PRODUCE101「daehwi's bed」ϟ baekhwi ◦ nielong

ตอนที่ 3 : ผมจะให้ลูกอมคุณเป็นของขวัญดีไหม ☼

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    16 ต.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 





「daehwi's bed」ϟ baekhwi ◦ nielong

▸ #เตียงของแดฮวี

chapter 3

ผมจะให้ลูกอมคุณเป็นของขวัญดีไหม





โปรดคอมเม้นถ้าชอบฟิคกันนะจ๊ะ มาเตือนอย่างเป็นมิตร เลิฟยู 

lolita, lollipop, and vintage image






  ผมเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถมันใกล้เข้ามา รถเปิดประทุนสีแดงเงาวับหยุดลงตรงหน้าประตูบ้าน พร้อมกับที่ชายหนุ่มคนหนึ่งในรถหันมามองผมกับหญิงชราด้วยใบหน้าไร้รอยยิ้ม เช้าวันนี้ผู้ว่าจ้างของผมดูชวนกดดันมากกว่าเดิมยามแต่งตัวด้วยชุดสูทสีดำ บวกกับบรรยากาศรอบๆที่เหล่าคนงานแสดงความเคารพชายผู้นี้อย่างเป็นระเบียบ ผมจึงต้องยอมก้มหัวเคารพไปด้วย เพราะไม่อยากเป็นแกะดำ



  “เป็นยังไงบ้างครับคุณดงโฮ” มินฮยอนพูดขึ้นก่อนที่เขาจะเดินเข้าบ้าน เหมือนกับเขาพึ่งนึกได้ว่าควรทักบุรุษพยาบาลคนใหม่นี่เสียหน่อย



 เขาหันมองผมพลางกระชับคอเสื้อคับๆของตัวเขาไปด้วย ผมแสดงแววตาประหลาดใจออกไปชัดเจนเนื่องจากไม่คิดว่าเขาจะมาทักผมเอาตอนนี้ ที่สำคัญคนที่ปลอมประวัติส่วนตัวย่อมรู้สึกระแวง  ดังนั้นผมจึงไม่สามารถเลี่ยงความวิตกลึกๆภายในใจได้



  “ทุกอย่างราบรื่นดีครับ” ดงโฮตอบด้วยรอยยิ้ม แต่แววตาสื่อถึงความดื้อรั้น ไม่ยอมก้มหัวให้ง่ายๆ



  “ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น” มินฮยอนพยักหน้ารับ “ก่อนไปทำงาน ผมอยากเยี่ยมน้องชายผม คุณรออยู่ข้างล่างไปก่อน พอผมลงมาค่อยขึ้นไปดูแลอีกรอบแล้วกัน”



  “ครับ”



  ดงโฮเอ่ยตอบรับสั้นๆ พอดีกับที่ผู้ชายใบหน้านิ่งเดินเข้าไปในบ้านทันทีหลังจากเขาเอ่ยตอบ ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อยยามที่ลมเย็นพัดผ่านเขาไปจนฝุ่นตลบ ขณะที่เขากำลังมองตามผู้ชายคนนั้น ผู้ชึ่งแฝงไปด้วยความกดดันจากภายใน…

  แผ่นหลังกว้างที่ถูกปกคลุมด้วยสูทสีดำ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมกำลังมองดูอยู่ตลอดราวกับว่าดวงตาของผมเป็นเงาตามตัวผู้ชายไม่น่าไว้ใจคนนั้น มันให้ความรู้สึกที่ไม่สู้ดีนักหรอก มินฮยอนเดินตัวตรงและมีจังหวะการเดินที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนกำลังมองดูยมทูตเดินขึ้นบันไดไปเสียได้



  ‘ผมหวังว่าคุณจะช่วยผมได้นะครับ’



  เมื่อทุกอย่างรอบตัวเข้าสู่ความเงียบ บรรดาผู้คนที่ทำงานที่นี่ต่างแยกย้ายกันไปทำงานของตนเอง รวมไปถึงหญิงชราที่เดินจากผมไปทีหลังสุดด้วยเช่นกัน ผมที่ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาห้องนั่งเล่น จึงเริ่มนึกถึงเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายเมื่อไม่กี่นาทีก่อนขึ้นมา



  ‘ช่วยหรอ ช่วยยังไงแดฮวี’



  ‘ผมถูกขังอยู่ที่นี่’



  ‘แต่เธอเป็นคนเลือกที่จะแกล้งเป็นเจ้าชายนิทราแบบนี้เอง’



  ดวงตาสวยราวกับดวงตาของแมวจ้องมองผมอย่างเศร้าๆ เด็กชายตัวน้อยถอนหายใจออกมาอย่างอึดอัด ก่อนจะหลับตาลงแล้วเดินออกจากอ้อมกอดของผม ผมเอง.. ก็ปล่อยให้เขาออกไปจากอ้อมแขนโดยง่าย ราวกับตัวผมเองนั้นรับรู้ถึงความอยากเป็นอิสระของเด็กคนนี้



  เด็กตัวน้อยหยุดลงตรงหน้าหน้าต่างห้องขนาดสูงเท่าตัวคน แสงสว่างของแดดยามเช้า กำลังส่องเข้ามาจนเกิดเงาของเด็กชายบนพื้นที่มีทรวดทรงงดงามแม้จะเป็นเพียงแค่เงาสีดำ คุณหมอไม่ได้เดินตามไปแต่อย่างใด  เขาเพียงแค่ปล่อยให้เด็กน้อยได้มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างที่เขาอยากทำ



  ‘ผมไม่ได้มีตัวเลือกมากนักหรอก’ แดฮวีที่ยืนหันหลังให้ผม เอ่ยตอบเสียงเศร้า



  ‘ฉันเข้าใจ’



  ดงโฮเอ่ยตอบกลับไปอย่างหนักแน่น น้ำเสียงทรงพลังนี้ทำให้เด็กชายเอียงคอมามองเขาในทันที อาจะฟังดูนอกเรื่องไปเสียหน่อย แต่ชายหนุ่มที่กำลังหยุดสายตาของตัวเองไว้ที่เด็กชายคนนี้ กลับมีความรู้สึกว่าภาพตรงหน้าของเขามันสวยงามเสียจนเขาอยากบันทึกมันไว้เป็นภาพถ่ายที่สามารถคงอยู่กับเขาได้ตลอดไป



  แดฮวีที่อยู่ตรงหน้าผม



  สวยงามและบอบบางเกินกว่าที่ผมจะทำร้ายเขาลง



  แต่ผมก็ทำไปแล้ว ทำไปแล้วจริงๆ



  ‘อีกเดี๋ยวพี่ชายผมจะมาเยี่ยมแล้ว ผมจำเวลามันได้แม่นแล้วล่ะ’



  ‘ฉันควรออกไปใช่ไหม’



  ‘ครับ’ แดฮวีพยักหน้าเพียงเบาๆ



  แน่นอนว่าผมยอมทำตามแต่โดยดี ตอนนี้ในใจผมมันรู้สึกถึงความผิดบาปที่เอ่อออกมาจนล้น ในเวลานั้นการหันหลังให้แล้วเดินออกมาคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ผมคิดแบบนั้น..



  ‘เดี๋ยวครับคุณดงโฮ’



  ‘...’ ดงโฮหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองด้วยใบหน้าสงสัย เด็กตัวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่าง วิ่งกลับมาหาเขาด้วยใบหน้าตื่นเต้นเหมือนว่าจะนึกอะไรดีๆออก ซึ่งนั่นมันทำให้ชายหนุ่มประหลาดใจเสียจนต้องขมวดคิ้ว



  ‘ผมยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหม ผมไม่มีน่ะ’



  ‘ก็ได้ แต่จะเอาไปทำอะไร’



  ‘อืม..มีรหัสหรือเปล่า’ แดฮวีรับโทรศัพท์จากคุณหมอมาถือไว้ ก่อนจะเอ่ยถามเมื่อกดปุ่มเปิดจนแสงสว่างวาบ



  ‘ไม่มีหรอก’



  ‘ถ้างั้น.. หลังจากที่พี่ชายผมมาแล้ว คุณช่วยไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นได้ไหม แล้วถ้ามีโทรศัพท์ดังขึ้น คุณต้องรีบรับเลยนะครับ ห้ามให้คนอื่นรับเด็ดขาดนะ’



  ดงโฮเบนมองโทรศัพท์บ้านสีขาว ขณะที่เสียงของเด็กชายกำลังดังก้องอยู่ในห้วงความคิดของเขา แม้ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาจะทำตามที่แดฮวีขอให้ดีที่สุด



  กริ๊ง!

  ดังแล้วหรอ?



  ดงโฮคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูทันที เสียงในสายไม่มีการพูดทักทายแต่อย่างใด แต่ภายในความเงียบงันนั้น เขาคิดว่าตนได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินไปมา และเสียงอะไรหลายอย่างดังแทรกจนรู้สึกสับสน



  (คนดูแลคนใหม่ไม่ได้สงสัยอะไรใช่ไหม)



  (ไม่เลยครับ เขาขึ้นมาดูแลผมตามปกติเลย)



  (ดีแล้ว)



  ชายหนุ่มเริ่มตั้งใจฟังมากขึ้นจนเผลอนั่งหลังตรง เขาเพ่งสายตามองปุ่มโทรศัพท์ตาแทบไม่กระพริบ เมื่อรับรู้ว่าแดฮวีกำลังให้เขาฟังบทสนทนาระหว่างตัวเองกับพี่ชายแท้ๆ อันที่จริงเขารู้สึกตกใจที่แดฮวีพูดโกหกไปแบบนั้น สาเหตุที่เด็กชายโกหกคนในครอบครัวแบบนี้มันคืออะไรกัน



  (พี่ซื้อเค้กร้านโปรดมาให้เราด้วย ดึกๆก็ลงไปกินแล้วกันนะ)



  (ครับพี่)



  (แล้วก็ทนอีกหน่อยนะ รอจนเราได้ยินข่าวเรื่องพ่อของพวกเราก่อน ถึงตอนนั้นพี่สัญญาว่าเธอจะไม่ต้องแกล้งทำตัวแบบนี้อีก ในช่วงที่ครอบครัวของเราโดนโจมตีเรื่องข่าวเสียหาย พวกไม่หวังดีมันก็อยากทำร้ายเธอทั้งนั้น พี่หวังว่าเธอจะเข้าใจความเป็นห่วงของพี่นะ)



  (แน่นอน ผมเข้าใจ)



  (ดีแล้ว คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชายนิทราเอาไว้ คิดว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่มีตัวตนไปเลยก็ได้)



  (ครับ ผมจะทำ)



  เขาเรียกสิ่งนี้ว่าความเป็นห่วงได้ยังไงกัน ผมไม่เข้าใจเลย เขาทรมานน้องชายในสายเลือดตัวเองด้วยการทำแบบนั้นมาสามปีเต็ม และที่ทำให้ผมโกรธทั้งเขาและโกรธความเป็นจริงที่มันช่างโหดร้าย คือการที่ข่าวคราวที่มินฮยอนพูดถึงนั้นมันเป็นข่าวร้าย



  ที่ผมเป็นคนทำมันเองกับมือ



  คุณคิดว่ามันจะเป็นความลับที่อยู่กับผมไปตลอดได้หรือเปล่าครับ ?



  เด็กชายตัวน้อยที่แสนฉลาดคนนี้ คืนโทรศัพท์มาให้ในตอนที่เรามีโอกาสได้เจอกันอีกครั้งในเวลากลางคืน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะผมด้วยที่เอาแต่คิดหนักเรื่องที่พึ่งได้ยินมา จึงไม่ได้เดินขึ้นไปหาเขา รู้ตัวอีกทีแสงสว่างของพระอาทิตย์มันก็ลับขอบฟ้าไปจนเหลือเพียงความมืด



  แดฮวีเดินลงมาจากบันไดหรูหราขณะสวมเสื้อยืดตัวใหญ่ที่ยาวจนถึงช่วงเหนือเข่า ร่างบางค่อยๆเดินลงมาทีละก้าว โดยมีคุณหมอหนุ่มยืนรออยู่ที่ชั้นล่างสุด แสงสว่างจากไฟสีส้มจางๆบวกกับเรือนร่างของเด็กชายทำให้เวลาเหมือนหยุดหมุนไปอีกครั้ง ชายหนุ่มเงยมองนิ่งๆราวกับเขากลายเป็นหุ่นขี้ผึ้งภายในเสี้ยววิ ส่วนแดฮวี ก็แค่ลอบยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นเขาเป็นแบบนั้น



  “พร้อมจะฟังรายละเอียดของเรื่องนี้หรือยังครับ”



  “ฉันพอเข้าใจแล้วล่ะ บริษัทที่กำลังสั่นคลอนเพราะประธานบริษัทหายตัวไป ทายาทตัวจริงก็คงเสี่ยงที่จะได้รับอันตราย ใช่หรือเปล่า พี่ชายของนายเลยขอเสี่ยงคนเดียว แล้วให้นายมาแกล้งเป็นเจ้าชายนิทราแบบนี้”



  “ว้าว คุณฉลาดมาก” เด็กชายอุทานด้วยใบหน้าสดใส



  “ใช่ ฉันฉลาด แต่เธอเองก็ฉลาดที่เลือกใช้วิธีซ่อนโทรศัพท์แบบนั้นนะ” ดงโฮตอบกลับพลางพยักหน้ารับอย่างโอ้อวด



  “ถ้างั้นรู้ไหมว่าทำไมผมถึงอยากหนีออกไปจากที่นี่”



  “ไม่รู้สิ”



  “ผมอยากออกไปตามหาพ่อผม อยากออกไปใช้ชีวิตแล้ว ไม่มีอะไรรับประกันเลยว่าผมจะได้ออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่ มันน่าเบื่อออกนะต้องมาคอยอยู่แต่ในบ้านเนี่ย แถมคนดูแลคนก่อนๆก็ไม่คิดจะหาคำตอบอะไรเพื่อช่วยผมเลย จนมาเจอคุณนี่แหละครับ”



  “เธอดูเหมือนจะทำใจเรื่องพ่อได้แล้วเลย”



  ดงโฮถามลองเชิง ชายหนุ่มยกมือข้างนึงลูบใบหน้าของเด็กตัวน้อยพลางมองดวงตาใสๆอย่างอ่อนโยน



  “ไม่รู้สิ.. ยังหวังได้อีกหรอครับ”



  “ตามความคิดฉัน ฉันว่าไม่”



  ดงโฮตอบออกไปด้วยความรู้สึกผิด แต่แดฮวีทำเพียงยิ้มและพยักหน้าเข้าใจแบบคนที่ไม่เจ็บปวดอะไรอีกแล้ว บางทีเวลา 3 ปีคงเยียวยาทุกอย่างได้บ้าง ก็มีแต่ผมที่จมอยู่กับอดีตอันเลวร้ายนั่น..



  ถ้าเป็นคุณ คุณจะบอกเด็กคนนี้ว่าผมเป็นหมอที่ฆ่าพ่อของเขาด้วยวิธีไหนครับ สมองของผมมันว่างเปล่าไปหมด ไม่เหลือหนทางไหนที่เมื่อพูดออกไปแล้วทุกอย่างมันจะจบลงได้สวยงามเลยสักทาง แล้วนี่ผมยัง.. ดันมาหลงใหลคนที่ผมไม่ควรชอบมากที่สุดอีกต่างหาก



  ‘ลูกของผมแกน่ารักมากนะครับหมอ.. หมอสัญญากับผมได้ไหมว่าจะดูแลแกแทนผม ถ้าผมไม่อยู่แล้ว..’



  ‘อย่าพูดแบบนั้น ไม่ว่ายังไงผมก็จะช่วยคุณให้ได้!’



  ‘ตอบผมมา หมอตอบคำถามผมมา..’



  ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ผมร้องไห้หนักที่สุดในชีวิต ตลอดช่วงเวลาที่ผมเป็นหมอ มันเป็นครั้งแรกที่ผมไม่มีทางเลือก ไม่มีหนทางที่จะสามารถรักษาคนไข้บนเตียงคนนี้ได้ ที่น่าเจ็บใจมากที่สุดคือเราอยู่ในโรงพยาบาล ซึ่งเป็นสถานที่ที่ผู้ป่วยทุกคนล้วนมีความหวังที่จะหายกันทั้งนั้น แต่แค่เพราะปัญหาเรื่องเงินทองโง่ๆนั่น..



  ‘ดงโฮ โรงพยาบาลที่นี่มันรักษาเขาไม่ได้หรอก มึงจะเสี่ยงไม่ได้นะ!’



  แดเนียลพยายามยื้อแขนเพื่อนของเขาที่สติขาดผึง และพยายามวิ่งหาอุปกรณ์การผ่าตัดเองราวกับคนบ้า แต่อีกฝ่ายกลับสะบัดแขนออกอย่างไม่ใยดี



  ‘มึงเชื่อว่าพวกเขาจะมาเคลื่อนย้ายงั้นหรอ มึงยังไม่เห็นอีกหรอวะแดน ว่าเขาไม่สนใจคนไข้ที่ไม่มีเงินมากพอแบบนี้ มึงยังไม่เข้าใจอีกหรอไง! มันก็แค่ให้ความหวังเพื่อให้เรานอนรอความตายโดยไม่โวยวายก็เท่านั้น! และกูจะไม่ยอมให้เขาตายโดยที่ยังไม่ทำอะไรแน่!’



  ดงโฮเขย่าไหล่สองข้างของเพื่อนด้วยอารมณ์โกรธสุดขีด ชายหนุ่มในชุดเสื้อกาวน์เปื้อนเลือดที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา ตะคอกใส่หน้าเพื่อนด้วยเสียงสั่น เขาไม่ได้คาดหวังว่าเพื่อนของเขาจะตอบว่าอะไร จึงรีบหันกลับไปจัดการสิ่งที่เขาต้องทำต่อ แต่แล้ว.. แดเนียลก็พูดอะไรบางอย่างขึ้น



  ‘ก็ได้วะ มาลองสู้กันสักตั้ง’



  ภาพอดีตที่ยังคงชัดเจน มันทำให้ผมอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ แต่ผมรู้ว่าหนทางที่จะช่วยแดฮวีนั้นยังอีกไกลครับ ผมคงยังสารภาพตอนนี้ไม่ได้แน่นอน ดังนั้นผมจะทำตามสัญญาที่ผมให้ไว้กับพ่อของเขาให้สำเร็จ แล้วจะบอกความจริงทุกอย่างกับเขาด้วยตัวเอง



  “แต่เธอน่ารักจริงด้วย”



  “อะไรนะครับ?”



  “ไม่มีอะไรหรอกเด็กน้อย” ดงโฮตอบปัดด้วยรอยยิ้มหวาน



  “เพื่อเป็นการฉลองที่ในที่สุดก็มีคนมาช่วยผมสักที ผมจะให้ลูกอมคุณเป็นของขวัญดีไหม”



  แดฮวีจับมือของผมให้แบมือออก ก่อนจะวางแท่งลูกอมที่แกะเปลือกแล้วใส่ในมือผม ส่วนอีกแท่งนั้นเอาใส่ปากตัวเองเหมือนอย่างทุกครั้ง เด็กคนนี้มันเด็กน้อยจริงๆ เอาแต่กินลูกอมอยู่ได้



  คุณอาจจะกำลังสงสัยว่าทำไมผมถึงยังกล้ากอบโกยความสุขของผมกับเด็กคนนี้ได้ มันไม่มีอะไรมากเลย.. ผมไม่ใช่คนที่ดีมากนักหรอก ผมเป็นเพียงผู้ชายคนนึงที่สามารถมีรักแรกพบได้ และผมไม่คิดว่าการที่ผมมีสีหน้ารู้สึกผิดตลอดเวลามันจะทำให้แดฮวียิ้มได้หรอก



  “รสอะไรหรอ ในปากเธอน่ะ”



   “รสแอบเปิ้ลครับ” เด็กน้อยตอบมาด้วยรอยยิ้ม



  “ว้าว ฟังดูแล้วคงจะอร่อยนะ” ดงโฮยกยิ้มน้อยๆ



  ชายหนุ่มเชยคางมนของร่างบางขึ้น ท่ามกลางความสงสัยของเด็กชายที่มองด้วยดวงตาไร้เดียงสา เขาค่อยๆใช้นิ้วเกลี่ยผมเส้นเล็กๆออกไปจากใบหน้าของแดฮวี ก่อนจะดึงลูกอมในปากของเด็กตัวน้อยออกมาอย่างช้าๆ..



  “...”



  ดงโฮเอียงลำคอแกร่งเพื่อชิมรสลูกอมภายในปากของแดฮวีผ่านการจูบริมฝีปากอิ่มด้วยสัมผัสที่ลุกล้ำไปทีละนิด ร่างบางกำชายเสื้อของตัวเองแน่นอย่างทำอะไรไม่ถูก แดฮวีกำลังหน้าร้อนผ่าวเมื่อรู้สึกถึงความอุ่นร้อนภายในโพรงปากของพวกเราทั้งคู่ ยิ่งเมื่อได้ยินเสียงการดูดดุนที่รุนแรงมากขึ้นอย่างหื่นกระหาย บวกกับการบังคับให้เขาเผยอปากขึ้นโดยการขบกัดที่ริมฝีปากล่างเบาๆแบบนั้น..



  “รสแอบเปิ้ลก็อร่อยดีนะ”



  “อ.. อะไรเนี่ย”  แดฮวีที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระโวยวายเสียงแผ่วด้วยใบหน้าแดงก่ำ



  “เอ้า ก็เธอบอกจะให้รางวัลฉัน”



  “ผมหมายถึงลูกอมที่ผมส่งให้ต่างหากเล่า”



  “ฉันไม่ชอบกินลูกอมหรอกน่า” ดงโฮยิ้มพราย ขณะใช้นิ้วลูบวนที่ข้างแก้มใสเบาๆ

  “นอกจากว่าจะได้กินมันด้วยวิธีแบบเหมือนกี๊ไงเด็กน้อย”

  

  

  

     

  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

247 ความคิดเห็น

  1. #184 เจ้าชายอสูร_B2UTY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 11:03
    ลูกอมคงหวานมากแน่ๆเลย 😍😍😍😍😍😍
    #184
    0
  2. #183 gatchan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 05:52
    โอโหดราม่ามากค่ะ แต่ตบท้ายด้วยการชิมลูกอมแบบนั้นมันไม่เกินไปหรอคะคุณหมอ!!!!!
    #183
    0
  3. #177 M.Choc_Parfait (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 14:22
    จาเป็งลมมม ใจเหลวไปหมดแล้วค่าา
    #177
    0
  4. #172 Jhw'  (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:44
    ขอรับบริจาคเลือดกรุ๊ปBทีค่ะ ฮืออออออ ปมใหญ่มากเลย ถ้าน้องรู้ความจริงเข้าจะไม่เสียใจแย่เลยหรอพี่ดงโฮ สงสารน้อง
    #172
    0
  5. #163 maybee23 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 15:00
    คือแบ่บ นายเข้าใจป่ะ ไไยยหาปาๆจาป่แรไรๅาป่ก
    #163
    0
  6. #117 Yyuuii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 08:49
    โอ้ยยยยยยปมใหญ่มาแล้ว สรุปวาดงโฮก็รู้อยู่แล้วว่าแดฮวัคือลูกของคนที่ตัวเองรักษาผิดพลาดจนต้องตาย แงงงงงง้ ดราม่าโคตรเรากลัวใจแดฮวีไม่ไหวจริงๆ สงสารน้องงง
    #117
    0
  7. #102 pattynitchaphat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 00:35
    โอโห ตายแร้ว ;-; ปมมาแล้วววววว เครียดเลยค่ะ อือ;-; คนพี่นี่ฉวยโอกาสอีกแว้วววววว กลัวใจเวลาค่ะว่าถึงเวลาถ้าน้องรู้ความจริงจะเป็นยังไง
    #102
    0
  8. #92 _nnnnumx_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 21:21
    กรี๊ดดดดดดดดดดดคุณดงโฮ!!!! มาทำแบบนี้กับลูกเราได้ยังไงฮ้ะ!!!บัดสีบัดเถลิงที่สุดมารับผิดชอบใจเราเดี๋ยวนี้เลย;----;
    เรื่องของน้องฮวีนี้มันยังไงๆอยู่นะ ทำไมพี่มินฮยอนต้องทำแบบนี้ด้วยอ่ะ
    แล้วทำไมพ่อฮวีถึงไม่มีเงินมากพอที่จะรักษาตัวด้วยอ่ะเป็นถึงประธานบริษัทเลยไม่ใช่หรอ เรื่องมันยังไงๆอยู่
    นี้มาอีกไม่นานดราม่ามาเต็มแน่นอน

    #92
    0
  9. #90 maya93 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 22:51
    ฮือ พี่ดงโฮไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย พี่หมอทำดีที่สุดแล้ว
    #90
    0
  10. #86 มันเทศ. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 19:09
    จะดราม่าไหมคะ ฮืออออ น้องกับคุณหมอน่ารักมาก
    #86
    0
  11. #85 Issirikran (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:39
    อย่าดราม่าหนักได้โปรด เรารู้ว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจพี่ดงโฮ เรารู้ว่าพี่ทำดีที่สุดแล้ว ถ้าแดฮวีรู้หนูต้องให้อภัยพี่เขานะ;-; แต่กินลูกอมแบบนี้ก็ได้หรอคะคุณหมอดงโฮ อยากกินด้วยบ้างจัง .///.
    #85
    0
  12. #84 zerkep1 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:03
    หืมมมมมคุณหมอ อยากจะแหมมมมมม เสี่ยงคุกเสี่ยงตารางมากเว่อร์~
    #84
    0
  13. #83 PPN. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 09:00
    จะดราม่าหนักมั้ยคะ ;_;
    #83
    0
  14. #81 bismex (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 04:41
    เตรียมทิชชู่รอดราม่าเลยค่ะ แต่ดงโฮไม่ได้ตั้งใจฆ่าคุณพ่อน้องซะหน่อย ฮรืออออออออ มินฮยอนทำไมต้องทำงี้ด้วยน้องชายตัวเองแท้ๆ โหดร้ายจัง
    #81
    0
  15. #80 T wertz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 04:09
    โหหหห แค่กินลูกอมต้องเบอร์นี้เลยหรอคะคุณหมอ ร้ายกาจมาก ชอบบบ55555555 แต่กลัวใจดราม่าจังเลยค่ะ สงสารน้องหวีง่า
    #80
    0
  16. #79 mayrinjj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 02:40
    กรี๊ดดดด กินลูกอมแบบนี้ก็เชิญคุกเลยค่ะหมอ|?`) ดราม่ามาแน่ๆใช่มั้ยคะ(T^T) ขอกอบโกยความสุขก่อนจะดราม่าโดยการ ขอคัทสักตอนค่ะไรท์-.,-(???)
    #79
    0
  17. #78 s.rnn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 01:39
    มีดราม่าเรื่องพ่อแน่เลย ฮื่อ
    #78
    0
  18. #77 Kh000000000 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 00:51
    คูมหมออออออ คลเจ้าเล่ห์ แพรวพราวเหลือเกินเรื่องแบบนี้ แหมมมมมมมมมมมม
    #77
    0
  19. #76 srng_mn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 00:40
    ชอบบบบบบบบบ ชอบความเห็นแก่ตัวของคุณหมอ น้องก็ร้ายใช่เล่นนะคะ ชอบบบบบบ อยากกินลูกอมบ้างจัง -..-
    #76
    0
  20. #75 amonrat32 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:43
    ขอเตรียมใจกับฉากดราม่าที่ยังมาไม่ถึง รีบบอกก่อนน้องรู้น้าาา ฮื่นนนนน แต่คุณหมอคะ ตะไมร้ายกาจขนาดนี้ ฮื่อออออ ใจบางอยากกินลูกอมบา--- แค่กๆๆ-..-
    #75
    0
  21. #74 Love~N (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:41
    ได้หรอหมอออออ
    #74
    0
  22. #73 bim(บิ๋ม🐥) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:33
    คุงหมอคะ คุงหมอทำน้องเขินนะคะ ช่วยน้องล่วยนะคะแง้
    #73
    0
  23. #72 Hahwi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:17
    โอ๊ยยยยย เขินนนน ชอบพล๊อตเรื่องแบบนี้มากๆๆเลย ไรท์สู้ๆ รออ่านเด้อค่าาาา
    #72
    0
  24. #71 พัลรยง. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 22:50
    คุณหมอใจเย็นๆน้า กลัวน้องรู้ความจริงแล้วจะไม่ได้ทำอะไรแบบนี้อีกเหรอคะ55555
    #71
    0
  25. #70 chomnrs (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 22:37
    หมออคะะะะะ ;/////////;
    #70
    0