PRODUCE101「daehwi's bed」ϟ baekhwi ◦ nielong

ตอนที่ 2 : อย่ามาทำผมเสียการควบคุมนะ ☼

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    14 ต.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 




cd, vinil, and gif image

MISO - Take Me

(เพลงฟังได้เฉพาะในคอม ไปหาฟังได้นะจ๊ะ)

 






「daehwi's bed」ϟ baekhwi ◦ nielong

▸ #เตียงของแดฮวี

chapter 2

อย่ามาทำผมเสียการควบคุมนะ




โปรดคอมเม้นถ้าชอบฟิคกันนะจ๊ะ มาเตือนอย่างเป็นมิตร เลิฟยู 

red, wine, and aesthetic image






  “ 7 โมงแล้วค่ะคุณดงโฮ”

  หญิงชราเอ่ยเตือนชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ในทันทีที่หล่อนเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังของเขา ซึ่งคุณหมอผู้กำลังมัวหลงอยู่กับต้นไม้และดอกไม้ภายในสวนรีบหันมามองอย่างตกใจ เนื่องจากหล่อนเดินเข้ามาหาเขาแบบแทบไม่มีเสียงฝีเท้าใดๆเป็นสัญญาณเตือน



  “โอเคครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้” ดงโฮเอ่ยตอบอย่างสุภาพ พร้อมกับผายมือให้หญิงชราเดินนำตนไปก่อน ซึ่งด้วยความขี้สงสัยประจำตัวของเขานี่เอง ทำให้เขาเผลอลอบสังเกตท่วงท่าการเดินหญิงชรา และพบว่ามันทั้งช้าและเรียบร้อยจนทำให้คนดูอย่างเขารู้สึกอึดอัดแทน



  ตอนนี้เวลาได้ล่วงเลยเข้ามาสู่วันใหม่แล้วล่ะครับ ตามที่หล่อนว่าก็คงเจ็ดโมงเข้าไปแล้ว แต่เพราะความร่มรื่นภายในสวนทำให้ผมแทบไม่รู้สึกถึงความร้อนของแดดมากนัก พวกคนงานคนอื่นในสวนก็คงไม่รู้สึกร้อนด้วยเหมือนกัน เพราะพวกเขาทุกคนล้วนทำงานด้วยรอยยิ้มกันหมด



  ชายหนุ่มเชิ้ตขาวเดินย่ำไปเรื่อยๆบนพื้นหญ้าจนมาหยุดอยู่บริเวณหน้าทางเข้าบ้าน หญิงชราที่เดินนำมาก่อนเดินขึ้นไปเปิดประตูให้เขาด้วยท่าทางอืดอาดเหมือนเดิม และหล่อนยังยืนรอเขาที่หน้าประตูอีกด้วย ไม่รู้มันคือการกดดัน หรือว่าเป็นมารยาทกันแน่



  “ขอบคุณมากครับ คุณไปทำงานของคุณเถอะ ที่เหลือผมจัดการเอง”



  ดงโฮโค้งเคารพหญิงชรา พลางเอ่ยขอบคุณแกมไล่อย่างสุภาพ ก่อนจะจับลูกบิดประตูแล้วเปิดเข้าไปโดยไม่รีรอ ซึ่งพอเขาเข้ามาในห้องแล้ว เด็กบนเตียงที่คาดว่าตอนแรกคงดิ้นไปมาบนเตียง ก็หยุดขยับตัวนอนนิ่งทันที



  “ค..คุณดงโฮ!”



  “เงียบสิ เดี๋ยวความก็แตกหรอก” ดงโฮเอ่ยปราม พร้อมกับเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ด้านเด็กที่โดนกระชากผ้าห่มออกจากตัว จ้องมองเขาด้วยแววตาไม่พอใจ แต่ก็ยอมเงียบอย่างว่าง่าย



  “ถึงเวลาที่ฉันต้องดูแลเธอแล้ว” ดงโฮพูดอย่างวางอำนาจด้วยท่าทางนิ่งๆ ก่อนจะช้อนตัวเด็กชายขึ้นมานั่งแล้วก้มมองที่ต้นขาเล็กของแดฮวี จนทำให้เด็กชายต้องรีบหดขาหนี



  “อย่าหนีสิ ฉันจะดูว่าเธอเจ็บตรงไหน”



  “ผมไม่ได้เจ็บนะ” แดฮวีรีบเถียง แต่ก็ถูกสีหน้าดุๆของดงโฮข่มเอาไว้อีกครั้ง



  “เจ็บ เมื่อวานตอนเธอวิ่งหนีฉัน เธอตกบันได”



  “เห็นด้วยหรอเนี่ย” แดฮวีพูดพลางเบะปากออกอย่างเซ็งๆ คุณหมอหนุ่มพยักหน้ารับพลางแสร้งยิ้มหวาน และจับท่อนขาเล็กๆของแดฮวีให้กลับมายืดออกแบบเดิม



  “...”



  “มองนานจังครับ” แดฮวียกยิ้มเล็กน้อย เมื่อดงโฮเงยขึ้นมามองหน้าเขาอย่างสงสัย



  ดงโฮลอบยิ้มร้าย ก่อนจะจับท่อนขาของเด็กชายให้แยกออกจากกัน เนื่องจากการสังเกตของเขาพบว่าแดฮวีดูเหมือนจะมีแผลที่ต้นขาด้านในด้วย เด็กชายที่จู่ๆก็โดนมองใกล้ๆแบบนั้น รีบเบือนใบหน้าที่ร้อนผ่าวขึ้นมาของตัวเองไปทางอื่นทันที แต่ก็อีกแล้วที่ดงโฮเชยคางของเขาให้กลับมามองจ้องดวงตาร้ายๆนั้นอย่างไม่คิดจะปล่อยให้เป็นอิสระบ้าง



  “ได้แผลตรงนั้น คงเจ็บน่าดู” ดงโฮพูดพลางหัวเราะในลำคอ



  “ม..ไม่ใช่ตรงนั้น! แค่ใกล้ๆหว่างขาต่างหาก”



  “ก็ได้ครับเด็กดี” ดงโฮเอ่ยปัดอย่างยอมแพ้ “อดทนหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวจะทำแผลให้”



  “ท..ท่านี้หรอ”



  “ก็ต้องท่านี้สิ” ดงโฮสวนกลับด้วยรอยยิ้มกริ่ม “แผลมันอยู่ตรงนั้น ถ้าจะทำแบบสะดวกๆ ก็ต้องท่านี้แหละ”

  


  ชายหนุ่มยักคิ้วเข้มพลางยิ้มขำ เมื่อเห็นว่าแดฮวีแสดงท่าทางดื้อๆผ่านทางดวงตาคู่สวยกลับมาให้ทันที เด็กตัวน้อยกัดริมฝีปากสีเชอร์รี่ของตัวเอง พร้อมกับสะบัดหน้าหนีไปอย่างเด็กที่กำลังงอนเพราะไม่สามารถเถียงสู้ได้



  ดงโฮถูกสะกดสายตาไว้โดยใบหน้าของเด็กที่กำลังกระฟัดกระเฟียดอย่างไม่รู้ตัวอีกครั้ง พวงแก้มสีเลือดฝาดของเด็กตัวน้อยดูจะน่ารักเป็นพิเศษยามที่เขินอายเพราะเขา ยิ่งเมื่อแดฮวีหันกลับมามองคล้ายๆกับสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่เริ่มทำแผลสักที ดวงตากลมโตที่ตวัดมองเขา.. มันก็ยิ่งดูน่าหลงใหล



  “รอก่อน เดี๋ยวจะไปหยิบอุปกรณ์มาทำแผลให้” คุณหมอหนุ่มพูดขึ้นเมื่อในที่สุดเขาก็รู้ตัวว่าควรทำอะไร



   เด็กชายพยักหน้าตอบรับแบบขอไปที ดวงตากลมโตไร้เดียงสาที่แอบแฝงความนึกสนุก เริ่มจดจ้องคุณหมอหนุ่มที่ลุกขึ้นจากเตียงจวบจนกระทั่งเขาเดินออกไปจากห้องเพื่อหยิบอุปกรณ์ปฐมพยาบาล ก่อนที่เด็กจอมดื้อคนนี้จะแอบลอบยิ้มน้อยๆ แล้วเอื้อมไปหยิบลูกอมรสโปรดของตนมาไว้ในมือ



  พอดีกับตอนที่คุณหมอเดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวทึบๆ ชายหนุ่มเดินมาด้วยท่าทางทะมัดทะแมงและคล่องแคล่ว ดงโฮวางกล่องในมือไว้ที่ปลายเท้าของแดฮวีเป็นอย่างแรกหลังจากที่เขาเดินกลับมานั่งบนเตียง ก่อนที่ชายหนุ่มจะเงยหน้าขึ้นมองเด็กชาย เนื่องจากได้ยินเสียงน่ารำคาญบางอย่างเข้า



  “ทำไมหรอครับ” แดฮวีมองเขากลับด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ มือเล็กๆยังคงยุ่งอยู่กับการแกะห่อลูกอม แต่สามารถใช้สายตาขี้เล่นช้อนมองเขาได้ในเวลาเดียวกัน



  ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกถึงรอยยิ้มที่แปลกไปของเด็กตัวน้อย เขาเผลอเลื่อนมองหน้าท้องขาวของแดฮวี เพราะเสื้อยืดตัวยาวมันร่นลงไปจนสามารถมองเห็นขอบกางเกงในได้เสียแล้ว คงมาจากการที่แดฮวีขยับขาเรียวไปมาน้อยๆเวลาแกะห่อลูกอม และการกระทำแบบนั้นมันทำให้เขาเสียสมาธิจริงๆ



  “ไม่มีอะไร” ดงโฮตอบปัดทันที ก่อนจะคว้าแว่นขึ้นมาใส่ และเขยิบเข้าไปใกล้กับเด็กน้อยมากขึ้น



  “ใส่แว่นด้วยหรอครับ?” แดฮวีเอ่ยถามเสียงใส พลางเขยิบเข้าไปจ้องใกล้ๆ



  “ขี้สงสัยเหลือเกินนะ”



  ดงโฮตัดบทเสียงต่ำ นัยต์ตาสีน้ำตาลภายใต้กรอบแว่นจ้องตาเด็กชายอย่างอดทน แต่เด็กตัวน้อยกลับกลายเป็นอมยิ้มหวานพลางดูดลูกอมในปากต่อหน้าเขาแทน



  ผมรู้สึกถึงความสนุกและความท้าทายออกมาจากดวงตาคู่นี้ เด็กน้อยอมลูกอมอย่างเชื่องช้าราวกับกำลังเชิญชวนผมอยู่  แดฮวีดูเหมือนจะขำเสียด้วยซ้ำเมื่อเห็นผมนิ่งไปยามที่ดวงตาของเราสอดประสานกัน จนเมื่อเรียวขาเล็กเริ่มแหวกออกมากขึ้นทีละน้อย  สุดท้ายผมก็อดก้มมองบาดแผลสีม่วงคล้ำบริเวณต้นขาด้านในอีกครั้งไม่ได้



  “จะเริ่มทำแผลยังครับ”



  “อ๊ะ! เบาๆหน่อยสิครับ” แดฮวีโวยวายเสียงสั่น เมื่อดงโฮโอบต้นขาของเขาแล้วดึงเข้าไปหาตัวอย่างรวดเร็ว ซึ่งเมื่อเขาโวยวายออกไป กลับกลายเป็นยิ่งทำให้คุณหมอยิ้มร้ายมากกว่าเดิมเสียอีก



  “คราวหลังก็ระวังหน่อย” ดงโฮเอ่ยเตือนเสียงนิ่ง พร้อมกับวางแผ่นเจลสีฟ้าเย็นๆลงบริเวณหว่างขาของเด็กชาย คุณหมอใช้ฝ่ามือกดมันไว้ตรงบริเวณแผลฟกช้ำ ก่อนเงยมองหน้าเด็กชายที่กำลังก้มมองอย่างกังวลอยู่ตลอดการประคบเย็น ทำให้สายตาของพวกเขาสอดประสานกันโดยไม่ได้ตั้งใจ



  ใบหน้าของเด็กที่กังวลจนปิดไม่มิดดูน่ารัก และแทบไม่เหลือเค้าเด็กชายจอมดื้ออีก คุณหมอหนุ่มหลุดอมยิ้มเพราะใบหน้าซีดๆของแดฮวีอีกจนได้ โดยเขายกมืออีกข้างขึ้นลูบหัวเด็กชาย แต่ก็ยังแอบเลื่อนมือลงมาจนถึงช่วงไหปลาร้าที่ชัดเจนสวยงามแบบแนบเนียน



  “เดี๋ยวผมจับมันไว้เองก็ได้”



  “โอเค” ดงโฮพยักหน้ารับน้อยๆ “แล้วนี่ได้นอนบ้างหรือยัง”



  “เดี๋ยวจะนอนแล้ว”



  “นี่แสดงว่านอนช่วงกลางวันแทนกลางคืนใช่ไหม”



  “ครับ” แดฮวีพยักหน้าจนผมหน้าม้าสีดำสั่นไปมา “เดี๋ยวจะนอนแล้ว”



  เด็กชายเอ่ยตอบ พร้อมกับก้มมองแผลของตัวเองอีกรอบหนึ่ง แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมามองคนที่ตนเอ่ยถามด้วยแววตาที่เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่ก็ยังชั่งใจไม่รู้ว่าควรถามไปดีหรือไม่ ซึ่งแน่นอนว่าดงโฮดูมันออก และเลือกที่จะเป็นฝ่ายเริ่มถามออกไปแทน



  “มีอะไร”



  “อ..เอ่อ” แดฮวีอ้ำอึ้ง คุณหมอหนุ่มจึงกลายเป็นฝ่ายคะยั้นคะยอบ้าง



  “เด็กน้อย ไม่ต้องอ้ำอึ้งหรอก ตอนนี้มันก็มีแค่ฉันที่เธอสามารถคุยได้ เพราะดูแล้วเธอคงไม่เลือกคุยกับคุณป้าแกหรอกใช่ไหม ช้าออกขนาดนั้น”



  “ไปว่าคุณป้าแกอีก” แดฮวีส่ายหน้าไปมายามดงโฮเริ่มพูดจาเหยียดๆแบบนั้น



  “ตกลงจะถามว่าอะไร”



  “ผมเบื่อ ผมนอนไม่หลับ”



  “ก็แค่นั้น”



  เด็กน้อยหน้าเจื่อนลงเมื่อดงโฮตอบกลับมาแบบไม่ค่อยใส่ใจ ชายหนุ่มที่มองอยู่ก่อนรับรู้ปฏิกิริยานั้นได้ดีเนื่องจากเขาแอบเหลือบมองอยู่ตลอด ใบหน้าของเด็กตัวน้อยตอนนี้ดูจะเซ็งสุดๆ บวกกับการกระพริบตาปริบๆจนปรอยหน้าม้าที่ปรกตาขยับไปมา มันเหมือนจะทำให้เขาคิดได้ว่าจริงๆแล้วแดฮวีก็เป็นเพียงเด็กตัวเล็กๆที่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่แค่ในบ้านอย่างหลบๆซ่อนๆ



  คุณหมอหนุ่มในเชิ้ตขาวยื่นมือไปเชยคางมนขึ้นน้อยๆ ก่อนจะเกลี่ยผมหน้าม้าที่มันปรกดวงตาสวยไปทัดหูอีกครั้ง ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รำคาญเส้นผมที่มันปิดบังดวงตาคู่สวยนี้นัก อาจเพราะดวงตาที่เหมือนตุ๊กตานี้น่ามองเสียจนเขาอยากจะมองอีกครั้งและอีกครั้ง แบบนี้ไปเรื่อยๆ



  “ฉันว่าจะอ่านหนังสือพอดี เดี๋ยวจะมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วกัน” ดงโฮตัดบท



  ผมยอมรับว่าผมไม่รู้จะเอาสมาธิจากไหนมาอ่านหนังสือให้จบหนึ่งหน้าได้



  เด็กชายบนที่นอนในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงในตัวจิ๋วสีเทา ยังเอาแต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาเสียจนเสื้อมันร่นขึ้นจนเห็นหน้าท้องเนียน แดฮวีกำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือการ์ตูนเล่มหนึ่ง โดยนอนคว่ำพลางตีขาไปมาอย่างสนุกสนาน และมีบางครั้งที่เด็กคนนี้มาวอแวกับผมเนื่องจากเริ่มเบื่อ โดยการเอ่ยเรียกชื่อไปพร้อมกับเลื้อยตัวบนเตียงอย่างเชื่องช้า



  ทุกท่วงท่าที่ผมมองเลยหนังสือในมือของผมไปที่เตียง ดวงตาคู่หวานยังจับจ้องผมอย่างไร้เดียงสา ในมือของแดฮวีถือหนังสือการ์ตูนเล่มเล็กๆพอดีมือ ผมมองเลื่อนลงไปจนถึงช่วงแผ่นหลังเนียนที่แอ่นโค้งเป็นทรวดทรงสวย  และมองไล่ลงไปอีก.. จนเห็นบั้นท้ายกลมที่มีกางเกงในสีเทาตัวจิ๋วสวมทับไว้



  “คุณดงโฮครับ”



  “....”



  “คุณหมอดงโฮครับ” แดฮวีเอ่ยเรียกซ้ำ



  ดงโฮสะดุ้งเมื่อโดนเรียกรอบสอง ก่อนสะบัดหน้าไปมาเพื่อเรียกสติตัวเองกลับคืน ชายหนุ่มวางหนังสือการแพทย์ลงบนตัก พลางถอดแว่นออกแล้วบีบสันจมูกเพื่อคลายความตึงเครียดเพียงสั้นๆ แล้วจึงค่อยเงยหน้ามามองคนเรียก ที่ตอนนี้ก็ยังคงอยู่ในท่าชวนมองแบบนั้นเหมือมเดิม



  “ผมเบื่อ..”



  “แล้วทำไมไม่นอนสักที เห็นอ่านหนังสือนั่นมานานแล้วนะ”



  “ก็เพราะตื่นเต้นที่มีคนมาอยู่ด้วยไง เลยนอนไม่หลับอ่ะ”



  “งั้นเอาไงล่ะ” ดงโฮถามพลางลุกเดินไปที่เตียง เด็กชายที่นอนคว่ำอยู่ช้อนตามองตามจนกระทั่งชายหนุ่มมาหยุดตรงหน้าเขา “ให้ฉันออกไปก็ได้นะแดฮวี”



  “ไม่เอา” แดฮวีรีบท้วง “ผมอยากไปนั่งอ่านหนังสือด้วย ตรงโซฟาข้างๆคุณหมอน่ะ”



  “ก็มาสิ ไม่มีใครห้าม”



  “เป็นคนดูแลก็มาพยุงหน่อยสิครับ” แดฮวีตวัดมองอย่างเอาแต่ใจ ตามด้วยลุกขึ้นนั่งพลางกวักนิ้วเรียกชายหนุ่มให้เขยิบมาใกล้ ดงโฮหรี่ตามองท่าทางดื้อๆนี่อย่างตลกขบขัน แต่ก็ยอมยื่นมือให้แดฮวีจับแต่โดยดี



  “แล้วนี่ทำไมไม่ชอบใส่กางเกง” ดงโฮดึงแขนเล็กของเด็กมาใกล้ตัวทันทีที่แดฮวีลุกขึ้นจนร่างผอมเซมากระแทกหน้าอกของเขา ชายหนุ่มตวัดรวบเอวบางไม่ให้เขยิบหนีไป ก่อนจะก้มหน้ามาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มพราย



   “ไม่อยากใส่” เด็กตาใสแจ๋วเอ่ยตอบแบบงอนๆ



  “ถ้างั้น..” ดงโฮยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้พวงแก้มใส แล้วค่อยๆเลื่อนมากระซิบที่ข้างหูของเด็กชาย “ถ้าฉันเกิดทำอะไรขึ้นมาจริงๆ เธอจะไม่ว่ากันใช่ไหม”



  ชายหนุ่มเอ่ยเสียงกระเส่าพลางเริ่มคลอเคลียไปตามโครงหน้าของแดฮวี จนเขาได้ยินเสียงครางท้วงของเด็กชายคลอมาเบาๆ เสียงที่เหมือนลูกแมวตัวน้อยๆทำให้เขาเผลอยกยิ้มอย่างพอใจ.. ดงโฮเลื่อนมือลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลัง และสุดท้ายมือของเขาก็เลื่อนลงไปถึงบั้นท้ายนุ่มอย่างไม่รู้ตัว



  “คุณดงโฮ..” แดฮวีช้อนตามองผู้ชายที่โอบกอดเขา พลางเอ่ยเรียกด้วยเสียงเบาหวิว



  “ว่าไงเด็กดี” ดงโฮขานรับยิ้มๆ



  “ให้ผมเขย่งด้วยเลยไหมครับ” แดฮวีอมยิ้มอายๆ เมื่อพอพูดไปแล้ว คุณหมอหนุ่มก็หัวเราะในลำคอด้วยใบหน้ามีความสุขเสียจนดวงตาขีดเป็นเส้น



  “น่ารักจริงๆ” ดงโฮลูบกลุ่มผมของเด็กชายอย่างทะนุถนอม “คงเหงาน่าดูเลยสิ ที่ต้องอยู่แต่ในบ้านแบบนี้มาตลอดสามปี หลังจากนี้เรามาทำอะไรสนุกๆกันดีกว่า โอเคไหมเด็กน้อย”



  “โอ้..ได้สิ ผมอยากทำอะไรแบบนั้นอยู่แล้ว” แดฮวีตอบรับด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตฉายแววคาดหวังในตัวผู้ชายตรงหน้าอย่างแรงกล้า ก่อนจะเอื้อมมือเล็กไปดึงคอเสื้อของดงโฮ ให้ใบหน้าของชายหนุ่มเข้ามาใกล้ตน



  นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นใบหน้าของแดฮวีใกล้แบบนี้ ลมหายใจอุ่นๆที่รดใบหน้ากันและกัน เหมือนกำลังปลุกความต้องการบางอย่างในตัวผมอยู่ทุกวินาที ผมคิดว่าเรื่องราวที่เรากำลังเผชิญ คงมีอะไรมากกว่าที่เราคิดเสียแล้ว



  ผมว่าทุกคนคงดูออก ว่าแดฮวีเป็นเด็กที่มีความคิดเป็นของตัวเองชัดเจน



  “คุณดงโฮ..” แดฮวีเขย่งขึ้นมากระซิบที่ข้างหูของผม

  “ผมหวังว่าคุณจะช่วยผมออกไปจากที่นี่ได้นะครับ”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

247 ความคิดเห็น

  1. #244 tawanrat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 15:07
    น้องงงงงงงงงงงง เอ้ยยยยย ร้ายยยย
    #244
    0
  2. #201 Vieux (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 12:17
    ไม่ธรรมดานะจ้ะ คูณณณณณ
    #201
    0
  3. #182 gatchan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 05:42
    แดฮวีรูกกกกกกร้ายมาก ยั่วหมอเก่งมาก แม่ชอบค่ะ555555555555
    #182
    0
  4. #181 gatchan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 05:42
    แดฮวีรูกกกกกกร้ายมาก ยั่วหมอเก่งมาก แม่ชอบค่ะ555555555555
    #181
    0
  5. #176 M.Choc_Parfait (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 14:16
    โอ๊ยตายย บรรยายถึงแดฮวีทีฉันคิดดีไม่ได้เลยย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 ตุลาคม 2560 / 14:16
    #176
    0
  6. #171 Jhw'  (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:33
    เอ๋ ทำไมน้องต้องอยากออกจากบ้านนี้ล่ะ หนีพี่มินหรอ หรือยังไง
    #171
    0
  7. #162 maybee23 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 14:53
    คนพี่แอบร้าย คนน้องแอบอ่อย แบบนี้เรียกแอบได้ไหมอะ เห็นภาพชัดมาก55555555
    #162
    0
  8. #116 zezenana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 07:53
    อร๊ายคุณหมอร้ายนะคะเนี่ย เด็กช่างยั่ว
    #116
    0
  9. #91 _nnnnumx_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 21:01
    กรี๊ดดดดดดดดดดิฉันหมดเลือดไปเป็นถุงกับฉากดูแผลฮืออออออออออ
    คุณดงโฮค่ะทำไมดูเป็นคนเจ้าเล่ห์แบบนี้อ่ะแงงงใจบางกับบทนี้
    น้องจ๋านี้ก็ดูดื้อไม่เบาเลยน่าจะซนพอตัวแต่แบบลุคน้องตนนี้ทำให้เราอยากเข้าไปสิงคุณดงโฮมากๆเลยค่ะ
    อีกไม่นานก็คงต้องไปกินข้าวผัดกับโอเลี้ยงในคุกล่ะค่ะ;.....;
    #91
    0
  10. #89 maya93 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 22:47
    กรี๊ดดด เรื่องมันเป็นมายังไงงง
    #89
    0
  11. #87 KJH9794 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 20:41
    จะเป็นลมกับฉากทำแผล ฮื่อออออ ทำไมแดฮวีถึงบอกให้พาออกไปจากที่นี่ ที่นี่ต้องมีอะไรแน่ๆ...
    #87
    0
  12. #82 Lutusss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 08:57
    โอ้ย มันน่านัก
    #82
    0
  13. #61 Krisfann (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 09:21
    เขินระดับสิบ แงง เค้าอ่อยกัน
    #61
    0
  14. #60 *~Park_JaeWon~* (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 23:49
    เด็กขี้อ่อยอ่ะ แต่คุณหมอนี่สงสัยอยากเข้าคุก 555555
    #60
    0
  15. #59 พัลรยง. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 07:37
    เป็นเรื่องที่แม้จะไม่มีฉากงู้นงี้แต่อ่านแล้วรู้สึกพอร์นมากค่ะ แง ร้อนแรงในทุกประโยคเยย
    #59
    0
  16. #58 hmatam_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 05:27
    ยัยน้องงงงงงงง ตัวแค่นี้ร้อนแรงเว่ออออ
    #58
    0
  17. #56 mayrinjj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 02:47
    อ๊ากกก ขอคัทค่ะ-.,-
    #56
    0
  18. #55 Aiaika (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 01:53
    จะบ้าตาย ฮือ
    #55
    0
  19. #54 som♡ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 23:40
    โอ้ยยย ยัยน้องอ้อยมากกก
    #54
    0
  20. #53 Love~N (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 23:09
    อยากจับยัยน้องมาตีก้นๆๆๆๆ อ้อยนักกกก55555555
    #53
    0
  21. #52 PPN. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 22:11
    กรี้ดดดด ตื่นเต้น ลุ้นไปหมด ฮื่อ
    #52
    0
  22. #51 amonrat32 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 22:07
    งื้อออ ให้ตายเหอะะะ ทำไมเค้าร้ายกาจกันยังงี้ล้ะคร่าาาา งื้ออออ คนอ่านอย่างเราก็เขิลเด้อ._. แหมะ สงสัยเราต้องเตรียมโอเลี้ยงไว้ให้คุมหมอกันด้วยนะคะ.//.
    #51
    0
  23. #50 BearbabyBear (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 21:10
    หว่ายยยย คัทจงมา5555555
    #50
    0
  24. #49 zmgebob (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 20:52
    เหมือนตัวจะระเบิดทุกช่วงเวลา 555555555555
    #49
    0
  25. #48 npsn1996 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 20:41
    พล็อตดีมาก เรื่องแรกเลยที่เราเคยอ่านแบบนี้ รออ่านนะคะ ... มันต้องมีncแน่ๆเลย 555555
    #48
    0