ภรรยาของตัวร้าย [ลวง] สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 685,706 Views

  • 6,316 Comments

  • 14,015 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    64,713

    Overall
    685,706

ตอนที่ 27 : บทที่ยี่สิบหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4766 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

เรื่องน่ายินดีในชีวิตของไป๋อวี้หลันมีอยู่มากมาย และเยี่ยนหลันฮวาเป็นหนึ่งในนั้น การเฝ้ามองบุตรีเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กหญิงตัวน้อยซึ่งมีรอยยิ้มสดใสประดับบนดวงหน้าเล็ก คือความสุขอันเรียบง่ายของนาง ที่สามารถถามหาได้ในทุกวัน แม้นการเวลาผันเปลี่ยน บุปผาร่วงโรยและเบ่งบาน

“ไท่จื่อเฟยมิน่าลำบากมาหาหม่อมฉันถึงที่จวน”ไป๋ฉิงฮวากล่าวเสียงเรียบ ขณะรินน้ำชาลงในถ้วยให้แก่นาง นัยน์ตาดอกท้อหรี่ลงเล็กน้อย จดจ้องควันขุ่นมัวที่พวยพุ่งขึ้นมาสลับกับดวงหน้าขาวเนียนของอีกฝ่าย

ความสัมพันธ์ของไป๋ฉิงฮวากับหมิงอี้เหอนับว่ามิค่อยพัฒนาเสียเท่าไหร่นัก

“เจ้าควรเลิกก่อสงครามประสาทกับเขา”นางเอ่ยพลางยกถ้วยชาจรดริมฝีปาก รอยยิ้มของไป๋ฉิงฮวาแข็งค้างรีบหลุบตาต่ำ “อย่างไรเสียมันก็มิส่งผลดีต่อเจ้า ทั้งยังทำให้เหล่าข้ารับใช้ติฉินนินทาไปทั่ว”

“เขาเป็นคนบอกให้ท่านมาหรือเพคะ”หลายปีผ่านมาไป๋ฉิงฮวาเรียนรู้อะไรหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคงเป็นการเก็บสีหน้าท่าทางของตน “หม่อมฉัน

นางถอนหายใจยาวเหยียด สาบานได้ว่าแม้จะแต่งงานกันมาราวห้าปี ทว่าพวกเขากลับทะเลาะกันได้ทุกเดือน ด้วยนิสัยที่มิใคร่จะยอมลงให้แก่กัน ดีหน่อยที่หมิงอี้เหอยังพอถอยหลังให้ภรรยาอยู่บ้าง หาไม่เขาคงมิขอร้องให้นางมาเกลี่ยกล่อมไป๋ฉิงฮวาเป็นรอบที่สิบกว่า

“ไท่จื่อเฟยเคยมีปัญหากับองค์ไท่จื่อไหมเพคะ”

เสียงหัวเราะแผ่วเบาเลื่อนลอดออกจากลำคอ ไป๋อวี้หลันโคลงหัวไปมา “ไยจะมิเคยเล่า เปิ่นไท่จื่อเฟยกับองค์ไท่จื่อเข้าใจตรงกันเป็นส่วนมากก็จริง ทว่าบางครั้งก็มีบ้างที่เห็นมิตรงกัน”

ไป๋ฉิงฮวาสูดหายใจเข้าช้า ๆ “หม่อมฉันกับเขา น้อยนักจะเห็นตรงกัน”

“สามวันก่อนเปิ่นไท่จื่อเฟยรู้สึกโกรธเคืององค์ไท่จื่อนัก เขาเมินเฉยต่อวันเกิดของหลันฮวา มิยอมยกเลิกนัดหมายกับคนพวกนั้น แลเห็นงานสำคัญกว่าครอบครัว”

ชั่วขณะหนึ่งผู้เป็นน้องสาวต่างมารดาเกิดอาการพูดมิออก ยามเห็นดวงตาที่วาวโรจน์อย่างน่ากลัวของไท่จื่อเฟย นับแต่รู้จักกันมา ไป๋อวี้หลันหรือจะเคยแสดงความเกรี้ยวโกรธของตนออกมาให้คนอื่นได้รับรู้ เห็นได้ชัดว่าองค์ไท่จื่อทำให้พี่สาวของนางโกรธเข้าแล้ว ทว่าพริบตาต่อมาดวงตาคู่นั้นพลันสงบลง รอยยิ้มหวานเจือดบนดวงหน้างดงามอีกครา

“หากพอได้ยินเหตุผลของเขา เปิ่นกงก็ได้แต่ยอมถอยสักก้าวสองก้าว รักษาความสัมพันธ์ของพวกเราเอาไว้”นางวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะ ก่อนเหลือบมองเครื่องเรือนใกล้ตัว แล้วส่งสายตาให้แก่เฉียวฮุ่ย “การรับฟังเหตุผลของกันและกันจะช่วยเจ้า บางทีเราก็ต้องสละส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนมากเอาไว้”

“สละส่วนน้อย รักษาส่วนมาก ?”ไป๋ฉิงฮวาขมวดคิ้วยุ่งยาก

“ถ้ายังโกรธเคืองเขา หลันฮวาคงมิได้ร่วมฉลองกับบิดาย้อนหลัง ตำหนักบูรพาก็จะเกิดสงครามประสาทเหมือนที่เจ้าเป็น หลันฮวาเองก็ต้องเห็นภาพไร้สาระพวกนั้น คิดได้เช่นนี้เปิ่นไท่จื่อเฟยจึงให้อภัยเขา”เจ้าของร่างอรชรขยับลุกขึ้น มือเรียววางบนลำแขนของเฉียวฮุ่ยเป็นหลักยึด “เปิ่นไท่จื่อเฟยต้องกลับตำหนักบูรพา หลันฮวาน่าจะตื่นแล้ว”

ไป๋ฉิงฮวาพยักหน้าทีท่าจะลุกขึ้นไปส่งกลับถูกนางห้ามปรามเอาไว้เสียก่อน “หิมะข้างนอกกำลังตกหนัก เจ้าควรนั่งทบทวนตนเองอยู่ที่นี่ อย่าให้ต้องเป็นห่วง”

ท้ายที่สุดแล้วไป๋ฉิงฮวาก็มิได้พูดอะไรออกมาอีกเลย เพียงทิ้งตัวนั่งลงตามเดิม ดวงเนตรกลมโตหม่นแสงลง ไป๋อวี้หลันคร้านจะพูดเรื่องพวกนี้อีกต่อไป เรียวขางามขยับเก้าออกไปนอกตัวเรือน ร่มสีแดงชาดตัดกับหยาดหิมะถูกกางออก ปลายนิ้วมือสัมผัสลงบนเปลือกตา

“ฮองเฮาส่งเทียบเชิญงานชมบุปผางามมาตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อน มิรีบตอบกลับไปจะดีหรือเพคะ”เฉียวฮุ่ยกล่าวแทรกขึ้น พลางพยุงนางขึ้นไปบนรถม้าประตำหนักบูรพา ไป๋อวี้หลันแหวกผ้าม่านผืนบางออก นัยน์ตาดอกท้อสาดส่องไปทั่วถนนซึ่งปกคลุมตัวเกล็ดหิมะขาวโพลน

“ฮองเฮามิเคยโปรดเปิ่นไท่จื่อเฟย ตอบกลับช้าหรือเร็วย่อมมีค่ามิต่างกัน”

ฮองเฮาคือมารดาขององค์ชายรอง ด้วยเรื่องในปีนั้นที่เยี่ยนหลงเยี่ยใส่ความอีกฝ่าย ยังมินับก่อนหน้านี้ ฮองเฮามิโปรดตัวร้าย แน่นอนว่าย่อมมิโปรดนางด้วยเช่นกัน อีกทั้งหลายปีมานี้ห่านฟางหรง พระชายาขององค์ชายรองคงเป่าหูอะไรฮองเฮาไปบ้างมิมากก็น้อย งานคราก่อนฮองเฮายังหักหน้านางต่อนางสตรีชั้นสูงมากมาย

ช่างน่าเบื่อหน่าย

“อีกทั้งบางทีเปิ่นไท่จื่อเฟยอาจปฏิเสธเทียบเชิญ”

“ทำเช่นนั้นหม่อมฉันเกรงว่า-”น้ำเสียงหวานขาดห้วงไป นางละสายตาจากทิวทัศน์ด้านนอกกลับเข้ามาภายในรถม้า

“หยิบยกหลันฮวาออกมาอ้างเสียหน่อย ฝ่าบาทคงยอมออกปากให้”

การดันให้หลันฮวากลายเป็นที่โปรดปรานนั้นไปได้ด้วยดีกว่าที่คิดมากนัก ระยะเวลาเพียงมิกี่ปีนับแต่เกิดมา เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้เรียกหาบุตรีของนางยิ่งกว่าเหล่าองค์หญิง ทั้งยังรูปร่างหน้าตาที่ออกเค้าคล้ายคลึงกับนางให้ถูกคือพระสนมเสียนเฟย นอกจากฝ่าบาทจะโปรดปรานแล้ว เยี่ยนหลงเยี่ยยังหวงแหนอีกฝ่ายยิ่งกว่าไข่ในหิน

รถม้าโลดแล่นมุ่งตรงสู่ตำหนักบูรพา เพียงมินานก็ถึงจุดหมาย ปลายเท้าสัมผัสลงบนพื้น ไป๋อวี้หลันปัดเศษฝุ่นบนอาภรณ์ออก ได้ยินเสียงใสกังวานของเด็กหญิงปะปนกับเสียงนางกำนัลดังมาแต่ไกล แลเห็นร่างเล็กในชุดอาภรณ์ขนสัตว์สีแดงยืนอยู่ตรงหน้า เรือนผมเกล้าเป็นมวยปักปิ่นหยก ดวงตากลมโตแพรวพราวจดจ้องมาที่นาง

เนื่องจากเวลาส่วนใหญ่ของเยี่ยนหลงเยี่ยถูกมอบให้แก่แผนการมากมายของเขา คนที่เลี้ยงดูหลันฮวาจึงกลายเป็นนาง หลายปีผ่านไปตัวร้ายหมกมุ่นอยู่กับความทะเยอทะยานของเขา ขณะที่นางจมอยู่กับบุตรีตัวน้อย

“หลันฮวา”

“ท่านแม่ !

และมันก็ยังคงเหมือนเดิม ตัวร้ายมั่นคงต่อความต้องการมากมาย ตราบจนปีนั้นถึงตอนนี้ เขาก็ยังมิเลือกนางอยู่ดี ทว่ามันกลับกลายเป็นเรื่องชินชาไปเสียแล้ว ไป๋อวี้หลันมองรอยยิ้มกว้างและสดใสของเด็กหญิง เรียวแขนบอบบางกางออกรั้งรออีกฝ่าย

“หลันฮวา


เยี่ยนหลันฮวาเป็นเด็กหญิงน่ารักและสดใส รวมถึงทำให้ห้าปีอันแสนยาวนานของนางมีความหมาย

ไป๋อวี้หลันกลายเป็นพวกหลงลืมสามีได้อย่างง่ายดายเมื่ออยู่ต่อหน้าเด็กน้อย นางกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น สูดดมกลิ่นกายอ่อนอันคุ้นชินจากร่างเล็ก เยี่ยนหลังฮวาดิ้นขลุกขละอยู่บ้าง กระนั้นก็ยอมสงบในอ้อมกอดของมารดาแต่โดยดี หยาดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมา เฉียวฮุ่ยซึ่งรู้หน้าที่ดีกว่าใครรีบกางร่มคันเล็กออก

“ไยจึงออกมาวิ่งเล่นกลางหิมะเช่นนี้”นางถามเสียงแผ่วเบา เกลี่ยเส้นผมที่ปรกดวงหน้าเล็กขึ้น สบนัยน์ตากลมโตของหลันฮวา “เจ้าจดจำที่แม่บอกมิได้หรือ”

บุตรีตัวน้อยส่ายหน้า พลางหลบเลี่ยงสายตานาง ราวตระหนักรู้ถึงความผิดของตน ฝ่ามืออุ่นร้อนยกขึ้นลูบไปตามเรือนผมดำขลับ ก่อนกวาดสายตามองบรรดาข้ารับใช้ในตำหนักบูรพาด้วยสายตาเรียบเฉย พวกเขาต่างก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากปิดสนิทไร้เสียงใดเล็ดลอดออกมา

มือเล็กกระตุกอาภรณ์ของนาง หลันฮวาแหงนหน้าขึ้น “เป็นความผิดของลูก”

เยี่ยนหลันฮวาเป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิยิ่งกว่าเหล่าองค์หญิง มิใช่เรื่องแปลกหากข้ารับใช้ทั้งหลายจะหลับหูหลับตา ตามใจท่านหญิงหลันฮวาจนเสียคน  มินับรวมเยี่ยนหลงเยี่ยที่แทบจะหลับตาลงข้างหนึ่ง เอ็นดูบุตรีจนไร้ความพอดี

“เจ้ากำลังทำให้อำนาจการปกครองคนของแม่เสียสมดุล”ไป๋อวี้หลันกล่าว แล้วเหยียดตัวขึ้นเต็มความสูง “และนั่นมิได้ส่งผลดีต่อใครสักคนเดียว”

“ท่านแม่

“ตัดเงินเดือนทุกคนที่เกี่ยวข้องครึ่งหนึ่งเป็นเวลาสามเดือน”

ไท่จื่อเฟยตระกูลไป๋ต้องเป็นสตรีเด็ดขาด เหนืออื่นใดคือการควบคุมให้ทุกคนอยู่ภายใต้อำนาจ

เฉียวฮุ่ยยกยิ้มบางเบา รีบพยักหน้าจัดการเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว “เพคะ”

ไป๋อวี้หลันโบกมือไปมา มองข้ามพวกเขา จับจูงมือของหลันฮวาเข้าไปด้านในตำหนักบูรพา ก่อนที่ร่างกายจะสัมผัสกับความเย็นไปมากกว่านี้ เหมือนว่าบุตรีกำลังมิพอใจหรือแง่งอน ไร้เสียงใดเอื้อนเอ่ยตลอดทาง เรียวขางามหยุดนิ่งลงยามเข้าไปด้านในตำหนัก ร่างอรชรย่อตัวลง แล้วปลดเสื้อคลุมขนสัตว์บนตัวหลันฮวาออก

“มีหลายเหตุผลที่แม่จำเป็นต้องลงโทษพวกเขา”

เยี่ยนหลันฮวาเด็กหญิงที่บริสุทธิ์และสดใส นั่นคือสิ่งที่นางรวมถึงเยี่ยนหลงเยี่ยอยากให้อีกฝ่ายเป็น การน่ารักสมวัย มิจำเป็นต้องฉลาดมากนัก ขอเพียงร่างกายแข็งแรงแล้วก็มีความสุขเหมือคนทั่วไป ดังนั้นบุตรีของนางจึงมิได้เข้าใจความหมายนั้นตั้งแต่คราแรก

“ใต้หล้านี้มิมีใครหวังดีกับเจ้าเท่าแม่”ฝ่ามืออุ่นร้อนทาบบนข้างแก้มขาวเนียน “พวกเขาเพียงแค่ประจบเจ้า แต่แม่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้เจ้าเสมอ บิดาของเจ้าเองก็เช่นกัน”

“ท่านแม่จะกลายเป็นนางมารร้ายในสายตาของพวกเขา”หลันฮวาเปล่งเสียงแผ่วเบา ซุกดวงหน้าลงกับหน้าอกของนาง “ลูกมิชอบเลยแม้แต่น้อย”

“เช่นนั้นก็จงเป็นเด็กดี หากเจ้าเชื่อฟัง แม่ก็มิจำเป็นต้องลงโทษพวกเขา”ริมฝีปากอวบอิ่มแย้มยิ้มหวาน “อีกอย่างจะเป็นนางมารร้ายหรือไม่ ย่อมมิสำคัญ”

“ลูกขอโทษ”

นางเลิกคิ้วสูง นึกขบขันในท่าทีเชื่อฟังนั้น ทว่าในความเป็นจริงแล้ว เยี่ยนหลันฮวาเชื่อฟังหลงเยี่ยยิ่งกว่านางมิรู้กี่เท่า บุตรีซึ่งมักนำเอาตัวร้ายมาเป็นพรรคพวก สร้างเรื่องน่าปวดหัว ตัวแสบประจำตำหนักบูรพา ทั้งหมดนั่นอาจเป็นการเรียกร้องความสนใจจากคนรอบตัว

น่าเสียดายที่เยี่ยนหลงเยี่ยมิได้มีเวลามากมายเพื่ออีกฝ่าย

“เจ้ามิจำเป็นต้องเชื่อในคำพูดของแม่ แต่จงเชื่อในความหวังดี”

หลันฮวาแหงนหน้าขึ้นพร้อมฉีกยิ้มใสซื่อ “ลูกเชื่อในความหวังดีของท่านแม่ ใต้หล้านี้หาได้มีใครดีเท่าท่านแม่ไม่”

“ช่างประจบเก่งเหลือเกิน”

ให้ตายเถอะ

 

เวลาในช่วงเช้าถึงเย็นหมดไปกับการเลี้ยงดูหลันฮวา และจัดการความเรียบร้อยภายในตำหนักบูรพา นับแต่ให้กำเนิดเยี่ยนหลันฮวาออกมา ไป๋อวี้หลันก็ยุ่งไม่หยุด อย่างน้อยการเลี้ยงเด็กอ่อนก็มิได้ง่ายดายนัก แม้นว่าจะมีแม่นมคอยช่วยเหลือก็ตาม เช่นเดียวกับเยี่ยนหลงเยี่ยที่ชีวิตเต็มไปด้วยภาระงานมากมาย ทำให้เวลาที่ควรใช้ร่วมกันของพวกเขา ลดน้อยลง รู้อีกทีก็มีเพียงยามค่ำคืนเป็นหลักที่จะได้พูดคุยกันถึงเรื่องราวในแต่ละวัน

ไป๋อวี้หลันวางหนังสือลง พลางชำเลืองมองเยี่ยนหลันฮวาซึ่งหลับสนิทเป็นที่เรียบร้อย การกล่อมให้อีกฝ่ายนอนลับเป็นเรื่องยากพอ ๆ กับการโน้มน้าวใจเยี่ยนหลงเยี่ย นางหันไปส่งสายตาให้เฉียวฮุ่ย ก่อนประทับจูบลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลา แล้วขยับลุกขึ้น

ราวค่อนคืนได้ เยี่ยนหลงเยี่ยก็ยังมิยอมโผล่หัวมาให้นางเห็น ต้องขอบคุณความอดทนที่มากขึ้นทุกปี หาไม่แล้วการกระโดดกินหัวสามีก็อาจนับเป็นอีกหนึ่งความสามารถซึ่งมิควรลอกเลียนแบบ

เฉียวฮุ่ยจดจ้องนางด้วยความเห็นใจ แต่ก็มิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา

สองปีก่อน นางเคยคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เคยนั่งเท้าคางรั้งรอหลงเยี่ยจนถึงรุ่งส่าง กระนั้นแล้วในปีถัดมาไป๋อวี้หลันเลิกราพฤติกรรมอันไร้ประโยชน์ได้อย่างง่ายดาย

เจ้าของร่างอรชรทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาว นัยน์ตาดอกท้อทอดมองออกไปด้านนอกตำหนัก แล้วปรือปิดลงอย่างง่ายดาย

สองชั่วยามถัดมาถึงค่อยสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงฝีเท้าของเยี่ยนหลงเยี่ย

เรียวคิ้วงามขมวดเป็นปม รีบกวาดตาสำรวจร่างกำยำ เหล่าขันทีต่างช่วยกันแบกหามตัวร้ายเข้ามาด้านใน ดวงหน้าของเขาแดงระเรื่อ ดวงเนตรดำขลับหยาดเยิ้ม เห็นได้ชัดว่าดื่มสุรามาเต็มที ดูเหมือนว่าจะพึ่งเลิกราจากงานเลี้ยงเพื่อนฝูง การสุมหัวของพวกตัวร้าย

“ไป๋อวี้หลัน”หลงเยี่ยครางเรียกนางอย่างไร้สติ รีบสลัดตัวออกจากขันที แล้วเดินโซเซมาหา “อวี้หลัน

นางถอยเท้าหนีไปถึงสามก้าว ก่อนกลอกตาไปมา พลันนึกได้ถึงการคงอยู่ของข้ารับใช้คนอื่น ถึงได้รีบโบกมือเป็นเชิงให้ออกไปซะ มิถึงพริบตา ทั้งห้องกว้างก็เหลือเพียงนางกับหลงเยี่ย และหลันฮวาซึ่งหลับสนิท

ไป๋อวี้หลันยกมือขึ้นกอดอก อีกสองก้าวหลงเยี่ยคงประชิดตัวนางได้สำเร็จ แต่แล้วเขากลับทรุดตัวลงนอนราบไปกับพื้นหินอ่อน เปลือกตาปิดสนิท กระนั้นยังคงเปล่งเสียงครางเรียกชื่อของนางมิหยุด

น้อยครั้งที่เยี่ยนหลงเยี่ยจะกลับมาพร้อมกับสภาพไร้สติ บางทีนางอาจต้องสอบถามเรื่องนี้จากหมิงอี้เหอ

“อวี้หลัน

จำได้ว่าห้าปีก่อน นางเคยเช็ดหน้าและเนื้อตัวให้เขา ทว่า

นางเปิดปากหาว ไร้ซึ่งความพยายามจะแบกหลงเยี่ยขึ้นไปนอนหรืออะไร ผ้าห่มผืนหนาถูกคลุมลงบนร่างกายของสามี ก่อนส่ายหน้าครั้งหนึ่ง แล้วคลานขึ้นไปนอนบนเตียงกับหลันฮวา  

“พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันอีกที”

เพียงหนึ่งสามีซึ่งถูกทอดทิ้งก็เท่านั้น

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.766K ครั้ง

186 ความคิดเห็น

  1. #6237 iam1design (@iam1design) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:31
    ทำดีมากอวี้หลัน

    เป็นเมียตัวร้ายต้องเด็ดขาดเช่นการปล่อยสามีขี้เมานอนพื้น​ 5555
    #6237
    0
  2. #6176 เหม่ยเหริน(美仁) (@ziiteya-g) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:25
    เมากลับมาขนาดนี้ เมียไม่ให้นอนนอกห้แงก็ดีเท่าไหร่แล้วนะเฮีย 555555
    #6176
    0
  3. #6077 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:24

    555 สม

    #6077
    0
  4. #6066 P. Sanggil (@pupaemu) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:18
    555555 อะไรๆก็เปลี่ยน
    #6066
    0
  5. #6064 BoomTar (@BoomTar) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:53
    ไรท์มันคือแบดโจ๊กมากกกกกก
    #6064
    0
  6. #6063 ควินน์เฮเซล (@brownie-9127) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:23
    สม55555
    #6063
    0
  7. #6062 Naderndai (@Naderndai) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:48
    555สมน้ำหน้าตัวร้ายอ่ะ
    #6062
    0
  8. #6061 Juneya (@matthaya) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:07
    หลับสบายนะเฮีย 5555
    #6061
    0
  9. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:00
    ทำไมดูเหินห่างกันจัง
    #6060
    0
  10. #6059 kanokwan_kt (@kanokwan_kt) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:47
    นอนพื้นไปซะให้เข็ด 555
    #6059
    0
  11. #6058 อีดำตัวน้อย (@230023) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:11
    ถ้าตื่นเช้ามาเฮียแก่จะว่าอะไรไหม55555
    #6058
    0
  12. #6057 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:05
    โอ้ยยย ขำ
    #6057
    0
  13. #6056 Darlene❤ (@iiizo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:51
    55555โดนทิ้งซะแล้ว
    #6056
    0
  14. #6055 niceday777 (@niceday777) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:47
    เมีย เทแล้วนะเฮีย
    #6055
    0
  15. #6053 Lizt (@zealend) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:39
    เหอะ น่าจะปล่อยนอนหน้าห้อง =_=++
    #6053
    0
  16. #6051 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:59
    สะใจจริง ว่าแต่...ก็ยังมีน้ำใจห่มผ้าให้
    #6051
    0
  17. #6050 Notty Home (@na-na08) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:50

    ดีนะยังห่มผ้าให้

    #6050
    0
  18. #6049 19041980 (@19041980) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:45

    เมาดีนัก. 5555โดนทิ้งบนพื้นเลย.
    #6049
    0
  19. #6048 Or_eye (@OrOranit) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:35

    ตอนนี้มีเพียงคำว่า สมน้ำหน้า ให้พี่เยี่ยเท่านั้น 5555555

    เมียหอบลูกหนีแล้วจะรู้สึก
    #6048
    2
    • #6048-1 Gift Metawadee (@gift-suchawadee) (จากตอนที่ 27)
      17 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:39
      ไม่สนใจเมีย เดี๋ยวเถอะจะยุให้น้องไป๋พาลูกทิ้งไปเลยนะ
      #6048-1
  20. #6047 halongbay (@lompe) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:26
    นางใจเด็ดมากเว่อ55555555555555
    #6047
    0
  21. #6046 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:24
    พี่เยี่ยนอนตรงนั้นก็ดีนะ5555
    #6046
    0
  22. #6045 bizrop (@bizrop) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:23
    เอ ทำไมสะใจ 5555
    #6045
    0
  23. #6044 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:07
    5555 ก็ยังดีกว่าถูกให้นอนนนอกห้องนะพี่เยี่ย.
    #6044
    0
  24. #6043 swan28 (@swan28) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:07
    อ่า...มันเป็นเรื่องเช่นนั้น
    #6043
    0
  25. #6042 2Dari.pp (@juneip) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:43
    5555555 พี่เยี่ย~
    #6042
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น