นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ฝนดาวตก star of love

"แป้ง... สัญญากับเราได้ไหม ว่าถ้าเกิดฝนดาวตกเมื่อไหร่ เราจะมาดูด้วยกันที่นี่อีกครั้ง" เด็กชายถาม พลางยื่นนิ้วก้อยให้เพื่อนใหม่ของตนด้วยความหวัง เขาหวัง...ที่จะมาดูฝนดาวตกกับเธออีกครั้ง

ยอดวิวรวม

8

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


8

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 มิ.ย. 63 / 09:54 น.
นิยาย ǵ star of love

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ทุกคนต่างก็เคยมีความทรงจำในวัยเด็ก บางครั้งก็งดงาม บางครั้งก็เศร้าใจ แต่ว่าสำหรับเธอแล้ว ความทรงจำคือสิ่งที่มีค่าที่สุด เพราะในความทรงจำนั้นมีเขาอยู่

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 มิ.ย. 63 / 09:54


ในค่ำคืนอันมืดสนิท มีเพียงแสงของดวงดาวสุกสกาวลอยละล่องอยู่บนฟ้า และมีดวงจันทราครึ่งเสี้ยวคอยส่องสว่างนำทาง เผยให้เห็นเด็กชายตัวน้อยวัย 9ขวบ ที่กำลังแอบลอดรูเล็กๆเข้าไปในสวนหลังบ้านของใครบางคน เพื่อที่จะมาดูอะไรบางอย่างที่นี่ เขาพยายามลอดเข้ามาสุดชีวิต และในที่สุดก็สามารถเข้าไปในสวนหลังบ้านได้

หวา!

เด็กชายร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ เมื่อมีแมวตัวสีขาวดำกระโดดมาขวางทางข้างหน้า แต่เมื่อรู้ว่าตัวเองร้องเสียงดังเกินไป จึงรีบปิดปากของตนทันที และรีบไปหลบที่หลังต้นไม้ใหญ่

ในขณะเดียวกันเด็กหญิงตัวน้อยวัย 7ขวบ ก็ได้แอบออกมายังสวนหลังบ้าน เพื่อมาหาแมวจรจัดที่เธอแอบเลี้ยงไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอใช้สายตามองหาแมวตัวสีขาวดำของตนท่ามกลางความมืดแต่เพราะเด็กสายตาดี ไม่นานเธอก็เห็นมัน

ทว่า... สายตาของเธอกลับเผลอไปเห็นเด็กชายแปลกหน้าที่มาจากไหนก็ไม่รู้ และเธอยังไม่รู้จักเสียด้วยสิ

"นั่นใครน่ะ" เด็กหญิงพูดพร้อมกับชี้ไปที่เด็กชายแปลกหน้าคนนั้น เมื่อเด็กชายเห็นว่าตนเองถูกจับได้ จึงรีบวิ่งหนีไปยังรูลอดเล็กๆ อีกครั้งเพื่อหนีออกจากบ้านหลังนี้ แต่เท้าของเขากลับไปสะดุดก้อนหินก้อนหนึ่ง ทำให้ล้มลงกับพื้น

โอ๊ย!!!

เด็กชายร้องด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามลุกขึ้นแต่ก็ลุกไม่ไหวเพราะเจ็บขา เด็กหญิงรีบวิ่งไปหาคนเจ็บด้วยท่าทีกระวนกระวายจนมาหยุดอยู่ที่เป้าหมาย

"นี่! เป็นอะไรไหม" เด็กหญิงพูดพร้อมจับมือของเด็กชายเพื่อพยุงขึ้นอย่างอ่อนโยนเมื่อคนเจ็บพอพยุงตัวเองได้ เธอจึงถามต่อไปว่า"ให้เอายามาทาให้ไหม"

"ไม่เอา เพราะเธอนั่นแหละที่ทำให้เราหกล้ม!" เด็กชายตอบด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง เพราะเธอนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุทำให้เขาต้องเจ็บตัว!

"เธอนั่นแหละที่ผิด แอบเข้ามาในบ้านคนอื่นน่ะ" เด็กหญิงโต้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง พลางหันหน้าหนีกันไปคนละฝั่ง แต่ทว่ามือของทั้งสองยังจับกันไม่ปล่อยเลย

"ปล่อยมือเราสิ" เด็กชายหันมาพูด แต่ก็ยังจับมือเธอเหมือนเดิม เมื่อเด็กหญิงเห็นดังนั้น จึงรีบสบัดมือออก และเดินไปอุ้มเจ้าแมวที่นอนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ขึ้นมา แล้วพาไปนั่งม้านั่งที่ตั้งอยู่กลางลานสวนหลังบ้านด้วยความอารมณ์เสีย เด็กหญิงแหงนมองไปบนฝากฟ้า มีดาวประดับประดานับหลายล้านดวง

"เธอก็มาดูฝนดาวตกเหมือนกันหรอ" เด็กชายถามพร้อมกับเดินขากะโผลกกะเผลกไปหาเด็กหญิงที่นั่งดูดวงดาวอย่างว่องไว เมื่อเด็กหญิงได้ยินคำว่า 'ฝนดาวตก'ก็รู้สึกแปลกใจ เธอไม่รู้จักฝนดาวตก และไม่เคยเห็นเลย จึงสงสัยใคร่รู้ว่ามันคืออะไร

"ฝนดาวตกคืออะไรหรอ" เด็กหญิงถามเสียงใส พลางหันไปหาคนที่เพิ่งเดินมาถึงเมื่อกี้

"เธอเห็นดวงดาวที่อยู่บนท้องฟ้าพวกนั้นไหม คืนนี้พวกมันก็จะตกลงมากันตั้งหลายดวงเลยล่ะ" เด็กชายพูดพร้อมชี้ไปยังดวงดาวที่ลอยละล่องอยู่บนฟากฟ้า เด็กหญิงแหงนมองไปบนนภา พลางจินตนาการถึงแสงดาวที่ตกลงมานับหลายสิบดวง

"ว้าว~ ถ้าอย่างนั้นคงต้องสวยมากแน่ๆเลย" เด็กหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ ตอนนี้ทั้งสองดูเหมือนจะหายโกรธกันแล้ว เด็กชายจึงไปนั่งม้านั่งกับเธอด้วย

"งั้นเรารอดูด้วยกันนะ" เด็กชายพูดพร้อมจับมือเด็กหญิงที่เป็นเพื่อนใหม่อย่างดีใจ เขาไม่นึกเลยว่าจะมีเพื่อนมาดูฝนดาวตกด้วยกัน เพราะตอนนี้...เขาไม่มีเพื่อนเลย

เด็กชายตัวน้อยเพิ่งย้ายบ้านมาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วัน เขาไม่มีเพื่อน และตอนนี้โรงเรียนยังไม่ได้เปิดเทอม จึงไม่มีใครมาเล่นกับเขาเลย บางทีก็รู้สึกเหงามากๆ

แต่เมื่อเขารู้ว่าวันนี้จะเกิดฝนดาวตก ก็เลยแอบเข้ามาในสวนหลังบ้านของคนข้างบ้านคนหนึ่ง เพราะที่นี่อากาศปลอดโปร่ง และมีมั้านั่งให้นั่งชมดวงดาวบนฟ้าแล้วยังมีของแถมคือเพื่อนใหม่ เพื่อนที่เขาต้องการมานาน

และแล้วช่วงเวลาที่ทั้งสองรอคอยก็มาถึง มีดาวดวงหนึ่งตกลงมาจากฟากฟ้า หลังจากนั้นไม่นาน ดวงดาวหลายดวงก็ค่อยๆตกลงมาพร้อมกัน กลายเป็นฝนดาวตก

"ว้าว~ สวยกว่าทีเราคิดซะอีก" เด็กหญิงเอ่ยขึ้นด้วยความชื่นชม ดวงตาของเธอเปล่งประกายแวววาวดวงดาวพวกนั้นช่างงดงามเกินบรรยาย

"แล้วเธอชื่ออะไรเหรอ" เด็กชายเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ขณะที่สายตาก็ยังมองไปยังฝนดาวตกพวกนั้น

"เราชื่อแป้ง แล้วเธอล่ะ" เธอหันหน้ามาตอบเขา

"เราชื่อกล้า" เขาก็หันหน้ามาตอบเธอเช่นกัน

"แป้ง... สัญญากับเราได้ไหม ว่าถ้าเกิดฝนดาวตกเมื่อไหร่เราจะมาดูด้วยกันที่นี่อีกครั้ง" เด็กชายถาม พลางยื่นนิ้วก้อยให้เพื่อนใหม่ของตนด้วยความหวัง เขาหวัง...ที่จะมาดูฝนดาวตกกับเธออีกครั้ง เพราะเธอคือเพื่อนคนแรกตอนที่เขาเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่

"ได้สิ" เด็กหญิงเอ่ยเสียงใส พร้อมกับยื่นนิ้วไปเกี่ยวก้อยกับเขา ทั้งสองส่งยิ้มให้แก่กันและกัน ท่ามกลางความมืดที่มีฝนดาวตกเป็นพยานให้ทั้งคู่...

แต่เมื่อมีพบ ก็ต้องมีจาก...

3 ปีต่อมา

"แป้ง...พรุ่งนี้พี่จะย้ายบ้านแล้วนะ" เด็กชายวัย 12ขวบ เอ่ยบอกน้องสาวข้างบ้านที่ตนแอบชอบอยู่

ทั้งสองเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันก็ตอนที่ไปโรงเรียน เริ่มแรกแป้งนึกว่ากล้าจะเป็นรุ่นเพื่อนของเธอเสียอีก เพราะเขาตัวโตกว่าเธอนิดเดียวเอง แต่ว่าตอนนี้ เขาสูงกว่าเธอตั้งเยอะเลย

"อยู่ที่นี่แค่ไม่กี่ปีเอง จะย้ายแล้วหรอ" เด็กหญิงแหงนมองพี่ชายข้างบ้านที่เธอแอบชอบพร้อมพูดเสียงอ่อยเหมือนจะร้องไห้ เธอมีเขาเป็นคนสนิทเพียงแค่คนเดียว แถมเธอยังแอบชอบเขาอีก แต่ถ้าเขาไปที่อื่น เธอจะมีใครให้เล่นด้วยล่ะ

"นี่...อย่าร้องไห้สิ เป็นเด็กดีนะ อย่าดื้ออย่าซนเข้าใจมั้ย?เดี๋ยวถ้าว่าง สักวันพี่จะกลับมาหานะ...เด็กโง่ของพี่" เด็กชายพูดปลอบพร้อมกับลูบหัวเด็กน้อยน่ารักอย่างเธอด้วยความเอ็นดู เขาไม่อยากจากเธอไปเลย อยากอยู่กับเธอตลอดไป เพียงแต่เขามีเหตุจำเป็นที่ต้องไป

"พี่กล้าอย่าลืมสัญญานะว่าจะมาดูดาวฝนตกด้วยกันอีก" เด็กหญิงทวงคำสัญญา น้ำตาของเธอค่อยๆไหลลงมา เธอรู้สึกรับไม่ไหวถ้าหากไม่มีเพื่อนที่คอยเล่นเวลาอยู่โรงเรียน ไม่มีใครคอยรับฟังปัญหาของเธอ ไม่มีใครคอยดูแลยามที่พ่อแม่ไปทำงาน ...แล้วถ้าเขาไปจริงๆ จะยังจำคำสัญญาของพวกเราได้มั้ยนะ?...

"พี่ไม่มีวันลืมแน่นอน" เด็กชายพูดแล้วใช้มือประคองแก้มเล็กๆของเด็กหญิงแสนน่ารัก "พี่สัญญา...ว่าจะกลับมาดูฝนดาวตกกับเธออีกครั้ง เพราะฉะนั้น...อย่าร้องไห้นะ" เด็กชายพูดด้วยน้ำเสียงแสนอบอุ่นพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ เขาใช้มือปาดน้ำตาให้เธอเบาๆ ทำเอาเด็กหญิงรู้สึกใจสั่นหวั่นไหว

"กล้า! ไปกันลูก" เสียงต่ำของชายวัยกลางคนตะโกนขึ้น พร้อมกับนั่งประจำที่คนขับ

"อะนี่ พี่ให้" เด็กชายหยิบพวงกุญแจรูปดาวสีชมพูจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เธอ "พี่อุตสาห์ทำเองเลยนะ เก็บไว้ดีๆล่ะ สักวันพี่จะมาเอาคืน พี่ไปแล้วนะ บ๊ายบาย" เด็กชายโบกมือลา แล้วรีบวิ่งไปยังรถกระบะคันเก่าๆ แล้วเข้าไปนั่งตรงที่นั่งข้างคนขับพร้อมกับแม่ของตน หลังจากนั้นรถคั้นนั้นก็แล่นออกไปทันที. เด็กหญิงมองตามหลังรถคันนั้นด้วยความอาลัยอาวร

และนั่นคือความทรงจำในวัยเด็กของเด็กหญิงที่ชื่อแป้ง เธอรอวันที่จะได้พบกับเขาอีกครั้ง

"พี่กล้าคะ แป้งคิดถึงพี่นะ"

หญิงสาวในวัยยี่สิบปีพูดขึ้นพลางแหงนมองไปบนท้องฟ้านอกหน้าต่าง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความคิดถึงคะนึงหา สักวันเราจะได้พบกันอีกครั้ง...

---END---

ผลงานอื่นๆ ของ ใบไม้ในฤดูเหมันต์

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น