( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 27 : DANGER : Chapter 27 ::100%:: (ขอเม้นแห่งความคิดถึง5555+)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    16 ต.ค. 61

B
E
R
L
I
N
























































       "คือ..กูได้ไป'แลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ1ปี'ซึ่งอีกไม่กี่เดือนก็จะสอบแล้วใกล้เวลาที่กูจะต้องไป เรื่องแลกเปลี่ยนนี้กูเซ็นตกลงไปตั้งนานแต่ทางฝ่ายบริหารงานพึ่งมาแจ้งกูอาทิตย์ก่อน..."




    "มึงเลยต้องไปอยู่ที่ต่างประเทศ1ปี" 




    " อืม "









    "แล้วลูกกับเมียมึงล่ะ ไม่คิดจะอยู่รอดูหน้าลูกเลยหน่อยหรอ?"







    คำถามของเจโฮปที่เอ่ยปากออกมา ทำให้ยุนกิหยุดคิดไปครู่หนึ่งพลางเบือนสายตาหลุบมองพื้นด้วยความกังวลเล็กน้อย...ก็อย่างที่เค้าพูดนั่นแหละ ถ้ายุนกิไปแล้ว ยุนกิจะไม่ได้เป็นคนแรกที่ได้เห็นหน้าลูกแต่กลับเป็นวีแทนถ้าเหตุการณ์มันจะเกิดขึ้นจริงๆ





    "...."




    "เห้อ! เอาจริงๆนะ มึงก็เป็นผู้บริหารแล้วแถมอายุยังน้อยอีก..ตอนเนี่ย มึงเป็นคนกำหนดชะตากรรมของตัวเองแล้วนะเว้ย เลือกเอา จะยกเลิกหรือจะไป...กูต้องการคำตอบจนกว่า(ชื่อคุณ)จะฟื้นตัวและกลับบ้านได้" 










    เอาอีกแล้ว...เจโฮปมันพูดถูกอีกแล้ว ผมคงต้องถามใจตัวเองให้ได้ว่าจะทำไงต่อกับชีวิต..ใช่ ผมต้องตัดสินใจ










    บางทีผมก็อาจจะคิดสั้นไปหน่อย เพราะกลัวว่า(ชื่อคุณ)จะไม่มีคนคอยมาดูแล ผมเลยเผลอขอร้องให้วีมันช่วยดูแลเธอในขณะที่ผมคิดว่าผมต้องไป..ก็แค่เอกสารใบเดียว











    ตกลงได้ก็ยกเลิกได้เหมือนกัน:)











    "กู...ไม่ไปแล้ว..." 




    "ห๊า? ตัดสินใจเร็วแท้พ่อคุณ เอาจริงดิ?" 




    "ก็แค่ไปแลกเปลี่ยน ไม่ได้ไปเรียนต่อสักหน่อย...ทุนแลกเปลี่ยนเนี่ยเอาไปให้คนอื่นเถอะ"    ร่างสูงเอ่ยปากออกมาอย่างมั่นใจ ใช่ยุนกิไม่ไปแล้วแลกเปลี่ยนบ้าบอนั่น เค้าไม่ได้ไปเรียนต่อสักหน่อยจะไปทำไม สู้ให้คนอื่นไปดีกว่า






    เพราะตอนนี้ยุนกิมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบและมีภาระอันยิ่งใหญ่มากกว่าไปแลกเปลี่ยนที่ห่างไกลจากบ้าน...นั่นก็คือเค้ากำลังจะเป็นพ่อคน แค่ในอายุ18-_-(ปรบมือแปะๆ)








    "อ่า เข้าใจแล้ว...กูดีใจนะที่มึงเลือกเธอกับลูก แทนที่จะเลือกผลประโยคช์เข้าหาตัวเอง กูรู้แล้วล่ะว่ามึงรัก(ชื่อคุณ)จริงๆ"    เพื่อนชายพูดพร้อมเอื้อมมือมาตบบ่ายุนกิเบาๆพลางทำสีหน้าเป็นซึ้งตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก







    ไอ้เพื่อนตอแหล...







    "อืม...น่ะ แต่มึง โทรบอกไอ้วีให้หน่อยนะว่ากูไม่ไปแล้ว:)" 




    "โอเคร!!"




    "งั้นกูไปนอนก่อนนะ...ฝากขอโทษมันด้วยล่ะ" 




    พูดจบร่างหนาก็เดินผ่านเจโฮปเข้าไปในห้องพักฟื้น  ชายหนุ่มยืนมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงด้วยท่าทีน่ารักอย่างที่เห็นได้ทุกๆวัน  ยุนกิตัดสินใจไปแบบนี้ก็เพื่อคุณและลูก เค้าอยากจะขอโทษทุกสิ่งทุกอย่างที่เผลอทำร้ายจิตใจคุณไปตั้งมากมายจนทำให้เกิดการสูญเสียอย่างไม่ได้ตั้งใจ...








    ถ้าวันนั้น...เค้าเข้าไปช่วยให้เร็วกว่านี้ จีมิน ก็คงไม่ต้องตาย







    "และเพื่อเป็นการไถ่โทษ ฉันจะดูแลเธอกับลูกให้ดีที่สุด..."  เสียงทุ่มนุ่มลึกเอ่ยขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะก้มลงประทับจูบลงริมฝีปากอวบอิ่มน่ารักตรงหน้าด้วยความอ่อนโยน และผละออกช้าๆ




    "แล้วก็จีมิน...ถ้าแกยังเฝ้ามองพวกเราอยู่ ฉันขอพูดให้แกได้ยินเลยนะว่า'ขอโทษ'และ'เสียใจ' ฉันกับ(ชื่อคุณ)จะพาหลานไปเยี่ยมทุกอาทิตย์เลยนะ..แกกำลังจะมีหลานแล้วนะเว้ย" 











    ขอโทษที่เคยทำร้ายกัน ขอโทษที่เคยเกลียดชัง..และขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง ต่อไปนี้เราจะเริ่มกันใหม่ ฟ้าหลังฝนย่อมดีเสมอ สายรุ่งย่อมออกสีสวยสดงดงามพร้อมที่จะให้เรายิ้มรับมัน..ตลอดไป
















    จงเชื่อใจ...
































    @เช้าวันใหม่










    เข้าสู่ช่วงเช้าอันแสนสดใสของวัน ตัวม่านถูกเปิดออกพร้อมแสงแดดอ่อนๆยามเช้าสาดส่องเข้ามาในตัวห้อง แสงแดดอุ่นๆที่พอจะทำให้ร่างบางที่กำลังนอนหลับอยู่นั่นรู้สึกอุ่นได้โดยธรรมชาติ...ร่างสูงแหวกม่านออกก่อนที่เจ้าตัวจะหันมาจัดการกับหญิงสาวบนเตียงต่อ







    "เช้าแล้ว...ตื่นได้แล้วยัยเด็กขี้เซา"    ยุนกิทำการเขย่าแขนคุณเบาๆเพื่อเค้าจะพยายามปลุกคุณให้เบามากที่สุด...ยุนกิรู้ดีน่ะว่าเค้าไม่ควรรบกวนการนอนของคุณ แต่ถ้าคุณนอนนานๆแบบนี้มันจะเสียสุขภาพทำให้ร่างการอ่อนเพลียรู้สึกขี้เกียจ ดังนั้นเค้าต้องจัดการทำให้คุณตื่นซะ จะได้ลืมตาพร้อมสูดอากาศยามเช้าสดชื่นๆแบบนี้









    แต่ดูเหมือนจะผิดคาด..เพราะร่างเล็กยังคงนอนหลับตาพริ้มอย่างสบายใจเฉิบ











     "(ชื่อคุณ)...."    ยุนกิพลางเรียกชื่อคุณเบาๆ




    "ได้ยินมั้ยเนี่ย..."




    "..." 




    "หลับลึกขนาดนั้นเลยหรอ?" ค่อยๆขยับหน้าเข้าใกล้ร่างบาง




    "..."




    "ตื่นได้แล้ว~"




    "..."




    ถ้าจะนอนยาวขนาดนี้นะ...




    "..."




    "ไม่เป็นไร...หลับแบบนี้สิดี จะได้เรียกให้หมอมาฉีดยาเลย:)"    คนตัวใหญ่แอบบยิ้มมุมด้วยความพอใจเล็กน้อยพร้อมผละตัวออกห่างคุณ..หลังจากที่จบประโยคช์พึ่งพูดไปสดๆร้อนๆเมื่อกี้ก็น่าจะทำให้คุณตื่น เพราะเค้ารู้ดีว่าคนตัวเล็กนั้นกลัวเข็มฉีดยามากขนาดไหน









    กลัวถึงขั้นร้องไห้จนขี้มูกโป่งเลยทีเดียว...










    "อืม...ตื่นแล้ว~"




    และมันก็ได้ผลดีเกินคาด สายตาคมมองคนตัวเล็กค่อยๆลุกขึ้นนั่งด้วยอาการงัวเงียหลังจากหลับไปนานหลายชั่วโมง ยุนกิแบบหัวเราะเบาๆกับความเด๋อด๋าของคุณ...









    กะไว้แล้วเชียว ไม่อยากตื่นถึงต้องแกล้งหลับต่อเลยงั้นหรอยัยตัวแสบ:)









    "Good morning~"    เสียงหวานแล่นผ่านโซนประสาทของแฟนหนุ่มอย่างสดใสในยามเช้า อันที่จริงคุณตื่นตั้งแต่ยุนกิเปิดม่านแล้วแหละ




    ก็เพราะแดดมันแยงตายังไงล่ะ ถึงตื่น-_-










    ถ้าเค้าไม่เปิดม่านฉันก็จะหลับยาวไปถึงเที่ยงนู้น!




    "ตื่นแล้วก็เตรียมตัวให้หมอเข้ามาฉีดยาเลยนะ^_^"    แหงล่ะ แบบนี้ยุนกิก็ต้องแกล้งคุณต่อสิเพราะอะไรน่ะหรอ...ก็อยากแกล้งอ่ะ




    เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าหวานเริ่มซีดลงอย่างเห็นได้ชัดและไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปากของคุณเลยสักคำ ตากลมมองร่างสูงเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียงก่อนที่ยุนกิจะเดินมาจับเหยือกเทน้ำใส่แก้วพร้อมยื้นมันมาให้คุณ และพูดว่า...




    "ดื่มน้ำเยอะๆ เวลาเจอเข็มแล้วตอนร้องไห้จะได้ไม่เจ็บคอ"




    ยุนกิ! ไอ้คนใจร้ายT^T




    "..."    เมื่อผัวสั่ง เมียต้องทำ 










    มือเล็กเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำมาดื่มอย่างกล้าๆกลัว ริมฝีปากอวบอิ่มพลางแตะขอบแก้วใสก่อนที่จะกอบโกยเอาน้ำเย็นๆหอบลงคอและไหลลงสู่ช่วงล่างจนไปถึงร่างกายภายใน...ยุนกิยกยิ้มด้วยความสะใจพร้อมจ้องมองเด็กน้อยตรงหน้าอย่างเอ็นดู




    ยุนกิมองคุณดื่มน้ำจนหมดแก้ว ร่างเล็กมีแอบสะดุ้งขึ้นเล็กน้อยเพราะว่าน้ำอาจจะเย็นเลยทำให้คุณเกิดอาการตื่นตัวแบบกระทันหัว..สำหรับยุนกิแล้วคุณดูน่ารักในสายตาของเค้าเสมอ




    "หมดแล้ว...อ่ะ!"   เดี๋ยว ไอ้ที่บอกว่าดื่มน้ำเยอะๆเวลาร้องไห้จะได้ไม่เจ็บคอ..เค้าบอก คุณก็ทำจริงๆ-_-




    หึ..ยัยบื้อเอ๊ย




    "คิก! ฮ่าๆ" 




    "ข..ขำอะไรอ่ะ!?"    จู่ๆคนตรงหน้าก็เกิดอาการขำหลุดออกมา คุณเองก็งงเป็นไก่ตาแตก ว่ายุนกิขำอะไร ทำไมไม่รับแก้วไปทั้งๆที่คุณยื้นไปให้แล้วหนิ?




    "ฮ่าๆ ยัยบื้อเอ๊ย...เธอนี่มันหลอกง่ายชะมัด>[]<"    หัวเราะจนเหงือกบานก็อดที่จะหยุดขำไม่ได้  ผู้หญิงอะไรหลอกง่ายชะมัด 




    ดูสิ เค้าหัวเราะไม่หยุดเลย...นี่ฉันโดนหลอกเรื่องอะไร?




    "ขำอะไรอ่า คุณยุนกิหยุดน้าาาาา!!!"    คนตัวเล็กร้องเสียงงอแงก่อนที่จะวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะที่อยู่ข้างๆ




    "ถ้าไม่หยุด...ฉันจะไม่แต่งงานกับคุณจริงๆด้วย!!"




   




    เอาแล้ว...อย่าเอาเรื่องนี้มาล้อกันเล่นดิT^T









   "อึก!..หยุดแล้ว...ครับ"   




    "นี่สรุปคือ หลอกฉันใช่มั้ย..."




    "ครับ..."




    "นิสัยไม่ดี!!"




    "ฮือ! ขอโทษ อย่าโกรธเค้าเลยนะๆๆๆๆๆๆๆT---T"    ไม่อ้อนเปล่าพร้อมแบกร่างอันหนาใหญ่ถลาเข้าไปกอดเมียผู้เป็นที่รักด้วยควาทสำนึกผิดอย่างแท้จริง




    ร่างบางโดนคนตัวใหญ่กอดจากด้านข้างพร้อมทำเสียงอ้อนเหมือนเด็กน้อย เพราะยุนกิรู้นิสัยคุณดีว่าถ้าโกรธหรืองอนขึ้นมา เรื่องอะไรที่เคยสัญญากันไว้คุณก็จะไม่สนมันอีกต่อไป ยิ่งโดยเฉพาะเรื่องแต่งงานนั้นมันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับชีวิตเค้าเลยก็ว่าได้...ถ้าคุณพลั้งปากบอกพ่อคุณไปล่ะก็ มีหวังไม่ได้แต่งกันแน่ๆ





    "พ..พอแล้วๆ หายใจไม่ออก"    มือบางพยายามผลักไสยุนกิออก เพราะยุนกิกอดคุณแน่นเกินไปจนเริ่มหายใจไม่ออก




    "ไม่โกรธกันนะ..."   น้ำเสียงทุ่มพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆ ก่อนที่จะผลักกอดออก




    "ไม่สักหน่อย แค่พูดเล่นเอง"




    คำตอบของคุณทำให้ยุนกิเผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว




    "จริงนะ°v°"




    "อื้ม จริงสิ"




    "ฉันไม่มีวันยกเลิกงานแต่งของเราหรอก:)"




















































     เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงกว่าๆ ณ ร้านกาแฟนอกโรงพยาบาล ตอนนี้ยุนกิได้ออกมาจากห้องพักฟื้นเป็นอันที่เรียบร้อยเพื่อขอตัวเดินลงมาซื้อของกินไปให้คุณที่กำลังรออยู่ในห้อง แต่โชคดีนะที่พวกบังทันคนอื่นๆแวะมาเยี่ยมพอดีเลยเป็นโอกาสดีที่มีคนมาเฝ้าคุณในระหว่างที่เค้าไม่อยู่ ยุนกิจะได้หายห่วงหน่อย




    ตอนแรกก็กะแค่จะลงมาซื้อของ แต่ทว่าบรรยากาศในร้านมันน่านั่งเล่นซะเหลือเกิน เลยทำให้ยุนกินั่งจิบกาแฟไปเพลินๆจนเวลาเลยมามากพอสมควร




    "กี่โมงแล้วว่ะ?"    ร่างหนาเอนกายนำแผ่นหลังของตนพิงลงเบาะโซฟานุ่มๆสไตล์โมเดิร์น ก่อนที่เจ้าตัวจะหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาเปิดดู...




    "เก้าโมงครึ่ง...."    นานพอสมควรเลยแฮะ ป่านนี้คนบนห้องคงจะเป็นยังไงบ้าง ไอ้พวกนั้นจะเฝ้าดีรึเปล่า หรือว่าจะแกล้งคุณจนร้องไห้ไปแล้ว?









    "เอาว่ะ รีบไปก่อนดีกว่า..."    พูดจบคนตัวสูงก็ยกก้นออกจากโซฟาพลางคว้าถุงใส่กล่องเค้กช็อกโกแลตของโปรดคุณไปด้วย...





    ก็อดไม่ได้ที่จะคิดอคติกับไอ้พวกนั้น ประวัติพวกมันเยอะจนผมไม่ไว้ใจ..โดยเฉพาะไอ้จองกุก มันน่ะชอบเต๊าะเมียผม-_-














    "อ่ะ!..นั่น..ยุนกิใช่มั้ย?" 




    พรึบ!




    ร่างสูงเกือบจะเซถอยหลังเพราะจู่ๆก็มีมือปริศนาของใครบางคนดึงถุงพลาสติกใสที่บรรจุกล่องเค้กน่ารักๆไว้ให้สำหรับคุณแทบจะล้นออกจากมือของยุนกิ...เมื่อรู้สึกดังนั้นความหงุดหงิดก็แล่นเข้ามาเล่นงานในตัวของเค้า ก่อนที่จะหันไปมองเสียงของหญิงสาว ยัยตัวต้นเหตุที่ทำให้เค้กในกล่องเกือบเละคาพื้น




    "ยุนกิจริงๆด้วย..."    เสียงแหลมของหล่อนถูกเปล่งออกมาอย่างดีใจ พร้อมร่างของหญิงสาวพุ่งเข้ามาสวมกอดร่างสูงด้วยความคิดถึง




    "เยจิน..."    เยจิน จำกันได้มั้ย กิ๊กเก่าผมเอง ผมว่าผมบอกยัยนี้ไปนานแล้วนะว่าอย่ามายุ่งกันอีก...




    "อืม ยุนกิหายไปไหนมาอ่ะ รู้มั้ยเยจินคิดถึงคุณมากๆเลย"   หญิงสาวพูดพร้อมกอดยุนกิให้แน่นมากกว่าเดิม  ไม่อยากจะเชื่อว่าหายหน้าหายตาไปตั้งนานในที่สุดก็เจอตัวสักทีนะ..ยุนกิ:)




    "เยจิน ปล่อย..."    น้ำเสียงเย็นชาของชายหนุ่มพลางพูดให้สงบมากที่สุด..ยัยนี้ทำเค้าหงุดหงิดเพราะในความรู้สึกของยุนกิมีเพียงแค่คุณคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่ยัยผู้หญิงขายตัวแบบเยจิน




    "ไม่! เยจินไม่ปล่อย จนกว่ายุนกิจะบอกเยจิน ยุนกิว่าหายไปไหนมา....." 


















 ::50%::












    ภาพของหญิงสาวท่าทางออดอ้อนอยากให้ยุนกิเอาใจเธอ  ถ้าเป็นเมื่อก่อนป่านนี้ยุนกิคงพูดจาหวาดหวานหยอดใส่เยจินนานแล้ว  แต่นี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนเพราะอดีตเดิมๆคู่นอนเก่าๆได้กลายเป็นเพียงแค่คนนอกสายตาของเค้า..เพราะยุนกิรู้ตัวเองดีแล้วว่าตอนนี้ใครสำคัญที่สุดสำหรับเค้า





    "ยุนกิคะ พูดกับเยจินหน่อยสิ:)"    เยจินรู้ดีว่าตอนนี้ยุนกิไม่ได้อาลัยอาวรณ์กับเธอแล้ว ถ้าไม่ใช่ไอรีน...แต่สุดท้าย ไอรีนก็แค่ความรู้สึกชั่วครู่แค่ความผูกพันธ์ที่มีต่อกัน..ถึงอย่างนั้นเลยทำให้เยจินรู้สึกเหมือนกำจัดศัตรูออกไปแล้วหนึ่ง  เธอคิดว่าแบบนั้น เธอคิดว่ายุนกิต้องเป็นของเธอเพียงคนเดียว




    แต่เสียใจ  เยจินเธอก็เป็นได้แค่ผู้หญิงนอกกายภายในสายตาของยุนกิเท่านั้น เพราะตอนนี้'คุณ'ต้องมาก่อน คุณสำคัญที่สุด




    "ปล่อย..ฉันรีบ"   ยุนกิทำท่าจะดึงแขนออก แต่กลับโดนเยจินเกาะแขนไว้ซะแน่น




    ยัยผู้หญิงบ้า...บ้าผู้ชาย-_-




    "จะรีบไปไหน..อยู่คุยกับเยจินหน่อยสิ เยจินคิดถึงยุนกินะ"









    "บอกให้ปล่อย!! ฉันไม่มีเวลาว่างมานั่งคุยกับเธอหรอก!!!!"


    เมื่อคุยกันดีๆแล้วไม่ชอบ...เธอเป็นคนเริ่มก่อนนะเยจิน เธอทำให้ฉันโมโหก่อนนะ!




    เสียงตวาดของยุนกิดังไปทั่วร้านจนลูกค้าคนอื่นๆหันมามองเป็นตาเดียวกัน ส่วนเยจินก็หน้าเหวอเพราะจู่ๆก็โดนคนตัวใหญ่ตวาดใส่หน้าด้วยท่าทางอารมณ์หงุดหงิด...ตอนนี้ยุนกิไม่สนอะไรทั้งนั้นเพราะเค้าต้องการกลับไปหาคุณอย่างเดี่ยว




    "..."




    "เลิกยุ่งกับฉันสักทีเยจิน..เพราะฉันมีลูกมีเมียแล้ว!!!!"    ประโยคช์เดียวคือจบ เยจินน่าจะรู้ดีนะว่ายุนกิหมายถึงอะไร  ถ้าเธอไม่เข้าใจก็คงโง่แล้วล่ะว่าที่ยุนกิพูดนั้นหมายถึงให้เธอเลิกกับเค้าซะ ต่างคนต่างอยู่ก็จะดีกว่า..เรื่องราวบ้าๆพวกนี้จะได้จบกันสักที










    หลังจากพูดเสร็จ  ขายาวก็ก้าวเท้าเดินออกไปจากร้านอย่างเร่งรีบเพื่อกลับไปหาคุณที่กำลังรออยู่ที่โรงพยาบาล...หญิงสาวได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ค่อยๆลับหายออกไปจนไม่เห็นแม้แต่เงา




    "เห้อ!!...นายคงรัก(ชื่อคุณ)มากสินะ...หึยอมแพ้แล้ว:)" 










































    เวลาล่วงเลยไป2เดือนเต็ม  ตลอดช่วงที่คุณตั้งท้อง ยุนกิก็ดูแลเป็นอย่างดีแถมนับวันท้องที่เคยแบนราบกลับกำลังโตขึ้นเรื่อยๆตามกาลเวลา ยิ่งช่วงนี้คุณก็ไปเรียนไม่ได้ยุนกิเลยจ้างให้ครูมาสอนพิเศษอยู่ที่บ้านแทนจนกว่าคุณจะคลอดแล้วกลับไปเรียกอีกครั้ง




    และตอนนี้ทุกอย่างก็ผ่านไปได้สวย..พ่อเริ่มยอมรับยุนกิในฐานะลูกเขยและพี่ๆของคุณก็ยอมรับในสิ่งที่เค้าเป็น











    "ไว้เจอกันใหม่นะคะ~"   เสียงหวานเอ่ยลาครูสอนพิเศษก่อนที่ครูจะโบกมือลาและขับรถออกไปจากบริเวณหน้าบ้านของยุนกิ...ใช่แล้วล่ะตอนนี้คุณได้ย้ายมาอยู่บ้านเดียวกันกับยุนกิเป็นอันที่เรียบร้อย  



    จากบ้านหลังใหญ่อันแสนเงียบเหงาดั่งเมื่อก่อน  แต่วันนี้และเวลานี้ บ้านตระกูลมินได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในรอบหลายปี...เพียงแค่คุณคนเดียวก็สามารถทำให้เหล่าคนใช้ในบ้านกลับมายิ้มได้อีกครั้ง แถมยังได้รู้ว่าเจ้านายของพวกเค้ากลับมาบ้านพร้อมกับลูกเมีย:)





    "คุณหนูรับของว่างเลยมั้ยคะ?"    แม่บ้านคนสนิทเอ่ยถามร่างเล็กเมื่อเดินเข้ามาในบ้าน..แม่บ้านหลุบมองท้องป่องๆของคุณก่อนที่จะส่งยิ้มบางๆให้ตามประสาคุณป้าเห่อหลานในท้อง




    "รอให้คุณยุนกิกลับมาก่อนดีกว่าค่ะ:)"    แม่บ้านโน้มตัวรับทราบก่อนที่จะเดินเข้าไปในครัว...เมื่อแม่บ้านเดินออกไปแล้ว ภายในห้องรับแขกก็เหลือแค่คุณกับลูกน้อยที่อยู่ในท้อง




    ร่างบางโอบอุ้มท้องของตนพลางเดินตรงไปที่โซฟาเพื่อจะนั่งพักผ่อน...ตากลมเหลือบมองนาฬิกาเรือนสวย ในใจพลางคิดถึงแต่ยุนกิว่าเมื่อไหร่เค้าจะกลับมาสักที ได้เวลาเลิกเรียนแล้วนะเมื่อไหร่คุณจะกลับบ้าน...เวลาผ่านไปสิบนาทีกว่าๆในที่สุด เสียงรถอันคุ้นเคยก็จอดเทียบท่าลงบริเวณหน้าบ้านพร้อมเผยให้เห็นร่างสูงในชุดสูทเครื่องแบบนักเรียนประจำกายเดินผงาดลงมาจากรถ 


    ใบหน้าคิ้วขมวดเพราะเรียนมาเหนื่อยต้องกลับจางหายไปเพราะคนตัวเล็กสุดที่รักวิ่งเข้ามากอดด้วยความคิดถึง...









    "ทำไมวันนี้กลับช้าจัง..."    คนตัวเล็กย่นจมูกด้วยท่าทีน่ารักจนทำใหห้ยุนกิอดไม่ไหวที่จะหอมแก้มคุณไปฟอดใหญ่ๆ





    "อ่า~ ชื่นใจ!"    ร่างสูงเอ่ยยิ้มได้เต็มหน้าเต็มตา เพราะไม่มีอะไรที่ทำให้เค้าหายเหนื่อยเท่าที่ได้หอมแก้มเมียสุดที่รักแล้วล่ะ




    "งื้อ แล้วที่โรงเรียนงานเยอะมั้ยคะ?"    สภาวะของยุนกิตอนนี้น่าเป็นห่วงสุดๆเพราะเค้าทั้งเรียนและทำงานไปด้วยแถมงานที่เค้ากำลังตอนนี้ก็ไม่ใช่ง่ายๆซะด้วยสิ ไม่รู้ว่าวันไหนเค้าจะเกิดป่วยขึ้นมาถ้ายังคงหักโหมอยู่แบบนี้




    "ก็เยอะครับแต่ไม่ห่วงผมเคลียร์งานจนหมดเพื่อกลับมาหาเมียจ๋าเลยนะ~"    โอ้ย แล้วไอ้คำว่า ผม เริ่มติดปากเค้าซะแล้วสิ พูดแบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบนะยุนกิของฉัน>.<




    "แล้วคุณหิวรึยังคะ?"    ร่างบางถามออกไปพร้อมเงยมองหน้ายุนกิ เพราะขนาดตัวของยุนกิสูงพอสมควรคุณเลยต้องเอาหน้าที่ซบอกแน่นๆของผู้ชายคนนี้เงยขึ้นเพื่อจะคุยกันรู้เรื่อง





    "หิว หิวมากๆเลย:)"   ยุนกิทำเสียงอ้อน





    "งั้นเราไปกันเถอะ ป่านนี้คุณป้าคงเตรียมมื้อค่ำไว้ให้แล้ว"




    "ครับ~"
























      @ห้องอาหาร...




     เวลาผ่านไปสักพักในที่สุดทั้งสองก็ทานมื้อค่ำแสนอร่อยจนอิ่มท้อง ณ ตอนนี้คุณเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนบนฝาผนังห้องปรากฏว่าตอนนี้18:00น. พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินแต่อาการง่วงหงาวหาวนอนก็เล่นงานคุณเข้าให้แล้ว...


    ยุนกิเลยอาสาอุ้มร่างบางที่กำลังตั้งท้องอยู่ขึ้นมาพักบนห้องนอนของทั้งสอง  คุณและยุนกินอนห้องเดียวกันเพราะเค้าจะได้ดูแลคุณและลูกได้อย่างใกล้ชิด ถึงบ้านหลังนี้จะมีเหล่าป้าๆทั้งอยู่มากก็ตาม แต่ก็ไม่สู้การที่ยุนกิได้ดูแลเสียเองดีกว่า สบายใจกว่าเยอะ แถมได้มีเวลาอยู่กับลูกเมียอีกด้วย









    "กินอิ่มแล้วก็ง่วง..ถ้าเธออ้วนเมื่อไหร่ฉันจะตีก้นเธอให้แดงเลยคอยดู:)"    ร่างสูงพลางเอ็นดุคนตัวเล็กอย่างหยอกๆก่อนที่จะล้มตัวลงนอนข้างๆคุณโดยที่เค้ายังไม่ได้อาบน้ำหรือถอดชุดนักเรียนออกเลย..แขนยาวแกร่งของชายหนุ่มทำงานอย่างอัตโนมัติโดยโอบกอดแฟนสาวจากด้านหลังพอหลวมๆไม่ให้คุณรู้สึกอึดอัดในระหว่างที่กำลังหลับ...ยุนกิปล่อยให้เปลือกตาของตนปิดลงอย่างช้าๆส่วนมือที่โอบกอดหญิงสาวอยู่นั้นก็พลางลูบหน้าท้องป่องนูนของคุณอย่างเบามือและอ่อนโยน









    'เมื่อไหร่หนูจะออกมาสักทีลูกสาวของพ่อ..หน้าตาจะน่ารักน่าชังเหมือนแม่รึเปล่า รีบๆออกมาให้พ่อชื่นชมหน่อยนะคะเด็กดี:)'








    เปลือกตาปิดลงแต่หัวใจข้างในความรู้สึกลึกๆก็ไม่วายที่จะพร่ำเพ้อถึงลูกสาวตัวน้อยที่ยังไม่ถึงกำหนดเวลาคลอด...คนเป็นแม่จะรู้มั้ยนะว่าคุณพ่อมือใหม่คนนี้พร้อมที่จะดูแลลูกของเราสองคนอย่างเต็มทีแล้ว  แทบทุกๆวันที่ยุนกินำปากกาสีแดงมานั่งขีดปฏิทินเพื่อนับเวลาถอยหลังจนกว่าจะครบ9เดือนตามที่หมอบอก...




















    ตื่นเต้นทุกครั้งที่เวลาเดินผ่าน...

















    ตื่นเต้นทุกครั้งที่เวลาลูกดิ้น...
















  และตื่นเต้นทุกครั้งที่เวลาเหลืออีกแค่ 6เดือน






























   18:30 น.





    "ฮึ่ม....."   เสียงครางทุ่มเปล่งขู่ในลำคออย่างรำคาญ..นี่พึ่งผ่านไปแค่30นาทีเองนะ ยังทำให้ยุนกินอนยังไม่อิ่มเลย แต่พอรู้สึกตัวอีกทีแม่บ้านก็บอกว่ามีคนมาหา ป้าแกเลยต้องปลุกยุนกิให้ลงไปหาแขกในเวลาเดี๋ยวนี้





    "อะไรว่ะ!..ขอนอนกับเมียต่อไม่ได้รึไง?"    ยุนกิทำหน้ามุ้ยพลางบ่นไปให้ทั้งป้าแม่บ้านและแขกที่มาผิดเวล่ำเวลาในยามนี้




    "แหะๆป้าขอโทษนะคะคุณหนู ป้าไม่รู้ว่ากำลังนอนอยู่"




    "ไม่เป็นไรครับ...เดี๋ยวผมขอตัวลงไปจัดการกับแขกก่อนส่วนป้าผมฝากดูแล(ชื่อคุณ)ด้วยนะ"




    "ค่ะคุณหนู:)"










    ว่าจบ ยุนกิก็ปล่อยให้ป้าแม่บ้านอยู่เฝ้าคุณตามลำพัง ส่วนตัวเค้าเองก็เดินลงมาชั้นล่างพร้อมกับอาการงัวเงียที่นอนยังไม่เต็มอิ่ม...เมื่อเจ้าตัวเดินลงมาจนถึงห้องรับแขกก็พบว่ามีบุคคลที่กำลังรอเค้าอยู่ ชายหนุ่มร่างสูงนั่งรอบนตัวโซฟาราคาแสนแพงอย่างใจเย็นไม่รีบร้อนนักถึงยุนกิจะทำตัวอืดอาดขนาดไหนเค้าก็ยังนั่งรอ...





    สายตาของอีกคนตวัดมองร่างของยุนกิที่พึ่งมาถึงตัวห้องรับแขกด้วยน่าทางนิ่งเฉย




    "กว่าจะลงมาได้นะ..."




    "ไอ้ควานลิน?"

















     
    "ฉันซื้อของมาฝาก(ชื่อคุณ)"    ยุนกิเลื่อนมือไปรับของฝากจากควานลินอย่างว่าง่าย..นานๆทีไอ้หมอนี่จะมาโผล่ที่บ้านหลังนี้โดยที่เจ้าของบ้านยังไม่อนุญาต แต่ถ้าไม่ติดว่าเมียห้ามไว้ล่ะก็ป่านนี้ไอ้ควานลินไม่ทางมาเหยียบที่บ้านผมแน่




    
    เป็นเพราะความใจดีของ(ชื่อคุณ)คนเดียวไอ้ควานลินถึงได้มาหาเธอที่บ้านได้บ่อยๆเหอะ!!




    "แล้ว(ชื่อคุณ)ล่ะ?" ควานลินทำเป็นอมยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะชะโงกมองหาคุณ








    ซึ่งยุนกิเองก็มองท่าทางของควานลินอย่างไม่วางตา..สายตาที่มองควานลินด้วยความอาฆาตและไม่ชอบใจ







    "นอนอยู่บนห้อง..." เจ้าของบ้านตอบออกไปอย่างนิ่งๆ แต่ในใจอยากจะตะโกนด่าออกไปว่า 'อย่าแสเรื่องเมียกูให้มาก!!!'







    ประมาณนี้(-_-)







    "อ้าวหรอ?...ฉันมากวนพวกนายรึเปล่า?"









    ไม่น่าถาม..กวนสิไอ้ค-วย









    "อ่า..ไม่หรอก แล้วมึง..เอ่อแล้วแกมาแค่นี้ใช่ม่ะ ถ้าหมดธุระแล้วก็กลับไปชิ้วๆ" ปากไม่ว่าป่าวมือของเค้าก็ยกปัดไล่ควานลินอย่างหน้าตาเฉย




    ก็จะให้ทำไงอ่ะ คนเคยเป็นศัตรูกันแล้วจู่ๆก็มาญาติดีกันแบบนี้มันไม่ได้ มันไม่ดี เสียฟอร์มหมด(?)



 
    "อื้ม งั้นฉันกลับก่อนก็ได้..พรุ่งนี้วันเสาร์เดี๋ยวจะแวะมาเล่นด้วย(^_^)"









    มึงไม่ต้องมา!!









    "ตามใจนายก็แล้วกัน:)" เสแสร้งไปอีกไอ้ยุนกิเอ๊ย-_-

     ใจจริงก็ไม่อยากให้มันมาที่บ้านหลังนี้บ่อยๆหรอกนะ..หวงเมีย จบ 





    "ไปล่ะ พรุ่งนี้เจอกัน"















    จากนั้นยุนกิก็อาสาเดินออกมาส่งควานลินขึ้นรถก่อนที่เจ้ารถคันหรูของควานลินจะเคลื่อนตัวออกไปจนสุดสายตา...ร่างสูงยกถุงของฝากที่ควานลินซื้อมาให้ พอยุนกิมองดีๆแล้วมันก็คือกล่องขนมเค้กร้านโปรดที่ยุนกิชอบพาคุณไปกินอยู่บ่อยๆ




    "หึ:)" ความน่าแปลกใจที่ใครๆคนอาจจะงงว่าทำไมพวกเราถึงดีกันได้อย่างง่ายๆแบบนี้...เอาเถอะ ก็เพราะแม่ตัวดีของเค้าไง คุณเล่นขู่ไว้ถ้าไม่ดีกันล่ะก็ได้ตายหมู่แน่ๆ












    แค่เด็กผู้หญิงคนเดียว แต่ทำไมกลับมีอำนาจมากขนาดนี้ว่ะ...ป่าวกลัวเมียนะ-_-














    ร่างสูงสะบัดความคิดบ้าบอทั้งหมดออกไปจากหัว ก่อนที่เจ้าจะตัดสินใจกลับขึ้นไปบนห้องนอนเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดหลังที่เรียนมาอย่างเหน็ดเหนื่อย...บอกเลยว่าจะทำงานหนักแค่ไหน หรือ เรียนจนเหนื่อยยุนกิก็ไม่มีท่าทางแม้จะท้อเลยสักนิด เพราะทั้งหมดที่เค้าไปก็เพื่อตัวคุณกับลูกสาวตัวน้อยที่อยู่ในท้อง





    กลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง  เปลือกคู่สวยของหญิงสาวค่อยๆเปิดขึ้นอย่างช้าๆ..ร่างบางครางงัวเงียพลางยืดแขนยือขาให้ผ่อนคลายหลังจากที่หลับไปนานพอสมควร




    "ยุนกิ?"    เสียงใสเอ่ยเรียกชื่อคนรักเบาๆเพราะคุณพึ่งตื่นนอนเลยให้ร่างกายฟื้นตัวยังไม่ได้เต็มที่




    "หายไปไหนนะ?"    เอ่ยชื่อออกไปแต่กลับได้ความเงียบกลับมาแทนคำตอบ แถมในห้องนี้ไฟก็ยังไม่เปิดอีกด้วย ทำไมเค้าไม่เปิดไฟ แล้วตอนนี้ยุนกิหายไปไหน ปกติจะเห็นนั่งอ่านหนังสืออยู่มุมห้องหนิ..มิหนำซ้ำบ้านก็เกิดเงียบผิดปกติอีกซะด้วยสิ  ทุกคนหายไปไหนหมด?












    ใจไม่ดีเลยแฮะ












    เท้าเล็กแตะสัมผัสลงพื้นห้องอันเย็นเฉียบ คุณหย่อนขาลงจากเตียงพร้อมที่จะลุกเดินออกไปจากห้อง








    แต่ทว่า...








    "เฮือก!! นายเป็นใคร!?"    ร่างเล็กยังไม่พ้นลงจากเตียง แต่จู่ๆสายตาของคุณก็เหลือบไปเห็นเงาดำสลัวๆยืนอยู่หลังม่าน เงาคล้ายๆผู้ชาย รูปร่างใหญ่พอสมควร แขนขาที่ยาวจนน่ากลัว..เมื่อคูณเห็นตอนแรกก็นึกว่าเป็นยุนกิ..แต่ไม่ใช่  นั่นไม่ใช่ยุนกิ








    เงาดำตนนั้น..รูปร่างคล้ายยมทูต













 ::100%::








      #TALK

       ไรท์กลับมาแล้ววววว
รอนานมั้ยเอ่ย ฮ่าๆๆๆๆ ไม่น่าถามเนอะ นานมากเลย

       แต่ ตอนนี้อ่านแล้วงงใช่มั้ยล่ะ แปลกๆใช่ป่ะรีท หื้ม อยากรู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น รอตอนหน้าจร้าาาา




    17 ต.ค. 60-17 ต.ค. 61 ครอบรอบ 1 ปีเต็มของพี่กิแล้ว 













คอมเม้น+กำลังใจ


ตอนหน้า
DANGER : Chapter 28
- THE END -


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #417 thirdty20 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 16:49
    สู้ๆนะคะไรค์ สนุกมาก กกก ✌💋😍
    #417
    0
  2. #416 Hobabe (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 12:59
    ยมทูต? ว้อททททท???
    #416
    0
  3. #415 Minkongjoo27096 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 10:40
    รอครับบบบ
    #415
    0
  4. #414 Minni (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 12:08

    เป็นนิยายเรื่องแรกที่รอเลยนะเนี่ยยย5555คุ้มค่าจริงๆรีบมาต่อเร็วๆนะ

    #414
    0
  5. #413 neebasza2534 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 08:37

    หนุจะรอค่ะไรท์

    #413
    0
  6. #412 praew111160 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 19:28
    เรียกพี่ยุนกิด่วน วอ1เรียกวอ2 5555
    #412
    0
  7. #411 1234pimsupa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 13:43
    รีบมาเรยคร้าาาาอินี่จะบ้าตายแล้ว
    #411
    0
  8. #410 FXIPPLD (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 09:58

    ยมทูต..........โพล่มาได้ไง จะมาเอาลูดคุณไปหรอย่ะะะ
    #410
    0
  9. #409 "AQUARIA" (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 04:34
    ไรต์คัมแบล็กแล้ว (นางเอกฝันเหรอคะ)
    #409
    0
  10. #408 ยืนงงในดงตรีนน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 02:16
    นางเอกอาจจะฝัน(มั้ง)
    #408
    0
  11. #407 Mntnoi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 22:12

    ยมทูต.....ว้อท??

    #407
    0
  12. #406 0954254853 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 22:05
    รีบๆมาต่อน้าค้าาา
    #406
    0
  13. #405 linble2001 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 21:26
    รอค่าาา
    #405
    0
  14. #404 cream. Army (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 19:55
    มาต่อนาจาาา
    #404
    0
  15. #402 Hobabe (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 16:18
    ยุนกิเตะนางออกเลยค่ะ 5555
    #402
    0
  16. #401 meiji_sama (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 18:42

    รออ่านนะค้าาา
    #401
    0
  17. #400 AGUST YGJJKNJ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 23:22

    เราเกิดวันที่17ตุลาคมพอดี

    #400
    0
  18. #399 Newyear38 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 00:55
    อย่ามาทำครอบครัวคนอื่นเขาแตกนะ
    #399
    0
  19. #398 1234pimsupa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 07:03
    บอกมันไปว่ากูทำเฝ้าเมียเว้ย
    #398
    0
  20. #397 ยืนงงในดงตรีนน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 21:34
    พี่กิบอกมันไปหายไปทำเมี--//เกิบกระแทกหน้า
    #397
    0
  21. #395 suga__bts (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 18:42

    มาต่อเร็วๆนะค่าาา รอนานมากก เเต่ก้อรอ อิๆ
    #395
    0
  22. #394 linble2001 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 15:02
    รอค่าาา
    #394
    0
  23. #393 setper (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 15:00
    เยจินจะวอนโดนตีงงง
    #393
    0