( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 25 : DANGER : Chapter 25 ::100%::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    29 ก.ค. 61

B
E
R
L
I
N




























"ออกไปจากชีวิตลูกกูสักที!...ไอ้ตัวซวย"
















    "ยุนกิ..."




    "วิ่ง...."


















    ตุบ!















    ร่างเล็กๆของหญิงสาวกระเด็นถอยหลังไปตามแรงผลักของชายอีกคน หลังจากที่ยุนกกิกระซิบบอกให้วิ่งคุณก็ทำตามอย่างที่บอก แต่สุดท้ายแทบจะยังไม่ได้ก้าวขาก็โดนไอ้พวกอันธพาลอีกคนวิ่งออกมาจากซอกตึกพร้อมผลักไหล่ของคุณจนเซถอยหลังเกือบจะล้มแต่โชคดีที่ยุนกิรับคุณไว้ทัน ไม่งั้นมีหวังได้ 'แท้ง' แน่ๆ




    "เธอเป็นอะไรรึเปล่า!?"    ร่างสูงเอ่ยถามพร้อมดึงร่างเล็กเข้ามากอดด้วยความหวงแหนและอยู่ในความปลอดภัยจากใต้อ้อมแขนของเค้า...คุณพยักหน้าทั้งๆที่ยังซุกอกของแฟนหนุ่ม  ร่างบางสั่นระริกด้วยความกลัวเพราะพวกมันมีมากจนอาจจะตกในอันตรายก็ได้ แถมตอนนี้มีแค่ยุนกิคนเดียวที่เป็นผู้ชายส่วนคุณน่ะหรอ ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆตัวเล็กนิดเดียว....แบบนี้จะสู้พวกมันได้หรอ?




    โดนแน่ๆงานนี้...




    เสียงฝีเท้า3-4คนเริ่มใกล้เข้าเรื่อยๆจนยุนกิต้องกอดตัวคุณไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม...ไม่ทันจะหายใจครั้งที่2ในที่สุดพวกอันธพาลร่างยักษ์ก็ยืนล้อมทั้งสองไว้ไม่มีแม้หนทางจะหนี




    "มาทำอะไรกันสองคนหื้ม?"    ไอ้คนหัวโจกพูดขึ้นพลางยกยิ้มมุมปากเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่...ตามใบหน้าของไอ้หัวโจกมีแต่รอยแผลเป็นทางยาวบริเวณแก้มบวกกับมือข้างขวาของมันกำลังถือมีดดาบเล่มยาวแกว่งไปมาอย่างสนุกมือ




    จะมาหาเรื่องกันแบบนี้ไม่ได้นะเว้ยไอ้พวกสารเลว...




    "พวกมึงจะทำอะไร...."    ยุนกิพูดน้ำเสียงนิ่งๆสายตาพลางหลุบมองคนตัวเล็กด้วยความกังวัล  ยุนกิไม่อยากเห็นคุณเจ็บหรือโดนทำร้าย ยุนกิอยากจะปกป้องคุณให้ถึงที่สุดอยากจะดูแลคนที่ตนรักให้ปลอดภัยจนหมดลมหายใครครั้งสุดท้ายของชีวิต









    ยุนกิรักคุณ...รักจนไม่อยากให้ใครมาพรากเราสองคนจากกันไปอีกแล้ว









    "ก็เห็นพวกเอ็งสองคนเดินมา...ในถิ่นของข้าว่ะ:)"    ไอ้อันธพาลหัวโจกตอบขึ้นใส่หน้ายุนกิ..มันก็จริงเพราะว่าแถวนี้มันเป็นซอยเปลี่ยวจะมีคนส่วนน้อยเท่านั้นที่เดินหลงเข้ามาในถิ่นสับปะรังเคมืดๆแบบนี้




    ถิ่นของพวกอันธพาล พวกมันชอบป้น พวกมันชอบจี่ พวกมันชอบมีเรื่องชกต่อย และพวกมันชอบเด็กนักเรียนหญิงตัวเล็กๆอย่าง'คุณ'




    "ไอ้หัวเทา...มึงเคยอ่านเจอข่าวคดีฆ่าข่มขืนป่ะว่ะ?"    คำพูดน่ากลัวแบบนั้นหมายความว่ายังไง...พวกมันคิดจะทำอะไร




    "พูดเหี้ยไรของมึง!"    ร่างสูงตะคอกใส่ไอ้พวกอันธพาลอย่างไม่เกรงกลัว..ยุนกิไม่กลัวหรอกไอ้พวกขยะสังคมเน่าๆที่คอยหาเรื่องคนอื่นไปวันๆ พวกมันยังไม่รู้หรอว่าคนที่กำลังยืนคุยอยู่เนี่ยเป็นใครและสามารถสั่งตามฆ่าใครก็ได้ในยามวิกาล..แต่ตอนนี้ ทำอะไรไม่ได้ ยุนกิทำอะไรไม่ได้นอกจากค่อยๆดันตัวคุณเข้าไปหลบข้างหลัง




    ปืนก็ไม่ได้เอามา..ทำไงดีว่ะ!




    "ฮึก!ฮือ......"    เสียงคนตัวเล็กสะอื้นดังออกมาจากด้านหลัง มือเล็กพลางกำเสื้อนักเรียนของยุนกิไว้แน่น ทั้งกลัว ทั้งอยากจะหนีไปให้พ้นๆจากตรงนี้เพราะเราไม่สามารถรู้อนาคตได้เลยว่าต่อไปจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น พวกนั้นจะทำร้ายยุนกิรึเปล่า ขอร้องล่ะอย่าทำร้ายยุนกิเลยนะ




    "โอ๊ะโอ๋~ น้องสาวกลัวหรอจ๋ะ...แหมๆแค่เสียงร้องยังน่ารักแล้วเสียงครางเนี่ยจะน่ารักขนาดไหนหื้ม!!"









    หมับ!









    จู่ๆลูกน้องอีกคนของไอ้หัวโจกก็กระชากร่างเล็กออกจากตัวยุนกิ..ร่างของคุณถูกกระชากไปตามแรงดึงของผู้ชายร่างยักษ์ก่อนที่มันจะจับตัวคุณผลักเข้าใส่กำแพงอิฐแข็งๆตรงข้างหลัง  เมื่อถูกกระทำสิ่งแรกเลยคือความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่แล่นไปทั่วแผ่นหลังบางๆของคุณ มือหยาบกระด้างบีบไหล่ทั้งสองข้างแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ  ตอนนี้คุณทั้งเจ็บและกลัวไปพร้อมๆกันจะมีใครมั้ยที่บังเอิญผ่านมนแถวนี้









    ได้โปรดใครก็ได้ช่วยเราที...

























     ผลัก! ผลั๊วะ!!





    "ยุนกิ!!!"     หมัดหนักๆซัดลงใบหน้าของร่างสูงด้วยความรวดเร็ว ยุนกิเซล้มลงพื้นเพราะไอ้อันธพาลตรงหน้ามันตัวใหญ่มากกว่าเค้าเป็น2เท่าโดนชกแค่ครั้งเดียวก็ชาไปทั้งใบหน้าแล้วล่ะ...แต่ในขณะที่คุณพยายามดิ้นเพื่อจะวิ่งไปหายุนกิ พวกมันก็รุมกระทืบคนบนพื้นอย่างไม่ใยดี ดิ้นในตายก็ไม่หลุดได้แต่มองคนที่คุณรักกำลังถูกทำร้ายปางตาย





    "ยุนกิ..ไม่นะ อย่าทำเค้าขอร้องล่ะ....ฮึก!"




    "โอ้!ห่วงผัวหรอจ๊ะ..อื้มโทษทีพอดีพี่ไม่ชอบไอ้นี่ว่ะ!"    พูดอย่างพลางใช้เท้าเหยียบหัวยุนกิกดลงพื้นปูนซีเมนต์ด้วยความสะใจราวกับว่าพวกมันจงใจทำร้ายยุนกิและจัดการคุณ  เหมือนกับเหตุการณ์เมื่อวันนั้น วันที่ทุกคนเสียจีมินไป ไม่เอาอีกแล้วพอสักทีเถอะเหตุการณ์บ้าๆแบบนี้ 




    เพราะฉันคนเดียวใช่มั้ยทุกคนถึงเป็นแบบนี้...




    "ฮึก!พวกแกต้องการอะไรทำไมถึงทำแบบนี้!"




    "(ชื่อคุณ)....."    สายตาคู่ประสานเข้าด้วยกันเพราะความผูกพัน มีความเป็นห่วงกังวลเพราะรักใคร่ ของทั้งสอง มิอาจทำให้อุปสรรคเข้ามาขว้างได้ จะพยายามคว้ามันให้กลับมาหาเราก็คงต้องใช้เวลา ให้น้อยลงเท่าที่จะทำได้ เรือที่มันกำลังจะถึงฝั่งแค่ต้องมาเจอพายุลูกใหญ่ที่คอยพัดโหมกระหน่ำทำร้ายทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้า





    ตอนนี้มันกำลังจะพังลง...




    ตุบ!




    กลุ่มอันธพาลขยายวงล้อมให้กว้างมากกว่าเดิม เผยให้เห็นร่างของยุนกิที่นอนซมอยู่บนพื้นเพราะถูกทำร้าย ตามมาด้วยคุณ ร่างบางที่ถูกโยนเข้ามาในวงล้อมของพวกมัน  ไม่รอช้ายุนกิก็รีบคลานไปดึงคนตัวเล็กเข้ามาหลบภายใต้อ้อมแขน ร่างหนากอดคนตัวเล็กพร้อมใช้ตัวบังคุณไว้ไม่ให้พวกมันทำร้ายคุณไปอีกคน




    "เจ็บมากมั้ย?"    ร่างบางโผล่หัวออกมาพร้อมถามคนตัวใหญ่อย่างแผ่วเบาและเป็นห่วงจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว




    "ฉันไม่เป็นไร..แล้วเธอเจ็บตรงไหนรึเปล่า?"    มือหนาลูบแก้มนวลเบาๆก่อนที่จะถามคุณเพราะห่วงไม่ต่างกัน สายตาอันอ่อนโยนที่ส่งผ่านความรู้สึกของทั้งสองทำให้รู้ว่าไม่มีทางที่จะปล่อยไปเด็ดขาด...สิ่งที่สำคัญควรปกป้องให้ถึงที่สุดจนกว่าจะหมดลมหายใจกันไปข้างหนึ่ง...




    "ฉ..ฉัน----!"









    "เห้ย!ทำอะไรว่ะ!?"     เสียงของคุณโดนขัดขึ้นก่อนที่ทั้งสองจะหันไปมองตามเสียงร้องของใครบางคน..ไม่สิ กลุ่มใครบางคนต่างหากล่ะ...คนพวกนั้นเป็นใครมองไม่ชัดเลย...




    "เห้ย!นั่นมันพวกเวรนรกนี่หว่า!"    อะไรนะ..พวกเวรนรกงั้นหรอ..โอ้ย!อะไรจะซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้แค่ชื่อก็ไม่น่าแล้ว!




     "เอาไงว่ะ...เผ่นก่อนดีกว่า พวกมันมีปืนนะเว้ย!"




    "เอ่อๆ! ฝากไว้ก่อนเถอะพวกมึง!!"




    พวกสารเลวนั่นชี้หน้าคุณก่อนที่จะรีบแตกตัวหนีออกไปอย่างหน้าตาเฉย..คุณและยุนกิได้แต่นั่งงงเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่พวกมันทำเอาซะเลย




    "เห้ย!สองคนนั้นอ่ะเป็นไรมากป่าว!?"    ชายร่างสูงเอ่ยถามขึ้นพลางเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่...









    'เจโฮป'









    แสงไฟยามค่ำคืนที่ยังตื่นอยู่ตลอดเวลา ตามตึกราวบ้านช่องก็เปิดไฟใช่งานกันอย่างไม่หยุดหย่อน สังคมที่วุ่นวายจนอยากจะหนีไปพักผ่อนที่อื่นไกลๆจากความวุ่นวาย ณ ตอนนี้




    มันจบแล้ว...




    เหตุการณ์เมื่อกี้ถ้าไม่ได้พวกเจโฮปเข้ามาช่วยคงแย่แน่ๆโชคดีนะที่เค้าบังเอิญพาลูกน้องมากินเลี้ยงแล้วเดินผ่านแถวนั้นมาพอดิบพอดี...คนพวกนั้นต้องเคยมีเรื่องกันมาแน่ๆถึงได้รีบเผ่นกันเร็วขนาดนั้น  ไม่ต้องกังวลอีกแล้วตอนนี้เราปลอดภัยแล้ว




    "ไอ้ยุนกิ...."    ตอนนี้ยุนกิกำลังจะเตรียมตัวกลับแต่ไม่ทันจะเปิดรถก็โดนเจโฮปพูดทักขึ้นเสียก่อน...




    "อะไร...."    ร่างสูงถามกลับนิ่งๆและไม่คิดจะสบตาเพื่อนเลยด้วยซ้ำ




    "เกิดอะไรขึ้นว่ะ...."




    "ก็แค่เรื่องธรรมดาโดนหาเรื่องเหมือนเมื่อก่อน...แต่แค่มี(ชื่อคุณ)อยู่ด้วยก็เท่านั้น"




    "หรอว่ะ....แล้วมึงมาทำอะไรกับ(ชื่อคุณ)กันสองคน ไม่กลัวพ่อเธอว่างั้น?"




    "หึ!กลัวหรอว่ะ กูจะกลัวทำไมก็แค่คนแก่เอาแต่ใจที่คอยขัดขวางความสุขของลูกหลาน"




    "มึงหมายความว่าไง?"




    "ก็......"    ยุนกิพูดขึ้นคำเดียวก่อนที่จะหุบปากลงแล้วยกยิ้มใส่เจโฮปอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม  การจะทำให้เพื่อนสงสัยและลุ้นก็ต้องเล่นตัวหน่อยมันก็จะดีไม่งั้นมันก็ไม่สนุกเอาน่ะสิ




    "เห้อ!...ไอ้ห่ากูไม่อยากรู้แล้ว"




    "แล้วแต่มึง:)" 




    "(-_-)"




    ความเงียบกลับมาอีกครั้งหลังจากจบบทสนทนาของชายหนุ่มทั้งสอง...เจโฮปเลือกที่จะเงียบแล้วเดินตรงไปหาคุณที่นั่งก้มหน้าก้มอยู่เก้าอี้สาธารณะตรงหน้าร้านขายของที่ปิดแล้ว ส่วนยุนกิก็จะเปิดรถเพื่อหากล่องที่เค้าเก็บอุปกรณ์ทำแผลไว้ในรถตามปกติ




    ขายาวๆก้าวเดินมาก่อนที่นั่งยองๆลงตรงหน้าหญิงสาวที่เอาแต่เงียบ...มืออุ่นของเจโฮปจับต้นแขนคุณพลางเขย่าเบาๆ เค้าอาจจะคิดว่าคุณหลับหรือเมื่อยแต่มันไม่ใช่....ไม่ใช่เลย...




    "(ชื่อคุณ)!!!!"    ตาคมเบิกกว้างตกใจกับภาพตรงหน้า...ภาพที่คุณหมดสติและมีบางอย่างเกิดขึ้นผิดปกติต่อร่างกายของคนตัวเล็กที่เจโฮปหรือใครๆไม่เคยรู้มาก่อน   ใบหน้หวานซีดเผือกโดยไม่รู้สาเหตุพร้อมกับเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาตามขาจากใต้กระโปรงของคุณ




    มันคืออะไร ทำไมเลือดถึงไหลออกมาแบบนี้...











     "จ..เจโฮป..ฉ..ฉันปวดท้องฮือ!"
    











::30%::











































    "ไม่ไหวแล้วฮือ!"




    มันเจ็บ เหมือนเนื้อในร่างกายที่กำลังจะขาดออกเป็นชิ้นๆ ทรมารจนอยากจะร้องไห้ให้หมดลมหายใจไปเลย..ทำไงดีทนไม่ไหวแล้ว




    "ทำใจดีๆไว้นะ ฮึบ!"    ร่างบางได้แต่หยักหน้าเบาๆเพื่อส่งสัญญาณว่าตนยังมีสติอยู่ในตอนนี้  ไม่รอช้าร่างสูงก็อุ้มคุณขึ้นท่าเจ้าสาวอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้   เจโฮปเริ่มใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเพราะเลือดสีแดงสดจากคนตัวเล็กกำลังไหลออกมาไม่หยุด...เค้าไม่รู้ว่าคุณเป็นอะไร ทำไมถึงมีเลือดไหลออกมาแบบนี้...ความสงสัยนั้นหายไปในพริบตาหลังจากที่ยุนกิพึ่งมารู้ตัวอีกทีว่าแฟนของตัวเองกำลังมีอาการแปลกๆ ซึ่งยุนกิกังวลเป็นไปมากว่าเจโฮปด้วยซ้ำ ทั้งตกใจ ทั้งกลัว ทั้งห่วง ความคิดแรกที่ผุดขึ้นบนหัวของชายหนุ่มก็มีแต่ภาวนาให้คุณไม่เป็นอะไร คุณต้องรอด ต้องปลอดภัย....





























    ตึกๆ!










    เสียงฝีเท้าบุคคลทั้งหลายต่างวิ่งกันด้วยความเร่งรีบ  รถเข็นผู้ป่วยถูกขับเคลื่อนตัวเดินหน้าต่อไปอย่างไม่มีท่าทีจะหยุด  ตอนนี้ร่างกายของคุณเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ ดวงตาคู่กลมพล่ามัวแย่ลงยิ่งกว่าเมื่อ2นาทีก่อน รู้สึกชาไปทั้งตัวเลยแฮะความเจ็บปวดความทรมารมันหายไปไหนหมด ทำไมมันถึงไม่รู้สึกอะไรเลย  มันอื้อจนได้ยินแต่เสียงหัวใจเต้นเบาๆภายในตัว 




    มือเล็กรู้สึกอบอุ่นจากมือของยุนกิที่คอยจับมือคุณมาตั้งแต่ตลอดจนถึงโรงพยาบาล...ถึงตอนนี้เค้าก็ไม่ยอมปล่อยเลยสักครั้ง จะจับไปจนกว่าคุณจะถึงมือหมอ จะจับไปจนกว่าคุณจะปลอดภัย.....จะไม่มีวันปล่อยเด็ดขาด









    กึก!









    "ญาติคนไข้รอด้านนอกก่อนนะค่ะ!!"









    Yoongi Part




    "ญาติคนไข้รอด้านนอกก่อนนะค่ะ!!"




    เสียงของคุณพยาบาลร้องห้ามไม่ให้บุคคลภายนอกตามเข้าไป....ผมได้แต่ยืนมองร่างของ(ชื่อคุณ)ค่อยๆหายเข้าไปในห้องฉุกเฉินก่อนที่เราสองคนจะเผลอปล่อยมือออกจากกัน  และนั่นเป็นภาพสุดท้ายที่ผมเห็นใบหน้าของเธอ




    ใบหน้าหวานที่ซีดเซียวขาดเลือดอย่างเห็นได้ชัดเจน..ผมรู้ว่าตลอดทางเธอพยายามทำให้มีร่างกายสติ ต้องฝืนตัวเองขนาดไหนถึงได้มาจุดๆนี้ได้อย่างปลอดภัยแต่ไม่ร้อยเปอร์เซ็นหรอกนะ แค่ผมรู้ว่าเธอยังมีสติและหายใจก็ตัดกังวลลงได้แล้วเล็กน้อย....ผมกับไอ้เจโฮปไม่รู้หรอกว่า(ชื่อคุณ)เป็นอะไร ทำไมจู่ๆถึงมีเลือดไหลออกมาแบบนี้?











    ไม่เข้าใจจริงๆ....









    หมับ!




    "(ชื่อคุณ)ต้องปลอดภัยเชื่อกูสิ...."    รู้สึกหนักๆลงที่ไหล่ข้างซ้าย ผมหันไปมองหน้าของไอ้เจโฮปที่สื่อถึงความกังวลไม่ต่างจากผม..การปลอบใจของมันก็ทำได้แค่ลูบไหล่ผมเบาๆตามประสาผู้ชายเค้าปลอบกันทั่วไป   ที่จริงแล้วมันควรจะเกลียดผมเลยด้วยซ้ำแต่ทำไมถึงได้ใจเย็นขนาดนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนพอเจอหน้ากันทีไรก็มีเรื่องทุกที  คงเป็นเพราะ...หลังจากจีมินเสียพวกมันก็เงียบลงผิดปกติ และไม่เคยหาเรื่องผมเหมือนครั้งที่ผ่านมา  นี่สินะเพื่อนกันครบมาตั้งหลายปีนานๆทีถึงจะมีเรื่องทำให้พวกเราแตกหักออกจากกัน ไม่เข้าใจกัน ผิดหวัง เสียใจ และ ความไว้ใจที่เคยมี...เรื่องทั้งหมดพวกมันไม่ผิด (ชื่อคุณ)ไม่ผิด ผมเองต่างหากที่ผิด ผิดที่งี่เง่าหลงจนไม่ลืมหูลืมตาเผลอทำอะไรโง่ๆลงไปไว้เยอะ และผลสุดท้ายที่ได้รับก็คือการสูญเสีย..สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง......




    ในเมื่อเสียแล้วก็ยังมีโอกาสที่จะสร้างใหม่ขึ้นมาได้หนิ   ผมจะเอากลับคืนมาเอากลบคืนให้หมด ทุกอย่างต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม แค่มีเพิ่มก็คือความสุขและรอยยิ้มที่ผมแทบไม่ได้สัมผัสมันมานานแสนนาน




    "ทำไมมึงไม่เกลียดกูว่ะ....กูทำกับพวกมึงไว้เยอะเลยหนิ มึงจะช่วยกูทำไม ทำไมไม่ช่วย(ชื่อคุณ)คนเดียวและปล่อยให้กูตายๆไปซะก็สิ้นเรื่องพวกมึงจะได้ไม่ต้องมาเดือดร้อนเพราะคนงี่เง่าอย่างกูอีก"    ผมพูดตัดพ้อพลางก้มหน้ามองพื้นอย่างเหม่อลอยไร้ความหวัง...ปากแบบนั้นถามออกไปอย่างน้อยใจและใจที่แท้จริงผมเป็นห่วงคนตัวเล็กที่อยู่ในห้องฉุกเฉินต่างหากว่าจะเป็นยังไงบ้าง เมื่อไหร่หมอจะออกมาสักที 


















    เป็นห่วงจะตายอยู่แล้ว!....



















    คำตอบที่ได้คือความเงียบ มันไม่ตอบหรือพูดอะไร ผมเข้าใจดีจู่ๆถึงพูดแบบนั้นออกไปคงตัดสินใจตอบลำบาก ผมไม่หวังอะไรมากหรอกแต่ขอให้พวกมันเข้าใจว่าตอนนี้ผมเหนื่อยและท้อมากก็พอ.....




    ขออย่าพึ่งซ้ำเติมกันก็พอ:)




    "หึแล้วทำไมกูต้องปล่อยให้เพื่อนตัวเองตายด้วยว่ะ..."




    "!?..."    ผมรีบเงยหน้าขึ้นสบตามันอย่างไม่เข้าใจ...รอยยิ้มนั่นอะไร มึงจะมายิ้มในเวลาแบบนี้ไม่ได้นะเว้ยกูกำลังเคลียด




    "กูก็ไม่ได้อคติกับมึงแล้วล่ะ โกรธเกลียดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นสู่กลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ดีกว่าหรอว่ะ....."




    "อย่ามาล้อกูเล่นน่ะ..ถึงมึงไม่อคติกับกูแล้วแต่ไอ้พวกนั้นล่ะพวกมันคิดอะไรอยู่กูก็ยังไม่รู้เลย...กูไม่กล้าแบกหน้าด้านๆไปหาพวกมันหรอกเว้ย"




    "เห้ยมึงอย่าคิดสั้นดิ ไม่แน่พวกนั้นอาจจะไม่ได้เกลียดมึงอย่างที่คิดก็ได้ แต่ไอ้วีกูไม่แน่ใจว่ะ ไอ้วีน่ะมันชอบพูดว่ามึงกับ(ชื่อคุณ)ต้องมีอะไรแน่ๆสังเกตมานานแล้ว และมันก็รู้สึกว่าเธอไม่ได้รักมันเลยแม้แต่น้อย...ก็นะ!ผีย่อมเห็นผีมันคงรู้อ่ะว่ามึงคิดยังไงกับ(ชื่อคุณ)........." 




    มันคงคิดถูกแล้วล่ะ...




    "มันคงคิดถูกแล้วล่ะ...กูกับ(ชื่อคุณ)น่ะเราสองคน...แอบคบกันหลังจากไอ้จีมินเสียไปได้หลายวันแล้ว  หึมึงเชื่อกูมั้ยว่ามีครั้งหนึ่ง(ชื่อคุณ)พยายามทำให้กูเป็นที่ยอมรับของพ่อและพี่ชายเธอ แต่สุดท้ายเราก็โดนขัดขวางจนได้ ความรักของกูกับ(ชื่อคุณ)ไม่ได้เป็นอย่างที่สมหวัง เพราะพ่อของเธอยังไม่เลิกแค้นยังไม่เลิกอคติกับกูเลย  แล้วมึงลองคิดดูดิว่ากูกับ(ชื่อคุณ)จะแอบคบกันทำไม ทั้งโดนห้ามโดนขวางแถมยังมีเรื่องงานหมั้นของไอ้วีเข้ามาเกี่ยวข้องอีก มึงไม่คิดว่ากูเหนื่อยหรอว่ะ กูไม่เจ็บหรอว่ะ กูไม่ท้อหรอว่ะ..คนพวกนี้แม่งไม่เข้าใจอะไรเลย กูพยายามทำให้เป็นที่ยอมรับเป็นที่เปิดใจของคนพวกนั้น...แต่คนพวกนั้นก็ยังปิดกลั้นไม่ให้โอกาสกูเลยสักนิด..."




    ถึงผมจะเหนื่อยแต่ก็ไม่เคยยอมแพ้ เพียงแค่เคยคิดว่าตัวเองยังมีความสำคัญอยู่รึเปล่า...ถ้าไม่ติดว่าผมยังเหลือ(ชื่อคุณ)เป็นคนสุดท้ายล่ะก็ ป่านนี้ผมคงฆ่าตัวตายไปนานแล้วล่ะ




    "หน่า...คนอย่างมึงก็น้อยใจเป็นด้วยหรอว่ะ ฮ่าๆเรื่องนี้กูไม่ได้อะไรมากหรอกเพราะกูเข้าใจความรู้สึกมึงดี แต่ถ้ามึงอยากให้เรื่องบ้าๆพวกนี้จบลงล่ะ มึงก็ต้องสู้และยอมรับความจริง ไม่แน่ฟ้าอาจจะเห็นใจมึงสักวันพอถึงพรุ่งนี้ก็น่าจะมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นก็ได้:)"




    หึก็อย่างที่ไอ้เจโฮมันว่านั่นแหละ อีกไม่นานเรื่องบ้าๆพวกนี้ก็จะต้องจบลง ไม่มีวันไหนหรอกที่ชีวิตผมต้องเจอแต่เรื่องแย่ๆแบบนี้ สักวันมันต้องมีเรื่องดีๆมาบ้างสินะ....




    "เป็นการพูดปลอบใจที่ทำให้กูสบายใจขึ้นเยอะเลยว่ะ"    ผมพูดพลางยกยิ้มบางๆพร้อมกับสีหน้าดูมีความหวังขึ้นเป็นกองเลยแฮะ




    "เห็นมึงยิ้มได้กูก็สบายใจแล้วล่ะ...นี่ไอ้กิ มึงจะเอาไงต่อเรื่องไอ้วีว่ะเพราะเท่าที่กูคิดไปคิดมากูว่ามันคงไม่ยอมแน่ๆ"




    ไอ้นี่ก็พูดถูกอีก...ผมจะเอายังไงต่อกับเรื่องนั้นดี?




    "ไม่รู้ว่ะ....."




    "เอางี้!..ถ้ามึงจบเรื่องไอ้วีไม่ได้ มึงก็จบเรื่องของพ่อ(ชื่อคุณ)ไปเลยเพราะยังไงซะท่านก็เป็นคนตัดสินใจที่จะให้(ชื่อคุณ)กับไอ้วีหมั้นกันไม่ใช่หรอว่ะ......"




    ตัวผมเองได้แต่นั่งฟังคนข้างๆสาธยายอย่างไม่หยุดปาก ทั้งคำแนะนำและวิธีแก้ปัญหาต่างๆที่จะทำให้พ่อของ(ชื่อคุณ)เริ่มเปิดใจยอมรับผม  ขอบอกเลยว่าตอนนี้ผมสับสนไปหมดแล้วเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มตั้งแต่ตรงไหนดี ป่านนี้ท่านคงเป็นบ้าไปแล้วล่ะเพราะ(ชื่อคุณ)ยังไม่ได้กลับถึงบ้านเลยและอีกอย่าง...ผมไม่กล้าโทรไปบอกท่านหรอกว่าตอนนี้ลูกสาวของท่านเข้าโรงพยาบาลด้วยอาการที่ไม่ทราบสาเหตุโดยแน่แท้....









    ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครกำหนดอนาคตได้..ผมเองก็เช่นกัน




















    @3ชั่วโมงผ่านไป...




     ตอนนี้หมอยังไม่ออกมาตามเคย ผมนั่งรอตรงหน้าประตูห้องฉุกเฉินอย่างใจจดใจจ่อ ลึกๆเองผมแทบอยากจะร้องดังๆให้หมอได้ยินด้วยซ้ำว่า 'เมื่อไหร่จะออกมาสักที!!!' แต่นั่นมันก็แค่ความคิดโง่ๆที่ไม่กล้าทำ เวลานี้ท้องฟ้ามืดลงเรื่อยๆนาฬิกายังคงเดินหน้าต่อจนล่วงเลยปาไปสามทุ่มกว่า..งานนี้ผมต้องเจอเรื่องซวยอีกแน่ๆ เพราะอะไรไม่รู้ เซ๊นมันฟ้อง(-_-)




    "กูว่ามันก็นานแล้วนะ...งั้นมึงรอไปเดี๋ยวกูลงไปซื้อของกินมาให้:)"    มึงนี่ก็อดทนนั่งรอเป็นเพื่อนกูเนาะ สามทุ่มแล้วยังไม่กลับไปอีก...ผมนี่ยอมใจมันจริงๆเลย




    "กูว่ามึงกลับไปนอนเถอะ กูอยู่คนเดียวได้"   รอบที่5แล้ว ไล่ไปก็ไร้ประโยชน์มันก็ดื้อไม่ยอมกลับสักที..ใจผมเองก็เป็นห่วงมันนะดึกๆแบบนี้น่าจะกลับไปนอนพักผ่อนได้แล้ว จะมัวแต่อาลัยอาวอนผมอยู่แบบนั้นแหละ(-_-)




    "ได้ไงว่ะ ไล่กูดีจังนะมึงอ่ะ ไม่อ่ะไม่กลับ!...."




    "ตามใจมึง..."




    "ตามใจแล้วเว้ย ไปหาของกินดีกว่าเดี๋ยวจะรีบกลับ~"




    "เหอะ....."    จริงๆเลยมึงนี่น้า...




    สายตาคมมองตามหลังก่อนที่มันจะเดินหายเข้าไปในลิฟท์พร้อมโบกมือบ๊ายบายผมไปทีนึงและประตูลิฟท์ก็ปิดลงแล้วบรรยากาศรอบข้างมีเพียงแค่ผมคนเดียว ส่วนผู้ป่วยคนอื่นๆเค้ากลับห้องพักใครห้องพักมันกันหมดแล้ว แม่บ้านทำควาทสะอาดก็เข็นรถทิ้งขยะสีเหลืองผ่านหน้าผมไปอย่างเงียบๆ แล้วผมเป็นอะไรต้องสนใจรถเข็นขยะด้วยว่ะ!!




    "บ้าเอ๊ย..." 









     แอด~





    จู่ๆเสียงประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกพร้อมปรากฏร่างของหมอภายใต้ชุดผ่าตัด ตามใบหน้าของหมอเต็มไปด้วยเหงื่อจากการทำงานในครั้งนี้...ซึ่งเห็นได้ชัดว่าสีหน้าของหมอดูเหนื่อยสุดๆ




    "คุณเป็นญาติคนไข้ใช่มั้ยครับ?"




    "ช..ใช่ครับ! แล้วแฟนผมเป็นยังไงบ้างครับหมอ บอกผมทีว่าเธอปลอดภัย!?"    ตอนนี้สติของผมเริ่มกระเจิงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ผมทนไม่ไหวแล้วอยากจะวิ่งเข้าไปข้างในห้องใจจะขาดอยากจะรู้ว่า(ชื่อคุณ)ปลอดภัยดีใช่มั้ยหมอ!?




    โธ่เว้ย!!...ตอบดิอย่าเงียบสิว่ะหมอ!!




    "จ..ใจเย็นๆก่อนนะครับ ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยดีครับ...."  




    จริงหรอ...เห้อ!!ค่อยโล่งอกไปหน่อย




    "แต่ว่าเกือบไปแล้วนะครับ...."




    "เกือบ?" 




    "คนไข้เกือบจะแท้งโชคดีนะครับที่ไม่เป็นอะไรมาก...ตอนนี้ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก หมอขอแสดงความยินดีด้วยนะครับคุณพ่อมือใหม่(^_^)"




    "........"














    อ่า.....โคตรเซอร์ไพรส์เลยว่ะ



















    หลังจากตอนนั้น..ทำผมช็อคไปเกือบชั่วโมง ไม่ได้เสียใจนะ...แต่ดีใจต่างหากโว้ย!!!!!!!!!!!!




    แชะ!




    "กูว่ามึงพอเถอะ(-_-)"   เพื่อนชายอย่างเจโฮปปริปากห้ามผมเป็นครั้งที่สอง...ตอนนี้หมอได้ย้าย(ชื่อคุณ)มาพักผ่อนเพื่อให้ร่างกายฟื้นต่อที่ห้องพักVIP  จะบอกว่าผมโห่เลยก็ว่าได้เพราะ(ชื่อคุณ)ท้อง! เมียผมท้อง! ผมกำลังจะมีลูกแล้วโว้ยยยยย!!




    และที่คุณรีทได้ยินเสียงแชะคือเสียงกล้องจากโทรศัพท์ผมเอง..ในระหว่างที่ยัยตัวเล็กนอนหลับปุ๋ยอยู่นั้นผมก็เอาแต่ถ่ายรูปไม่หยุด จะหาว่าผมบ้าก็ไม่ใช่นะแค่ผมอยากจะเก็บภาพ ณ เวลานี้ไว้ให้เยอะที่สุดก่อนที่เจ้าตัวน้อยของเราสองคนจะโตขึ้นไปมากกว่านี้




    "ถ่ายเยอะระวัง(ชื่อคุณ)จะตื่นนะเว้ย..."    เจโฮปพูดพลางหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน




    "เหอะหน่า...ถ้า(ชื่อคุณ)ตื่นขึ้นมาก็ดีน่ะสิ กูจะได้บอกข่าวนี้กับเธอสักหน่อย"




    "จริงหรอ?....กูว่าเรื่องท้องเธอน่าจะรู้ก่อนมึงนะ จำไม่ได้หรอที่หมอบอกว่า(ชื่อคุณ)ท้องได้เกือบเดือนแล้ว งั้นแสดงว่าเธอก็ต้องมีอาการแพ้ท้องได้2อาทิตย์แรก  มึงต่างหากที่พึ่งรู้ข่าวดีว่ากำลังจะมีลูก:)" 




    "ก็จริงว่ะ...แต่ทำไมมึงยังชิวอยู่ว่ะ ปกติน่าจะเดือดร้อนแทนไอ้วีไม่ใช่หรอ?"




    "แหนะ!...ดราม่ามาเชียวนะมึง" 




    "เปล่า...."




    "น้อยใจ?"




    "เปล่าเว้ย!! กูจะน้อยใจมึงทำไม!"




    "งอล~"




    "โว๊ะ! อะ------!!"









    แอ๊ด!!









    ในขณะที่เราสองคนกำลังโต้เถียงหยอกล้อกันไปมา จู่ๆเสียงบิดประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของใครบางคนเดินเข้ามาในห้อง ผมกับไอ้เจโฮปหยุดการกระทำลงก่อนที่จะหันไปมองผู้มาใหม่พร้อมกัน..วินาทีนั้นไอ้เจโฮปถึงกลับก้าวถอยหลังออกห่างไปอย่างอัตโนมัติ มันตกใจ ผมเองก็ตกใจไม่แพ้กันนั่นแหละ ตอนนี้หัวใจของผมแทบจะกระตุกล่นวู้บตกไปถึงเท้า  ผมรู้สึกถึงรังสีอัมหิตอันแผ่ซ่านไปทั่วห้องพักฟื้น ชายแขนเสื้อของผมถูกกำจนยับยู่ยี่จากคนด้านหลัง....เอ้า!ไหงมันถึงกลัวขนาดนั้นแล้วไอ้ที่คุยมาทั้งหมดผมนึกว่ามันจะสนิทด้วยซะอีก!!!!




    "ลูกฉันอยู่ไหน!..."




    นั่นไงกูว่าแล้ว!!!




    "คือว่า........"   ร่างสูงได้แต่อ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ถูก..เอ่อสิ!พูดไม่ถูก ทั้งกลัวทั้งสงสัยว่าพ่อ(ชื่อคุณ)มาได้ยังไง..อย่าบอกนะว่าหมอโทรไปแจ้ง!(-_-)




    "ทางโรงพยาบาลโทรไปแจ้งว่าลูกสาวฉันเข้าห้องฉุกเฉิน!! แล้วแกก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ใช่มั้ย!! เป็นเพราะแกที่ทำให้ลูกฉันต้องเดือดร้อน!!"




    ผมรู้ว่าตอนนี้คุณลุงกำลังโกธรจัด แต่ผมคงไม่ปล่อยให้เมียกับลูกต้องตกอยู่ในอันตรายหรอกนะ ผมยอมรับผิดทั้งหมดที่ต้องทำให้(ชื่อคุณ)เข้าห้องฉุกเฉิน ถ้าผมไม่พาเธอหนีออกมาเที่ยวเรื่องทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้น...




    "คุณลุงใจเย็นๆก่อนนะครับไอ้ยุนกิมันมีเหตุผลของมัน----"    คำแก้ตัวหรือช่วยเหลือของมึงคงช่วยกูไม่ได้หรอก เรื่องนี้กูผิดกูจะรับผิดชอบเอง




    "เหตุผลอะไร!...ถ้าแกมีเหตุผลดีพอก็ตอบฉันมาว่าทำไมลูกสาวฉันถึงเป็นแบบนี้!?"    เสียงของคุณลุงพูดแทรกขึ้นทั้งๆที่ไอ้เจโฮปยังอธิบายไม่จบ...แบบนี้ไง ใจร้อนเหมือนพ่อผมไม่มีผิด









    คนแก่พวกนี้เป็นอะไรกันไปหมด ทำไมต้องชอบบังคับลูกหลานได้ถึงขนาดนี้...แต่ถ้าจะหวังดีก็ต้องหวังดีให้ถูกวิธี ไม่ใช่เอาแต่สั่งๆแบบนี้ เป็นเด็กคนอื่นคงใจแตกติดเพื่อนติดยาไปตั้งนานแล้ว...และนี่ใครพ่อ(ชื่อคุณ)เชียวนะ ผู้ดีมีตระกูล ร่ำรวยมีเงินทองใช้ได้ตลอดทั้งชีวิต แต่เลี้ยงลูกโดยการบังคับแทบทุกทาง เป็นผม ผมคงหนีออกจากบ้านไปตั้งนานแล้วล่ะ




    พวกคุณโชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้ลูกสาวน่ารักแบบนี้...









    "ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นแหละ....."




    เสียง...เสียงแบบนี้มัน




    "(ชื่อคุณ)?"    เธอฟื้นแล้ว....




    ขายาวรีบสาวเข้าไปหาร่างบางที่พยายามลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก...ไม่รอช้าที่ผมจะเข้าไปช่วยพยุงตัวเธอลุกขึ้นนั่งช้าๆ  เธอคว้าแขนของผมเข้าไปกอดพลางลูบมันเบาๆ ผมเองก็ไม่ต่างกัน เอวคอดที่เคยกอดก็ถูกสวมสอดเข้าใต้แขนด้วยความเคยชิน....




    เอาเป็นว่าตอนนี้เราทั้งสองกอดกันไว้หลวมๆ เพื่อเป็นการสื่อถึงให้คุณลุงรับรู้สักทีว่าเรารักกันจริงๆ..ไม่ใช่การแก้แค้นหรือหลอกลวงแต่อย่างใด เพราะนี่คือความจริง ความจริงที่อยู่ตรงหน้า ณ ตอนนี้




    "พ่อค่ะ...อย่าว่ายุนกิเลยนะ เค้าไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด"   หว่า...เมียใครน่ารักชะมัด>_<




    "แต่มันทำลูกเจ็บ...ทำไมหนูถึงยังรักมันอยู่...."   ชายแก่เอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อยอิ่ง สายตาของคุณลุงดูอ่อนลงแตกต่างจากที่พวกผมมอง...คุณลุงน่ะคงรัก(ชื่อคุณ)มากสินะ ถึงไม่กล้าแม้แต่ดุหรือด่าเธอเลย(แต่ก็ชอบบังคับอยู่ดี-_-)




    "ไม่...หนูไม่เคยเจ็บเลย...แต่ยิ่งรักมากขึ้นต่างหาก"




    "(ชื่อคุณ)....ทำไมลูก...ทำไม..." 




    "หนูขอโทษนะคะ พ่อยกเลิกงานหมั้นได้มั้ยเพราะตลอดที่ผ่านมาหนูไม่เคยมีความสุขเลย..."   คนตัวเล็กพูดน้ำเสียงอ่อนๆก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของบิดาอย่างขอความหวังและเห็นใจ  




    แบบนี้ไงผมถึงทิ้งยัยเด็กนี่ไม่ลง...เพราะเธอน่ารักจนไม่อยากทำร้ายอีกต่อไปแล้วยังไงล่ะ:)




    "ทำไมถึงต้องยกเลิก...."




    อ้าวลุง!?




    "เพราะหนู'ท้อง'ไง...ยุนกิกับหนูเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน...พ่อทำให้หนูได้มั้ยคะ?" 













 ::100%::






     #TALK

    ไรท์ กลับ มา แล้ว จ้า

     หลังจากที่ห่างหายกันนานไปเป็นเดือน เหตุผลต้นๆก็ ขี้เกียจ งานเยอะ อยากพักผ่อนอะไรประมาณนี้อ่ะ ไรท์คิดว่ารีทคงต้องหายไปเหมือนกันใช่มั้ย? ไม่เป็นไรๆฮ่าๆ~~

     เข้าเรื่องนิสนุง~ สรุปคือนางเอกไม่แท้ง ยุนกิไม่เสียใจเลยสักนิดส่วนเรื่องนี้เจโฮปก็เป็นคนแรกในกลุ่มที่รู้ว่านางเอกท้อง แต่นางก็เข้าใจไม่มีเรื่องต่อยตีกันเหมือนเมื่อก่อนฮ่าๆ ส่วนประเด็นสุดท้ายคือนางเอกสารภาพกับพ่อแล้วว่าท้อง แต่พ่อจะยอมใจอ่อนมั้ย....ติดตาม....







    

คอมเม้น+กำลังใจ
=อย่าเทไรท์~[ไม่งั้นไรท์จะเทกลับ]



    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #434 PBenzxbtsss (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 09:24

    สงสารนุ้งวีเลยแง้~~~~

    #434
    0
  2. #381 Rewtt (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 14:14
    รอน่ะคะ💕
    #381
    0
  3. #373 1234pimsupa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 22:23
    รอค่ะรีบมาต่อนะ
    #373
    0
  4. #372 paninhot8899 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 12:32
    ไรท์อ่าาาหายไปนานมากกก
    #372
    0
  5. #371 mildfanfan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 00:46

    รอทุกวันเลยยย

    #371
    0
  6. #370 Hobabe (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 23:07
    ไรท์อ่ะกว่าจะมาได้
    #370
    0
  7. #369 0954254853 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 21:32
    มาต่อเร้วๆน้าค้าา สนุกมากด
    #369
    0
  8. #368 laksamob24 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 21:08
    พ่อนางเอก กินหัวนางเอกแน่เลย
    #368
    0
  9. #363 Devilchil (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 20:13

    ไม่เอาสิ ไม่แท้งนะ

    #363
    0
  10. #362 Hobabe (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 17:05
    ไม่เอา... อย่าแท้งนะ
    #362
    0
  11. #361 mildfanfan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 00:08

    เบบี้อย่าเป็นอะไรนะลูกกกกกกกกกก

    รอเธออยู่นะจ้ะ~~

    #361
    0
  12. #360 best9012 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 17:06
    ไรท์มาต่อน้าา~ ไม่เเท้งๆๆ
    #360
    0
  13. #359 cream. Army (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 08:00
    มาต่อน้าค่าาาา รอยู้วว
    #359
    0
  14. #358 Yoonlice (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 22:52
    ไม่น้า~~~ เด็กอย่าเป็นอะไรนะ
    ได้โปรดดดดดดด
    #358
    0
  15. #357 paninhot8899 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 22:45
    ไม่เอาแบบนี้ชิ
    #357
    0
  16. #356 SakanyaSava (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 22:43
    ขอให้ไม่แท้งนะๆๆๆฮื่อๆๆๆ
    #356
    0
  17. #355 DaliDalivon (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 22:09
    ไม่น้าาา
    #355
    0
  18. #354 Hankung00 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:32
    แท้งเหรอ ?? ไม่นะๆ
    #354
    0