[Fic Jujutsu Kaisen ] She is my STUDENT | Gojo Satoru x OC

ตอนที่ 5 : Chapter 5 | ฝึกพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 480 ครั้ง
    28 ต.ค. 63

Chapter 5 | ฝึกพิเศษ

 

Animated gif about gif in ☁️ ?‘?? ANIME SCENERY by ???? ࿐

 

ครืด…

 

“วิ่งเร็วๆหน่อยสิครับ~”เสียงตะโกนของอาจารย์โกโจดังขึ้นจากด้านบนเนินขณะที่ฉันกำลังวิ่งไปพร้อมกับลากล้อรถ

 

“กำลังทำ…อยู่นี่ไงคะ”

 

สามวันหลังจากที่ไปรับนักเรียนปีหนึ่งคนที่สี่มา นอกจากพากันไปถางหญ้าที่หลังโรงเรียนก็เป็นการฝึกฝนทางร่างกายซะส่วนใหญ่

 

“ขาสั้นก็ต้องพยายามกว่าคนอื่นหน่อยล่ะนะ~”

 

ปึด…

 

“เขาเรียกส่วนสูงมาตรฐานหรอกค่ะ!”เมื่อได้ยินอีกฝ่ายตะโกนดังมาก็ทำให้คิ้วของฉันมันกระตุกขึ้นแล้วหันหลังควับไปมองอาจารย์โกโจที่ด้านบน

 

พออยู่กันบ่อยๆเข้าก็ชักจะปวดหัวหนักขึ้นทุกวัน

 

“แค่นี้สำหรับผู้หญิงก็ถือว่าเร็วแล้วนิครับอาจารย์”ยูจิที่วิ่งมาถึงก่อนว่าขึ้นทำให้ฉันพยักหน้ารัวๆให้เขา

 

จริงที่สุด!!

 

ยูจิ นายคือเพื่อนรักของฉันจริงๆด้วยสินะ!

 

“อย่าไปสนใจเขาเลย”ตามด้วยเมกุมิที่ทำเมินอาจารย์โกโจที่กำลังหัวเราะชอบใจอยู่ด้านบน"ไปหาน้ำกินกันเถอะ"

 

 

เมื่อวิ่งกันครบตามจำนวนรอบที่อาจารย์กำหนดแล้วเราทั้งสี่คนก็พากันเดินไปตู้กดน้ำแถวโถงกลางเพื่อหาอะไรมาดับกระหาย

 

“นมกล้วยช็อคโกแลตยังไม่เอามาเติมอีกหรอเนี่ย…”ฉันบ่นออกมาขณะที่กำลังเลือกสินค้าในตู้หยอดเหรียญอัตโนมัติ

 

ตุบ…

 

“สองอาทิตย์ถึงจะมาเติมทีนั่นแหละ ใครใช้ให้เธอกินเข้าไปเช้าเย็นแบบนั้นล่ะ”เมกุมิก้มลงไปหยิบน้ำเปล่าที่เจ้าตัวกด"ถ้าอยากกินก็มีแต่จะต้องลงไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อแล้ว"

 

“น้ำอัดลมก็หมดแฮะ”ตามด้วยโนบาระว่าขึ้นอย่างหัวเสียเล็กๆ ทำให้สุดท้ายเราก็ได้น้ำเปล่ามากันคนละขวด

 

เป็นโรงเรียนเอกชนแท้ๆ

 

น่าจะเอาของมาเติมให้บ่อยๆไม่ใช่หรือยังไง?

 

 

 

“ให้พักอีกสิบนาทีแล้วฝึกต่อนะครับ”ทันทีที่เราเดินมาถึงอาจารย์โกโจก็ทักขึ้นพร้อมกับกางแผนการฝึกให้เราดู

 

ลงทุนไปทำใส่ป้ายไวนิลมาเลยหรอเนี่ย…

 

“โอเคคร้าบบ”ยูจิขานรับทำให้เรามานั่งจับกลุ่มคุยกันใต้ร่มต้นไม้รอเวลา

 

 

“อาจารย์เขาใส่ผ้าปิดตาอยู่ตลอดเลยหรอ?”มานั่งได้ไม่นานก็เป็นโนบาระที่ถามขึ้นเปิดประเด็น

 

ไอเรื่องนั้นฉันก็สงสัยอยู่เหมือนกันนะ

 

“ไม่หรอก ถ้าไม่ใช่ในเวลางานเขาจะถอดออกน่ะ”เมกุมีเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์แล้วตอบขึ้น

 

“แต่ฉันไม่เคยเห็นเลยนะ”ฉันท้วงออกไปอย่างประหลาดใจ เพราะฉันเองก็ไปช่วยงานเขาหลังเวลาเรียน ตลอดสามวันที่ผ่านมา

 

แต่ก็ยังไม่เคยเห็นเขาถอดผ้าปิดตาเลยสักครั้ง

 

“ฉันเคยเห็นนะ เขาจะใส่แว่นดำแทนน่ะ”ทันทีที่ยูจิพูดขึ้นฉันก็หันควับไปมองหน้าเขาทันที

 

นายไปเห็นมาตอนไหนยูจิ?

 

“ทำไมฉันไม่ได้เห็นบ้างอะะ”ฉันล่ะนึกสงสัยจริงๆว่าหน้าตาของเขามันเป็นยังไงจะกวนจะเกรียนสมกับนิสัยของเขารึเปล่า

 

“อยากเห็นขนาดนั้นเลยหรอ?”ยูจิกับโนบาระว่าออกมาพร้อมกันแล้วหัวเราะกับท่าทางโอดครวญของฉัน

 

ก็มันคาใจนี่นา

 

“จะว่าไปอยู่กันมาสองวันแล้วฉันก็อยากรู้ความประทับใจแรกของพวกเราอยู่เหมือนกันนะ…”ยูจิจับคางแล้วถามขึ้น

 

“อยู่ดีๆถามอะไรของนายกันยะ?”โนบาระหรี่ตามองอีกฝ่ายที่ถามคำถามแปลกๆออกมา

 

“ถ้ารู้ไว้เราอาจจะสนิทกันมากขึ้นไงล่ะ”

 

 

อืมม

 

ความประทับใจแรกของฉันกับทั้งสามคนหรอเรื่องนั้นก็อยากรู้นะ…

 

“นายเริ่มก่อนสิ จะให้คนอื่นตอบออกมาเลยมันก็แปลกๆไม่ใช่หรือยังไง?”เมื่อโนบาระว่าแบบนั้นก็ทำให้ยูจิหลับตาลงใช้ความคิด

 

“ไม่รู้สินึกไม่ออกเลย…”

 

อะไรของนายเนี่ย?!

 

ถามคนอื่นแต่พอถึงทีตัวเองดันนึกไม่ออกเนี่ยนะ!

 

“ตัวเองยังนึกไม่ออกยังจะมาถามอีกนะ เธอล่ะยูมะ”เมื่อไม่ได้คำตอบจากอีกฝ่ายก็หันมาหาฉันที่กำลังลุ้นกับคำตอบของยูจิแทน

 

“ฉันหรอ?”ทันทีที่โดนถามฉันก็เอานิ้วชี้ที่หน้าของตัวเองก่อนโนบาระจะพยักหน้ารับ"ถ้าประทับใจเลยของโนบาระเป็นตอนที่จัดการคำสาปที่ตึกร้าง ส่วนยูจิก็ตั้งแต่ตอนโรงเรียนเก่าแต่เมกุมิ…"

 

ฉันขมวดคิ้วคิดหาความประทับใจแรกก่อนอีกฝ่ายจะเงยหน้ามามองฉันทันทีที่ได้ยินชื่อของตัวเอง

 

เมกุมิ เมกุมิ?

 

 

 

โอ๊ะ!

 

“ตอนที่กอดถุงขนมของอาจารย์โกโจ”

 

“ห๊ะ?!เธอประทับใจกับเรื่องแค่นั้นหรอ?!”เป็นอีกครั้งที่ทั้งสองผสานเสียงกัน โดยที่เมกุมิเองก็มองฉันแบบที่เหวอจนอ้าปากค้าง แต่ก็ยังคงคอนเซ็ปต์หน้านิ่งเอาไว้

 

“ทำไมอะ แวบแรกตอนนั้นฉันเห็นแล้วรู้สึกว่าเขาต้องเป็นผู้ชายที่นุ่มนิ่มน็อบแน็บแล้วก็อ่อนโยนมากแน่ๆ”ฉันว่าพร้อมทำท่าประกอบให้ทั้งสองคนดู

 

แค่ถุงขนมยังปกป้องขนาดนี้แล้วถ้าเป็นผู้หญิงที่ชอบล่ะจะขนาดไหน

 

ใช่มั้ยล่ะ?

 

“น็อบแน็บ?”เจ้าตัวทวนคำพูดของฉันก่อนจะหรี่ตามอง ผิดกับยูจิและโนบาระที่ลงไปหัวเราะจะเป็นจะตายอยู่กับพื้น

 

“เมกุมิคนน็อบแน็บแหละ…”โนบาระหัวเราะจนกุมท้องไม่ต่างจากยูจิที่กำลังพยายามลุกขึ้นยืน

 

 

 

“มันตลกอะไรขนาดนั้นเนี่ยห๊ะ!?”เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยังไม่ยอมหยุดหัวเราะสักทีเจ้าตัวก็ลุกขึ้นมาโวยวาย"ไปเลยได้เวลาแล้ว!"

 

พอทำอะไรไม่ได้ก็ไล่ให้ทั้งสองลุกขึ้นเพื่อไปฝึกต่อหลังจากที่อาจารย์โกโจโปกมือเรียก

 

 

“รู้แค่ของฉันคนเดียวเอง โนบาระล่ะ?”ระหว่างที่เดินกลับมาฉันก็ถามคนข้างๆที่ยังพยายามจะหยุดขำ

 

“ตอนแรกฉันน่ะคิดว่าไอสองคนนั้นมันขัดหูขัดตาเป็นบ้า แต่พอได้อยู่ด้วยกันฉันก็คิดว่ามันไม่ได้เลวร้ายอะไร”

 

เธอว่าขณะที่ยังคงมองไปด้านหน้าก่อนจะหันกลับมามองฉัน

 

"ส่วนเธอก็คงจะเป็นความมารยาทดีที่คงเส้นคงวา เพราะต่อให้จะโดนไอคนบ้าคนนั้นปั่นหัวเล่นแต่ก็ยังพูดสุภาพด้วยล่ะมั้งนะ"ไม่ว่าเปล่าเดินมาถึงได้ก็ชี้ไปที่หน้าของอาจารย์โกโจทันที

 

ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยเป็นที่เคารพนับถือของนักเรียนนะ…

 

“ต่อไปจะเป็นการฝึกใช้อาวุธ แน่นอนว่าจะให้ใช้เป็นของปลอมก่อนนะครับ”เขาดูไม่ได้สนใจเราที่กำลังนินทาให้ได้ยินกันแบบชัดๆแถมยังมีกระจิตกระใจสอนต่ออีกต่างหาก

 

คงจะชินแล้วละมั้ง

 

ฉันมองอีกฝ่ายที่กำลังเอาไม้ที่แกะเป็นอาวุธต่างๆมาให้ได้เลือกใช้กันอย่างพิจารณา เพราะฉันไม่มีอาวุธที่ใช้แล้วถนัดหรืออะไรทำนองนั้นเลย

 

“จะไม่ใช้หรอครับ?”อาจารย์โกโจทักขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันก้มมองอยู่นานแต่ก็ยังไม่หยิบอะไรขึ้นมาสักที

 

“แค่ไม่มีอันที่ถนัดน่ะค่ะ เลยไม่รู้จะเอาอันไหนดี”จากที่ลองกวาดตาเลือกๆดูมันก็ไม่ได้ดูใช้งานยากเย็นเท่าไหร่แต่อันที่คิดว่าถนัดๆมันไม่มีเลยน่ะสิ

 

“จูจุสึ ส่วนมากเขาก็ไม่ค่อยใช้อาวุธที่หน้าตาปกตินักหรอกครับ”อีกฝ่ายลุกขึ้นแล้วเดินมาหยิบดาบไม้ตรงหน้าฉัน"หรือบางคนไม่ใช้เลยก็มี"

 

“ไม่ใช้เลยหรอคะ?”ฉันมองดาบไม้ที่อีกฝ่ายกำลังควงมันไปมาบนนิ้วของเขา

 

อาวุธก็คงจะเป็นอุปกรณ์เสริมที่มีพลังไสยเวทย์อยู่ภายในเหมือน โทสะมะ รึเปล่านะ?

 

“ก็ถ้าใช้อาจจะเก่งเกินไปเหมือนผมไงครับ”

 

 

ขิงตัวเองออกมาได้หน้าตาเฉยจริงๆ

 

เคยมีใครบอกเขารึเปล่าว่าตัวเองเป็นคนขี้ขิงขนาดไหน

 

“งั้นเอาอันนี้แล้วกันค่ะ”ฉันหรี่ตามองอีกฝ่ายที่กำลังขิงตัวเองก่อนจะละความสนใจไปหยิบกระบองไม้ขึ้นมาโยนๆเล่นดู

 

เหมาะมือดีน่าจะใช้ง่ายอยู่

 

 

 

 

 

 

 

“อย่าเพิ่งลงไปนอนตายแบบนั้นสิครับ”เสียงอาจารย์โกโจดังขึ้นพร้อมกับเดินมาดูฉันที่ลงไปนอนตายอยู่กลางสนามหญ้า

 

นี่มันเหนื่อยสุดๆไปเลยไม่ใช่หรือไง?

 

ทำไมคนอื่นดูทำออกมาได้ดีจังนะ

 

“ไม่ได้ตั้งใจ…ลงมานอนสักหน่อยค่ะ แค่ร่างกายของฉันมัน…ฝืนแรงโน้มถ่วงขอโลกไม่ไหวแล้วต่างหาก”ฉันหอบหายใจแล้วเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่เดินมาก้มดูฉัน

 

ถ้าผ้ามันบังตาก็ถอดออกไปเลยไม่ได้หรอ

 

อย่ามาจ้องกันใกล้ๆแบบนี้จะได้มั้ยเนี่ย?!

 

“เนื่องจากเธอทำออกมาได้ไม่ดีเท่าไหร่ เย็นนี้มีฝึกพิเศษนะครับ”รอยยิ้มกว้างวาดขึ้นบนใบหน้าของเขาก่อนเจ้าตัวจะลุกออกไป

 

ทิ้งให้ฉันนอนน้ำตาไหลพรากอยู่ที่พื้น

 

ฝึกอีกแล้วหรอ…

 

“เวรกรรมอะไรล่ะเนี่ย”แขนทั้งสองข้างของฉันดันร่างกายขึ้นนั่งก่อนยูจิจะเดินมาช่วยดึงฉันให้ยืนขึ้น"ขอบใจ"

 

ปัดเศษหญ้าจากเสื้อผ้าออกได้แล้วก็หันไปขอบคุณยูจิที่ยิ้มตอบกลับมา

 

“ลงไปซื้ออะไรที่ร้านสะดวกซื้อกันมั้ย?พวกเราว่าจะไปซื้อของกันน่ะ”เขาว่าขณะที่เดินนำไปหาคนที่เหลือตรงสะพานข้ามลำธารเล็กๆอีกฟาก

 

“ไปสิกำลังอยากกินนมกล้วยเลย”ว่าจบก็วิ่งตามอีกฝ่ายไปในทันที

 

อย่างน้อยมันก็เติมพลังให้ฉันได้ล่ะนะ

 

 

 

 

 

“อ่า! ฝึกเหนื่อยๆน้ำอัดลมนี่แหละคือที่สุด!”โนบาระกระดกโคล่ากระป๋องเสร็จว่าขึ้นอย่างสดชื่น"เหมือนเธอจะชอบถ่ายรูปรึเปล่านะ?"

 

“อืม…ใช่แล้ว”โทรศัพท์ในมือของฉันที่ถ่ายท้องฟ้าอยู่หันไปทางโนบาระก่อนจะกดชัทเตอร์ไปหนึ่งที

 

อยากจะเก็บภาพไว้เป็นฉากๆในหัว

 

“กันตอนได้ความทรงจำกลับมาแล้วลืมความรู้สึกตอนนี้ไปน่ะ”อาจจะไม่ใช่ทุกคนหรอกที่เสียความทรงจำไปแล้วลืมปัจจุบันตอนได้อดีตกลับคืนมา

 

แต่ยังไงก็กันไว้ก่อนล่ะนะ

 

“แบบนั้นเองหรอ…”อีกฝ่ายพยักหน้ารับก่อนเราจะหันไปมองอีกสองคนที่เดินตามออกมาทีหลัง"พวกนายจะซื้อขนมไปถมบ้านกันหรือยังไงยะ?"

 

“ไอหมอนี่ต่างหาก”เมกุมิชี้ไปทางยูจิที่หอบหิ้วขนมเต็มไม้เต็มมือตัวเองไม่พอต้องให้เมกุมิช่วยถือมาอีก

 

เหมาหมดร้านรึยังเนี่ย…

 

“เยอะขนาดนี้นายกินไม่หมดหรอกยูจิ ฉันจะเป็นคนช่วยนายเอง~”เมื่อเห็นขนมมากมายในมือทั้งสองฉันก็เอื้อมมือไปจะขโมยขนมจากยูจิ

 

“อยากกินก็มาแย่งเอาเองสิ”เขาหัวเราะพร้อมกับวิ่งหนีฉันที่กำลังวิ่งไล่เขาขึ้นไปบนเนิน

 

“อ๊ากก อย่าวิ่งเร็วนักสิ!”

 

 

 

 

พอวิ่งไม่ทันอีกฝ่ายก็เริ่มบ่นออดแอดก่อนจะวิ่งมาถึงด้านบนแล้วเอามือค้ำกับประตูทางเข้าโรงเรียนเอาไว้

 

ไม่น่ากินนมแล้ววิ่งเลยมั้ยล่ะ…

 

จุกเป็นบ้า

 

“อาจารย์โกโจชอบแกล้งเธอเพราะแบบนี้หรือเปล่านะ”เขาหัวเราะเล็กๆก่อนจะยื่นลูกอมมาให้ฉัน"ให้ค่าแรงที่วิ่งตามมาแล้วกัน"

 

นายนี่สดใสตลอดเวลาเลยแฮะ

 

“ถ้ารู้ว่าวิ่งแล้วได้ขนมก็จะวิ่งบ่อยๆหรอกนะ”ฉันยิ้มแล้วรับของจากเขามา"สองคนนั้นยังมาไม่ถึงเลย ฝากบอกว่าฉันต้องไปฝึกกับอาจารย์โกโจก่อนทีนะ"

 

“โอเค ไว้เจอกัน!”เขาตะโกนตอบฉันที่วิ่งโบกมือออกมาไกลแล้ว

 

ที่ฉันจำเป็นจะต้องมาฝึกพิเศษจนกว่าจะเก่งขึ้นเพราะการเคลื่อนไหวของฉันมัน

 

ยังไม่ดีเท่าที่ควรจะเป็น

 

“อ่า…ให้ตายสิ”มันก็เหนื่อยอยู่นิดหน่อยที่ต้องมาฝึกพิเศษนอกเวลาเรียน แต่ฉันก็อยากจะแข็งแกร่งให้ได้สักครึ่งนึงของคนอื่นๆบ้างก็ยังดี

 

ยูจิที่เพิ่งจะเห็นคำสาปพร้อมเรายังทำออกมาได้ดีเลยนี่นะ

 

“มาแล้วหรอครับ?กำลังรออยู่เลย”ทันทีที่เลื่อนบานประตูห้องฝึกออกก็เจออาจารย์โกโจนั่งรออยู่ในห้องพร้อมกับคุณหมออิเอย์ริ

 

“คุณหมออิเอย์ริสวัสดีค่ะ”ฉันโค้งตัวทักทายอีกฝ่ายที่อมยิ้มบางให้ฉันเหมือนอย่างทุกที

 

ทำไมวันนี้คุณหมอถึงมาอยู่ด้วยล่ะ?

 

กะเอาคุณหมอมากันไม่ให้ฉันชิงตายไปปรโลกก่อนเรียนจบรึเปล่าเนี่ย…

 

“เอาล่ะ ฝึกพิเศษวันนี้ผมจะไม่ให้เธอใช้อาวุธแต่จะให้ใช้ผลึกที่เธอสร้างแทนนะครับ”เมื่อเห็นว่าฉันกำลังยืนเหม่อก็ทักขึ้นแล้วเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน

 

ถ้าสร้างขึ้นมาแบบไม่มีอะไรให้คลุมเลยก็ลำบากอยู่นะ…

 

 

พรึบ!

 

 

“?!!”

 

กริด...

 

กะฆ่ากันให้ตายเลยรึเปล่าเนี่ย?!!

 

“ปฏิกิริยาตอบรับเร็วขึ้นนิดหน่อยนะ”ฉันปล่อยผลึกออกมากันก้อนพลังที่เขาปาออกมากระทันหันได้แบบหวุดหวิด

 

“ห…หูไหม้ไปแล้วไม่ใช่หรือไงกันคะ?!”จังหวะที่กำลังอึ้งอยู่ก็เอามือขึ้นจับใบหูทันทีที่รู้สึกถึงผลกระทบจากพลังที่กันออกไปได้ไม่หมด

 

ถ้าฉันเกิดเด๋อป้องกันได้ไม่ทันไม่ได้คอขาดเอาหรอ

 

เล่นแรงไปแล้วนะ

 

“ไม่อยากให้หูแหว่งก็กันให้มันดีๆสิครับ”ว่าจบก็ไม่ปล่อยให้ฉันได้พักเขวี้ยงก้อนพลังมาใส่ฉันที่ถอยตัวไปตั้งหลักอีกครั้ง

 

เปรี๊ยง!!

 

ตูม!

 

“อึก…”ฉันหันไปมองกำแพงห้องฝึกที่มีช่องโหว่ขนาดใหญ่หลังจากที่ผลึกของฉันหักเหพลังของอาจารย์โกโจไปกระแทกมัน

 

บ้าไปแล้ว!!

 

นี่มันการฝึกจากนรกชัดๆ!

 

 

“อย่าละสายตาจากคู่ต่อสู้สิยูมะ”

 

 

วืด!!

 

รู้สึกได้ถึงแรงลมที่ผ่านไปเร็วจนบาดผิวหน้า…

 

ขนาดต่อยวืดยังโดนดาเมจเลย อะไรจะอัดกันจริงจังขนาดนี้เนี่ย?!

 

 

อัก!

 

 

“ผมยังใช้พลังไปไม่ถึงห้าเปอร์เซนต์เลยนะ อย่าเพิ่งยอมแพ้สิครับ”เขาพูดขึ้นขณะที่มองฉันกลิ้งไปกระแทกกับกำแพงตามแรงของเขา

 

กริด…

 

“ใครบอกว่ายอมแพ้ล่ะคะ”ถึงจะลำบากนิดหน่อยแต่ฉันก็ยันตัวเองให้ลุกขึ้นมาแล้วสร้างผลึกแหลมพุ่งใส่เขา

 

 

ฉึก!

 

ควับ…

 

“แบบนั้นแหละ แต่ช้าแบบนี้ยังไงก็หลบทันเร็วขึ้นกว่านั้นอีก”คนผมขาวกระโดดหลบผลึกที่ฉันรัวปล่อยออกไป

 

จนรอบๆห้องมีแต่ผลึกของฉันปักเกลื่อนกราดไปหมด

 

 

ปัก!!

 

 

“โจมตีระยะไกลแต่ระยะใกล้ก็ห้ามลดการป้องกันนะครับ”เขาวาปมากระซิบก่อนจะฟาดหน้าแข้งใส่ฉันที่เพิ่่งจะรู้สึกตัวว่าเขาเข้ามาประชิดในระยะเผาขน

 

เร็วมากแต่เหมือนจะเป็นภาพสโลวเลย…

 

กร…กริด…

 

“แคก…หือ?”พลิกตัวกลับขึ้นมายืนได้ก็เอามือจับจมูกเมื่อรับรู้ได้ถึงบางอย่างที่ไหลออกมา

 

เลือดกำเดา?

 

“ถึงขีดจำกัดแล้วสินะครับ…โอ๊ะ?!”จากที่ยืนอยู่ก็รู้สึกว่าร่างกายมันกำลังจะปิดระบบตัวเองลงให้ได้ก่อนที่สติของฉันจะดับวูบลง

 

สิ่งสุดท้ายที่รับรู้ได้นั้นคือร่างกายของฉันถูกโอบอุ้มไว้

 

โดยอาจารย์โกโจ…

 

 

 

 

 

 

 

“ผมก็คิดว่าเป็นแบบนั้นแหละครับแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะใช่จริงๆ…”

 

 

เสียงใครน่ะ?

 

อาจารย์โกโจ?

 

 

“แต่เรื่องนั้นนายน่าจะบอกเธอไปสิ”

 

“บอกไปตอนนี้ก็ไม่ใช่ความ…”

 

 

ได้ยินไม่ชัดเลยอาจารย์คุยอะไรกัน

 

ลืมตาไม่ขึ้นแฮะ

 

 

“ยูมะจังอย่าเพิ่งขยับนะ”เสียงคุณหมออิเอย์ริดังขึ้นทันทีที่ฉันพยายามจะก้าวลงจากเตียง

 

เอาคุณหมอมาอยู่ใกล้ๆเพราะกะอัดฉันเต็มที่จริงๆสินะเนี่ย…

 

“กระดูกฉันหักหรอคะ?”เมื่อฉันถามออกไปคุณหมออิเอย์ริก็หัวเราะออกมาเบาๆ

 

“เปล่าหรอกจ๊ะ แค่เธอใช้พลังเกินขีดจำกัดเลยน็อคไปเองน่ะ”คุณหมออธิบายถึงสาเหตุที่ฉันได้มานอนอยู่ที่ห้องพยาบาลก่อนจะเอาผ้าห่มออกให้ฉัน

 

“แบบนั้นเองหรอคะ”ฉันกระพริบตาปรับโฟกัสแล้วกวาตสายตามองไปรอบห้อง

 

ห้องพยาบาลจริงๆด้วย

 

“พลังของเธอมันออกจะแปลกกว่าคนอื่นเขาไอบ้านั่นเลยอยากจะทดสอบขีดจำกัดดูสักหน่อยน่ะ”เมื่อเห็นว่าฉันทำหน้าตาสงสัยอีกฝ่ายก็เริ่มอธิบายถึงเหตุผลที่อาจารย์โกโจอัดฉันจนเละตุ้มเป๊ะขนาดนี้

 

แหม่ อัดฉันเสร็จแล้วไปนั่งแอบอยู่มุมห้องเลยนะ

 

“แปลกกว่ายังไงหรอคะ?”ฉันหันไปจ้องอาจารย์โกโจที่มุมห้องก่อนจะเอ่ยถามออกไป

 

“พลังอาคมมันจะมีติดตัวมากันแต่กำเนิด แต่ยูมะจังใช้พลังได้เพราะมีผลึกแบบนี้ฝังอยู่ที่หัวใจของเธอน่ะ”คุณหมออิเอย์ริหยิบผลึกที่ฉันปล่อยออกมาตอนฝึกกับอาจารย์โกโจขึ้นให้ฉันดู

 

มันไม่หายไปด้วยแฮะ

 

"ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนคงจะต้องใช้เวลาในการสืบหาพอสมควรเลย"หลังจากเก็บตัวอย่างผลึกของฉันไปแล้วก็หันไปหยิบเอกสารด้านหลังฉันมาเปิดดู

 

ไหงกลายเป็นเรื่องซับซ้อนกว่าที่คิดไปได้ล่ะ?

 

“เท่าที่ลองตรวจร่างกายดู ยูมะจังจะสามารถใช้ผลึกได้ตราบเท่าที่เธอยังไม่เหนื่อยหรือหัวใจเต้นแรงจนเลือดกำเดาไหลนะ”คุณหมอว่าพร้อมกับอ่านเอกสารสรุปคร่าวๆ

 

ใช้พลังได้ตราบเท่าที่หัวใจยังเต้นแบบคงที่

 

มันควบคุมอะไรแบบนั้นได้ด้วยหรอ?

 

“ถึงจะลำบากแต่ก็มีวิธีอยู่ โกโจเขาจะเป็นคนสอนเธอเอง”อีกฝ่ายระบายยิ้มให้ฉันที่กำลังขมวดคิ้วจับคางครุ่นคิด

 

“เมื่อกี้อาจจะตกใจที่ผมทำรุนแรงใช่มั้ยล่ะครับ ผมแค่อยากจะจำลองสถานการณ์ให้ดูเหมือนการต่อสู้จริงๆเพราะงั้นไม่โกรธกันนะครับ~”อีกฝ่่ายลุกขึ้นเดินมาเอามือแปะบนหัวฉันแล้วขยีมันจนยุ่งเหยิง

 

ความสำนึกผิดอยู่ตรงไหนฉันไม่เห็นรู้สึกได้เลยสักกะตี๊ดเดียว

 

“เวลาแบบนี้ก็ยังทำเป็นเล่นได้หรอคะ?”ฉันดึงมือของเขาออกแล้วจ้องหน้าเจ้าตัว

 

“ว้า~มีคนโดนโกรธแล้วล่ะ”คุณหมออิเอย์ริเอามือปิดปากมองอาจารย์โกโจที่ผงะไป

 

เวลาแกล้งคนอื่นได้มันสนุกแบบนี้เองสินะ

 

“โกรธจริงๆหรอครับ?”อาจารย์โกโจถามขึ้นเสียงเบาขณะที่ฉันกำลังแอบหัวเราะอยู่ในใจแล้วหันหน้าไปทางอื่น

 

ที่จริงก็ไม่ได้โกรธอะไรจริงจังหรอก

 

ดูทำเสียงเข้าสิ

 

จะหลุดหัวเราะออกมาแล้วนะ

 

“ก็เล่นอัดกันจริงจังเหมือนจะเอากันให้ตายแบบนี้ไม่ให้โกรธได้ไงกัน…คะ”จากที่กะจะแกล้งเขาคืนก็ต้องชะงักไปเมื่ออีกฝ่ายกดหัวของฉันไปแนบที่อกแล้วตบมันเบาๆ

 

“ไม่โกรธกันแบบนี้สิครับ ผมเองก็รู้สึกผิดเหมือนกันนะ”

 

 

ตึกตัก…

 

 

พรึบ!!

 

“ฉัน…ขอตัวกลับห้องก่อนแล้วกันนะคะ”เมื่อดันตัวอาจารย์โกโจออกไปฉันก็กระโดดลงจากเตียงแล้วรีบเดินออกจากห้องมาแบบไม่พูดพร่ำทำเพลง

 

อยู่ดีๆอาจารย์เขาทำอะไรน่ะ?

 

มือทั้งสองของฉันยกขึ้นจับที่ใบหน้าก่อนจะเลื่อนลงมากุมอยู่ที่อกซ้ายทั้งที่ขาก็ยังคงทำหน้าที่ก้าวฉับพาฉันออกไปจากทางเดินหน้าตึกเรียน

 

อาจจะแค่ปลอบใจในแบบของเขา

 

 

“เรื่องปกติของคนทำผิดที่ต้องขอโทษแหละน่า”ฉันเดินบ่นไปพร้อมกับพยายามคิดหาเหตุผลต่างๆนานามาสนับสนุนการกระทำของเขาอย่างสมเหตุสมผล

 

“ก็เรื่องปกตินี่นา”

 

ขาของฉันจ้ำเดินมาเรื่อยๆจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของตัวเองแล้วชะงักไป

 

 

 

 

 

 

แล้วทำไมหัวใจของฉันมันถึงได้เต้นแรงไม่หยุดแบบนี้ล่ะ!!?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

___________________________

มาตอแล้วฮะะ

ชี้แจงนิสนุง

 

ไม่รู้ตอนนี้นักอ่านทุกท่านได้อ่าน ฟิค jujutsu kaisen ของนักเขียนท่านอื่นแล้วเห็นมั้ย

เนื่องจากมีคน dm ส่งรูปมาบอกไรท์ในทวิตว่ามีคนเอาพล็อตเรื่องไรท์ไปแต่ง

 

แล้ว

เนื้อเรื่องก็ออกจะคล้ายกับของไรท์จริงๆ

ผสมกับ

ของนักเขียนอีกท่านนึง

 

 

แน่นอนว่าไรท์ไม่ได้ห้ามไม่ให้ใครเขียนฟิค

ถ้าแต่งออกมาจากไอเดียของท่านนะคะ

 

 

แต่ถ้าตั้งใจเอาไอเดียคนอื่นไปแบบไม่บอก

ก็อาจจะทำให้เจ้าของเขารู้สึกไม่ดีอยู่พอสมควร

 

รบกวนแก้ไขด้วยค่ะ

 

 

 

 

ขอบคุณที่ฟังไรท์บ่นจนจบนะคะ

 

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยค่ะ

 

- BW -

 

 

แปะรูปเมกุมิคุงคนน็อบแน็บกอดถุงขนมของอาจารย์โกโจ~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 480 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

673 ความคิดเห็น

  1. #477 kill-taehyun-exo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 12:20
    ฉากกอดถุงขนมมันม็อบแม็บจริงๆแหละค่ะ555555555 โกะโจต้องง้อแล้วนะคะ
    #477
    1
    • #477-1 -BW-(จากตอนที่ 5)
      18 มกราคม 2564 / 14:51
      น้องเม่นคนน็อบแน็บ งุ้ยยย
      #477-1
  2. #408 icesupicha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 03:30

    โอ้ย 5555 ชอบความประทับใจของน้องจริงๆ กอดถุงขนม

    #408
    1
    • #408-1 -BW-(จากตอนที่ 5)
      5 มกราคม 2564 / 11:35
      ต้นกำเนิดน้องเมคนน็อบแน็บ555555
      #408-1
  3. #119 MIRROR (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 17:03

    แต่งค่ะ!!

    #119
    1
    • #119-1 Sen13_(จากตอนที่ 5)
      11 พฤศจิกายน 2563 / 21:32
      ต้องเตรียมแหวนรอแน้วว
      #119-1
  4. #39 Pupe' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 15:55
    อือออออ อาจารย์จะทำให้เขาโกรธ จะง้อเขาก็คิดดีๆหน่อยค่าาาาา
    #39
    1
    • #39-1 Sen13_(จากตอนที่ 5)
      31 ตุลาคม 2563 / 09:03
      ต้องไปง้อแน้ว5555
      #39-1
  5. #37 Phatusanime (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 22:35
    ความแด๊ดแด๋ ของจารย์กำลังจะทอดพวกเรานะคะ // ม้วนฟิน
    #37
    1
    • #37-1 Sen13_(จากตอนที่ 5)
      29 ตุลาคม 2563 / 08:20
      555555ชอบเม้นนี้
      #37-1
  6. #36 AKASHI. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 17:21
    แง พ่อคนน้อบแน้บ ตอนดูอนิเมะฉากกอดถุงขนมก็คิดแบบนี้เหมือนกันเลย 555555
    #36
    1
    • #36-1 Sen13_(จากตอนที่ 5)
      28 ตุลาคม 2563 / 19:43
      ใช่ค่ะเห็นแล้วตะมุตะมิมากๆ อยากหอมหัว55555
      #36-1
  7. #35 MUKO201149 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 14:33

    อาจารย์ไม่อ่อนโยน!!!!

    #35
    1
    • #35-1 Sen13_(จากตอนที่ 5)
      28 ตุลาคม 2563 / 19:45
      อุอิ~
      #35-1
  8. #34 정화_pc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 13:20

    ไรท์มีตารางอัพมั้ยคะ>~<

    #34
    1
    • #34-1 Sen13_(จากตอนที่ 5)
      28 ตุลาคม 2563 / 13:48
      ทีแรกว่าจะอัพทุกวันพฤหัสแต่ก็ไม่เคยจะอีพตรงวัน อัพก่อนไม่ก็อัพหลังตลอดเลยค่ะ55555 ถ้าไม่อยากเข้ามาแล้ววืดไม่มีตอนอัพก็เข้ามาดูในวันเสาร์อาทิตย์แทนก็ได้ค่ะ ขออภัยในความไม่สะดวกนะคะ ฮืออ
      #34-1
  9. #33 WisWhiskey (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 12:45

    หัวร้อนแทนเลย คนนั้นเขาแก้แล้วนิดนึงค่ะแต่ก็ยังคล้ายกันอยู่ดี เป็นกำลังใจให้ค่ะ เราจะปกป้องไรท์เอง!!

    #33
    1
    • #33-1 Sen13_(จากตอนที่ 5)
      28 ตุลาคม 2563 / 12:51
      ใจเย็นๆนะคะถ้าเขาเปลี่ยนแล้วก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร ขอบคุณที่คอยเป็นกำลังใจให้นะคะ💕
      #33-1
  10. #32 pitchypai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 12:28

    เพราะเป็นเเบบนี้ไงจะไม่ให้รักได้ไงง่าาา

    #32
    1
    • #32-1 Sen13_(จากตอนที่ 5)
      28 ตุลาคม 2563 / 12:39
      แค่นี้ก็รักจนหัวปักหัวปำแล้ววว
      #32-1
  11. #31 Witina2233 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 12:24
    โด่ไรว่ะ จาร์ย ควรอ่อนโยนกว่านี้เด้
    #31
    1
    • #31-1 Sen13_(จากตอนที่ 5)
      28 ตุลาคม 2563 / 12:27
      จารย์ผิดไปแล้ววว โกเมนาไซ
      #31-1
  12. #30 Tatanabi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 11:50
    แง เขิลแทนน้องอ่ะ อาจารย์ไม่อ่อนโยนเล่นซะไปไม่เป็นเลย
    #30
    1
    • #30-1 Sen13_(จากตอนที่ 5)
      28 ตุลาคม 2563 / 11:56
      งืออเขินหนักมาก5555
      #30-1