉันมาขายตัวให้นาย '
' แล้วไงล่ะ ... การที่ให้ใครต่อใครกอดแลกกับเงินไม่กี่วอน มันก็เหมือนขายตัวนั่นยแหละน่า '
คำพูดของคังอินทำหน้าที่เป็นเหมือนน้ำกรดที่สาดเข้าใส่หัวใจดวงเล็กๆของคนฟังได้อย่างดี ... ส่งผลสูงซะด้วย
' แล้วไงล่ะ ... ฉันมันตัวคนเดียวนี่ การที่ฉันจะขายกอด หรือขายตัวก็เรื่องของฉันไม่ใช่รึไง? '
' ก็ถ้านายจะขายตัว ... ก็ขายให้ฉันด้วยสิ '
' คังอิน!! '
ซองมินแทบอยากจะทรุดลงไปนั่งร้องไห้กับพื้นให้สะใจซะเหลือเกิน
' จะอยากได้ตัวฉันอีกทำไมล่ะ ... นายเคยได้จนเบื่อแล้วนี่ '
' เฮอะ ... เรื่องที่ไม่สำคัญอย่างนั้นฉันลืมไปนานแล้วล่ะ ... ก็แค่อยากรู้ว่าเมื่อก่อนทำไมฉันถึงได้ติดใจนายนัก '
ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งสาดน้ำกรดใส่ร่างอวบที่ตอนนี้ขาสั่นจนแทบไร้เรี่ยวแรง ... อย่าล้มลงมานะซองมิน นายล้มมาเกินพอแล้ว ... อย่าให้ใครมองว่านายน่าสมเพชเด็ดขาด
' เสียใจด้วยนะที่ฉันไม่อยากขายตัวให้นาย ... คงได้แค่กอดเท่านั้นแหละ '
' ก็ใช่ว่าฉันอยากได้ ... ฉันไม่อยากได้คนที่สกปรกหรอก '
ท้ายประโยคพูดเบาๆ แต่กลับดังชัดในความรู้สึกของคนฟัง ... ทำไมกันนะ ... ทำไมต้องกลับมาข้องเกี่ยวกับเขาอีก ... ขอเขาจมอยู่กับอดีตที่แสนหวานไม่ได้เหรอ ... มาทำลายความรู้สึกเก่าๆนั่นทำไมกัน
In Bedroom
' เข้ามาสิ '
ซองมินเดินก้มหน้าตามร่างใหญ่เข้ามาในห้องนอนที่เขาแสนจะคุ้นเคย ... ไม่เปลี่ยนไปเลยซักนิด
' วันนี้ฉันจะนอนกอดนายจนเช้า แล้วก็หมดหน้าที่นาย '
' อย่าลืมให้เงินฉันล่ะ '
เสียงหวานเอ่ยย้ำ ... ย้ำกับตัวเองว่ามาแค่ขายกอด ... แค่นั้น
' ฉันไม่เบี้ยวหรอก '
คังอินพูดพลางถอดเสื้อนอนออกเหลือแค่แผ่นอกเปล่าเปลือย
' นาย ... ถอดเสื้อทำไม? '
ร่างอวบถามพร้อมขมวดคิ้ว ... คังอินเป็นคนขี้หนาว ... วันนี้อากาศเย็นถอดเสื้อนอนไม่ดีเเน่
' ฉันจะได้รับความร้อนจากร่างกายนายมากๆหน่อย ให้คุ้มกับเงินที่ฉันต้องจ่ายนาย ... มาสิ '
ร่างใหญ่ขึ้นไปนอนทอดกายอยู่บนเตียงกว้าง ...ซองมินก้าวขึ้นไปตามด้วยท่าทางเฉยเมย ... ฉันจะต้องเข้มแข้ง
ท่อนแขนเเกร่งตวัดรัดรอบร่างอวบทันทีที่ซองมินล้มกายลงนอน ความร้อนจากอุณหภูมิร่างกายที่สูงกว่าคนปกติถูกดูดซับจากแผ่นอกเปลือยที่ถึงแม้จะมีเสื้อของร่างอวบกั้นแต่ก็ไม่ได้ทำให้ไออุ่นนั้นลดลงเลย
' ซองมิน ... '
เสียงกระซิบเรียกที่แนบอยู่ริมหูเล็กทำให้ซองมินขานรับในลำคอเบาๆ
' ฉัน ... ขอโทษ '
ร่างอวบรู้สึกว่าตอนนี้ขอบตากำลังร้อนผ่าว ... ร้อนยิ่งกว่าอุณหภูมิร่างกายซะอีก
' ฉันไม่เคยไม่คิดถึงนายเลย '
' นาย ... พูดถึงเรื่องอะไร? '
' เรื่องวันนั้น ... ฉันขอโทษ '
'คังอิน ... '
ซองมินครางอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ... อย่าไหลออกมานะน้ำตา ... อย่าไหลออกมาประจานว่าฉัน ... ก็ไม่เคยลืมนาย
' ไม่คิดว่ามัน ... สายไปเหรอ? '
' ฉันขอโทษ ... ฉันจะขอโทษในสิ่งที่ฉันทำลงไป ... จนกว่านายจะยกโทษให้ '
ร่างใหญ่กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นกว่าเดิมจนรู้สึกว่าตอนนี้ทุกส่วนในร่างกายทั้งสองแนบสนิทจนไม่มีช่องว่าง
' นายทิ้งฉันทำไม? ... ฮึก ... ทำอย่างนั้นทำไม? '
สุดท้ายแล้วซองมินก็สะอื้นออกมา ... คำถามที่ไม่เคยรู้คำตอบจะกระจ่างซักที
' นายอยากฟังเหรอ? ... อยากฟังความงี่เง่าของฉันเหรอ? '
' ฮึก .. ฮือ '
' วันนั้นฉันไปหานายที่ห้องเรียน ... ฉันเห็นนายกำลัง ... กอด ... อยู่กับใครก็ไม่รู้ '
' ฮึก ... ทำไม ... ฮึก ... นายไม่ถาม ... อยู่ๆก็มาบอกเลิกฉัน .. ฮือ '
' ฉันทนไม่ได้ ... ฉันไม่อยากให้ใครกอดนาย ยิ่งวันนี้เห็นนายไปยืนขายกอดอย่างนั้นฉันยิ่งโมโห '
คังอินสารภาพออกมาพลางซุกหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มของคนในอ้อมแขน ... เห็นคนที่รักไปกอดกับใครต่อใคร ... ใครทนได้ก็เกินไป
ซองมินปล่อยให้น้ำตาไหลชำระเรื่องที่ค้างคาใจมานาน ... นี่เหรอเหตผลที่เขาถูกทิ้ง ... ทำไมมันง่ายอย่างนี้นะ ... แค่เพื่อนๆชอบกอดเค้าเพราะอุณหภูมิร่างกายเขาสูงกว่าคนอื่น ... ผิดด้วยเหรอ
' เรา ... กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม๊? '
' ฮึก ... ฮือ '
' นะ ... ฉันสัญญาว่าจะไม่เกิดเรื่องอย่างนั้นขึ้นอีก ... ฉันคิดถึงนายมากๆเลย ซองมิน '
' ฉันจะเชื่อนายได้ยังไง? '
' ฉันสาบาน '
คังอินกดจูบลงบนผมนุ่ม ... คิดถึงเหลือเกิน
' ฉัน ... ไม่อยากถูกทิ้งอีก '
' ฉันจะไม่ทิ้งนาย ... สาบาน ... กลับมาเป็นของฉันนะ '
' ฮือ '
ร่างอวบระเบิดน้ำตาออกมาอย่างสุดกลั้น ... เจ็บเหลือเกิน ... ถ้าหากเขากลับไปเป็นเหมือนเดิม ... จะได้ไหม๊นะ
' รับปากฉันสิ '
' นาย ... ฮือ ... จะไม่ทิ้ง ... ฮึก ... ฉันใช่ไหม๊? '
' อืมม์ ไม่ทิ้งแน่นอน '
' สัญญานะ '
' สาบานเลย '
' อืม '
ซองมินยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ... สุดท้ายเขาก็ได้สิ่งสำคัญกลับมาแล้ว
' แต่ว่า ... นายห้ามไปกอดคนอื่นอีกนะ .. กอดของนายเป็นของฉันคนเดียว '
เสียงเด็ดขาดที่เอ่ยออกมาทำให้ซองมินรู้สึกหวั่นๆ ... เปลี่ยนใจตอนนี้ทันไหม๊นะ
The End ...
เนื้อเรื่อง
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ผลงานอื่นๆ ของ The Loveless ดูทั้งหมด
ผลงานอื่นๆ ของ The Loveless
ความคิดเห็น