( YOONGI X YOU ) DANGER ผู้ชายอันตราย[BAD]

ตอนที่ 24 : DANGER : Chapter 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    30 มิ.ย. 61

B
E
R
L
I
N
































        "ก็เพื่อนฉันเห็นแกชอบเข้าไปในห้องผู้อำนวยการบ่อยจนผิดสังเกต...แกกำลังอ่อยยุนกิอยู่ใช่มั้ยห้ะ!!!"




    "โอ้ย!!..ฮึก!..ฉ..ฉันเปล่านะ พวกพี่เข้าใจผิดแล้ว"    เส้นผมสวยถูกยัยรุ่นพี่ใจร้ายกระชากอย่างแรง  ด้วยเพราะความเจ็บที่ไม่สามารถฝืนได้คุณเลยเผลอปล่อยน้ำตาเจ้ากรรมออกมาต่อหน้าต่อตาพวกเธอ




    "สำออย! ฉันรู้นะว่าแกกำลังอ่อยผู้ชายของฉัน!!"




    "!!!!!..."




    "หึ!แกไม่รู้หรอว่าฉันเป็นใคร...ฉัน ปาร์ค เยจิน แฟน ของยุนกิยังไงล่ะ:)"




    "ไม่จริงน่ะ...ย..ยุนกิเค้าไม่มีทางทำแบบนี้กับฉันแน่ฮึก!"




    "หรอ! วันก่อนน่ะฉันกับเค้ายังได้กันอยู่เลยหนิ!!"    คำพูดที่ออกมาจากปากของเยจินเปรียบเสมือนปลายมีดแหลมๆทิ่มแทงลงกลางอกของคุณ...ขาทั้งสองสั่นเทาด้วยความกลัวและสบสันไปพร้อมๆกัน ที่ยิ่งแย่ไปกว่านั้นทำให้ใจของคุณเริ่มเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ มันดังตุบๆก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา ผู้หญิงพวกนั้นน่ะทำร้ายคุณได้พูดหยามคุณได้เอาที่พวกนางสบายใจแล้วแต่พวกนางจะคิด..จะทำอะไรก็เชิญ...แต่อย่าหน้าด้านมาว่ายุนกิคือแฟนของหล่อน..หล่อยก็แค่มโนไปเองคิดไป อย่าสำคัญตัวหน่อยเลย....




     "อย่าสำคัญตัวไปหน่อยเลย..."    เสียงเล็กๆพูดขึ้นพลางก้มหน้าลงต่ำเพราะยัยผู้หญิงสองคนจากด้านหลังนั้นบีบแขนคุณจนชาไปหมดแล้ว....มันเจ็บนะ...แต่เจ็บไปเท่ากับสิ่งที่ยัยนั่นพูดออกมาหรอก




    "แกว่าอะไรนะ...."




    "ก็ฉันบอกว่า อย่า สำ คัญ ตัว เพราะฉันคือแฟนยุนกิตัวจริงต่างหากล่ะ!"




    "อร๊าย! อีบ้า แกมันหน้าด้าน!!"    รุ่นพี่หัวแดงสะดีดขึ้นด้วยความโมโห ยัยผู้หญิงตรงหน้ากำมือทำท่าจะทุบตีคุณ  ซึ่งคุณเองก็ยอมรับกรรมและเหตุการณ์ตอนนี้ ใช่สิ คุณเผลอพูดแบบนั้นออกไปแล้วหนิเป็นใครใครก็โกรธที่โดนด่าทางอ้อมว่า หน้าด้าน สำคัญตัว หลงตัวเอง ประมาณนี้อ่ะนะ เอาว่ะตายเป็นตาย เจ็บเป็นเจ็บ ได้แผลมานิดเดียว(?)คงไม่เสียหายหรอกมั้ง(-_-)









    เจ็บตัวแต่มันก็คุ้มที่ทนให้คนอื่นมาพูดเป็นเจ้าเป็นของ ของยุนกิแบบนี้...ของใคร ใครก็รักเว้ย!(-_-)










    "ฮึ้ย! หน้าอย่างแกควรโดนฟาดด้วยมือของฉัน!!"    เมื่อได้ยินประโยคช์พูดของเยจิน ร่างเล็กก็รีบหลับตาปี่เพื่อรอรับฝ่ามืออรหันต์ของเธอแต่โดยดี...เหตุการณ์ในตอนนี้เหมือนถูกหยุดเวลาไว้มีเพียงภาพของเยจินที่กำลังจะตบคุณ แต่จู่ๆเสียงของผู้มาใหม่ก็ดังขึ้นทำให้เยจินต้องหยุดชะงักพร้อมลดมือลงท่ามกลางเสียงห้ามของใครสักคน...




     ผู้ชายคนนั้น ตัวสูงๆ ผิวขาวๆ ตากลมๆ จมูกโด่งเป็นสันได้รูป เงาผมบอร์นทองอมขาว แสดงให้เห็นว่าผู้ชายคนพึ่งไปทำสีผมมาใหม่ จนทำให้คุณเองก็เกือบจำไม่ได้...




     "เธอจะทำอะไร(ชื่อคุณ)!....."




    "ป..เปล่า"




    "ไปรอฉันที่ห้องสภา!" 
































    "ขอบคุณนะ...ความลิน:)"     นี่เป็นครั้งที่3แล้วที่คุณพูดขอบคุณควานลินที่เข้ามาห้ามเยจินคุณเลยรอดตัวไปแต่คงมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่น่าจะรอดแน่นอน(คุณก็ลองคิดดูสิ ใครยังไม่โผล่หัวออกมาอยู่ในบท) 




    เอ่อนั่นแหละ...อีตายุนกิไง(-_-)




    "ไม่เป็นไรหรอก เธอน่ะเป็นเพื่อนร่วมห้องคนนึงฉันก็ต้องช่วยเป็นธรรมดาแหละ"    ใช่สิ ความลินคือเพื่อนร่วมห้องคุณนอกจากจองกุกที่คุณไม่อยากนับ(?)...ถึงเราสองคน(คุณกับความลิน)จะไม่ค่อยได้พูดคุยหรือสนิทกันเรียกได้ว่านานๆทีค่อยพูดด้วยกันเลยล่ะ แต่วันนี้ดูเหมือนความลินจะมาโรงเรียนตั้งแต่เช้าคุณเลยโชคดีที่เค้ายังเห็นหัวน้อยๆของคุณที่กำลังจะโดนยัยรุ่นพี่เยจินหัวทองขี้มโนทำร้ายไม่งั้นมีหวังได้หน้าบวมแน่ๆT^T




    "แต่ถ้าไม่ได้นายฉันคงได้แก้มบวมแน่ๆ"    ร่างบางพูดติดตลกพลางหยุดเดินพร้อมหมุนตัวเข้าประจันหน้าตรงกับความลิน  ร่างสูงแอบขำนิดๆกับความตัวเล็กของคุณที่ต้องเงยหน้าขึ้นพูดกับเค้า












     ใช่สิ! คุณมันสูงแค่160ซม.เองหนิ ก็ดูความลินสิสูงตั้ง183ซม.แหนะ ปวดคอแน่ๆงานนี้(?)












     "หึไม่เป็นไร เธอน่ะสู้ยัยพวกนั้นไม่ได้อยู่แล้วหนิ"




     "ก็...ฉันไม่อยากมีเรื่อง(-*-)"    คนตัวเล็กพูดพร้อมทำหน้ามุ้ยคว่ำปากเล็กน้อย แก้มป่องๆแดงๆของคุณทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าอยากจะดึงอยากจะฟัดมันให้ช้ำไปเลยทีเดียว




    ซึ่งควานลินได้แต่คิด....(-_-)




    "ไม่อยากมีเรื่องแต่เล่นประกาศว่าตัวเองเป็นแฟนกับไอ้ยุนกิฮยองเลย..."    ควานลินย้อนคุณพลางยกคิ้วใส่กวนๆ




     "เอ่อ...ฉันก็...."




    "หวง?"




    "ก็ประมาณนั้นแฮร่!...ต..แต่ว่า! ยุนกิเค้านอกใจฉัน ฉันคิดว่าคนที่ชื่อเยจินต้องพูดจริงแน่ๆเพราะแววตาของเธอน่าจะไม่โกหกเลยด้วยซ้ำ....ควานลิน"    เสียงเล็กๆเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยความกังวล เรื่องที่เยจินนั้นพูดต้องเป็นความจริงแน่ๆแค่คุณไม่อยากจะรับรู้มันซึ่งๆหน้าเธอคุณเลยพูดแบบนั้นออกไป  อย่าง 'ก็ฉันบอกว่า อย่า สำ คัญ ตัว เพราะฉันคือแฟนยุนกิตัวจริงต่างหากล่ะ!'    ก็อย่างงั้นแหละ ยุนกิเองก็คงไม่เคยได้ยินคุณพูดแบบนี้แน่ๆ  




    ด้วยความเชื่อใจและความรักที่มีต่อกัน..ยุนกิเองยังคงสำนึกอยู่รึเปล่า หรือ ว่าทำแบบนั้นไปเพื่อคั้นเวลาในระหว่างที่พ่อของคุณยังคงกลั้นเราสองคนไว้ไม่ให้พบเจอกัน รวมทั้งวีอีกล่ะเรื่องหมั้นจะทำยังไง จะยกเลิกมันยังไงดี....แต่ในเวลานี้คุณก็ต้องอดทนและยอมฝ่าฟันอุปสรรค์ให้ครบทุกด้าน ความสำเร็จจะได้กลับมาหาคุณแน่ๆ










    ความเชื่อใจ...ความเชื่อใจเป็นสิ่งสำคัญมากที่สุดในตอนนี้










    ฉันเชื่อใจคุณนะยุนกิ....



















    @โรงอาหาร...





      หลังจากคุยกันเสร็จ ควานลินก็ชวนคุณเดินมาที่โรงอาหารเพื่อหาอะไรกินตอนเช้าๆ ควานลินคงยังไม่ได้กินข้าวแน่ๆเวลาเดินถึงได้ดูรีบขนาดนั้นสงสัยจะหิวจัด ส่วนคุณเองก็ทานข้าวมาแล้วล่ะแต่แค่มานั่งเป็นเพื่อเค้าเฉยๆอย่าใจดำสิคนเราต้องมีน้ำใจนะรู้เปล่า เค้าอุส่าห์ช่วยเราไม่ให้โดนตบ(?)




    "เธอจะกินอะไรรึเปล่าเดี๋ยวฉันไปซื้อให้:)"    ความลินเอ่ยถามร่างเล็กอย่างเป็นมิตรดูเหมือนเราสองคนเริ่มสนิทกันแล้วมั้งถึงได้ถามแบบนั้น...เอ๊ะ!หรือว่าเค้าแค่ตามมารยาทเฉยๆ




    "ไม่อ่ะนายไปซื้อข้าวเถอะเดี๋ยวฉันนั่งรอตรงนี้เอง" 




    "อืมก็ได้ งั้นนั่งรอนะห้ามเดินหายไปไหนเข้าใจ๊!?"




    "อ่า.....(-_-)"    พูดอย่างกะเราเป็นเด็กเชอะ!




    ร่างบางได้แต่นั่งรอให้ควานลินซื้อข้าวเสร็จ ตอนนี้ยังไม่มีใครมาเลยสักคนอะไรมันจะเช้าขนาดนั้นมองรอบๆสิโรงอาหารเงียบกริบเลยอ่ะ เห้อ!วังเวแปลกๆยังไงไม่รู้แฮะ(-_-)....ในระหว่างที่นั่งรอควานลินจู่ๆตากลมๆของคนตัวเล็กก็เหลือบไปเห็นตู้ขายน้ำที่พึ่งตั้งใหม่ได้ไม่กี่วันนี้เอง ตามรูปแบบแล้วของใหม่จะต้องมีอะไรใหม่ๆให้น่าสนใจเสมอแล้วคุณก็อยากจะลองน้ำบลูฮาวายกระป๋องสีเขียวมิ้นท์บรรจุด้วยน้ำสีฟ้าสดใสรสชาติเปรี้ยวๆหวานๆดื่มตอนเย็นๆนี่สดชื้นทำให้ตื่นในช่วงเวลาเรียน...พอนึกได้ก็ซื้อไปฝากยุนกิดีกว่า(^_^)




    แกร่ก! กรุกๆ!




    เสียงกระป๋องเครื่องดื่มกลิ้งลงตามรางจนมาหยุดที่ช่องรับเครื่องดื่มด้านล่าง  ร่างเล็กย่อตัวลงยองๆพร้อมใช้มือล้วงหยิบกระป๋องเครื่องดื่มออกมาจากช่องสี่เหลี่ยมพอประมาณ  ตามจริงแล้วคุณกะว่าจะซื้อสัก2กระป๋องแต่ลืมไปว่ายังมีอีกหนึ่งที่น่าจะซื้อไปเผื่อด้วยซึ่งก็คือควานลินนั่นแหละ











    "อ่อฉันนึกว่านายจะไปด้วยซะอีก?"    หลังจากซื้อน้ำเสร็จคุณก็กลับมานั่งที่เดิมพบว่าควานลินกำลังนั่งมองหาตัวคุณอยู่ แต่พอมาถึงโต๊ะก็โดนควานลินดุเข้าให้เบาๆเพราะคุณแค่ไปซื้อน้ำเองไม่จำเป็นต้องดุกันถึงน้ำตาตกในเลยว่ามั้ย




    "วันนี้เราสอบหนิ ฉันเลยปฏิเสธที่จะไม่ไปทำงานนอกโรงเรียน"




    "แหมพูดซะฉันนึกถึงตอนที่จองกุกบอกว่าจะไปเลยอ่ะ...สงสัยนายนั้นไม่อยากสอบแน่ๆฮึ้ย!(-_-)"    คิดแล้วหมั่นไส้คนอะไรขี้เกียจแม้กระทั่งสอบแต่พอออกนอกโรงเรียนหน่อยทำเป็นดี๊ด๊า!-^-




    "ฮ่าๆดูเหมือนเธอจะสนิทกับพวกบังทันมากเลยเนาะ"




    "อื้ม!ก็ไม่เชิงอ่ะ...."




    "เอ่อแล้วไอ้วีฮยองอะไรนั่นน่ะเป็นอะไรกับเธอรึเปล่า เห็นช่วงนี้ดูจะชอบแอบมองเธออยู่บ่อยๆแถมยังทำหน้าไม่พอใจอะไรสักอย่าง....."




    "อ่ะ!..แล้วทำไมนายถึงรู้?"




    "ก็ฉันเห็น...เห็นตอนที่เธออยู่กับไอ้ยุนกิฮยองแล้วบังเอิญไอ้วีฮยองมันผ่านมาเห็น ณ ตอนนี้เลยล่ะที่ไอ้วีฮยองเริ่มมีท่าทางแปลกๆตอนที่มองเธอกับไอ้ยุนกิฮยอง...."




    "งั้นหรอ....."    วีเห็นหมดทุกอย่างเลยหรอ เห็นหมดเลยสินะว่าคุณกับยุนกินั้นยังแอบมาเจอกันอยู่แบบนี้...แล้วเค้าจะคิดยังไงกันแน่..ไม่เข้าใจจริงๆเลย




    "เฮ้อ!ฉันไม่รู้นะว่าเธอมีปัญหาอะไรกับคนพวกนั้น ลองคุยกันดีๆสิบางทีการปรับความเข้าใจอาจจะเป็นสิ่งที่ดีกว่าการหนีปัญหานะ(ชื่อคุณ)"




    "ปรับความเข้าใจหรอ...ฉันกลัวมันไม่ใช่อย่างที่นายคิดน่ะสิควานลิน"




    "ทำไมล่ะ?"




    ควานลินยังไม่เข้าใจอีกหรอว่าคนพวกนั้นขี้ใจร้อนจะตาย การปรับความเข้าใจคงเป็นเรื่องอยากสำหรับวีและยุนกิเพราะสองคนนั้นต้องแลกหมัดกันเรื่องวุ้นๆถึงจะจบลงโดยมีฝ่ายใดฝ่ายนึงต้องแพ้...แพ้ราบคาบ...แพ้ไปกลับแผลใจที่อาจจะเจ็บปวดไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ใครมันจะไปรู้




    "ฉันว่าเราเลิกคุยเรื่องนี้เถอะ...."
























     ตัดมาที่ช่วงเลิกเรียนของวัน  ตอนนี้คุณกำลังเก็บของใส่กระเป๋าเพื่อจะไปหายุนกิที่โรงยิม ยุนกิบอกว่าวันนี้เค้าอยู่ซ้อมบาสเลยอยากให้แฟนสาวอย่างคุณไปนั่งเชียร์ให้กำลังใจสักหน่อย....




    "รีบจังจะไปไหนหรอ?"    ในขณะที่กำลังเก็บของ จู่ๆเสียงทุ่มของใครบางคนก็ทักขึ้นร่างบางเลยเงยหน้าขึ้นมองพบว่าคือควานลินนั่นเอง...




    นี่เค้ายังไม่กลับบ้านอีกหรอ...




    "อ่อฉันจะรีบไปหายุนกิน่ะ...แล้วทำไมนายยังไม่กลับบ้านอีกหรอ?"




    "กำลังอ่ะ บังเอิญฉันเห็นเธอดูรีบๆเลยเข้ามาทักเฉยๆ งั้นไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวกลับก่อนดีกว่า พรุ่งนี้เจอกันบาย~"




    "บาย~"    มือเล็กๆยกขึ้นโบกลาก่อนที่ควานลินจะสะพายกระเป๋านักเรียกเดินออกไปจากตัวห้อง เวลานี้ตอนนี้ เหลือคุณเพียงคนเดียวเหลือคนสุดท้ายของห้อง....











    เงียบ....











    "รีบไปหายุนกิดีกว่า!!0-0" 































 





   ใช้เวลาเกือบ10นาทีกว่าคุณจะเดินมาถึงโรงยิมเพราะระยะทางจากอาคารเรียนของคุณกับโรงยิมนั้นมันห่างไกลกันมากพอสมควร ขาสั้นๆของคุณเลยรีบเดินมาให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้...ถ้าถามว่าทำไมไม่วิ่ง...ก็เพราะคุณกำลังท้องอยู่ไม่ใช่รึไงจะให้วิ่งมีหวังได้ล้มแน่ๆ ถ้าเกิดแท้งขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ




     "เฮ้อๆ...."     ร่างเล็กแอบหอบเบาๆพลางเปิดประตูเข้ามาในตัวโรงยิม เมื่อคุณก้าวขาเข้ามาสัมผัสพื้นไม้อัดแข็งๆก็รู้สึกว่าได้รับความเย็นจากโรงยิมเพราะว่าโรงยิมแห่งนี้นั้นติดแอร์คุณเลยหายเหนื่อยเร็วหน่อย









    ฟังดูหรูใช่มั้ยล่ะโรงยิมติดแอร์น่ะ(ปรบมือ)









    "นี่นายหลอกฉันงั้นหรอยุนกิ..."    นั่นมีเสียงเยจินหนิ เธอกำลังยืนคุยกับยุนกิงั้นหรอ...จากนั้นร่างบางเลยตัดสินใจวิ่งเบาๆไปหลบหลังเสามุมห้องเพื่อไม่ให้สองคนนั้นเห็นตัวและคุณก็แอบนั่งฟังเยจินกับยุนกิคุยกันต่อ




    "อื้มจะคิดงั้นก็ใช่.."    ร่างสูงตอบอย่างหน้าตาเฉยเพราะเค้าก็ไม่ได้จริงจังอะไรหนิ เยจินต่างหากที่คิดเองเออเอง




    "น..นี่นาย!!"




    "หยุด!เธอไม่มีสิทธิ์มาด่าฉัน..."    ยุนกิตวาดเสียงพร้อมยกนิ้วชี้หน้าเยจินอย่างคาดโทษ




    "ทำไมฉันจะด่านายไม่ได้ห้ะ!?"




    "เธอมันก็แค่ของเล่นคั้นเวลา...สำหรับฉันแล้วคนที่มีสิทธิ์ด่าฉันได้ก็คือ(ชื่อคุณ)คนเดียวเท่านั้นจำใส่สมองน้อยๆของเธอไว้!!!"




    "ยุนกิ...อีตาบ้าเอ้ย>_<"    ร่างบางแอบพูดเบาๆอยู่หลังเสา




    "ได้..ถ้านายทำแบบนี้กับฉัน...หึ!"




    "..!!!..."




     เยจินทิ้งท้ายด้วยคำพูดของเธอที่ทำให้ยุนกิถึงกับผงะเล็กน้อย...ร่างสูงได้แต่ยืนนิ่งและปล่อยให้เธอเดินออกไปจากโรงยิมอย่างง่ายดาย  เยจินน่ะยุนกิรู้ดีว่านิสัยเธอเป็นยังไง ในหัวสมองของเธอต้องกำลังคิดเรื่องชั่วๆอยู่แน่นอนถึงได้ยอมง่ายขนาดนี้ แต่ยังไงซะเธอก็ไม่มีวันที่จะได้ตัวเค้าไปแน่นอนเพราะตัวและหัวใจของยุนกิได้ยกให้คุณไปหมดแล้ว จะไม่มีทางยกให้ใครอื่นเลยเด็ดขาด




     "ได้ยินอะไรบ้างล่ะยัยตัวแสบ:)"




    เสียงทุ่มลึกพูดขึ้นลอยๆพลางมองตรงไปที่เสามุมห้อง...ยุนกิน่ะเห็นคุณตั้งแต่วิ่งไปซ้อนแล้ว แถมยังสังเหตุเห็นเงาตะคุ่มดุ๊กดิ๊กของคุณอีกด้วย..แบบนี้เรียกว่าแอบไม่เนียนเลยมีพิรุธสุดๆ...แต่เมื่อได้ยินเสียงของแฟนหนุ่มพูดขึ้นคุณก็รู้ตัวทันทีว่ายุนกิเห็นแล้วสินะแหะๆ




    "ยุนกิ~"    คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนพลางเดินออกมาจากหลังเสาพร้อมเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าร่างสูง




    "ไง...ซนหรอเราอ่ะ มาแอบฟังคนเค้าคุยกัน"    มือหนายกขึ้นขยี้ผมร่างบางแรงๆด้วยความหมั่นไส้  ก่อนที่คุณจะพูดขึ้นมาว่า




    "ก็มาแอบฟังกิ๊กกับแฟนคุยกัน-^-"




    "เธอรู้อ่อ...."    มีความแอบตกใจ




    "ก็ใช่น่ะสิ! นายแอบนอกใจฉันนะยุนกิ!ไอ้คนนิสัยไม่ดี!!"    เสียงน้อยๆของคนตัวเล็กโวยขึ้นพร้อมใช้กำปั้นเล็กๆทุบตีเข้าที่ท้องของคนตัวใหญ่ตรงหน้า...ดูเหมือนข้อหาทำร้ายร่างกายของคุณจะไม่มีผลต่อยุนกิเลยสักนิด เจ็บก็ไม่เจ็บมดกันก็ไม่เชิง...แต่แกล้งเจ็บหน่อยก็ดี:)




    "โอ้ยๆ!เจ็บจังเลย ยอมแล้ว!โอ้ยยยยย!"    เล่นใหญ่ให้โลกจำ...จู่ๆยุนกิก็ล้มตึ้งนอนลงพื้นก่อนที่จะกลิ้งไปมาบนพื้นทำเอาคุณถึงกับหน้าเหว๋อเลยทีเดียว(-_-)




    ซึ่งคุณก็ใส...ซื่ออย่างที่เห็น{¥^¥}




    "จ..เจ็บหรอ! ฮือ!ยุนกิฉันขอโทษT^T"    




    "โอ๊ะ!(ชื่อคุณ)...."    ไม่ทันจะแสดงละครจบร่างหนาก็จำเป็นต้องรีบเด้งตัวลุกขึ้นเพราะคุณเกิดร้องไห้ซะงั้น




    "ยุนกิหายเจ็บแล้วหรอฮึก!"    คุณเงยหน้าขึ้นมองยุนกิพลางถามออกไปด้วยความเป็นห่วง  ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าตีแค่นี้จะเจ็บถึงกับนอนลงพื้นเลยอ่ะT^T




    ร่างสูงไม่พูดอะไรต่อก่อนที่จะเขยิบก้นเข้าใกล้คุณพลางใช้แขนยาวๆของเค้าฉุดร่างของคุณเข้ามากอดในท่านั่ง..ร่างเล็กมุดตัวเข้าใต้อ้อมแขนของชายหนุ่มด้วยทีน่ารักและเอ็นดูเหมือนกระต่ายขนปุยที่ต้องการให้เจ้าของ ของมันกอดและดูแลให้ความรัก  แต่กลับตรงกันข้ามเจ้ากระต่ายน้อยไม่รู้หรอกว่าภายใต้อ้อมแขนเผลอที่ว่าจะปลอดภัยนั่นคืออุ้งตีนแมวดำอย่างยุนกิที่พร้อมจะขย้ำคุณตอนไหน เมื่อไหร่ก็ได้




    "ไม่เจ็บแล้ว เลิกร้องได้แล้วยัยขี้แย...ฉันน่ะหมดรักเธอไม่ได้หรอกอย่าหวงเลย เชื่อใจฉันนะ(ชื่อคุณ) ตราบใดที่ มิน ยุนกิ คนนี้ยังมีชีวิตอยู่สาบานได้เลยว่าฉันจะปกป้องเธอเอง:)"    น้ำเสียงอันอบอุ่นของยุนกิทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาทันที...จะมีสักกี่คนนะที่กล้าพูดแบบนี้กับคุณ กล้าที่จะพูดกล้าที่จะทำให้สิ่งที่ตนไม่เคยทำมาก่อน..ผิดพลาดครั้งแรกให้อภัยกันได้จริงมั้ยล่ะ




    "อือ..งั้นต่อไปนี้เลิกยุ่งกับเยจินได้มั้ย..."




    "เธอกลัวยัยนั่นหรอหื้ม?"





    "ก็ไม่เชิงอ่ะ...(-*-)"    เกือบจะโดนตบแล้วต่างหาก





    "หึไม่ต้องกลัวยัยนั่นหรอกเพราะถ้ายัยนั่นคิดจะทำร้ายเธอล่ะก็..รับรองได้ว่ายัยนั่นมีโอกาสลงไปนอนในหลุมศพกับนายอนแน่หึ!"




    "โหดร้ายอ่ะ...ไม่เอาๆเอาแค่นอนโรงบาลก็พอคิกๆ>.<"




    "ฮึ้ย!ยัยแสบ!..อ้อ!เย็นนี้ไปเดินเล่นที่เมียงดงกัน"




    "อื้ม!>v<"


























    ตัดมาที่เมียงดง




    @เวลา..19:00 น.




    เข้าสู่หัวค่ำของวัน ฟ้าเริ่มมืดตามตึกราวบ้านช่องก็เปิดไฟตามปกติเป็นชีวิตประจำวัน พื้นที่ขนาดใหญ่ถูกตั้งเต็มไปด้วยร้านขายของต่างๆนาๆย่านแถวนี้เรียกว่าเมียงดงแหล่งรวมของซื้อของขายและนักท่องเที่ยวที่หลั่งมาไม่ขาดสายเป็นสถานที่ดึงดูดชาวต่างชาติและชาวเกาหลีได้เป็นอย่างดีเลยล่ะ..ในตอนนี้แม่ค้าพ่อขายก็เปิดร้านขายสินค้าที่ตนนำมาเสนอให้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา มีทั้งของกินของใช้หรือของที่ระลึกน่ารักๆ เช่น พวกกุญแจ สร้อยคอ เสื้อผ้าแฟชั่นสวยๆ ตุ๊กตาประดับนู้นประดับนี้ รวมๆแล้วนับไม่ถ้วนอ่ะว่ามีอะไรขายบ้าง




    มัวแต่ชื่นชมตลาด...รองสังเกตดูดีๆสิว่าเหตุการณ์ตอนนี้มีอะไรที่ผิดปกติ อย่างเช่นชายสองคนกำลังยืนคุยกันที่ซอกตึกมืดๆปลอดผู้คนผ่านไปมา  




    "จะหนีอีกนานมั้ย?"    ผู้ชายตัวสูงคนนึงพูดขึ้นและพยายามหลบไม่ให้ใครเห็นหน้าของเค้า




    "ก็จนกว่าพวกตำรวจจะลืมข่าวของฉัน...."    ชายปริศนาภายใต้แมสปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงเฉยชาและเรียบนิ่ง




    "ฮยอง...ผมว่าฮยองมอบตัวเถอะ"




    "ไม่...กูต้องได้ฆ่าอีนั่นก่อน...คอยดูเถอะไอ้ยุนกิ กูจะพรากสิ่งที่มึงรักไปจากชีวิตมึงซะ...เอาให้เจ็บเจียนตายกันไปข้างนึงหึ!"











    "อย่า...."  ????










     "ย๊าาาาาาาท์!!"




    "ยุนกิ!!!!"    อีตาบ้า เดินรอกันหน่อยได้มั้ย! อุส่าห์โกหกพ่อว่ามาทำรายงานกับเพื่อนทั้งทีช่วยหยุดเดินแล้วหาอะไรกินหน่อยได้มั้ย! หิวแล้วเนี่ย!!(-*-)....เอ่อ!ก็อย่างที่อ่านแหละ คุณน่ะลงทุนโกหกพ่อกับพี่ว่าจะมาทำรายงานกับเพื่อนอาจจะกลับดึกหรือนอนค้างบ้านเพื่อนซึ่งเป็นผู้หญิง แต่จริงๆแล้วเปล่าเลยทั้งหมดทั้งมวลคือคำโกหกเพื่อให้ได้มาเดินตลาดกับยุนกิล้วนๆ









    จะลงทุนเกินไปแล้ว...









    "ยัยขาสั้นเลิกบ่นได้แล้ว!..หิวรึยัง???"    คุณชายตีหน้ามึนก่อนหยุดเดินแล้วหันมาถามคุณที่พึ่งวิ่งต้อยๆตามมาทีหลัง




    "เฮ้อ! หิวแล้วพาไปหาไรกินหน่อย~"     ร่างบางทำเสียงอ้อน




    "งั้นไปกินอาหารญี่ปุ่นกันเถอะ"




    "อ่าก็ได้ ตามใจคุณก็แล้วกัน"    พูดจบร่างหนาก็ถือโอกาสจับมือคนตัวเล็กก่อนที่จะเดินตามหาร้านอาหารที่หวังไว้...ใช้เวลาไม่นานนักยุนกิก็เจอร้านอาหารญี่ปุ่นที่ตนอยากกิน  ทั้งสองเดินจับมือเข้ามาในร้านอาหารที่อัดเต็มไปด้วยลูกค้าหลากหลายเชื้อชาติ ตัวร้านตกแต่งไปด้วยโคมไฟสไตล์จีนไต้หวันออกแนวเอเชียซึ่งไม่รู้ทำไมต้องเป็นโคมไฟของจีนทั้งๆที่เป็นร้านอาหารญี่ปุ่นแท้ๆ(-_-)




    "นั่งไหนดีอ่ะ?"    คุณเงยหน้าถามยุนกิที่พอเดินเข้ามาในร้านก็เอาแต่ยืนเงียบ....เหอะๆสงสัยคนเยอะจนทำตัวไม่ถูก ดูตื่นๆคนนะยุนกิ เป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย?



    "ยุนกิ..."




    "ฉ..ฉันว่าเราไปที่อื่นเถอะ ฉันไม่อยากกินแล้ว!"




    "เอ้า!(-_-)" 












    สุดท้ายก็ได้กินอาหารข้างทาง เมนูง่ายๆเดิมๆก็จาจังมยอนนั่นแหละ ยุนกิน้อยุนกิอีตาบ้าเจอคนเยอะหน่อยก็หัวหดซะแหละ ทำอย่างกะไม่ค่อยได้เจอคนบ่อยๆเลยทำงานกร่อยเลยทีเนี่ย....เห้อ!บ่นไปก็ไม่มีประโยชน์เพราะตอนนี้คุณกับยุนกิกำลังจะกลับบ้านเพราะมันเริ่มดึกมาแล้วเดี๋ยวจะโดนพ่อดุเอาน่ะสิ แค่ได้เดินจับมือกันก็มีความสุขจนหุบยิ้มไม่ลงแล้วอ่ะ:)




    "ยุนกิฉันกลัว..."   ตอนนี้ทางเดินกลับรถมันดูแปลกๆบรรยากาศรอบข้างทั้งมืดและเงียบสนิทไม่มีคนเดินผ่านเหมือนตอนมาเลย มิหนำซ้ำแถวนี้ยังเป็นซอยเปลี่ยวๆอีกด้วย...มันกำลังทำคุณกลัว  กลัวจนต้องกอดแขนยุนกิเอาไว้เพื่อความปลอดภัย




    "เดี๋ยว!...."    จู่ๆยุนกิก็บอกให้หยุดเดิน..อีกนิดเดียวจะถึงตัวรถแล้วทำไมถึงบอกให้หยุดล่ะ




    กึก!




    "น..นั่นมัน..."   ร่างบางหยุดเดินก่อนที่จะเผลอเงยหน้ามองตามที่ยุนกิมองไปข้างหน้า..พบว่ามีกลุ่มพวกอันธพาลกำลังยืนดักรออยู่ข้างหน้าห่างกันไม่กี่เมตร และพวกมันกำลังมองมาที่ยุนกิและคุณ




    "ยุนกิ..."




    "วิ่ง...."









    ตุบ!














    #TALK~


     ขอตัดจบแบบละครไทย แง!ทำไมไรท์อัพดึกจัง รีทง่วงแล้วนะเดี๋ยวอ่านไม่รู้เรื่องแหะๆ พอก่อนเจอกันใหม่ตอนหน้า  



    คอมเม้น+กำลังใจ
=อย่าเทไรท์~[ไม่งั้นไรท์จะเทกลับ]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

442 ความคิดเห็น

  1. #353 Hobabe (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 23:53
    ยุนกิ~ นายน่ารักเกินไปละนะ// ไรท์ กลับมาเร็วๆนะ
    #353
    0
  2. #352 Devilchil (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 22:57

    มาต่อนะคะไรท์สู้ๆ ชอบเนื้อเรื่องๆ ลุ้นๆ

    #352
    0
  3. #351 1234pimsupa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 17:44
    รอหนาาาาามาไวๆๆๆๆๆ
    #351
    0
  4. #350 DaliDalivon (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 23:00
    รอจ้าา
    #350
    0
  5. #349 0954254853 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 22:58
    สนุกมากเลยค่าา ไรท์มาต่อไวๆน้าา
    #349
    0