( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 28 : DANGER : Chapter 28 :: THE END ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61

B
E
R
L
I
N




































































    "ยุนกิ?"    เสียงใสเอ่ยเรียกชื่อคนรักเบาๆเพราะคุณพึ่งตื่นนอนเลยให้ร่างกายฟื้นตัวยังไม่ได้เต็มที่




    "หายไปไหนนะ?"    เอ่ยชื่อออกไปแต่กลับได้ความเงียบกลับมาแทนคำตอบ แถมในห้องนี้ไฟก็ยังไม่เปิดอีกด้วย ทำไมเค้าไม่เปิดไฟ แล้วตอนนี้ยุนกิหายไปไหน ปกติจะเห็นนั่งอ่านหนังสืออยู่มุมห้องหนิ..มิหนำซ้ำบ้านก็เกิดเงียบผิดปกติอีกซะด้วยสิ  ทุกคนหายไปไหนหมด?












    ใจไม่ดีเลยแฮะ












    เท้าเล็กแตะสัมผัสลงพื้นห้องอันเย็นเฉียบ คุณหย่อนขาลงจากเตียงพร้อมที่จะลุกเดินออกไปจากห้อง








    แต่ทว่า...








    "เฮือก!! นายเป็นใคร!?"    ร่างเล็กยังไม่พ้นลงจากเตียง แต่จู่ๆสายตาของคุณก็เหลือบไปเห็นเงาดำสลัวๆยืนอยู่หลังม่าน เงาคล้ายๆผู้ชาย รูปร่างใหญ่พอสมควร แขนขาที่ยาวจนน่ากลัว..เมื่อคูณเห็นตอนแรกก็นึกว่าเป็นยุนกิ..แต่ไม่ใช่  นั่นไม่ใช่ยุนกิ








    เงาดำตนนั้น..รูปร่างคล้ายยมทูต

























    " !!!! "   ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดมากเกี่ยวกับข่าวของแดเนียล..ข่าวร้ายที่พบว่าแดเนียลโดยตำรวจจับตาย ร่างของชายหนุ่มที่ไร้วิญญาณ ความบังเอิญที่โดนรุ่นน้องคนสนิทหักหลังและทำให้เค้าตาย...ควานลิน...ควานลินเป็นคนวางแผนทั้งหมดเพื่อให้แดเนียลมอบตัวกับตำรวจในคดีฆ่าคนตาย แต่ทว่าแดเนียลกลับไม่ยอมจนต้องดิ้นรนหนีสุดชีวิต..แต่เชื่อมั้ยล่ะ เวรกรรมมีจริง คนทำชั่วย่อมได้รับผลตอบแทนที่ไม่ค่อยยุติธรรมเสมอ..




    มือบางหยิกแก้มตัวเองแรงๆไปหนึ่งที และปรากฏว่าคุณไม่ได้ฝันแต่คิดมากไปเอง...ให้ตายเถอะ ทำไมช่วงนี้เห็นภาพหลอนบ่อยจัง





    "กี่โมงแล้วเนี่ย..."    ดวงตากลมเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะข้างๆหัวเตียง..เข็มนาฬิกาเดินหน้าไปเรื่อยๆทำให้คุณรู้ว่าตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว

  
     นี่เราหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรอ...



     ติ้ง!....







     เสียงการแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมจอสมาร์ทโฟนที่ปรากฏข้อความน่ารักๆของพี่สาวที่ส่งมาจากต่างประเทศ


     พี่โบราส่งข้อความมาล่ะ:)




      (ข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน)


      พี่โบรา : 'อากาศที่เกาหลีเป็นยังไงบ้างน้องสาว พี่กลัวว่าที่นั่นจะหนาวแล้วเราไม่ดูแลตัวเอง พี่เป็นห่วงเธอนะ(ชื่อคุณ)ดูแลหลานพี่ดีๆด้วยล่ะ^_^'





    "ตอบกลับหน่อยดีกว่า..."




     (ชื่อคุณ) : 'สบายดีค่ะ ไม่ต้องห่วงหนูจะดูแลหลานพี่ให้เป็นอย่างดีเลย'







     ยังไม่อ่าน..แหงล่ะ พี่โบราส่งข้อความมาช่วง1ทุ่มหนิ ตอนนี้ก็3ทุ่มแล้วด้วย ที่ต่างประเทศพี่แกคงนอนแล้วมั้ง...ไม่เป็นไรพรุ่งนี้ค่อยคุยกันใหม่ก็ได้










      "เห้อ~"    ร่างเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะตัดสินใจเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว...ยุนกิที่พึ่งเดินออกมาจากห้องทำงานก็พบว่าเมียสุดที่รักของตนได้เดินเข้าห้องน้ำไปเรียบร้อยแล้ว..อะไรหว่าคนเค้ากะจะเข้ามาเล่นด้วยแท้ๆแต่กลับเดินเข้าห้องน้ำไปซะได้-^-...


      ชั่งเถอะ เดี๋ยวก็ออกมา:)









    23:00 น.   



    ค่ำคืนอันหนาวเหน็บ เป็นอีกวันที่อากาศเย็นๆลงจัดมากพอสมควร แต่อากาศหนาวๆนั้นไม่สามารถทำอะไรคนบนเตียงได้เพราะเครื่องทำความร้อนช่วยชีวิตไว้แท้ๆ แถมยิ่งได้อ้อมกอดอุ่นๆของสามียิ่งรู้สึกดีไปกันใหญ่>.<



    ร่างหนาของชายหนุ่มโอบกอดคนตัวเล็กไว้ใต้อ้อมแขนอย่างเหนียวแน่นและไม่มีท่าทีจะเปลี่ยนท่าหรือปล่อยแม้แต่น้อย...ทั้งสองนอนหลับฝันหวานสร้างความอบอุ่นให้แก่กันเหมือนทุกๆวันที่ผ่านมา และตอนนี้ความสุขทั้งหมดทั้งมวลก็ได้กลับสู่อ้อมกอดของกันและกัน







     เรื่องราวต่างๆคงจบลงแล้วล่ะ...ฝันดี:)

















































    ตื๊ด...ตื๊ด...




    "อืม~"   เสียงหวานครางงัวเงียด้วยความอ่อนล้า สมาร์ทโฟนเครื่องหรูสั่นเสทือนพร้อมเสียงแจ้งเตือนจากนาฬิกาปลุกของคุณ...ตอนนี้มันเตือนแล้วว่าได้เวลาตื่นนอนแล้ว หลังจากที่ทำภารกิจกันใหญ่หลวงมาหมาดๆ


     ร่างบางใต้ชุดนอนตัวบางพลางยันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆก่อนที่จะกวาดสายตากลมๆมองหาสองสิ่งมีชีวิตที่หายไปจากห้อง...







     "คุณยุนกิ?..."    ไร้ซึ่งเสียงคอบรับจากคนที่ต้องการ..เอาอีกแล้ว หายไปอีกแล้ว




    "ยุนจี..."


    ยุนกิ..คุณพาลูกออกไปไหนอีกเนี่ย?








    ใครจะไปรู้ว่าเวลามันชั่งผ่านไปเร็วเหลือเกิน จนตอนนี้คุณได้คลอดลูกสาวตัวน้อยออกมาได้ประมาณ3เดือนได้แล้วล่ะ ยุนกิเองก็เรียนจบแล้วเหลือแค่ต้องเรียนต่อมหาลัยพร้อมทำงานควบคู่กันไป ส่วนคุณเองก็ไม่ได้อยู่นิ่งเฉยพลางแบ่งเบาภาระด้วยการทำงานช่วยยุนกิเท่าที่จะทำได้เพราะพ่อตัวดีไม่ยอมให้คุณเรียนต่อน่ะสิ ปากบอกจะให้อยู่บ้านเลี้ยงลูกอย่างเดียว รวยมากเลี้ยงเมียกับลูกได้-_-


    จ้า...พ่อคนรวย~










    สรุปคือว่าตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว แต่ทว่าไม่มีแดดเลยสักนิด..โชคดีไป ไม่รู้ว่ายุนกิอุ้มลูกออกไปไหนน่ะสิ ขืนออกไปตากแดดล่ะก็มีหวังลูกได้ป่วยแน่ๆ




    ตัวยิ่งเล็กๆอยู่ด้วยสิ






     "เห้อ~ อาบน้ำก่อนก็แล้วกัน:)"    คุณตัดสินใจอาบน้ำเพื่อทำให้ร่างกายสดชื่นหลังจากที่เลี้ยงลูกมาตั้งแต่เช้าจนถึงเที่ยง..ตอนนี้ลูกไม่อยู่ ขอนอนแช่น้ำเย็นๆให้หายเหนื่อยก่อนก็แล้วกัน




    เวลาผ่านไป20นาที ร่างเล็กตุ้มผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำพร้อมกลิ่นกายหอมๆ ด้วยท่าทีอารมณ์ดีที่พึ่งอาบน้ำได้สมใจอยาก...ใช้เวลาอยู่ไม่นานคุณก็แต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยก่อนที่จะเดินลงมาชั้นล่างนั่นก็คือห้องรับแขก









    "เอ๊ะ!?"




    ให้ตายเถอะ นี่มันอะไรเนี่ย...สภาพห้องรับแขกนี่มัน รกซะไม่มี หาที่สะอาดไม่ได้ ฝีมือใครกัน!?




    "เอ่อ ป้าคะ!..."    คุณเหลือบไปเห็นป้าแม่บ้านเดินผ่านมาพอดีเลยส่งเสียงเรียกป้าแกเพื่อจะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น




    "มีอะไรหรอค่ะคุณหนู:)"    หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามผู้เป็นนายพร้อมยิ้มหวานตามมารยาท...ป้าเค้าคงจะรู้เนาะว่าคุณต้องมีคำถามแน่ๆ ถึงได้เรียกมาซะขนาดนี้ ปกติเห็นคุณเรียกแต่ป้าอิม แต่วันนี้ป้าอิมไม่อยู่ เลยไม่มีคนคุยด้วย




    "ของพวกนี้ เป็นของใครหรอคะ?"    นิ้วเล็กชี้ไปที่กองถุงกระดาษ กองถุงพลาสติกมากมายกระจายเต็มโซฟาจนไม่เหลือที่นั่งให้คนอื่นเลยสักนิด..อยากรู้จังใครเป็นคนเอามันมาไว้ที่นี่!?




    "อ่อ...นี่คือของฝากของคุณหนูยุนจีน่ะคะ คุณผู้ชายทั่งหลายซื้อมาฝากแล้วพากันรื้อจนรกรุงรังแบบนี้>_<"    ป้าแม่บ้านได้แต่ยิ้มแห้งๆให้กับความเห่อหลานของพวกแก๊งบังทัน




    คลอดได้3เดือน จนป่านนี้ก็ยังไม่หยุดเห่อหลาน...ผู้ชายพวกนี้มันจริงๆเลย-_-




    "งั้นหรอค่ะ...แล้วคนพวกนั้นหายไปไหนหมด แล้วคุณยุนกิพาหนูยุนจีออกไปไหนหรอค่ะป้า?"    นั่นสิ ตั้งแต่เดินลงมาก็ไม่เจอใครเลยสักคน




    "เอ่อ คุณผู้ชายพาคุณหนูออกไปเล่นที่สระว่ายน้ำหลังบ้านน่ะคะ คือป้ากำลังจะไปเตรียมขนมให้พอดีเลย..."  




    จะบอกให้รู้นะว่า จากป่าหลังบ้านเมื่อตอนนั้นกลายเป็นสวนหย่อมขนาดใหญ่พร้อมสระว่ายน้ำขนาดกลางด้วยฝีมือของยุนกิที่สั่งให้คนงานกวาดผืนป่าบริเวณนี้ให้กลายเป็นสวนโล่งๆ ตกแต่งไปด้วยต้นไม้ประดับประดา ดอกไม้เมืองหนาวนานาพันธุ์ และที่พักผ่อนหย่อนใจสามารถรับรองแขกได้เกือบ10คน...และสภาพแวดล้อมแบบนี้ทำให้จิตใจของยุนกิพ้องโตและทำให้เค้าดูมีชีวิตชีวามากกว่าเมื่อก่อน




    "งั้นหนูไม่รบกวนป้าแล้วดีกว่า..."




    "คุณหนูออกไปเล่นกับคนอื่นๆเถอะค่ะ:)"




    "ค่ะป้า^_^"









    เมื่อจบบทสนทนาร่างเล็กก็จัดการเดินดุ่มๆไปที่หลังบ้านทันที..พอคุณเดินมาหยุดตรงประตูบานใหญ่ก็พบว่ามีเหล่าชายหนุ่มทั้งหลายกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน...


    มือบางยันขอบประตูไว้พลางอมยิ้มยืนมองไปที่พวกบังทันทั้งหกคนกำลังนั่งเล่นและหยอกล้อยุนจีด้วยความเอ็นดู...แต่ทว่าความรู้สึกผิดก็แทรกเข้ามาเสียดื้อๆทำให้คุณนึกถึงใครบางคนที่ ขาดหายไป ถ้าตอนนี้'จีมิน'อยู่ด้วยก็น่าจะดี ทุกคนคงจะมีความสุขมากกว่าตอนนี้









    "แง๊งงงงงง!"    สติของร่างบางกลับสู่คืนความจริง เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยวัย3เดือนร้องขึ้น ไม่รอช้าคุณก็รีบวิ่งไปหาลูกสาวโดยทันที









    ไหน!? อีตาลุงคนไหนทำหนูยุนจีร้องไห้!!













    "กูบอกให้ทำเบาๆไง!!!"    ไม่วายจะเสียงลูกร้อง ยังมีเสียงของพ่อร้องขึ้นตามหลัง ให้ตายเถอะ คนพวกนนี้กำลังทำอะไรกันเนี่ย!?




    "ผมก็ทำเบาๆแล้วนะ!..ลูกฮยองอ่ะตัวนิดเดียวทำนิดทำหน่อยก็ร้องแล้ว!"    จองกุกโวยวายหรืองอแงแข่งกับเสียงของยุนจียิ่งทำให้ดูวุ่นวายไปกันใหญ่-_-



    "มือมึงอ่ะ ใหญ่กว่าหน้ากูอีก...จะเล่นก็เล่นเบาๆดิว่ะ!"    ยุนกิพูดพลางอุ้มลูกน้อยเบือนหนีออกห่างจากจองกุก เพราะความน่ารักและน่าหมั่นไส้เลยทำให้จองกุกเผลอบีบแก้มยุนจีแรงเกินไป ผลออกมาที่ได้ก็คือร้องไห้-_-










    ยุนกิและจองกุกสะบัดหน้าหนีกันไปคนละทาง  พอเหมาะตรงจังหวะที่คุณวิ่งมาพอดิบพอดี เมื่อร่างหนาเห็นหญิงสาวผู้เป็นที่รักวิ่งออกจากบ้านก่อนที่จะตรงดิ่งมาหาเค้า...


    "คุณยุนกิ นี่คุณทำลูกร้องไห้งั้นหรอ!?"    คุณที่พึ่งวิ่งมาถึงเหตุการณ์ก็เอ็นดุคุณพ่อตัวดีที่เป็นต้นเหตุทำให้ยุนจีร้องไห้ รึเปล่านะ?




    ไม่รู้แหละ! ยุนกิอุ้มลูก ลูกร้องไห้ ยังไงเค้าก็เป็นคนทำ!




    "เปล่าสักหน่อย...ไอ้จองกุกมันทำยัยหนูร้องไห้!"    ร่างหนายู่ปากพลางบอกร่างบางด้วยน้ำเสียงน่ารักๆ แต่ทว่าการกระทำของยุนกิทำเอาเหล่าพี่น้องต่างพามองหน้ากันพร้อมทำปากเบะด้วยความหมั่นไส้




    "อ้าวหรอ...ชั่งเถอะ"    คงเล่นกันอีกล่ะสิถ้า...เห้อ~



    "มาๆนั่งลงก่อน..."    ว่าจบ มือหนาก็เอื้อมมาดึงแขนคุณนั่งลงข้างๆ ร่างเล็กนั่งลงอย่างว่าง่ายก่อนที่จะเอี่ยวตัวไปรับยุนจีมาจากยุนกิ




    "ทำไมยัยหนูแก้มแดงล่ะเนี่ย??"    คุณก้มมองหน้าของลูกสาวพบว่าบริเวณแก้มแดงฝาดเห็นได้อย่างชัดเจน




    ยุนจีก็หยุดร้องไห้ทันทีเมื่อคุณแม่คนสวยมาหา...




     "ฝีมือไอ้กุกอ่ะ..."    ยุนกิตอบออกไปสั้นๆ




    "หื้ม..ฝีมือจองกุก นี่จองกุกทำหนูร้องไห้หรือเนี่ย~"    เสียงหวานเอ่ยขึ้นพลางเอาหน้ามุดแก้มลูกสาวด้วยความหมั่นไส้  ยุนจีตัวน้อยก็ดูชอบใจใหญ่ที่ได้เล่นกับคุณแม่ ดีกว่าเล่นกับพวกลุงๆจอมบ้าพลังซะอีก-_-



    "ก็ฉันหมั่นไส้ลูกเธอหนิ!...หน้าตาน่ารักเหมือนแม่ เห็นแล้วอยาก 'ได้' เธอเป็นเมียเลยว่ะ:)"   จะพูดอะไรก็คิดบ้างนะจองกุก..















    ปัก!...ตู้มมม!!!













    " =[]= "  




    ยังไม่ได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ต่อ...ร่างของชายหนุ่มกระเด็นหงายหลังสระว่ายน้ำพร้อมน้ำในสระกระจายไปทุกทั่วสาระทิศ ก่อนที่จะปรากฏฝาเท้าของยุนกิมาตามมาทีหลัง


    ปากมึงมันน่านัก บังอาจมาที่กล้าพูดแบบนั้นกับเมียกู!!




    "คุณยุนกิ..."




    "เชี่ย..ไอ้กุกมันหายไปเลยว่ะ" เจโฮปพูดขึ้นพร้อมทำตาโตมองลงไปในสระ




    "ใครจะลงไปดำหามัน..."    จินเอ่ยขึ้นอีกคน




    "ไอ้กุกมันตัวใหญ่เท่าควาย มันคงไม่ตายหรอกมั้ง-_-"    นั่นปากของนัมจุนเอง




    "เฮียพูดถูก...เดี๋ยวมันก็โผล่ขึ้นมา:)"    วีลอบยิ้มอย่างพอใจก่อนที่จะเดินไปดูที่ขอบสระ




    "ปล่อยมันไป เข้าบ้านไปกินข้าวกันเถอะ"    พูดจบ ร่างสูงก็เดินนำออกไปทันที ตามมาด้วยคุณและคนอื่นๆโดยไม่รอจองกุกเลยแม้แต่น้อย









    แต่ทว่าก็มีเสียงตามหลังมาติดๆ...





    "เฮ้ยยยยยย!! มาเอากูขึ้นก่อนนนนน!!"
































    ตัดมาที่ห้องอาหาร ทุกคนนั่งทานมื้อเที่ยงพร้อมหน้าพร้อมตากัน ส่วนจองกุกโวยวายเสร็จก็ขึ้นไปเปลี่ยนชุด โชคดีที่มีชุดของยุนกิที่พอใส่ได้ ไม่งั้นมีหวังจองกุกได้เป็นหวัดแน่ๆ...




    "อ้าว! จองกุกลงมาพอดีเลย มาทานข้าวกัน>_<"




    เสียงหวานของคุณเอ่ยชวนร่างสูงด้วยท่าทางอันสดใส..จองกุกพลางยิ้มน้อยๆก่อนที่จะเหลือบไปมองยุนกิที่นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ แหมเห็นหน้าเฮียยุนกิแล้วกินข้าวไม่ลงเลยว่ะ กลัวได้แหลกตีนแทนข้าวน่ะสิ-_-




    "กินเยอะๆนะ แล้วก็ขอโทษแทนคุณยุนกิด้วยที่ถีบนายตกน้ำอ่ะ-v-"   จองกุกพยักหน้ารับเบาๆพร้อมทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามยุนกิ




    " (  -_ •) "    <<< ยุนกิ




    " (° v°  ) "    <<<จองกุก











    เหอะๆ บรรยากาศมันชั่งน่าอึดอัดซะจริง-_-










    "อ..เอ่อ นี่ๆพรุ่งนี้ก็จะไปเที่ยวแล้ว พวกแกเตรียมของกันรึยังๆ?"   เจโฮปหนุ่มอารมณ์ดีเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบบนโต๊ะอาหาร




    "เตรียมแล้วๆ^_^"   นัมจุนตอบทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มมีเสียงพูดคุย




    "คนอื่นๆเค้าก็เตรียมของหมดแล้ว มึงน่ะเตรียมรึยัง?" จินพูด





    "เตรียมแล้ว ไม่ลืมหรอกๆ"



   








     การไปเที่ยวครั้งนี้คงไม่มีใครลืมหรอก เพราะนานๆทีพวกเค้าจะได้ไปเที่ยวด้วยกันครั้งใหญ่แบบนี้ เป็นใครก็ต่างพากันตื่นเต้นทั้งนั้นแหละ




























     ความเขียวชอุ่มของธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นภูเขาหรือต้นไม้ ที่อบอวลไปด้วยสายหมอกสีขาว มันคือสิ่งที่รักและเฝ้ารอช่วงเวลานี้อยู่เสมอ...ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่รู้สึกดีมาก ๆ เวลาเห็นภูเขาสีเขียว สีที่ทำให้โลกนี้ของใครหลายๆคนเต็มไปด้วยความทรงจำของตั้งหลายเรื่อง บางทีอาจจะดูเป็นเรื่องไร้สาระของใครหลายคน แต่สำหรับฉันมันยิ่งใหญ่มากในช่วงเวลาที่ผ่านมา หรือแม้กระทั่งวันนี้....












    @อุทยานแห่งชาติ...






    อุทยานแห่งชาติ เป็นสถานที่ที่ทุกคนเลือกที่จะมาพักผ่อนในช่วงวันหยุด เราทั้งเจ็ดคนเดินหอบกระเป๋าที่มีข้าวของเครื่องใช้มากมายนำออกมาจากรถตู้ที่จอดเทียบท่าบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่...ในอุทยานแห่งนี้มีบ้านพักสำหรับครอบครัวใหญ่ สามารถเช่าได้เป็นเวลานานเท่าที่ต้องการ





    และฉันเลือกที่จะพักผ่อนสัก4-5วัน ทุกคนที่เรียนหนักก็จะได้มีเวลาผ่อนคลายความเคลียดจากการเรียนมาได้บ้าง...






    "นี่!! บอกกี่ครั้งแล้วห้ะ!..."    ร่างสูงร้องโวยขึ้นเมื่อเห็นเมียสุดที่รักกำลังยกกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายหลัง ทั้งๆที่คุณยังอุ้มลูกอยู่ในมือ




    "อะ..อะไรคะ?"    ร่างเล็กเบิกตากว้างตกใจที่จู่ๆยุนกิก็ร้องขึ้น ทำให้คนอื่นๆหันมามองเป็นตาเดียวกันหมด





    "ก่อนจะออกจากบ้านบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าถือของหนักๆอ่ะ ตัวเองมีหน้าที่อุ้มลูกก็อุ้มไปเลย  ดื้อ!!"    ชายหนุ่มพลางบ่นก่อนที่จะเดินมาคว้ากระเป๋าออกจากตัวของคุณไปถือซะเอง





    " =^= "




    "เข้าบ้านเถอะ ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว....."












     บรรยากาศภายในห้องพัก...เฟอนิเจอร์เติมเต็มความอบอุ่นในทุกมุมด้วยสีเอิร์ธโทนสบายตา ด้วยการจัดวางโซฟาพร้อมหมอนอิงหนานุ่มไล่เฉดสีให้เข้าโทน จากนั้นก็เรียงร้อยม่านเนื้อบางเบาที่ให้ความโปร่งแสงดูอ่อนโยน ปิดท้ายด้วยพรมตกแต่งหนานุ่มสร้างบรรยากาศแสนสบาย เตียงนอนนุ่มๆใจกลางห้องพักมองแล้วน่าจะนอนหลับได้สบายทั้งคืนเลยล่ะ









     สองชายหญิงต่างพากันจัดของออกจากกระเป๋า เพื่อจะได้รีบออกไปเตรียมงานเลี้ยงเล็กๆช่วยคนอื่นๆที่เหลือ...





    เมื่อจัดของเสร็จยุนกิก็ปลีกตัวจากกระเป๋าก่อนที่จะเดินไปนั่งลงบนเตียงพร้อมมองลูกน้อยที่กำลังนอนหลับฝันหวานภายใต้อ้อมกอดของผู้เป็นแม่






    "ลูกหลับแล้ว...เราออกไปกันเลยมั้ย?"    เสียงทุ่มเอ่ยพูดเบาๆกลัวว่าตนอาจจะทำให้ลูกตื่น




    "อีกสักพักนะคะ ฉันยังอยากนอนกอดหนูยุนจีไม่หายเลย...ถ้าคุณรีบก็ออกไปก่อนเถอะ:)"




    "อืม...เอางั้นก็ได้"









    ร่างสาวรับยิ้มก่อนที่ยุนกิจะพยักหน้าพร้อมเดินออกไปจากห้องพัก...หลังจากที่ยุนกิพ้นประตูห้องไปแล้ว คุณก็กลับมาสนใจยัยหนูภายใต้อ้อมแขนต่อ เด็กน้อยนอนหลับตาพริ้มพลางทำปากจ๊วบๆเหมือนฝันว่ากำลังดูดนม..ยิ่งมองยิ่งเอ็นดู ใบหน้าน่ารักถอดแบบยุนกิออกมาได้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์อีกเปอร์เซนต์เศษๆก็ได้แม่มาบ้างนิดน้อย : )










    "ครอบครัว...รู้สึกดีแบบนี้เองสินะ"






    มันเป็นความทรงจำที่เต็มไปด้วยความรู้สึกดี ๆ ที่ถูกสร้างขึ้นทีละเล็กทีละน้อย และหนึ่งในความทรงจำเรื่องหนึ่ง ก็คือ การได้มีโอกาสใช้เวลาเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงทุกช่วงเวลา...เพื่อรอคอยบางสิ่งบางอย่าง นั่นก็คือ'ความสุขมันรู้สึกดี และดีทุกครั้งที่เรารู้ว่าปลายทางของเราอยู่ที่ไหน และมันก็ดีเสมอที่ปลายทางนั้นมีอยู่จริง บางทีก็อยู่ใกล้ บางทีก็อยู่ไกล แต่สำหรับฉันขอแค่มีพวกเค้าอยู่ด้วยฉันก็ชื่นใจมากพอแล้ว มีพ่อมีแม่และลูกสาวตัวน้อย เพียงแค่นี้ฉันก็ไม่อยากได้สิ่งใดมาทดแทนแม้แต่เงินทองเอามาแลก ฉันก็ไม่อยากได้หรอกจริงมั้ย:)





















    "คุณยุนกิ....."    ร่างเล็กเอ่ยถามหาพร้อมเดินตามทางมาเรื่อยๆอย่างไม่มีท่าทีจะหยุด บริเวณใกล้ผืนป่ามีสะพานไม้เชื่อมโชงติดกับบ้านพักจนไม่รู้ว่ามันจะมีสิ้นสุดถึงตรงไหน แต่ที่แน่ๆเหตุผลที่คุณเดินออกมาจากบ้านพักก็เพราะคุณสามีจอมซึนพูดหลอกล่อให้เดินตามหลังเค้าไปจนเข้ามาถึงในป่าลึก





    แต่ว่าป่าลึกแห่งนี้ไม่น่ากลัวอย่างที่คาดคิดไว้...กลับน่ามองและสวยในยามกลางคืนมากเสียอีก โดยเฉพาะแสงจันทร์ที่คอยสาดส่องลงมาสู่ผืนป่ายิ่งสวยไปกันใหญ่ แถมยังมีหลอดไฟLEDดวงเล็กๆสีชมพูน่ารักๆห้อยระยงระยางตามต้นไม้เต็มไปหมด











    ยุนกิ คุณกำลังทำอะไรเนี่ย....













    กึก!!...




    "เฮือก!!..คุณยุนกิออกมานะ!!.."    ให้ตายเถอะ! คนเค้ากลัวจะแย่อยู่แล้ว เลิกเล่นแบบนี้สักทีT^T




    พรึบ!




    "กรี๊ดดดดดดดด!!"




    รับรู้ถึงความรู้สึก อันแสนหนักอึ้ง...เสียงเดินแกร่บๆวนไปทั่วพื้นที่ก่อนที่จะมีใครบางคนพุ้งตัวเข้ามากอดร่างเล็กๆของคุณไว้จากด้านหลัง




    "(ชื่อคุณ)ๆ!"    ยุนกิทั้งอมยิ้มและจับตัวคุณเขย่าไปมา..ฮ่าๆสนุกจังได้แกล้งเมีย>_<




    "หงึ!! คุณยุนกิอ่ะ เล่นอะไรเนี่ย!-^-"    มือบางระดมตีแขนแกร่งของร่างสูงด้วยความโมโห ปากเล็กมุ้ยงอนเพราะทั้งตกใจและโกรธที่จู่ๆยุนกิก็โผล่ออกมาแบบนี้ ไม่คิดว่าคนโดนแกล้งจะหัวใจวายตายไปข้างนึงเลยรึไง!!! 




    "อ่าาาา! ตัวเองหยุดตีเค้าก่อน>.<"   ใจนึงก็เจ็บใจนึงก็ชอบที่โดนเมียตีคิกๆ>[]<




    "เห้อ!...เล่นบ้าอะไรเนี่ย ตกใจหมด"    หยุดตีก่อนที่จะเอี่ยวตัวไปกอดคนตัวโตจากด้านหลัง




    "หึๆไม่นึกว่าจะตกใจขนาดนั้น ขอโทษน้าาาา~"   ชายหนุ่มทำเสียงอ้อนพร้อมกอดตอบเมียสุดที่รักอย่างเบามือ...สำหรับยุนกิแล้วคุณดูบอบบางน่าทะนุถนอมตลอดเวลาถึงมันจะผ่านไปกี่ปีคุณก็น่ารักในสายตาของเค้าเสมอ






    แบบนี้ไม่รักก็บ้าแล้ว>///<






    "ไม่ให้อภัย!"    ร่างบางตอบเสียงแข็ง ใจจริงก็พร้อมให้อภัยเค้าเสมอนะแต่ขอแกล้งนิดๆหน่อยๆคงไม่เป็นไร^_^




    "ฮือ~ ใจร้าย...ทำไงตัวเองถึงจะให้อภัยเค้าหื้ม?"




    "มะ..ไม่รู้-///-"    แก้มใสแดงระรื่นเพราะคนตัวสูงเริ่มคลอเคลียบริเวณหลังใบหู พร้อมลมหายใจอุ่นๆของยุนกิฟึดฟัดจนทำให้คุณเขินและรู้สึกขนลุ






    โง้ย! นี่มันกลางป่ากลางเขานะยุนกิ(>^<)










    "ยะ..ยุนกิ...พอแล้วหน่า"




    "ไม่อาววววว...ตอบตกลงเค้าก่อนถึงจะปล่อย:)"




    "หงึ!..ตกลงอะไรหรอ?"




    "ก็ตกลง......"


























    "ตกลง...แต่งงานกับเค้านะ..."
















THE END













.

.

.

.








CLOSE
..29/12/61..


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #424 MYG. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 15:45

    งื้ออจบอบอุ่นมากกกกกกกมีเเอบหวังจีมินเป็นผีตามมาเเกล้งT_T

    #424
    0
  2. #423 P_E_U_N_G (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 00:03

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดรอไรท์นานเว่อร์ จบแบบนี้ก็ยิ้มไม่หุบเลย

    #423
    0
  3. #422 ManamiYoamari (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 07:35

    ขอบคุณค่าาในที่สุดก้อัพพแต่คิดถึงจีมินอ่ะ~

    #422
    0
  4. #421 Rapmone (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 14:24
    อ้ากกกกกก อัพเเล้ว กรี๊ดดดด ขอบคุณนะคะไรท์><
    #421
    0