คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

1,357

ยอดวิวเดือนนี้

21

ยอดวิวรวม


1,357

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ธ.ค. 60 / 07:20 น.
นิยาย ѡѧ มนต์รักอังเปา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ธ.ค. 60 / 07:20


กลิ่นควันไฟจากธูปหอมชื่นใจฉันสูดดมเข้าไปเต็มปอด ดวงตาที่หลับพริ้มพร้อมคำอธิฐานในใจที่พร่างพรู อยากได้อะไรอยากให้ใครมันออกมาจากใจ พ่อแม่บรรพบุรุษผู้ล่วงลับ ฉันแอบขอพรนิดหน่อยตามประสาคนมักมาก พรนั้นเป็นความลับฉันไม่มีทางปริปากบอกใคร

   “ อาแพร อาแพร มานี่หน่อยลื้อเอาของนี่ไปบ้านอากุ๋หน่อย”เสียงดังลั่นแบบเจ๊กตื่นไฟที่ฉันได้ยินบ่อยจนชินปลุกฉันตื่นจากภวังค์หน้าตายิ้มแย้มของฉันเปลี่ยนเป็นบูดเบี้ยวขึ้นมาทันทีฉันอยากไปให้พ้นจากที่นี่เสียทีจากบ้านหลังนี้จากคนคนนี้คนที่เฝ้าชุบเลี้ยงฉันมานานปีใครจะว่าฉันเนรคุณอกตัญญูฉันก็ไม่สนใจ

ใครจะทนได้กับผู้หญิงที่ขี้บ่นจู้จี้จุกจิกไปแทบทุกเรื่องนู้นก็ไม่ได้นี้ก็ไม่ได้ฉันกำพร้าทั้งพ่อแม่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นลูกของใครมีเพียงหญิงม่าย เชื้อสายจีนผู้นี้เท่านั้นที่เลี้ยงและดูแลฉันมาฉันคิดว่ามันเป็นความจำใจที่แกไม่ได้เต็มใจจะเลี้ยงฉันมาจนโตหรอก แต่เพราะความที่แกเป็นม่ายไม่มีลูกและสามีเลยเลี้ยงฉันไว้เป็นคนรับใช้ ไว้ดุด่าแก้เหงา ไว้ใช้สอย ไว้คอยปรนนิบัติไว้อะไรอะไรอีกมากมายวันๆฉันแทบไม่มีความเป็นส่วนตัว ส่วนมากจะต้องคอยเงี่ยหูฟังว่าแกจะใช้อะไรถ้าขืนมาช้าเป็นโดนดี

  “ลื้อหน้างอแบบนี้อั๊วไปเองก็ได้วะใช้นิดใช้หน่อยทำหน้างอแบบนี้จะหาผัวได้ไหมหัดยิ้มแย้มแจ่มใสบ้างโหงวเฮ้งจะได้ดีๆขี้เกียจแบบนี้ไม่ต้องเอาอังเปาเลยอั๊วอุตส่าห์เตรียมไว้ให้ลื้อเลยนะ” ร่างชราเดินยักแย่ยักยันถือถาดของไหว้ในมือ มือเหี่ยวๆนั้นคล้ายไม่มีเรี่ยวแรงความจริงแกก็อายุเยอะแล้วแต่ก็ยังคงเสียงดังฟังชัด และชอบบ่นเหมือนเดิมตั้งแต่ฉันจำความได้ไม่มีวันไหนที่แกไม่บ่นไม่ด่าฉันไม้เท้าในมือถูกใช้เป็นวัตถุนำทาง นับวันแกยิ่งเดินช้าลงเรื่อยๆเพราะความชราแต่ฉันก็เห็นจนชินตาความสำนึกบางอย่างผุดขึ้นมาทันทีฉันอยากตะโกนบอก อาม่าว่าฉันจะไปเองแต่เหมือนมีอะไรมาปิดปากไว้พลางคิดว่าให้แกเดินออกกำลังเสียบ้างชอบใช้ฉันดีนัก

บ้านอากู่อยู่อีกฝากหนึ่งของถนน ฉันได้แค่มองตามร่างนั้นไปฉันหันหลังเตรียมเดินกลับเข้าไปในบ้าน

“เอี๊ยด โครมปังๆๆๆ”เสียงเบรกของรถยนต์ดังลั่นถนนฉันหันหลังกลับไปมองร่าง อาม่า กระเด็นขึ้นสูงลอยละลิ่วตกลงบนพื้นอย่างแรงรถคันนั้นยังคงวิ่งต่อไปหลังจากที่เสียหลักชนถังขยะสองสามลูก

ฉันวิ่งอย่างเร็วอย่างที่ไม่เคยวิ่งร่างชุ่มเลือดนอนหายใจรวยรินของไหว้ที่อาม่าถือมากระจุยกระจายไปคนละทิศทาง ตาฝ้าฟางมองมาที่ฉัน

  “อังเปาลื้อยู่ที่ใต้หมอนอั๊วนะอาแพร”น้ำอุ่นๆไม่รู้มาจากไหนมันไหลไม่ยอมหยุดฉันพยายามที่จะกลั้นมันไว้

“ร้องไห้ทำไมเมื่อไหร่จะยิ้มเสียที หน้าบึ้งทุกวันเลยลื้อนี้ต่อไปต้องยิ้มบ่อยๆ”เสียงที่เคยเสียงดังฟังชัดบัดนี้แหบแห้งฉันปาดน้ำตาทิ้งไปฝืนยิ้มกว้าง

“อาม่า ต้องไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันพาไปหาหมอ” ฉันพยุงร่างผอมบางนั้นขึ้นพยายามจะอุ้มแกแต่เปล่าประโยชน์ร่างทั้งร่างนั้นคล้ายกระดูกทุกท่อนหักหมดสิ้น มือเย็นเฉียบจับมือฉันไว้แน่น

“ลื้ออยู่คนเดียวได้ไหม”ฉันส่ายหัวน้ำตายังคงไหลพรากรู้ในทันทีว่าอยู่โดยขาดอาม่าไม่ได้

ในห้องนอนมืดสลัวมีเพียงแสงแดดรำไรที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างเท่านั้นผ้าปูที่นอนถูกดึงจนตึงหมอนสีหม่นวางอยู่บนที่นอนเรียบตึงนั้น ฉันล้วงมือเข้าไปใต้หมอนเจอกล่องไม้ใบเล็กเก่าคร่ำคร่าความโศกเศร้าเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น ฉันไม่ห้ามมันอีกแล้วน้ำตา

มืออันสั่นเทาพยายามเปิดมันออกข้างในมีถุงสีแดงละสมุดเล่ม   

      อาแพร ชื่อนี้เพราะดี อั๊วอยากได้ลูกผู้หญิงลื้อรู้ไหม

แต่อีไม่ค่อยเข็งแรงอั๊วต้องดูแลทั้งวันคืนไม่ได้หลับนอน

อาจเป็นเพราะอีโดนทิ้งในถังขยะทั้งคืน

    อีเป็นเด็กดีนะแต่ไม่ค่อยพูดค่อยยิ้มเลยอั๊วเริ่มรักอีแล้ว

แต่อั๊วกลัวว่าสักวันอีต้องมีคนมารับไปพ่อแม่อีคงมาตามหาสักวันแน่ๆ

 อั๊วไปเปิดบัญชีธนาคารมาเอาไว้ให้อาแพร เผื่อว่าสักวันอั๊วไม่อยู่

น้ำตาไหลรินแบบห้ามไม่อยู่ซองสีแดงที่ถูกเขียนไว้ว่า “ให้อาแพร “ถูกเปิดออกข้างในมีสมุดเงินฝากอยู่หนึ่งเล่มระบุชื่อบัญชีเป็นชื่อของฉัน ฉันฟุบหน้าลงกับหมอนร้องไห้ปานจะขาดใจ

ร้องไห้กับความโง่งมของตัวเองร้องให้เพราะเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้โอบกอดผู้หญิงที่รักฉันที่สุดแม้ฉันจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขก็ตาม

ผลงานอื่นๆ ของ EGLE II

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 15:34

    สดยอดค่ะ

    #2
    1
    • 8 มิถุนายน 2563 / 16:06
      ขอบคุณค่ะเรื่องนี้ได้รางวัลชนะเลิศในการประกวดเรื่องสั้นในกลุ่มเรื่องสั้นย่อหน้าเดียวในเฟชบุ๊คตีพิทพ์นิตยสารชีวิตจริงค่ะ
      #2-1
  2. #1 ทิพวรรณ สิทธิชัย
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 08:10

    อ่านแล้ว น้ำตาซึม ชอบมากค่ะ เลยเอาเรื่องนี้ไปเป็นแบบทดสอบให้นักเรียนวิจารณ์ ขอบคุณมากค่ะ

    #1
    1
    • 1 กันยายน 2561 / 19:03
      เรื่องนี้เขียนเข้าประกวดในหัวข้อมนต์รักอังเปาของกลุ่มเรื่องสั้นหน้าเดียวค่ะ ได้ที่1 เลยเสียดายว่าน่าจะให้หลายๆคนได้อ่านขอบคุณที่ให้เกียรติและยินดีค่ะ ว่างๆแวะเอาบทวิจารณ์ของนักเรียนมาให้อ่านบ้างนะคะ ขอบคุณเช่นกันค่ะ
      #1-1