My brother #อี้จ้าน

ตอนที่ 4 : #4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 ก.ย. 62

ณ สนามจูไห่


“โอเค ดีมากทุกคน “ เสียงจากผู้จัดการทีมดังขึ้น 


“อี่ป๋อ วันนี้นายทำได้ดีมาก  มีก็แค่เวลาตอนเข้าโค้งให้เร็วขึ้นอีกนิดหน่อย” ผู้จัดการได้ให้คำแนะนำสำหรับมือใหม่กับป๋อ


“ได้ครับ”


“งั้นวันนี้เราไปกินข้าวกันไหม? ไหนๆก็จะแข่งแล้วด้วยจะได้คุยปรึกษากันไปด้วย” สมาชิกในทีมได้เอ่ยความคิดขึ้นให้กับทุกคน เพื่อจะได้ไปปรึกษาหารือกันต่อ


“เออ! คือเย็นนี้ผมขอตัวนะครับ พอดีอยากพักผ่อนเอาแรงก่อนลงสนามด้วย”


อี้ป๋อที่กำลังยืนเก็บของเพื่อเตรียมตัวที่จะกลับได้เอ่ยปากปฏิเสธพี่ๆและสมาชิกคนอื่นไป ด้วยสีหน้าที่ในใจก็รู้สึกผิดนิดหน่อย แต่สมาชิกคนอื่นๆกลับเห็นในความเหนื่อยล้าของอี้ป๋อจริงและความทุ่มเทในการทำงาน จึงอนุญาตให้ป๋อกลับไปพักผ่อนได้


“ได้สิ นายน่าจะเหนื่อยมากแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ ป่ะพวกเรารีบเก็บของแล้วไปกันได้แล้ว ส่วนนายอี้ป๋อนายก็กลับดีๆล่ะพรุ่งนี้มีซ้อมอีก”


“ครับ ขอบคุณที่เหนื่อยกันครับ”


สิ้นสุดคำลากันป๋อก็ได้เดินออกมาจากสนามแข่งเพื่อจะไปขึ้นรถตู้สีดำที่จอดรออยู่พร้อมกับการ์ดและผู้จัดการที่เดินอยู่ข้างๆ


หลังจากขึ้นรถได้สักพักป๋อก็ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ในใจป๋อตอนนี้กลับใจเต้นไม่หยุดเพราะความเหนื่อยก็ไม่ใช่ จนการ์ดสังเกตเห็นความกระวนกระวายที่เกิดขึ้น


“เป็นอะไรหรือป่าวอี้ป๋อ ไม่สบายตรงไหนหรือบาดเจ็บตรงไหนหรือป่าว?”


ป๋อรีบตอบกลับไปทันที เพราะคิดว่าตัวเองทำตัวแปลกๆเป็นแน่พร้อมกับตัดบททันที


“ป่าวครับ พอดีผมคิดได้ว่าวันนี้ผมขอไม่ไปโรงแรมนะ ผมจะไปพักที่คอนโด”


“อ้าว!! แล้วโรงแรมที่เราจองให้มันไม่ดีตรงไหนหรือไม่ถูกใจ เราเปลี่ยนให้ได้นะ” เสียงผู้จัดการที่กำลังตรงใจที่จู่ๆป๋อก็ขอไปพักที่อื่นที่ไม่ใช่โรงแรมที่จองเอาไว้แล้ว


“ป่าว ผมแค่คิดว่าที่โรงแรมน่าจะมีแฟนคลับไปรออยู่เยอะแน่ๆ ผมคิดว่าจะขอไปพักทีคอนโดxxxก็แล้วกัน ส่วนผู้จัดการกับพวกพี่ๆก็ไปพักผ่อนกันที่โรงแรมเลย แล้วก็ไม่ต้องตามผมมาหรอกแค่ไปส่งก็พอ เดี๋ยวแฟนคลับจะรู้”


ผู้จัดการพร้อมกับการ์ดรีบหันมามองหน้ากันแล้วรีบกับบอกคนขับรถให้พาไปที่คอนโดตามที่ป๋อบอก และคิดว่าถ้าให้การ์ดอยู่ด้วยอาจทำให้เกิดข้อสงสัยได้ง่าย จึงไม่ถามอะไรแล้วรีบส่งป๋อที่หน้าคอนโดอย่างเร็ว


“ถึงคอนโดแล้ว นายแน่ใจนะว่าจองห้องไว้แล้ว” ผู้จัดการถามเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด


“ครับ ผมจองไว้แล้วไม่มีปัญหา พวกพี่กลับไปพักผ่อนเถอะ ผมไปแล้ว พรุ่งนี้ผมจะติดต่อไปว่าให้มารับกี่โมง”


 หลังสิ้นสุดการสนทนา ป็อรีบเดินตรงไปที่ลิฟต์และกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นบนสุด ตามที่ตัวเองต้องการจะไป หลังจากออกมาจากลิฟต์ก็รีบเดินไปยังหมายเลขห้องที่ตัวเองต้องการจะไปทันที ป๋อรีบเคาะประตูห้องเพื่อให้ใครบางคนมาเปิดประตูให้ตัวเองเข้าไป


“มาแล้วๆ รอแป๊บหนึ่ง” เสียงคนในห้องเอ่ยขึ้นเพื่อให้รู้ว่าในห้องมีคนอยู่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น