Something with Alun

โดย Eski

ยอดวิวรวม

86

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


86

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


4
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 ม.ค. 65 / 01:28 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

 

 

 

 

 

 

Before I'm alone

 

 

 

 

 

 

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ม.ค. 65 / 01:28


 

Name: Something with Alun

Genre: Love story (Y? let's read it!)

Writer: Eski

While listening to #AfterDark - Mr. Kitty

ไรท์แต่งเรื่องนี้ตอนอินกับอะไรบางอย่างและฟังเพลงไปด้วยค่ะ

----------

 

 

Something with Alun

28/01/2022

 

 

        ผมจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเริ่มนอนดึกติดต่อกันหลายคืนจนกลายเป็นเรื่องปกติมาตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่ามันไม่ใช่กิจวัตรที่ดีเลยซักนิด

 

        หนึ่งคือการนอนดึกมันไม่ดีต่อสุขภาพ สองคือโดนพ่อบ่น และสามคือยิ่งดึก ในหัวของผมก็ยิ่งวุ่นวาย

 

        ที่จริง ถ้าหากว่าผมหัดยอมรับความจริงซะบ้าง ผมอาจจะไม่ต้องมานอนคิดมากแบบนี้ก็ได้

 

        "นอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีสอบนะเฮ่ย"

 

        อลัน เพื่อนสนิทของผม ที่คืนนี้หอบเสื้อผ้ากับเลคเชอร์อาจารย์มานอนค้างบ้านผมสั่งเสียงดุ ดุตายแหละ มันเนี่ยแหละคนที่ทำให้ผมต้องนอนกลุ้มใจอยู่ได้ทุกวันทุกคืน โดยเฉพาะช่วงนี้น่ะนะ

 

        "ก็แค่ควิซป่ะวะ" ผมตอบกลับ แต่ก็ยอมปิดหน้าจอมือถือเพื่อหันไปคุยกับเขา

 

        "แต่เป็นควิซสิบคะแนนเชียวนะครับ ใช้คำว่าแค่ไม่ได้นะครับ คุณเอ็ดมันด์"

    
 

        "ไอเนิร์ดเอ้ย"

 

        "เออ อยากเรียกคนที่ทำคะแนนพอแค่ผ่านตลอดแบบฉันว่าเนิร์ดก็ตามใจแกเหอะ ไอมาตรฐานต่ำ" มันว่าแล้วพลิกตัวนอนไปอีกทาง ผมเป็นเพื่อนกับอลันมานานจนรู้ไส้รู้พุงของมันทุกอย่าง ผมเลยไม่เข้าใจเลยว่าทำไม 'เฟลิเชีย' สาวที่ผมแอบชอบถึงได้ชอบมัน จนเธอมาสารภาพรัก ตอนที่ผมกำลังคิดจะบอกมันพอดี ตอนนั้นอลันหันมาส่งซิกขอความเห็นผมด้วยซ้ำว่าจะยอมตกลงคบกับเธอดีมั้ย ด้วยความที่ไม่อยากหน้าแตก ผมเลยบอกให้แล้วแต่มันจะตัดสินใจ 

 

        และแน่นอนว่าอลันมันตอบตกลง ผมเลยต้องมานอนคิดมากแบบนี้ทุกคืนยังไงล่ะ!

 

        "อลัน"

 

        "อะไร?" มันตอบผมเสียงอ้อแอ้

 

        "เฟลิเชียอ่ะ เป็นแฟนคนแรกของแกใช่ป่ะ"

 

        อลันเงียบไปซักพัก เขาพลิกตัวกลับมาหาผม "อืม แกก็รู้ว่าฉันเคยคบกับใครที่ไหน วันๆ นึงก็มีแต่แกนั่นแหละที่ฉันขลุกอยู่ด้วย"

 

        ก็จริงของมัน แล้วผมจะถามทำไมเนี่ย?

 

        "ทำไม? เห็นฉันมีแฟนแล้ว กลัวเหงาอ่ะดิ๊"

 

        "เออ เหงาแน่ และก็หายรำคาญด้วย"

 

        "ปากเก่งงง อย่าให้เห็นว่ามานอนร้องไห้คนเดียวนะ"

 

        "นอนร้องไห้คนเดียวอะไรล่ะ ฉันสิบเจ็ดแล้วนะโว๊ย!" ทุกวันนี้ก็แค่นอนคิดแบบหงุดหงิด ไม่เคยถึงขั้นได้เสียน้ำตาหรอก

 

        "แล้วไง อายุเท่าไหร่ก็เศร้าได้ป่ะวะ เอาน่า งั้นทำไมแกไม่ลองมีแฟนดูซักคนล่ะ จะได้ไม่เหงา"

 

        ก็แกเพิ่งคาบคนที่ฉันอยากเป็นแฟนด้วยไปไง ไอห่าน!

 

        "นี่แกมีแฟนไว้แก้เหงาอย่างเดียวรึไงฮะ"

 

        "เปล่าซะหน่อย อย่าพูดให้ฉันดูแย่ดิ"

 

        "ก็แกแย่จริงๆ อ่ะ รึแกจะเถียง"

 

        "ปากเก่งจริงนะ มาให้ป๋าสั่งสอนหน่อยซิ!"

 

        "ไม่! อย่านะ! อลัน! อลัน! ฮ่าๆๆๆ" ผมหัวเราะลั่นเพราะอลันปีนขึ้นมาคร่อมและจี้เอวผมยับเลย แต่จี้ไปจี้มาอยู่ดีๆ หมอนี่ก็ทำหน้าซีเรียสใส่ผมซะงั้น

 

        "นายไม่เสียใจใช่มั้ยที่ฉันตกลงคบกับเฟลิเชีย?"

 

        เสียใจ? นี่อลันรู้เหรอว่าผมชอบเฟลิเชียอยู่?

 

        เฮ้อ แต่ในเมื่อสองคนนี้ตกลงเป็นแฟนกันแล้ว และเธอก็ดูจะชอบอลันมากๆ แล้วทำไมผมถึงจะต้องไปทำลายความสุขของคนที่ผมรู้สึกดีด้วยทั้งสองคนล่ะ คนรักน่ะ ถ้าพลาดคนนี้ เดี๋ยวก็หาใหม่ได้ จริงมะ

 

        "เสียใจอะไรเล่า ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า แกน่ะคิดมากเกินไปแล้ว" ผมสบตาอลันและยิ้มตอบเขาอย่างจริงใจ "มา ลงมานอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีสอบแต่เช้าไม่ใช่เหรอ"

 

        "แน่ใจนะ?"

 

        "เออ! จะไม่แน่ใจอะไรล่ะ มาๆ ลงมาได้แล้ว ตัวแกไม่ใช่เบาๆ มันหนักนะเว่ย" ผมฟัดเหวี่ยงจนอลันลงกลับไปนอนที่เดิมจนได้ แค่นี้ผมยังเหนื่อยเลย ให้ตายเถอะ มาคิดดูให้ดีๆ แล้ว ที่เฟลิเชียชอบอลัน อาจจะเป็นเพราะความสูงกับความแข็งแรงของมันก็ได้

 

        ไม่น่า 'ก็ได้' แต่ 'ใช่' เลยแหละ

 

 

 

 

 

        .

 

 

 

 

 

        การสอบควิซผ่านพ้นไปได้ด้วยดีสมกับที่ผมกับอลันใช้วิชาวันไนท์มิราเคิ้ลกันเมื่อคืน ถึงทำไม่ได้หมดทุกข้อ แต่ก็ทำไปได้หลายข้อจนอุ่นใจได้ในระดับนึง แค่นี้ผมกับมันก็สบายใจแล้ว แต่อารมณ์ดีได้ไม่เท่าไหร่ ก็มีอะไรมาทำให้ผมปวดขมับตุ๊บๆ จนได้

 

        "อลัน ฉันทำคุกกี้มาให้เธอน่ะ อ้าปากสิ เดี๋ยวฉันป้อน" ครับ เฟลิเชียเอง ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ส่วนตัวผมน่ะเหรอ รู้สึกเหมือนไกลมาก ทั้งที่นั่งอยู่ตรงข้าม คือเฟลิเซียกับเพื่อนสาวของเธอมานั่งกินมื้อเที่ยงด้วยที่โต๊ะที่ผมกับอลันนั่งด้วยกันอยู่เป็นประจำน่ะ มันก็เลยเป็นอย่างที่เห็น

 

        "ขอบใจนะ แต่ไม่เป็นไรอ่ะ ฉันอยากกินมื้อเที่ยงให้เสร็จก่อน"

 

        แน่ะ! ไอนี่ มันเล่นตัวอะไรเนี่ย แฟนมันทั้งคนกำลังจะป้อนขนมที่ทำมาเองกับมือให้เลยนะเว่ย ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เจ้าบื้อ!

 

        "อะ ฮื่ม" ผมส่งเสียงกับสายตาเป็นสัญญาณให้มันรีบหันไปรับไมตรีจากเฟลิเชียเดี๋ยวนี้

 

        "เอ็ดมันด์ เป็นอะไร ไก่ติดคอเหรอ? อ่ะนี่ กินน้ำสิ"

 

        ติดคอบ้านแกสิ! แล้วนี่ยื่นน้ำมาให้ผมใหญ่ ตกลงนี่ผมรึเฟลิเชียที่เป็นแฟนของมันกันแน่เนี่ย!?

 

        "อา ใช่ รีบกินไปหน่อยน่ะ" ผมหยิบแก้วน้ำมาดื่มอย่างยอมจำนนต่อความโง่หน้าซื่อตาใสของเพื่อนตัวเอง ผมละกลุ้ม

 

        "ดีขึ้นรึยัง?" มันใช่เวลามาห่วงเพื่อนมั้ย!

 

        "ดีแล้ว เอ่อ ฉันอิ่มแล้วน่ะ อยากไปเข้าห้องน้ำด้วย เจอกันในห้องเรียนนะ" ผมหันไปบอกอลันตอนท้าย ก่อนจะรีบลุกออกมาทั้งที่ได้ยินเสียงมันเรียก ผมแค่คิดว่าต้องออกไปให้ไกลจากรัศมีของอลันกับเฟลิเชียให้เร็วที่สุด ไม่อย่างงั้นมันคงไม่ได้สนใจแฟนมันซักที มัวแต่ทำเป็นห่วงผมอยู่ได้

 

        มันคงเขินเพราะเพิ่งมีแฟนกับเค้าคนแรกเลยทำตัวไม่ถูกล่ะมั้ง แต่เดี๋ยวพอชินๆ ไป มันก็จะตีตัวออกห่างจากผมเอง ไม่เชื่อก็คอยดูสิ 

 

 

 

 

 

        .

 

 

 

 

 

        หนึ่งเดือนต่อมา ผมค้นพบว่าการที่อลันเพื่อนรักเพื่อนร้ายของผมมีแฟน ไม่ได้ทำให้ความสนิท ความสัมพันธ์ หรือการใช้เวลาร่วมกันของผมกับมันเปลี่ยนไปเลยซักที ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมจนผมแปลกใจ จนผมเกือบลืมไปแล้วว่ามันมีแฟน

 

        "มาทำไมเนี่ย?" ผมถามตอนไปเปิดประตูหน้าบ้านรับอลันในบ่ายวันเสาร์

 

        "อะไร ฉันก็มาของฉันปกติ แกหงุดหงิดอะไร?"

 

        "ฉันรู้โว๊ย แต่วันนี้วันเกิดเฟลิเชีย แกควรไปอยู่กับเธอ" ผมทำหน้าเบื่อโลก (เบื่อมันนั่นแหละ) พลางเดินนำเข้ามาในบ้าน

 

        "เอ้าเหรอ ฉันเพิ่งรู้" แม่มเอ้ย! ผมล่ะสงสารเฟลิเชียจริงๆ นะ ที่มาหลงมาชอบคนที่นอกจากจะเซ่อซ่า เฉยชา แถมยังไม่เคยใส่ใจอย่างหมอนี่เนี่ย!

 

        "ถามจริงๆ เถอะนะ อลัน นี่แกยังอยากคบกับเฟลิเชียอยู่รึเปล่า ถ้าแกไม่ชอบเธอ แกก็ควรปล่อยเธอไปนะ"

 

        "แกคิดว่างั้นเหรอ?"

 

        "เออ ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันก็คงคิดแบบนั้นแหละ"

 

        "แต่ถ้าเป็นแก ฉันจะไม่มีวันทำให้แกคิดแบบนั้น"

 

        "อะไรนะ?" เดี๋ยวก่อน อะไร หมอนี่หมายความว่าไง?

 

        ห้องนั่งเล่นบ้านผมตกอยู่ในความเงียบทันที ผมคิดอะไรไม่ออก รู้สึกโง่ขึ้นมาแบบที่ไม่ควรจะเป็น

 

        "อลัน...เพื่อนกับแฟนน่ะ มันไม่เหมือนกันนะ"

 

        "แต่ฉันว่าเหมือน ถ้าสองอย่างนั้นมันหมายถึงแก"

 

        ฮะ?

 

        "อลัน...!"

 

        ตลอดชีวิตนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าตัวเองสูญเสียเพื่อนสนิทของตัวเองไป ไม่ใช่ด้วยเรื่องบาดหมาง ไม่ใช่เพราะว่าคนอื่น แต่เป็นเพราะว่า...ริมฝีปากคู่นั้นที่แนบชิดลงมาบนริมฝีปากของผม

 

        "เอ็ดมันด์" ผมได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองเมื่ออีกฝ่ายละริมฝีปากออกไป ผมมองเห็นทั้งความรู้สึกผิด ความเว้าวอน และความหวังรวมอยู่ในดวงตาสีเขียวคู่นั้นที่ผมคุ้นเคยมาตลอดหลายปี 

 

        อลันชอบผม
 
 

        "อลัน"
 
 

        แล้วผมล่ะ รู้สึกกับมันยังไง?
 


 


 


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

×