นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [ SF Overwatch ] Promise : Reaper76

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
      - Promise -



" ฉันโกรธนาย แต่ฉันก็เกลียดนายไม่ลงอยู่ดี "  G.

" พอใจตายละ ถ้าฉันยินยอมด้วยความเต็มใจกับทุกสิ่งที่เขายัดเยียดให้ฉันมา
ฉันคงไม่ชวนนายออกมากินข้าวข้างนอกอย่างนี้หรอก "  J.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ม.ค. 61 / 20:10


[ SF ] Overwatch : reaper76  

- Promise -
: Gabriel Reyes x Jack Morrison
: PG มั้ง

Note :  เนื้อหาในเรื่องนี้ทั้งหมดไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาในเกมจริงแต่อย่างใด 
เนื้อเรื่องเกิดในสมัยที่โอเวอร์วอชยังไม่ล่มสลายนะจ๊ะ ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ

------------------------------------------------
   

    ฉันเคยอิจฉาเขา.... ริษยามาโดยตลอด 
Jack Morrison  ทำทุกอย่างได้สมบูรณ์แบบเติมเต็มสิ่งที่ขาดไปใน Overwatch 
ความสดใสของเขาเหมือนรุ่งอรุณในวันใหม่

       ผิดกับผู้บัญชาการคนเก่า มอริสันได้ขึ้นมารับตำแหน่งแทน Gabriel Reyes บนเส้นทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบได้รับคำชื่นชมมากมาย ทั้งที่อีกคนหนึ่งถูกผลักไสให้เข้าไปอยู่ในรังไหม่ที่ตั้งขึ้นมาว่า          Blackwatch สหประชาชาติคงอยากได้มอริสันเป็นนายแบบโปสเตอร์ 
เพียงเพราะแจ็ก มอริสัน ผิวขาว ผมทองบุคลิกภาพดี รึยังไงกัน  
          อ่า.. ใช่ ตาเขาสีฟ้าด้วย

   แกเบรี่ยล เรเอส  เหม่อลอยอยู่กับโต๊ะทำงานของเขานานมากแล้ว ขาพาดไว้บนโต๊ะอย่างไร้มารยาท ทั้งที่โต๊ะนั้นมีเอกสารบางส่วนที่ประทับด้วยตราของ Overwatch  -อยู่ที่นี่เขาแคร์อะไร -  
Blackwatch เหมือนองกรค์รับตีนจากส่วนบน รับมอบหมายภารกิจสกปรกจาก Overwatch 
เพียงเพราะรักษาภาพลักษณ์ ชื่อเสียง ของทางเบื้องบนเท่านั้น
 
     การผลักไสให้เรเอสออกจากตำแหน่งแล้วมาควบคุมส่วนนี้ก็ไม่ว่าอะไรเท่าไรหรอก
นอกเสียแต่ว่า การที่มอริสันขึ้นมาเข้ารับหน้าที่ของเขาแทน 
    ความริษยาเริ่มประทุน้อยๆจากส่วนลึกไม่ใช่ เพราะเขาอิจฉาในตำแหน่งจนตัวสั่

  แต่คงเป็นเพราะมอริสันเองที่ทำให้ความโกรธแค้น ริษยา ของแกเบรียล ลดหย่อยลง

 ในวันที่แกเบรียล เรเอสยังดำรงตำแหน่ง เขานำมวลมนุษยชาติรับชัยชนะ 
เขาควรจะได้รับคำชื่นชม ได้รางวัลที่เขาสั่งสมมา แต่หลังจากสงครามจบลง เรเอสถูกเตะออกจากหน้าที่
 
   แจ็ก มอริสัน กลับได้ขึ้นแทน 

รูปปั้น คำเชิดชูสรรเสริญ เกียรติคุณ รวมทั้งรูปที่แปะลงบนโปสเตอร์ !
  ' มอริสันได้เครดิตตลอด 10 ปีของเขา !! '

    ใช่ พวกเขาเคยเป็นเพื่อนรักกัน หรือมากกว่านั้น ก็ได้แต่หวังว่าความสัมพันธ์นั้ยังคงเหมือนเดิมอยู่

 ขาที่สวมใส่ด้วยกางเกงหนังสีดำถูกเอาลดลงมาอยู่ตามท่านั่งคนปกติ เพียงแต่เรเอสยังคงไขว่ห้างเหมือนเดิม 
    ดวงตาสีหม่นเพ่งมองไปที่เอกสารที่ตนพึ่งเอาเท้าวางไปเมื่อครู่ อ่านเนื้อความข้างในผ่านๆ

 ' ตี๊ด ' เป็นเสียงเซนเซอร์อัตโนมัติจากหน้าประตู ใครกันที่มากวนความสงบของแกเบรียลในตอนนี้นะ

" อึ้กก! ปล่อยผม!! ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย !"  ร่างของเด็กหนุ่มดิ้นไปมา
ชายร่างโตคนหนึ่งจับเขาไว้ และมีคนตามมาข้างหลังอีกหนึ่งคนไหล่ทั้งสองข้างของเขาถูกล็อคไว้
จนหมดหนทางดิ้นหลุด บางทีเขาควรจะตัดใจและยอมเสียแต่โดยดี
 - อ่าา เรื่องอะไรอีกล่ะ -

" เรเอสเด็กของคุณทำลายข้าวของอีกแล้วว่ะ "
ชายร่างยักษ์ว่าพลางกดร่างของเด็กชายไม่ให้ดิ้นต้านแรงของเขาไปมากกว่านี้
" เฮ้! เดี๋ยว ฉันไม่ได้ทำลายข้าวของนะ!! " เด็กหนุ่มเถียงทันควัน
 
     - เฮ้อ.. -

" ..เรื่องมันเป็นยังไง " แกเบรียลละสายตาจากกระดาษตรงหน้าใบหน้าเรียบเฉยจ้องมองไปที่อีกฝ่าย
สายตานั่นแถบจะทะลุเส้นประสาทตาลอดไปยันขั้วหัวใจ
" ก็ไอเวรนี้แอบเข้าไปส่วนเก็บอาวุธน่ะสิ "
" ผมแค่อยากได้ปืนผมคืน!! "
" หุบปากไปเจสซี่.. "  เหมือนมีมือล่องหนมาตบปากเขาดังปั้ก เจสซี่สงบคำในทันที
" อืม ไงต่อ " 
" แต่ผมไม่ได้ทำลายข้าวของอะไรนะ "  ยังจะเถียง
" ไม่ได้ทำกับผีสิ แล้วนายเข้าไปได้ไงกันละ ห้ะ!!" 
คนที่ล็อคแขนเขาตะคอกใส่ เจสซี่กลอกตา แค่กลไกประตูพังนิดหน่อย พวกคุณซ่อมกันได้อยู่แล้วนิ 

" ขอบใจสหาย วางไอเด็กนี้ไว้นี่แหละ "  เรเอสสั่ง แล้วตัวเกะกะก็ไสหัวไปได้เสียที

   แกบเบรียลไม่ร้องล่ำทำเพลงปล่อยให้เวลาผ่านไปสูญเปล่า เขาเข้าเรื่องทันที

" เอาปืนมาให้ฉันเจสซี่ " เฮอะ ในพจนานุกรมของ Jesse Mccree ไม่มีวันยอมใครง่ายๆอยู่แล้ว
" ปืนไม่ได้อยู่กับผม " แมคครีโกหก
 - แกบเบรียลรู้อยู่แล้วว่าไม่ว่าคนตรงหน้าจะถูกจับได้อย่างไร ของกลางก็ไม่ยอมบกพร่องเด็ดขาด -
" ชั้นจะพูดอีกครั้ง เอา-ปืน-มา ให้ฉัน " 
โอ้ ... ก็ได้ แรงกดดันมหาศาลแค่น้ำหนักเสียงกับสายตาคมๆนั้นก็ทำเขาแถบล้มทั้งยืน
หากแกเบรียลสามารถฆ่าคนได้ด้วยสายตาเขาคงได้เป็นฆาตรกรต่อเนื่องแน่
 
   แมคครีพยายามที่จะไม่รั้งปืนลูกโม่ของตัวเองเอาไว้ ปืนนั่นถูกวางบนมือของแกบเบรียลแต่โดยดีถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรก็ตาม 
- หากมีคนเดียวที่ทำลายพจนานุกรมของเจสซี่ได้ก็คงจะเป็นแกเบรียล เรเอส -

 " ดี " เขาพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ก็ดูน่าขนลุกอยู่ดีเจสซี่ก้มหน้านิ่ง ไม่พูดจา หากเขาเอ่ยปากแม้
น้อยนิดบทลงโทษที่ตามมาคงทวีคูณเป็นสองเท่าซึ่งไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นแน่นอน
   แกเบรียลไม่พูดอะไรต่อ เดินควงปืนลูกโม่ไปที่โต๊ะทำงานก่อนจะวางลงข้างๆปืนลูกซองคู่ของเขา

   " วันนี้เบาๆวิดพื้น 500 พอ ปฎิบัติ " 

แม่งเอ้ย...
.
.
.
 
 เจสซี่ แมคครี นับหลักสิบเป็นครั้งที่สิบสามเสียงหอบถี่ๆของเจ้าตัว ฟังดูน่าสงสาร
แขนขาเริ่มสั่น อกเขาแตะถึงพื้นอีกครั้งเป็นรอบที่ 131




  ' ตี๊ด '  เสียงห่านี่ดังเป็นครั้งที่สองละ

" เสด็จมาถึงนี่เชียว " เสียงทุ้มตำครางออกมาจากลำคอของแกเบรี่ยล
  " ท่านผู้บัญชาการ มอริสัน "

แม้แต่คนที่หอบแห่กๆอยู่เบื้องล่างก็รู้ว่าน้ำเสียงนั่นตัดพ้อแค่ไหน

  

 มอริสันแอบตามชายตัวโตที่หิ้วแมคครีเข้ามาในห้องของแกเบรี่ยลนานแล้ว แต่แอบอยู่ข้างนอก
ดักฟังเเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างใน จนกระทั้งแกเบรี่ยลรู้ตัวแล้วเรียก
มอริสันไม่ตอบรับ เพียงยืนหลบเงียบๆอยู่อย่างนั้น

 " ออกมาเถอะ แกก็รู้ว่าตรงนั้นไม่เนียน "

สุดท้ายเขาถอนหายใจก่อนจะก้าวออกมา  มอริสันส่ายหัวช้าๆ ยกมือขึ้นยอมแพ้
ปรากฎตัวชัดๆให้เห็น วันนี้แจ็กสวมชุดลำลองเสื้อยืดตัวเดิมกับกางเกงยีนส์ เขาไม่ได้ใส่เครื่องแบบ Overwatch ไม่แปลกใจเลยที่เข้ามาโดยไม่มีใครสงสัยมากนัก 'ไม่มากนัก' แต่ก็คงมีบ้าง

   " โถ่ แก๊บ-- "
  "   มีอะไร " แกเบรี่ยลเข้าเรื่องโดยที่แจ็กยัไม่ทันได้เกริ่นอะไร 
   " แค่มีเรื่องอยากคุยนิดหน่อยน่ะ " 
แกเบรี่ยลเพ่งมองดวงตาของมอริสัน แจ๊กได้แต่ยิ้มแหยๆกับการโจมตีนั่น 

  ' แฮ่กกๆ ' เจซซี่วิดพื้นได้ครั้งที่ 154 เขาพยายามหยุดพักบางช่วง ให้ตัวเองหายใจได้ทัน และต้องไม่ให้เรเอสจับได้

 " เรื่องอะไร " 
 " จะพาไปกินข้าว " คำตอบของมอริสันดังชัดนคนอยู่ข้างล่างแอบหลุดขำ 
ผู้บัญชาการแห่ง Overwatch จะเลี้ยงข้าว แกเบรี่ยล เรเอส ผู้นำแห่ง Blackwatch
  มันดูเป็นภาพที่น่ารัก แต่หวานไม่ออก จินตนาการไม่ได้เลยจริงๆ

" ชั้นเห็นนะเจสซี่ วิดพื้นไปอย่าหยุดพักดิว่ะ-! " 
เวรล่ะ  เจสซี่หน้าซีดลงในทันที

"  ไม่ เย็นนี้ชั้นมีธุระ " 
" ชั้นรู้ว่านายว่างตลอดหลังจากเลิกงานอย่าทำเหมือนเกลียดขี้หน้ากันขนาดนั้นสิ "
มอริสันบู้หน้าและพยายามที่จะไม่ขำแมคครีที่มุ่งวิดพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย
 " เรื่องของนาย " 
 " เอาน่าา แก๊บนานๆที "  หัวแข็งชะมัด 
 " เราเป็นเพื่อนกันนะ นานแค่ไหนที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน " มอริสันยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่แกเบรี่ยลเกลียดที่สุด
 " ตั้งแต่นายแย่งตำแหน่งฉันไปไง " 
" โถ่ แก๊บ ตำแหน่งบ้านี่-- อยากได้ตายล่ะ " 
แจ็กตีหน้าเศร้า  เรเอสลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานยืดตัวเต็มส่วนสูง ก้าวเข้าใกล้มอริสันสองก้าวทั้งสองห่างกันไม่กี่นิ้ว
 - แกเบรี่ยลดูตัวใหญ่กว่ามอริสันหากเปรียบเทียบกันจริงๆ -
 
  แกเบรี่ยลน้อมตัวลง ใบหน้าเข้าใกล้ข้างแก้มมอริสัน 
  
' ใครว่าเราเป็นเพื่อนกัน เราเป็นมากกว่านั้นไม่ใช่เหรอ ? ' 

 เรเอสกระตุกยิ้ม ดวงตาสีฟ้าลุกวาว ใบหน้าขาวขึ้นสีระรื่อ แจ็กเบือนหน้าหนีผู้รุกล้ำทันที
ประโยคที่แกเบรี่ยลพูดทำเอาเขาสั่นสะท้าน

   แกเบรี่ยลพยายามขืนใจที่จะไม่กัดใบหูนั่นหรือฝากรอยเล็กๆเอาไว้ กลิ่นเหงื่ออ่อนๆของมอริสัน
ทำเอาเขาแทบคลั่ง เหมือนสัตว์ป่าที่หิวกระหาย คงเป็นเพราะไม่ได้ลิ้มรสอะไรเลยมานานชิบหาย...

  
  ' ผลั้กก-- ' เจสซี่ทิ้งตัวเองลง 
200 --สองร้อยอะไรก็ช่างมันละ เขาเอาแต่วิดพื้นไม่ทันได้สนใจอะไรทั้งนั้น
สุดท้ายร่างกายเขาคงไหวได้ถึงเท่านี้
อีกแค่สองร้อยกว่าๆเองเจสซี่  ไม่เท่าไรนายก็จะหลุดพ้นแล้--
   --- เจสซี่แนบหน้าลงไปกับพื้น  คาที่ ---

  " อะ เอ่อ สรุปนายไม่ไปสินะ งั้น-- "
 " คิดๆดูแล้ว ฉันไปก็ได้ ก็ไม่ได้มีธุระจริงๆนั่นแหละ "
รอยยิ้มเจ้าเลห์แฝงบนใบหน้าของแกเบรี่ยลน้ำเสียงที่ใช้พูดก็ยังคงโทนเดิ
     - ทั้งที่ตอนแรกชวนไม่ไป  -

" ฉันแค่เลี้ยงข้าวน่ะ  " 
" เออ "  ถ้าเลี้ยงอย่างอื่นด้วยก็ดีเหมือนกัน 
" งั้น ทุ่มครึ่ง ฉันรอที่ลานจอดรถ " 
" ขึ้นรถนายไป ? " แกเบรี่ยลถามพลางทิ้งก้นลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่
" ช่ายย ชั้นว่าเอารถไปสะดวกสุด " 
" อืม " 
ไม่ว่าเรื่องบาดหมางระหว่างแกเบรี่ยลกับแจ็ก มอริสัน จะมากเสียเพียงใดแต่แกเบรี่ยลก็ยังโกรธไม่ลงอยู่ดี   
            แจ็ก มัน.. ดีเกินไป


    เรเอสกับมอริสันคุยกันต่อสักพัก่อนจะโบกมือบ้ายบาย 
แม้จะมีหลายครั้งที่แกเบรี่ยลไม่สบอารมณ์กับคำพูดของมอริสัน หรือมอริสันที่ต้องคอยระวังระหว่างที่แกเบรี่ยลเข้าใกล้ตัวมากขึ้นเรื่อยๆ
    
   แต่สุดท้ายก็จบที่การช่วยกันลากเจสซี่ให้มานอนบนโซฟา ในห้องทำงานของแกเบรี่ยล
ไม่ใช่เรเอสเกิดใจดีขึ้นมาหรืออะไรแต่มอริสันเป็นคนขอให้เขาช่วยยกตัวแมคครีขึ้นมาด้วยเหตุผลที่ว่า ' สงสารเด็กมัน ' ซึ่งมาพร้อมกับเสียงถอนหายใจของแกเบรี่ยล

      เจสซี่ แมคครี ครางเสียงเบาในลำคอเหงื่อชุ่มจัดเต็มทุกอนูรูขุมขน
  ใครคิดให้แหกกฎเหล็กของเรเอส มักเป็นแบบนี้ทุกราย อันนี้ถือว่าเบาสุดๆเท่าที่แกเบรี่ยลจะลดหย่อนให้แล้ว 

    เจสซี่นอนแผ่บนโซฟา หลับคาที่ไม่แม้จะกระดิกตัว กล้ามเนื้ออ่อนล้าจากการ
วิดพื้นสองร้อย-- กว่าๆมั้ง แบบไม่หยุดพักแขนขาที่มีกล้ามเนื้อเป็นก้อนดูไร้เรี่ยวแรง

      บางทีแจ็กก็ใจอ่อนเกินไปหากวันนี้มอริสันไม่เข้ามาขัดเสียก่อน
เจสซี่คงได้ไปหา ดร.แองเจลล่า ด้วยโรคกล้ามเนื้ออักเสบ....
.
.
.
.


   การที่ให้แจ็กเลือกร้านก็คงเป็นความคิดที่ไม่เลวเหมือนกัน ทุกครั้งที่แกเบรี่ยลออกมา
หาอะไรกินข้างนอก (ซึ่งนานทีปีหนเขาจะออกมา)ก็จะเลือกร้านเดิมซ้ำๆ ซึ่งไม่พ้นอาหารง่ายๆ
อย่างฟาสฟู้ด ไม่ว่าจะกี่มื้อก็ตกอยู่ที่ขนมปังก้อนโง่ๆ  หรือไม่ก็เบอเกอร์ชิ้นโตกินๆแค่ให้อิ่มท้อง
อย่างสิ้นคิด นานแล้วที่แกเบรี่ยลไม่ค่อยใส่ใจกับเรื่องอาหารการกิน
 

 คนผิวขาวเดินนำแกเบรี่ยลไปตามทางเดินแสงไฟข้างทางสว่างสไว สีสันรอบข้างแสดงให้เห็นถึงความครึกครื้น และวุ่นวาย...ซึ่งเรเอสไม่ชอบเลย  เขาเดินตามคนผมทองไปอย่างเงียบๆ พยายามที่จะไม่บ่นอะไร
    แจ็กหันกลับมาดูเขาเสมอ ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน รู้ทั้งรู้ว่าแกเบรี่ยลไม่ชอบแต่ก็ยังอยากให้มา
บางทีมอริสันก็อยากให้เพื่อนรักของเขาได้กินอะไรดีๆบ้าง นอกจากอาหารขยะพวกนั้น

    " นายอยากกินอะไรล่ะแกเบรี่ยล " แจ็กถามไปทั้งๆที่รู้คำตอบ
    " ไม่รู้ แล้วแต่นาย"   ใช่ ตรงตามที่มอริสันคาดไว้ทุกประการ
    " บางทีนายก็ควรออกข้อเสนอบ้างนะ แก็บ " มอริสันถอนหายใจเบาๆ
    " กลับห้อง แล้วนอน " 
    " เยี่ยม " ให้ตายสิ แจ็กกุมขมับอย่างเอือมระอา

    แจ็กเดินไปเรื่อยๆ แกเบรี่ยลค่อยๆขึ้นมาเดินข้างๆกับเขา  แววตาแกเบรี่ยลตอนนี้ดูอ่อนลง 
เห็นได้ชัดว่าเขาเบื่อ แต่ไม่ได้ถึงกับแย่อย่างน้อยก็ถือมาเดินเล่นแล้วกัน 

   มอริสันยิ้ม  เรเอสเคยบอกไปแล้วว่าเกลียดมันริมฝีปากโค้งยกยิ้ม ดวงตาสีฟ้าสวยเมื่อกระทบกับแสง 
หันมาสบตาเขา  ใช่... หัวใจแกเบรี่ยลแทบจะกระตุกออกมาจากร่าง 
   " นายหิวรึยัง " 
   " ยัง " แกเบรี่ยลตอบทั้งที่สายตายังเหม่อลอยกับแสงสีข้างทาง จริงๆแล้วเพื่อที่จะไม่สบตากับใครบางคนต่างหาก
   " หรอ.. " ใช่ จริงๆแล้วเขาก็ยังไม่หิวเหมือนกัมอริสันครุ่นคิดอยู่ในใจ ก่อนจะเลี่ยงเส้นทางที่
เขากะเอาไว้  เขาไม่อยากให้การมาด้วยกันครั้งนี้เป็นแค่การดินเนอร์เห่ยๆ มอริสันอยากใช้เวลาให้เป็นประโยชน์มากกว่านั้น

    สะพานใจกลางเมืองเล็กๆแห่งหนึ่งในสวิตเซอร์แลนด์ มันดูตัดขาดความเจริญ
จากย่านที่เขาเพิ่งผ่านมา ทั้งที่ห่างกันไม่ถึงกิโลด้วยซ้ำ แกเบรี่ยลเดินข้างๆแจ็ก เขาสงบปากสงบคำ
ไม่พูดอะไร ปล่อยให้ลมหนาวสะกิดผิวสีน้ำตาลไหม้เส้นผมถูกคลุมด้วยหมวกไหมพรม 
อากาศปลายฤดูใบไม้ร่วงไม่เคยทำอะไรเขาได้ยกเว้นกับคนข้างๆ มอริสันลูบแขนตัวเอง

หนาว.. คือสิ่งเดียวที่เขาสัมผัสได้ในตอนนั้น

  มอริสันเดินขึ้นเนินสะพานพร้อมกับแกเบรี่ยลรถราสัญจรไปมาเพียงน้อยนิด ไร้ผู้คนที่เดินขวักไขว่
ต่างจากถนนที่ผ่านมา ทำให้บรรยกาศรอบๆดูปลอดโปร่งอย่างบอกไม่ถูกแถบจะไม่มีคนเดินเลยด้วยซ้ำ 

แม่น้ำที่ทอดยาวสุดเส้นขอบฟ้า สะท้อนแสงสีเรืองรอง  คลื่นน้ำไหวไปตามแรงลมที่พัดผ่า
   - ไม่มีเสียงใดรบกวนนอกจากเสียงคลื่นลมและเสียงหัวใจของทั้งสอง ที่รู้กันอยู่แก่ใจ -

 มอริสันก้มหน้านิ่ง ครุ่นคิดอะไรบางอย่างระหว่างเดินไปตามขอบสะพาน -- มือของเรเอสยังคงว่างอยู่--
อา.. ให้ตาย เขาคิดอะไรอยู่เนี่ย อยากที่จะไขว้คว้าหาความอบอุ่นจากฝ่ามือนั่น แจ็กหน้าขึ้นสี 
คงจะเป็นเพราะอากาศหนาวหรืออย่างอื่น--
  
  แจ็กคว้ามือหนาของอีกคน แตะด้วยปลายนิ้วเบาๆอย่างกล้าๆกลัวๆ

   แกเบรี่ยลกระตุก แต่ไม่ได้ชักมือออกเขาหันไปมองมอริสัน อีกฝ่ายหลบสายตาไปทางอื่น
  - ทั้งที่มือยังพยายามที่จะกระชับหาความอุ่นจากเขา -

    เรเอสไม่ได้ว่าอะไร ถอนหายใจเบาๆ

 แกเบรี่ยล เรเอส กระชับมือที่กุมกันไว้ให้แน่นยิ่งขึ้นให้ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปยังอีกคนหนึ่ง
    แก้มขาวขึ้นสีระเรื่อ นัยตาสีฟ้าเงยขึ้นมาสบตาเขา สีหน้ามอริสันแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ประกายความแปลกใจผุดขึ้นมาในดวงตาก่อนจะก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย
เวรเอ้ย... เขาหลบแกเบรี่ยลทั้งสีหน้าอย่างนี้ไม่ได้จริงๆ
    - หัวใจของมอริสันพองโตขึ้นเล็กน้อย -

  หากมีวันใดที่สองมือนี้ต้องแยกออกจากกัน...

 เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย...

 มอริสันบีบมืออีกคนแรงขึ้นแบบไม่ได้ตั้งใจแกเบรี่ยลรู้... เขาก็ไม่อยากให้วันเวลาเหล่านี้สิ้นสุดลงเหมือนกัน สัมผัสที่ส่งผ่านฝ่ามือหยาบๆของแกเบรี่ยล

    ทั้งเหงา... โดดเดี่ยว..
          โศกเศร้าเหลือเกิน...

ภายใต้รอยยิ้มนั่น มอริสันเก็บเรื่องราวมากมายไว้ข้างใต้ ข่มขื่นและเจ็บปวด 

 แรงสั่นจากการสะอื้นอย่างปิดไม่มิดส่งผ่านจากฝ่ามือ กระตุกปลายประสาท 

    เรเอสหยุดเดิน มอริสันยังพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

' นายก็รู้ว่ามันไม่เนียนเลย.. แจ็ก ' 

  แกเบรี่ยลใช้มืออีกข้าง สัมผัสที่แก้มขาวความชื้นที่เขาสัมผัสได้ --เขาหันให้ใบหน้านั่นสบตากับเขา

 หยาดน้ำสีใสร่วงหล่นจากดวงตาสีฟ้าสวย แก้มที่เคยสะท้านกับอากาศหนาวจนเย็นเฉียบ
บัดนี้อุ่น และชื้นไปด้วยน้ำตาทั้งสองข้าง
  - แม้มอริสันแอบปาดออกไปหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ยังเหลือร่องรอยให้เห็นอยู่ดี - 
.
.

 นานแค่ไหนแล้วที่แจ็กไม่ได้เผยความอ่อนแอให้ใครเห็น

 มอริสันไม่สามารถหลบแกเบรี่ยลได้อีกแล้วจริงๆเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้ำใสๆเหล่านี้ไหลอาบแก้ม
ตั้งแต่เมื่อไรหรือเกิดอะไรขึ้น

   ความรู้สึกมันปนเปไปหมดอยู่ๆก็ล้นทะลัก... บางทีมันคงถึงขีดสุดเอ่อล้นออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง

  แววตาของมอริสันดูสับสน ไหล่สั่นสะท้านเหมือนพบเจอบางสิ่งในห้วงความคิด ...
    บางสิ่งที่มอริสัน...   หวาดกลัว..?

  แจ็กบีบมือแกเบรี่ยลแรงจนน่ากลั

  แกเบรี่ยลดึงอีกคนมาอยู่กับตัวโอบสองแขนกอดแจ็กเอาไว้ เขาสะอื้น แกเบรี่ยลรู้สึกถึงความชื้นบนบ่
มือสากลูบกลุ่มผมสีทองปลอบประโล
     ' อา.. ให้ตายสิ '

   " ฮึก... "  หน้ามอริสันซบลงบนบ่าพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ วันนี้เขาพึ่งรู้ว่า
ผู้บัญชาการแบล็กวอทก็มีเนื้อผิวอบอุ่นเหมือนมนุษย์ทั่วไปเหมือนกัน

  อา..นานแค่ไหนที่เขาขวนขวายหาความอบอุ่นจากคนตรงหน้า คนที่เขาเคยรักจนหมดหัวใจ..

    ไม่อยากให้มันจบลงเลย 

  เวลาผ่านไปเพียงหนึ่งลมหายใจ  ใบหน้าแจ็กแดงก่ำด้วยแรงสะอื้นตอนนี้เขาพอคุมอารมณ์ตัวเองได้
ล้วพยายามผละตัวเองออกจากแผ่นอกหนา

 เชื่องช้าที่สุด ราวกับกลัวคนตรงหน้าจะหายไปหลังสิ้นสุดการสัมผัส

" ขอโทษนะ " เขาฝืนยิ้ม แกเบรี่ยลไม่ว่าอะไรใบหน้ายังคงเหมือนรูปปั้น แจ็กรู้ดีในใจ แกเบรี่ยล เรเอส นั้นแคร์ความรู้สึกคนอื่นเสมอ
    
   เขาไม่อยากให้คนตรงหน้ากังวลไปมากกว่านี้

   รอยยิ้มเหยๆนั่นไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลยแกเบรี่ยลจ้องหน้ามอริสันนิ่ง
มือสากเอื้อมมาลูบแก้มขาว เรียวนิ้วปาดน้ำสีใสออกจากดวงตา  ประคองใบหน้านั่นดวงสองมืออย่างถนุถนอม  
"แก็บ ? "

'หลอกคนอื่นได้แต่หลอกฉันไม่ได้  นายก็รู้'

  ริมฝีปากแจ็กเผยอออกอย่างเผลอตัเป็นโอกาสให้คนเหนือกว่าได้ทาบทามเอกราชลงครอบครองริมฝีปากนุ่ม 
   "... " มอริสันตั้งตัวไม่ทัน จนลิ้นหนาเข้าลุกล้ำโพรงปาก ควานหาความหวานอย่างสุขสม
หยอกล้อลิ้นเล็กกว่าอย่างมากประสบการณ์ เอาตรงๆมอริสันเคยจูบไม่กี่ครั้งซึ่งทุกครั้งเขามักเป็นคนตามเสมอ

 มอริสันพยายามโต้ตอบ แต่ไม่ได้ผลักไสแกเบรี่ยลอากาศค่อยๆถูกสูบหายไปเรื่อยๆ จนหน้าขึ้นสีมากกว่าเดิม
  " อื้อ!" แจ็กทุบหน้าอกแกเบรี่ยล
เรเอสค่อยๆผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย
.
.
.
.
.



  " แจ็ก " 
 " หืม " เขาหันมาสบตาแกเบรี่ยลอีกครั้งเป็นครั้งที่ร้อยแล้วมั้ง

 " ถ้าเกิดฉันเปลี่ยนไป นายจะยังรู้สึกกับฉันเหมือนเดิมอยู่มั้ย " 
อีกคนถามเขา มอริสันขมวดคิ้ว 
 " นั่นมันเรื่องของอนาคต นายจะเปลี่ยนไปยังไงหรือฉันจะเปลี่ยนไปยังไง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"


เป็นเรเอสบ้างที่มุ่นคิ้ว " ฉันถามนาย แจ็กคนนี้ คนปัจจุบัน "


" อะไรของนายเนี่ย " แจ๊กหัวเราะเบาๆ  " งั้นจะรู้สึกเหมือนเดิมแล้วกัน "
" สัญญานะ " คนข้างๆเขายื่นนิ้วก้อยมาทางเขา ให้ตาย เล่นเป็นเด็กไปได้ แก็บ

" อืม สัญญา " มอริสันยิ้ม แกเบรี่ยลมองหน้าเขาค่อยๆคลี่ยิ้มตาม เป็นยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดและจริงใจที่สุดที่แจ็กเคยเห็น


นิ้วก้อยของอีกคนถูกยื่นออกมา มันสัมผัสกันเบาๆและค้างไว้อย่างนั้นกันเหมือนเด็กๆที่เล่นเกี่ยวก้อยสัญญากัน นั่นทำให้ทั้งสองคนหลุดหัวเราะออกมาท่ามกลางรถที่สัญจรผ่านข้างหลังพวกเขาไป 
บนสะพานแขวนที่พวกเขายืน แม่น้ำ หรือท้องฟ้า สุนัขจรจัดข้างถนนตอนนี้ก็ล้วนเป็นพยานการสัญญาของพวกเขาเช่นกัน
     

   ถ้ารู้สึกที่ว่านั่นหมายถึงคำว่า 'รัก' ละก็ เขาให้คนคนนี้ไปหมดแล้วตั้งแต่แรก
                        ทั้งสัญญา และทั้งหัวใจของเขาเอง...

.
.
.
.
.
 
                                     FIN .


แอบดราม่าอยู่หน่อยๆเนอะ เพราะในอนาคตยังไงสองคนนี้ก็ต้องมาห่ำหั่นกันเองอยู่ดีในรูปแบบของ Reaper และ Soldier76 ในปัจจุบันที่เราเห็นในตัวเกมกันอยู่ค่ะ 

สวัสดีทุกคนที่หลงข้ามาอ่านด้วยนะคะ เป็นฟิคเรื่องแรกเลยก็ว่าได้มั้ง ฮา 
ยังไงก็ ฝากติดตามด้วยนะคะภาษาแปลกๆหรือพิมพ์ผิดไปตรงไหนฝากทักฝากสะกิดบ้าง
จะขอบพระใจมากๆเลยค่ะ สามารถติดต่อหรือเข้ามาหวีดด้วยกันได้ผ่านทางทวิตเตอร์
ในแอคแอคนี้ได้โลดค่ะ @Ghoul_Yori

ผลงานอื่นๆ ของ GHOUL YORI

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 21:56
    ดีงานพระรามแปดดดดด ขอเชิญไรท์ขึ้นรับรางวัลคะไม่รับเราทุ่มด้วยโพเดี้ยม!!!//ยิ้มต้อนรับ
    #3
    1
    • 19 มีนาคม 2561 / 22:33
      ง่ะ เด่วว ใจเยนๆนะคุณ5555 ขอบคุณมากๆนะคะ รับรางวัลด้วยอ้อมตูดอ้อมใจ ขอบคุณที่หลงเข้ามาเด้อ /// เขิลล
      #3-1
  2. #2 masterpeach (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 23:13
    เขียนดีมากเลย ภาษาสวย น่ารักอ่านง่าย เขียนอีกเยอะๆนะคะ เป็นกำลังใจให้
    #2
    1
    • 19 มีนาคม 2561 / 07:34
      ขอบคุณมากๆนะคะ/// แอบเขินนะเตง555 แวะมาหวีดๆด้วยกันอีกได้นะคะ แจกันนะ!
      #2-1
  3. #1 mingjui (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:53
    ดีงามมมมมมมมมม //ชอบมากค่าาาา
    #1
    1
    • #1-1 Crepe Cumber(จากตอนที่ 1)
      20 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:51
      อรั้ยยย ขอบคุณนะค้าาาเตงง
      #1-1