My brother #อี้จ้าน

ตอนที่ 5 : #5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.ย. 62

มาแล้วๆ รอแป๊บหนึ่ง


เสียงคนในห้องดังรับตอบกลับมา เพื่อให้แน่ใจว่าในห้องมีคนอยู่ หลังจากเปิดประตูได้นิดเดียวก็ต้องประหลาดใจกับการกระทำของคนตรงหน้า  อี้ป๋อที่ยืนอยู่หน้าห้องจู่ๆก็รีบกระโจนเข้ามาสวมกอดคนตรงหน้าที่กำลังเปิดประตูอยู่ แล้วรีบลากตัวคนตรงหน้าให้เข้าไปในห้อง พร้อมดันเท้าปิดประตูให้ปิดลง


เดี๋ยวๆๆๆๆ นายเป็นไรเนี่ย อยู่ๆก็เข้ามากอดฉันเนี่ย


“…” ไม่มีเสียงตอบรับจากการถามของคนตรงหน้า


ปล่อยก่อนสิ นี่ฟังกันไหมเนี่ย?” 


นพี่รีบเอามือทั้งดันทั้งแกะแขน แต่ทำเท่าไหร่ก็ไม่สามารถทำให้คนที่กอดหลุดออกจากร่างของตัวเองได้เลย หนำซ้ำกลับทำให้อ้อมกอดที่กอดอยู่แนบขึ้นกว่าเดิมขึ้นไปอีก


ผมขออยู่แบบนี้สักพักได้ไหม?”


นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”


“…”


มีอะไรบอกฉันได้นะ?”  สิ้นสุดคำถามจากคนพี่แต่ก็ไม่มีแม้เสียงตอบรับใดๆลำตัวคนที่เป็นฝ่ายอ้อมกอดจู่ๆก็อ่อนลงพร้อมกับตัวที่ล้มลง ลงมาทับร่างบางของคนพี่


นี่นี่ๆอี้ป๋อ นายลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ


ผมไม่มีแรงแล้ว


เนี่ยๆๆๆฟังฉันอยู่หรือป่าว


“…” 


คนพี่ได้แต่เรียกถามเพราะกลัวว่าคนตรงหน้าที่ตอนนี้ได้ทับร่างของตัวเองอยู่นั้นจะเป็นอะไรไป


หวัง อี้ ป๋อ นายได้ยินฉันไหม


“…”


จ้านได้แต่มองไปที่อี้ป๋อที่ตอนนี้สภาพของอี้ป๋อได้สลบหลับคาตัวของตัวเองเรียบร้อยแล้ว จนคนพี่เองก็ไม่รู้จะทำยังไงดี จึงได้แต่ค่อยขยับตัวของตัวเองออกที่ละเล็กละน้อยจนหลุดออก หลังจากนั่งก็ได้แค่นั่งมองหน้าคนที่ตอนนี้กำลังหลับอยู่กับพื้นอยู่ ในใจก็พลางคิดไปว่าจะทำไงดี สุดท้ายจึงตัดสินใจลากร่างของคนที่หลับไปยังห้องนอนที่อยู่ข้างในจนถึงเตียง คนพี่ได้แต่เอาผ้ามาเช็ดตัวในกับร่างที่นอนอยู่และคิดในใจไป


คงจะเหนื่อยมากเลยสินะถึงกับหลับสลบแบบนี้ อย่าหักโหมมากนะล่ะ เดี๋ยวจะป่วยเอายิ่งช่วงนี้มีงานเยอะด้วยสิ


หลังจากทำทุกอย่างเสร็จในขณะที่คนพี่กำลังจะลุกออกไป จู่ๆก็ถูกมือใหญ่มาจับเข้าที่ข้อมือพร้อมกับดึงเหมือนกับพยายามสื่อว่าไม่ให้ไป


ฉันจะเอาของไปเก็บไม่ได้ไปไหน ไม่ต้องกลัวหรอก


เสียงงัวเงียกึ่งหลับกึ่งตื่นก็ได้เอ่ยขึ้น อย่าพึ่งไปนะ


ก็บอกว่าไม่ได้ไปไหน” 


ทำตัวเป็นเด็กไปได้ทั้งๆที่ก็โตขนาดนี้แล้วนะ คงจะเหงาสินะที่ต้องนอนคนเดียว


จ้านได้แต่พลางพูดคนเดียวไป พร้อมกับมองไปยังร่างคนที่นอนไม่ได้สติอยู่ตรงหน้า มือใหญ่ที่จับอยู่ก็ยิ่งแน่นขึ้นจนคนพี่ก็ไม่มีทางเลือก สุดท้ายก็ต้องนอนเป็นเพื่อนคนน้องไปทั้งคืนจนถึงเช้า

0 ความคิดเห็น