ภรรยาของตัวร้าย [ลวง] สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 655,886 Views

  • 6,129 Comments

  • 13,951 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    34,893

    Overall
    655,886

ตอนที่ 26 : บทที่ยี่สิบห้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6544 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

หมิงอี้เหอยังคงเป็นหมิงอี้เหอ

การแต่งงานไม่ได้มีผลอะไรสำหรับเขา มากไปกว่าการมีภรรยาเพิ่มเข้ามาคนหนึ่ง แลเห็นได้จากอาทิตย์ถัดมา ทาสแมวก็กลับมาวนเวียนข้างกายเยี่ยนหลงเยี่ยอีกครั้ง เขาเพียงเลิกคิ้วสูงก่อนจะโบกมือไปมาอย่างไม่ไยดี ด้วยเหตุนี้ตัวร้ายและสหายของเขาจึงขลุกอยู่ด้วยกันตามเดิม ร่วมวางแผนการสร้างความฉิบหาย

โชคดีที่ไป๋ฉิงฮวาได้รับการอบรมมาอย่างดี อีกฝ่ายดูสงบขึ้นกว่าเมื่อก่อนมา หาได้มีการมาโวยวายหรือสร้างเรื่องวุ่น สถานการณ์โดยรวมสงบดี องค์ชายรองเองเหมือนจะเริ่มทบทวนตนเอง เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้ไม่มีทีทางเฉยชากับหลงเยี่ยเท่าไหร่นัก ทั้งไป๋หลัวซานเองก็ยอมตอบจดหมายของนางบ้างแล้ว

เหลือเพียงแต่ห่านฟางหรง สตรีผู้นี้ย่อมถูกใช้เป็นฐานอำนาจของเยี่ยนหลงเสวี่ย เพราะเขาเองก็เพียรส่งของ ทั้งแวะเวียนไปทักทายแม่ทัพประจิม 

ไป๋อวี้หลันปรือตาขึ้น พลางก้มมองหน้าท้องนูน อีกเพียงไม่ถึงเดือนเด็กน้อยของนางก็จะออกมาลืมตาดูโลกกว้าง ถึงตอนนั้นคงวุ่นวายน่าดู พออายุสักสามปีตำหนักบูรพาคงเต็มไปด้วยเสียงใสกังวานของเด็กตัวเล็ก ๆ นางกับหลงเยี่ยคงได้หัวหมุนเป็นแน่ 

“ไท่จื่อเฟย”

นางโบกมือไปมาเป็นเชิงให้เฉียวฮุ่ยผละมือออกจากเรียวขา “เปิ่นไท่จื่อเฟยอยากพักผ่อน องค์ไท่จื่อเสด็จกลับมาเมื่อไหร่ค่อยให้คนเข้ามาบอก”

เฉียวฮุ่ยพยักหน้าอย่างว่าง่าย “เพคะ”

เรือนผมดำขลับสยายอยู่บนเตียงกว้าง นัยน์ตาดอกท้อทอดมองออกไปนอกบานหน้าต่าง พลางหรี่ตาลง แท้จริงแล้วมีอีกหนึ่งเรื่องที่นางกังวลอยู่บ้าง ทั้งยังลังเลและไม่แน่ใจ ในอนาคตอันใกล้เด็กที่เกิดออกมาย่อมเป็นตัวแปรอะไรหลายอย่าง ขณะเดียวก็เป็นภัยร้าย จุดอ่อนของพวกเขา 

ฝ่ามือขาวเนียนลูบบนหน้าท้องของตน เหนือสิ่งอื่นใดเด็กคนนี้ต้องถูกใช้ประโยชน์และควรเกิดเป็นสตรีเท่านั้น

พระสนมเสียนเฟย

ความสัมพันธ์กับเยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้

 

ไป๋อวี้หลันตอนไม่หลับ ไม่ทันที่เฉียวฮุ่ยจะมาเรียก นางก็ออกไปนั่งรอเข้าอยู่ตรงบันไดหน้าตำหนักบูรพา ตัวร้ายออกไปด้วยกันกับหมิงอี้เหอตั้งแต่เช้า เขาเพียงบอกว่าออกไปตรวจดูความเรียบร้อยของกิจการต่าง ๆ กล่าวให้ถูกคือการระดมคนเสียมากกว่า รายชื่อของคนมากมายที่เกี่ยวข้องกับเขาถูกนางบันทึกเอาไว้ ตอนนี้ยังไม่โผล่หัวมา คงได้เห็นกันในอนาคตอันใกล้ 

ครั้นหลุดออกจากภวังค์กลับแลเห็นร่างบอบบางของไป๋ฉิงฮวากับสาวใช้เดินมาแต่ไกล ดวงหน้างดงามประดับไว้ด้วยรอยยิ้มสดใส ทั้งในอ้อมแขนยังโอบกอดเสี่ยวมาวเอาไว้ เจ้าสัตว์ตัวขนตาลุกวาวเมื่อเห็นนาง มันดิ้นขลุกขละจากไป๋ฉิงฮวาแล้วตรงมาหา 

ริมฝีปากสีชาดเหยียดยิ้มอ่อนหวาน ชายอาภรณ์สีฟ้ากระจ่างปักลายดอกพุดตานยาวประพื้นหินอ่อน หมู่เมฆเคลื่อนตัวบดบังแสงตะวัน ไป๋อวี้หลันลูบหัวเล็ก ๆ ของมัน โอบอุ้มมาไว้บนตักอุ่น “ประเดี๋ยวเขาก็กลับมาแล้ว แม่ทัพหมิงมิได้บอกเจ้าหรือว่าจะไปไหน”

ไป๋ฉิงฮวาขบริมฝีปากเป็นเส้นตรง “หม่อมฉันทะเลาะกับท่านแม่ทัพเล็กน้อยเมื่อเช้า รบกวนไท่จื่อเฟยแล้วเพคะ”

นางเพียงจดจ้องอีกฝ่ายด้วยความเฉยชา เรื่องครอบครัวพวกเขาสมควรจัดการกันเอง ให้ดีคือไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว 

“คงมิใช่ว่าแย่งชิงแมวกับเขาหรอกนะ”

ผู้เป็นน้องสาวต่างมารดานิ่งเงียบ 

ไท่จื่อเฟยคนงามถอนหายใจ “เอาเถอะ หมิงอี้เหอแม้นจะเรื่องมากอยู่บ้าง แต่หาใช่คนใจร้าย”

การที่ทะเลาะกันด้วยเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ แต่ยังยอมมอบเสี่ยวมาวให้ไป๋ฉิงฮวา หมิงอี้เหอก็ยอมภรรยาของเขาอยู่มิใช่น้อยเลยทีเดียว 

เจ้าของร่างบอบบางเพียงพยักหน้าครั้งหนึ่งไม่ยอมพูดอะไรออกมา ก่อนนั่งลงรั้งรอให้สามีของตนกลับมา นางยกมือเท้าคาง มอดสายตามองประตูตำหนักบูรพาอย่างเลื่อนลอย และไม่นานนักเยี่ยนหลงเยี่ยก็กลับมาพร้อมกับสหาย กระนั้นแล้วนางยังนิ่งเฉย ต่างจากไป๋ฉิงฮวาที่รีบวิ่งไปหาหมิงอี้เหอ 

ปลายเท้าของเขาขยับเข้ามาใกล้ ตัวร้ายย่อตัวลง ฝ่ามืออุ่นร้อนของเขาทาบลงบนข้างแก้ม ไป๋อวี้หลันกะพริบตาถี่รัว ก่อนหยาดน้ำตาจะไหลอาบลงมา ท่ามกลางความตื่นตระหนกจากเขา หลงเยี่ยรีบปาดน้ำตาของนางทิ้ง แล้วโอบกอดนางแน่น

“เป็นอะไร”เขาถามเสียงนุ่มนวล

บางทีอาจเป็นเพราะนางกำลังตั้งครรภ์ จึงร้องไห้ง่ายดายเพียงนี้ 

“วันนี้หม่อมฉันนอนคิดเรื่องของเด็กในท้อง”ไป๋อวี้หลันกอดตอบเขา กระซิบเสียงแผ่ว “อยากให้เขาเป็นสตรี”

เยี่ยนหลงเยี่ยขมวดคิ้ว “เป็นสตรีน่าเอ็นดูเหมือนเจ้าก็ดีนี่”

อีกคราที่ตัวร้ายตามความคิดของนางไม่ทัน นางกัดปากพลางโคลงหัวไปมา “เหมือนกับเสด็จแม่ของท่านด้วย”

ร่างใหญ่กว่าพลันแข็งทื่อ ดวงตาคู่คมวูบไหว “งั้นหรือ”

“แล้วก็ตั้งชื่อนางว่าหลันฮวาด้วย”นางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “นางต้องเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท”

ราวกับว่าเขาเริ่มตามทันความคิดของนาง เยี่ยนหลงเยี่ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “คิดดีแล้วงั้นหรือ”

หลันฮวา คือชื่อของพระสนมเสียน เสด็จแม่ของเขา นางเหมือนพระสนมเสียนเฟยมากเท่าไหร่ เด็กคนนี้ย่อมเหมือนไม่ต่างกัน การที่เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้มองหาทางลงให้หลงเยี่ย ทั้งยังไม่ให้ใครกล่าวถึงพระสนมเสียนเฟย ย่อมหมายความถึงความสัมพันธ์ไม่ธรรมดาของพวกเขา

“คิดหลายรอบแล้ว คิดอย่างถี่ถ้วน”

บางครั้งนางก็รู้สึกว่าตนเองร้ายกาจและเลือดเย็นยิ่งกว่าใคร วางลูกของตนเองไว้เป็นตัวหมากบนกระดาน ใช้ประโยชน์จากเด็กคนนี้

“หากฝ่าบาทโปรดปรานนางนอกจากเป็นผลดีต่อพวกเราแล้ว ยังเป็นผลดีต่อหลันฮวาด้วยเช่นกัน อย่างน้อยในอนาคตฝ่าบาทคงเมตตา ปกป้องนาง”ไป๋อวี้หลันแย้มยิ้มอ่อนหวาน “หม่อมฉันมิชอบคิดอะไรเช่นนี้เท่าไหร่นัก มันเหมือนกับพวกเราจะแพ้ แต่ก็ปฏิเสธมิได้ว่ามันคือความรอบคอบที่สมควรมี”

“ยอมโง่งมเป็นหมูในเล้าของข้าบ้างมิได้เลยงั้นหรือ กินและนอนอย่างไรเล่า”

“รู้ไหมว่าเจ้าโง่งมที่สุด มิยอมกินและนอน”เขากลอกตาไปมา พึมพำข้างใบหู “ได้สามีร่ำรวยมากยศฐา ทั้งยังฉลาด ไฉนจึงมิฉวยโอกาสใช้ชีวิตกินนอน”

สาบานได้ว่าถ้าเยี่ยนหลงเยี่ยไม่ใช่ตัวร้าย นางจะตั้งอกตั้งใจผลาญทรัพย์สมบัติของเขาไม่ให้เหลือ !

 

เมื่อเข้าสู่เดือนที่เก้าของการตั้งครรภ์ หน้าท้องของนางขยายใหญ่โต คล้ายคลึงกับหมูในเล้ามิมีผิด กระนั้นแล้วมันกลับทำให้เยี่ยนหลงเยี่ยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปทั้งวัน เขาหอบเอางานมากมายมาอยู่เป็นเพื่อนนางที่ตำหนักบูรพา จากที่เคยไปไหนมาไหนกับหมิงอี้เหอกลับกลายเป็นขลุกอยู่กับนางแทน 

ไป๋อวี้หลันปรือตาขึ้น เรือนผมดำขลับสยายอยู่บนตักอุ่นของเขา ขณะที่ฝ่ามือหนากว่ากำลังลูบไล้หน้าท้องนูนเด่นชัด และมันช่างเป็นช่วงเวลาของครอบครัวที่ดี นางกับเขาแม้นจะไม่ได้ถกเถียงกันตามตรง ทว่าพวกเขาต่างใช้เวลามากมายไปกับการขบคิด 

“ไยเจ้าถึงได้มั่นใจว่าบุตรของเราจะเป็นสตรี”หลงเยี่ยถามพลางเกลี่ยเส้นผมที่ปรกดวงหน้างดงามออก “มิกลัวผิดหวังหรืออย่างไร”

ริมฝีปากสีชาดแย้มยิ้มอ่อนหวาน “มันเป็นความคาดหวังของหม่อมฉัน มิเชิงว่ามั่นใจ กระนั้นหากเขาเป็นบุรุษ หม่อมฉันย่อมยินดีเฉกเช่นเดิม”

สามีของนางพยักหน้า พลันสายลมหนาวเย็นพัดผ่านเข้ามาด้านใน แพรไหมดกดำบนศีรษะของเขาสั่นไหว ราวทุกอย่างหยุดนิ่งลงชั่วครู่ “อวี้หลัน เจ้ากำลังทำให้ข้าลังเล”

“มิใช่ว่ามิรู้ว่าเจ้าต้องการอะไร หรือกำลังทำอะไร”ตัวร้ายก้มลงสบตานาง ปลายนิ้วมือไล้ไปตามข้างแก้มกระจ่างใส อดีตข้าเคยเป็นที่โปรดปราน ทว่าก็ถูกทอดทิ้ง ดังนั้นข้าจึงกระหายความรุ่งโรจน์ มิอยากเป็นเพียงตัวหมากไร้ค่า”

เขาคิดว่าบางทีไป๋อวี้หลันอาจจะโกรธ ทว่านอกเหนือจากรอยยิ้มแล้วก็หาได้มีสิ่งใดอีก เยี่ยนหลงเยี่ยกะพริบตา แลเห็นว่านางกำลังขยับยิ้มกว้าง พลันตระหนักถึงถ้อยคำในวันนั้น ร้ายกาจ รุ่งโรจน์และฉิบหายไปพร้อมกัน

“เยี่ยนหลงเยี่ย ท่านเป็นเด็กดื้อที่จำเป็นต้องเรียนรู้ด้วยตนเอง”

“ข้ามิใช่

หลายคราที่นางกลายเป็นสตรีที่เขามิรู้จัก ดั่งเช่นในตอนนี้ 

“หม่อมฉันรู้ดีกว่าใคร ว่าบางคราความถูกต้องก็มิใช่ความสุข”

อย่างไรก็ตามเขาหลุบตาต่ำลงราวครุ่นคิด ก่อนลูบหัวหน้าโดยมิยอมพูดอะไรอีกเลย

 

บ่อยครั้งที่ไป๋อวี้หลันนอนไม่หลับในยามค่ำคืน นางเบิกตากว้างเป็นอีกคืนหนึ่งที่มิอาจข่มตาหลับได้ แน่นอนว่าเยี่ยนหลงเยี่ยรู้ดีถึงเรื่องพวกนี้ ดังนั้นเขาจึงอยู่เป็นเพื่อนนาง กอบกุมมือของกันและกัน ผ่านพ้นคืนอันแสนยาวนาน นางสูดหายใจเข้าช้า ๆ ซึมซับความอบอุ่นจากกายแกร่ง ทว่าสุดท้ายแล้วมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรอยู่ดี พริบตาต่อมานางขยับลุกขึ้นโดยมีเขาช่วยประคองไม่ห่าง

ร่างสูงใหญ่ยืนขนาบข้างกาย อีกหนึ่งกิจกรรมที่ทำเป็นกิจวัตรคือการคัดลายมือ อดีตนางชอบเขียนชื่อของเขา ปัจจุบันเริ่มเขียนชื่อของเด็กน้อยในท้อง สตรีชื่อหลันฮวา หากเป็นบุรุษให้ชื่ออาเยี่ย 

“ข้าจะฝนหมึกให้”เยี่ยนหลงเยี่ยกล่าว ก่อนทำหน้าที่อันแสนคุ้นชิน นางแหงนหน้าลอบมองเขา พลันตระหนักว่าแม้นในยามนี้ตัวร้ายก็ยังดูดีได้อย่างน่าเหลือเชื่อ 

นางโคลงหัวมาไป ปลายพู่กันจุ่มน้ำหมึกแล้วขยับลากลงบนผืนกระดาษขาว ท่ามกลางรอยยิ้มและสายตาอ่อนโยนของเขา หมิงอี้เหออาจเป็นทาสแมว แต่เยี่ยนหลงเยี่ยย่อมเป็นทาสเมียอย่างไม่ผิดเพี้ยน ซึ่งนับเป็นเรื่องดี นานเท่าไหร่มิอาจรับรู้ได้ ครั้นเงยหน้าขึ้นดวงจันทราลาลับไปผืนฟ้า

ชั่วพริบตานั้นไป๋อวี้หลันรับรู้ถึงความผิดปรกติบางอย่าง พู่กันเลื่อนตกลงบนพื้น ดวงหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด นางกระตุกชายอาภรณ์ของเขา “หลงเยี่ย

 

นางเคยจินตนาการถึงความเจ็บปวดของการให้กำเนิดมนุษย์สักคนออกมา รวมไปถึงความโดดเดี่ยวที่ต้องเผชิญบนเตียงกว้าง แม้นว่าจะมีคนมากมายโอบล้อมอยู่ก็ตาม ทว่าท้ายที่สุดแล้วมันกลับไม่มีอะไรอยู่เลย หยาดเหงื่อไหลซึมออกมาตามดวงหน้า ลำคอแห้งเหือดราวขาดน้ำมาเนิ่นนาน

หลังจากนอนทรมานมาถึงสี่ชั่วยามเต็ม เวลาแห่งการปลดปล่อยก็มาถึง 

เรียวนิ้วมือจิกลากลงไปบนผ้าแพร นางกรีดร้องจนเสียงแหบแห้งแทบไม่มีอะไรออกมา นัยน์ตาพร่ามัวไปหมด รู้สึกราวกับขาของหนึ่งอยู่ ณ แดนคนตาย เริ่มตระหนักนึกถึงเรื่องในอดีตมากมาย ปีนั้นที่ตื่นขึ้นในร่างของไป๋อวี้หลัน คราแรกของการพบเจอ 

จบชีวิตลงใต้ผืนน้ำเย็นเฉียบ ทว่ากลับตื่นขึ้นมากลายเป็นภรรยาของตัวร้าย

ต่อมาใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอย หวนนึกถึงหนึ่งประโยคของเขา ณ เวลานั้น ข้าไยดีเจ้า

อย่าทอดทิ้งข้า

หลังจากนั้นไป๋อวี้หลันจึงมีชีวิตอยู่บนโลกที่มีคนไยดี กีดกันห่านฟางหรงให้ห่างเขา ตามหาเหตุผลของการเป็นตัวร้าย ก่อนพบว่ามันเป็นความทะเยอทะยาน ความต้องการและความสุขของเขา

เยี่ยนหลงเยี่ย

หยาดน้ำตาไหลอาบลงมา เสียงสะอื้นไห้หลุดลอดจากลำคอระหง เสมือนสติกำลังเลือนหายไป เสียงตะโกนเรียกจากรอบข้างหาได้ดึงนางกลับมาได้ไม่ ถึงจะบอกว่าไม่เป็นไร หากแท้จริงแล้วไป๋อวี้หลันกลับชอบขบคิดเกี่ยวกับจุดจบของเขาอย่างบ้าคลั่ง ตัวร้ายไม่เคยรู้ถึงอนาคต นั่นต่างจากนาง 

เหนือสิ่งอื่นใดเขายิ่งไม่มีทางเชื่อนาง

ขณะที่พวกเขาแลเห็นความรุ่งโรจน์ นางกลับแลเห็นจุดจบอันแสนบัดซบ ได้แต่หวาดกลัวกับมันตามลำพัง

“หลงเยี่ย

“ไท่จื่อเฟยเพคะ !”เฉียวฮุ่ยตวาดเสียงลั่น

ถ้าเกิดว่าไม่รู้อะไรเลย ใช้ชีวิตไปกับความรุ่งโรจน์

“ทำไมถึงต้องจดจำ ทั้งที่ข้าน่ะทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเดียว”ไป๋อวี้หลันกรีดร้อง ปลายนิ้วครูดไปกับผืนผ้า เรือนผมหลุดลุ่ย “หลงเยี่ย”

กระนั้นแล้วกลับมาหนึ่งสิ่งที่นางไม่เคยขบคิดมันได้ถูกต้อง นั่นคือเยี่ยนหลงเยี่ย ดวงตาดำขลับพยายามเพ่งมองผ่านม่านน้ำตา ฝ่ามือถูกกอบกุมเอาไว้ รับรู้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา ตัวร้ายสบตากับนาง ก่อนพบว่าน้ำตาเอ่อคลอทั่วขอบตาของเขา แล้วหลั่งรินออกมาไม่ขาดสาย

“หลงเยี่ย ท่านต้องเชื่อข้า

“อย่าทอดทิ้งข้า”

เขาร้องไห้เหมือนเมื่อปีนั้นไม่มีผิด

“ห้ามทอดทิ้งข้าเด็ดขาด”

ท้ายที่สุดแล้วเยี่ยนหลงเยี่ยก็คือเยี่ยนหลงเยี่ย ตัวร้ายย่อมเป็นตัวร้าย ตราบใดที่เขาไม่ใช่พระเอกแสนดี หรือว่าบุรุษที่สามารถละทิ้งความทะเยอทะยานของเขาได้ คาดหวังมากไปก็เท่านั้น 

เขามองเห็นตน แต่นางมองเห็นครอบครัวของตน

ไป๋อวี้หลันหลับตาลง บีบรัดมือของเขาแน่น ใช้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดคลอดเด็กคนนี้ออกมา ปรือตาขึ้นมา เขากำลังสะอึกสะอื้นเหมือนเด็กน้อย บุรุษผู้นี้ไม่เคยหวงแหนน้ำตาที่จะหลั่งออกมาเพื่อนางเลยสักครั้งเดียว

คุ้มค่าหรือไม่งั้นหรือ

“หลงเยี่ย ท่านต้องจดจำให้ดีว่าเวลานี้ข้าทรมานมากเพียงใด ดิ้นรนมากเพียงใด เพื่ออยู่กับท่าน”

“ข้าจำได้ทุกอย่าง จดจำได้เป็นอย่างดี”

นางพยายามขยับยิ้มแต่ช่างดูอ่อนแรง “ในอนาคต ท่านก็ห้ามลืมเด็ดขาด ท่านต้องเห็นใจข้า สงสารข้าหรือสมเพชข้าก็ได้ แต่ท่านควรเลือกข้า ภรรยาของท่านสักครั้งหนึ่ง”

เยี่ยนหลงเยี่ยนิ่งเงียบ เพียรเช็ดน้ำตาของนางออก 

“หลงเยี่ย

ในที่สุดวันนั้นนางให้กำเนิดบุตรีแก่เขา

และครึ่งปีนั้น เยี่ยนหลงเสวี่ยแต่งห่านฟางหรงเป็นพระชายาเอก

ห้าปีผ่านไป

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.544K ครั้ง

245 ความคิดเห็น

  1. #6065 P. Sanggil (@pupaemu) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:06
    งื้ออออ ลุ้นเหมือนอยู่ในห้องคลอดด้วยเลยอ่ะ เรื่องที่แล้วยังทำเราระแวง การคลอด อยู่เลยยยยย
    #6065
    0
  2. #5992 Ciztems (@zoezad) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 16:29
    ชั้นไม่เคยลุ้นกับการตั้งครรภ์ของนางเอกขนาดนี้มาก่อนเพราะกลัวว่าจะเป็นเหมือนเรื่องที่แล้ว ฮืออออ
    #5992
    0
  3. #5981 Littlebear_blue (@pim9492mnsn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 19:24
    อห.ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #5981
    0
  4. #5914 wimimowo7 (@wimimowo7) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 20:31

    รอ ตอน ต่อ ไป ค่ะ
    #5914
    0
  5. #5910 ㅗυιω (@mun-mint) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 01:07

    งือออ อยากอ่านต่อแล้ว
    #5910
    0
  6. #5903 tonkawsaw (@tonkawsaw) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:07
    ตกใจเลยนึกว่าหลงเยี่ยแต่งชายาเอก....ชื่อคล้ายกันสับสนนิดหนึ่ง...555
    #5903
    1
    • #5903-1 cawyaoi (@cawyaoi) (จากตอนที่ 26)
      20 มกราคม 2562 / 14:44
      555คิดเหมือนกันเลย
      #5903-1
  7. #5882 veraya2099 (@veraya2099) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 00:40
    ชื่อคล้ายกันอ่ะแค่สลับตัวตัดตัวออก
    #5882
    0
  8. #5869 k.am. (@kam0) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 08:38
    อ่านผิดชีวิตเปลี่ยน อ่านอีกรอบอ้อแล้วไป5555
    #5869
    0
  9. #5866 littlenonlava (@littlenonlava) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 08:01

    สนุกมากค่ะ
    #5866
    0
  10. #5865 Fhai Cotton (@fhai1995) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 07:37
    รู้สึกเทามาก
    #5865
    0
  11. #5843 Suttida Boonyarit (@rooooes3) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 23:08
    รอตอนต่อไปค่ะ
    #5843
    0
  12. #5825 Pradtana2232 (@Pradtana2232) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:46
    บีบหัวใจ แต่รู้สึกดี
    #5825
    0
  13. #5824 เจียซิน (@GingPavina) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:33
    ตัวเอกเตรียมตัววายวอด ฮ่าๆๆๆ #หัวเราะแบบนางมาร
    นึกว่าเฮียแต่งยัยห่านไปเป็นชายาเอก แอบ hurt ไปหลายวัน กลับมาอ่านใหม่อ้าวเฮ้ยผิดคน %#$€€#% ^_^ =_=
    #5824
    0
  14. #5818 emma_kc (@emma_kc) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 20:27

    สิ่งที่คนเราโหยหาบางทีก็เพียงต้องการเศษเล็กๆของความรัก ความอาทร บางครั้งอาจเป็นแค่ประโยคสั้นๆธรรมดาของคนทั่วไปเมื่อได้ยิน แต่กับบางคนนั่นคือแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด
    #5818
    0
  15. #5817 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 19:03

    ลูกสาวกำลังน่ารักน่าชังเลย

    #5817
    0
  16. #5813 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 11:40
    ต้องมีสักครั้งที่หลงเยี่ยเลือกภรรยาของเขา
    #5813
    0
  17. #5811 pang231 (@pongpang26) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 09:10
    ถึงอี้หลันยังคงอยู่ แต่พระเอกก็น่าจะได้เป็นฮ่องเต้ยุดีสินะ แต่อาจเปลี่ยนไปแต่ทีมตัวร้ายของเรายังคงมีชีวิตเพียงแค่นั้นรึป่าว
    #5811
    0
  18. #5808 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 01:22
    แค่การยังคงอยู่ของอวี้หลันก็น่าจะเป็นจุดคลิกเล็กๆให้เส้นเรื่องเปลี่ยนแปลงแล้วนะคิดว่า และจากบทนี้ก็รู้สึกได้ว่านอกจากความผูกพัน อวี้หลันก็คงมอบความรักให้หลงเยี่ยแล้วจริงๆ
    #5808
    0
  19. #5807 nannytnc (@nannytnc) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 00:32

    รอๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #5807
    0
  20. #5806 TeruTeru (@varujung) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 00:00
    ถ้าไม่อ่าน comment คนอื่นนี่นึกว่านางเอกตายแล้วแต่งงานใหม่ ตกใจมาก กรีดร้องโหยหวนเลยทีเดียว
    #5806
    0
  21. #5805 AlKePh (@AlKePh) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 23:33
    ห้าปีผ่านไป ตัดให้แบบ ร้ายยยยยยยยยยย กีสสสสส อยากจะกีสดังงงงงงๆๆๆๆ
    #5805
    0
  22. #5804 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 23:08
    5ปี ผ่านไป...
    #5804
    0
  23. #5803 Pang_happy (@Pang_happy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:36
    ลุ้นมากรอลุ้นตอนจบ
    #5803
    0
  24. #5802 VxoNP (@VxoNP) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 21:39

    ตอนแรกอ่านเป็น ตัวร้ายแต่งห่านฟานหรง ตกใจมาก ลองอ่านทวนอีกรอบ โล่งเลย 5555555555
    #5802
    0
  25. #5801 c_nattrisia (@c_nattrisia) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 20:18
    อ่านเป็นเยี่ยนหลงเยี่ยแต่งห่านฟานหรง ตกใจหมด นึกว่านางเอกตาย ชิบหายละ อ่านใหม่ อ๋อ เราตาลายเอง อ่านผิดเอง เห่อ รุสึกโล่ง 555อินมาก
    #5801
    2
    • #5801-1 A Veggie Katang (@mekatang) (จากตอนที่ 26)
      10 มกราคม 2562 / 21:41
      เหมือนกันเลย ร้องหา!!!ดังมาก น้องถามเป็นบ้าร่ะ?
      #5801-1
  26. #5781 maysamo (@maysamo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 10:32

    บบดซบ..เราอ่านเป็นห่านฟางหลงแต่งงานกัยเยี่ยหลงเยี่ย..เ-ชี่ย..นางเอกตาย..เลื่อนไปอ่านcomment..ก็ไม่มีใครโวยวาย..เลื่อนขึ้นไปอ่านใหม่..อ้าวตรูอ่านผิดที่จริงแต่งกับเยี่ยหลงเสวี่ย...ทั้งหมดทั้งมวลต้องโทษไรด์..นิยายแต่ละเรื่องปวดตับเหลือเกิน...(ตรู.เกือบได้ถอยมือถือใหม่แล้ว)..ว่าแต่ใครเป็นเหมือนเราไหมอะ

    #5781
    5
    • #5781-4 king-1998 (@king-1998) (จากตอนที่ 26)
      10 มกราคม 2562 / 11:19
      เหมือนกันนน
      #5781-4
    • #5781-5 เจียซิน (@GingPavina) (จากตอนที่ 26)
      11 มกราคม 2562 / 22:27
      เหมือนกันค่ะ แอบ hurt ไปหลายวัน
      #5781-5
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น