[Fic Jujutsu Kaisen ] She is my STUDENT | Gojo Satoru x OC

ตอนที่ 4 : Chapter 4 | งานแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 425 ครั้ง
    26 ต.ค. 63

Chapter 4 | งานแรก

 

What are your favorite SCPs? | SCP Foundation Amino

 

ตี๊ด! ตี๊ด!!

 

เสียงนาฬิกาปลุกที่หัวเตียงดังขึ้นทันทีที่ตัวเลขบนหน้าจอบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาตีห้าครึ่ง และฉันควรจะลุกไปอาบน้ำได้แล้ว

 

“อืม…”ฉันพลิกตัวไปมาบนเตียงโดยที่ในสมองก็ยังคงบอกฉันซ้ำไปซ้ำมาว่ายังไม่อยากจะลุก

 

เพราะเตียงที่นี่มันนุ่มกว่าฟูกนอนที่ศาลเจ้าเป็นไหนๆ

 

 

“โถ่เอ้ย…หยุดร้องสักทีสิ”จากที่งัวเงียพลิกตัวไปคว้าหมอนมาปิดหูเอาไว้ก็ต้องลุกขึ้นกวาดมือไปทางหัวเตียงเพื่อปิดนาฬิกาปลุกทั้งที่ยังไม่ได้ลืมตา

 

จริงๆแล้วฉันควรจะได้นอนจนกว่าจะเก้าโมงแท้ๆ

 

ตี๊ด! ตี๊ด!!

 

ตรุ๊ด…

 

“อือ”จนในที่สุดฉันที่ควานหามันอยู่นานก็ปิดมันได้สำเร็จแล้วล้มตัวเอาหน้าซุกลงไปที่หมอน"เพื่อเงินหนึ่งพันเยน…"ถึงจะไม่อยากลุกแต่เพื่อค่าขนมที่น่ารักก็ทำให้ร่างกายมันพาตัวเองเดินมาถึงห้องน้ำได้โดยสวัสดิภาพ

 

 

ใช้เวลาไม่นานนักฉันก็อาบน้ำเสร็จและเริ่มแต่งตัวทันที

 

เพราะตอนนี้มันจวนจะหกโมงอยู่รำไรถ้าไม่รีบก็คงจะไปไม่ทันแน่

 

“ว่าแต่ข้าวเช้านี่ฉันต้องหากินไปเองรึเปล่านะ”อยู่ดีๆฉันที่สวมถุงเท้าเสร็จก็นึกขึ้นได้ก่อนจะกลับเข้าไปหยิบอุปกรณ์เสริมแล้วเดินออกจากห้องมา

 

เป็นอุปกรณ์พิเศษที่จะทำให้ฉันไม่ต้องกัดมือตัวเองเวลาจะใช้พลัง

 

เห็นเขียนมาแบบนั้นล่ะนะ

 

“แล้วไอคนที่ทำเขารู้ได้ไงว่าฉันกัดนิ้วตัวเองให้เลือดออก…”

 

เมกุมิ?

 

เขาไม่ได้เห็นตอนฉันใช้พลังแต่แรกนี่นา

 

“อรุณสวัสดิ์ครับ…หือ?!”อาจารย์โกโจเรียกฉันที่กำลังจะกดโทรศัพท์โทรหาเขาแต่ก็ต้องหยุดชะงักพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อเจ้าตัวเห็นชุดที่ฉันสวม"ทำไมกระโปรงมันเป็นแบบนั้นล่ะครับ?"

 

“มันยาวแล้วขยับลำบากเลยฉีกให้มันขาดไงคะ”ฉันว่าแล้วยกกระโปรงขึ้นเล็กน้อย"ยาวจะถึงตาตุ่มแบบนี้วิ่งแล้วเหยียบหัวทิ่มไปก็แย่…"

 

เหมือนเขาจะไม่ค่อยปลื้มนะ…

 

ฉันรู้สึกไปเองรึเปล่าว่าฉันกำลังจะโดนอัด?

 

“อาจารย์โกโจ?”ทำไมเขาถึงทักแล้วเงียบไปแบบนั้นล่ะฉันแค่ดัดแปลงจากเดิมนิดเดียวเองแถมเป็นฉันที่ใส่

 

ไม่ได้ให้เขามาใส่ด้วยสักหน่อย

 

“แค่คิดว่ามันขาดสูงไปนิดน่ะครับ คงไม่ได้ฉีกตัวที่เหลือใช่มั้ย?”เขาก้มลงมามองบริเวณรอยขาดของกระโปรงที่ตอนนี้ดูเหมือนกระโปรงปกติ

 

อย่างน้อยถ้าไม่วิ่งก็ไม่เห็นล่ะนะ

 

“เปล่าหรอกค่ะ เพราะตัวที่เหลือมันยาวเสมอเข่าเลยไม่จำเป็นจะต้องทำให้มันขาด”

 

พอพูดออกไปแบบนั้นไอความรู้สึกที่ว่าจะโดนเขาอัดก็ลดลงมา

 

นิดนึง…

 

"จะว่าไปฉันขอแบบสั้นไปไม่ใช่หรอคะ? ทำไมมันถึงได้ยาวจนจะแตะตาตุ่มแบบนี้ได้ล่ะ…"

 

“เขาอาจจะกะไซด์ผิดละมั้งครับ~คงคิดว่าเธอจะใส่ไซด์เดียวกับโนบาระเขาน่ะ~”

 

แถไปไหนล่ะนั่น

 

ฉันรู้หรอกนะว่าใครเป็นคนทำ!!

 

“ยังไม่ได้กินข้าวเช้าสินะครับ เอานี่ไปแทนแล้วกันเพราะถ้ากินตอนนี้จะไม่ทันเอา”อาจารย์โกโจหันหลังกลับมามองฉันที่กำลังกระทืบเท้าแล้วเงิยหน้ามองเขา

 

แซนวิซ?

 

“เอ่อ…ขอบคุณค่ะ…”ฉันเอื้อมมือไปหยิบแซนวิซจากอีกฝ่ายแล้วเอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินตามเขาไปที่หน้าประตูโรงเรียน

 

เอาของกินมาล่อกันอีกแล้ว…

 

คิดว่าฉันจะยกโทษให้เรื่องกระโปรงรึยังไง?

 

“แหม่ กินใหญ่เลยนะครับ”เขาหันกลับมาอมยิ้มให้ฉันที่กำลังยัดแซนวิซเข้าปากแล้วเคี้ยวจนแก้มป่อง

 

“ก็นี่มันเวลาอาหารเช้านี่นา”ฉันเคี้ยวอะไรก็ตามในปากจนหมดก่อนจะกลืนมันลงคอแล้วตอบเขา"อาจารย์ไม่กินหรอคะ?"

 

“เรียบร้อยแล้วล่ะครับ”

 

 

เขาว่าแล้วพาฉันเดินออกมาจนถึงที่ถนนใหญ่ในเวลาไม่นานก่อนจะพาเดินเข้าไปในซอยอะไรสักอย่างที่แคบลง

 

ออกมาถึงตัวเมืองแล้วแฮะ คิดว่าจะมีแค่ภูเขากับศาลเจ้า

 

“เพิ่งจะออกถนนใหญ่มาแปปเดียวเอง…พาเข้าซอยอีกแล้ว”ฉันว่าขึ้นเมื่อเราเดินลึกเข้ามาในซอยเล็กๆอย่างนึกสงสัยว่าไอที่ที่เขาจะพาฉันไปมันที่ไหนกันแน่

 

คงจะเพราะมันเป็นเรื่องที่คนทั่วไปไม่รู้หรือห้ามรู้ละมั้ง เลยต้องเข้ามาลึกๆ

 

 

 

 

 

 

 

เดินมาได้สักพักจากที่มีคนเดินไปมาชุกชุมก็เริ่มเบาบางลงทุกที และมันก็ทำให้ฉันที่กำลังบ่นในใจคิดอะไรได้อย่างนึง

 

ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนพูดมากขนาดนี้?

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

 

ฉันพูดมากก็จริงแต่ก็ไม่ได้พูดอยู่ตลอดเวลาเหมือนตอนนี้นี่นา

 

“…ปกติเธอทำแบบนั้นหรอครับ”คนผมขาวที่ด้านหน้าถามออกมาถึงเรื่องการใช้พลังของฉันที่ไม่รู้ว่าวกเข้ามาเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

“ไม่เคยลองใช้มาก่อนหรอกค่ะ แต่ว่าพอเจอคำสาปแล้วร่างกายมันก็ขยับไปเอง…”

 

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ทำอะไรแบบนั้นออกไปได้แต่มันก็ถือเป็นอีกเรื่องสำคัญที่ฉันต้องหาคำตอบ

 

เพื่อที่ว่าอย่างน้อยก็จะได้รู้จักตัวเองมากขึ้นกว่านี้

 

 

เดี๋ยวนะ…

 

แล้วทำไมฉันถึงได้หลงตอบทุกคำถามของเขาตลอดจนลืมมองทางเดินแบบนี้ได้ล่ะ!

 

“เห็นว่าความจำเสื่อมสินะครับ มีปวดหัวอะไรแบบนั้นรึเปล่า?”เขาถามขณะที่เปิดประตูเข้าไปในตัวอาคารร้างที่ไม่รู้ว่ามาถึงตั้งแต่ตอนไหน

 

ที่นี่ที่ไหนเนี่ย?

 

มัวแต่คุยเพลิน ไม่ได้ดูทางเลยแฮะ…

 

 

“ถ้าจากอาการความจำเสื่อมก็ไม่มีนะคะ”

 

มีแต่ปวดหัวเพราะอาจารย์นี่แหละ

 

“เท่าที่ผมคิด ร่างกายของเธอน่าจะเกิดปฏิกิริยาบางอย่างกับคำสาปหรืออุปกรณ์ไสยเวทย์มากกว่าโดนสัตว์ทำร้ายแล้วได้รับแรงกระแทกที่หัวนะครับ”เขาว่าขึ้นแล้วปิดประตูหลังจากฉันเดินเข้ามา

 

“ฉันก็ไม่คิดว่ามันเกิดจากการกระแทกหรืออะไรแบบนั้นเหมือนกันค่ะ”ฉันพยักหน้าให้กับข้อสันนิษฐานของอีกฝ่าย

 

ที่เขาพูดมันก็มีความเป็นไปได้อยู่นะ

 

“พอเข้ามาที่นี่แล้วเธอรู้สึกยังไงบ้างครับ…”อาจารย์โกโจที่เดินไปสำรวจอีกฝั่งของห้องโถงถามขึ้น

 

“หมายถึงแบบไหนล่ะคะ?”เป็นฉันที่ตะโกนถามกลับไป เพราะไอรู้สึกของเขานี่คือความรู้สึกที่โดนลากมาทำงานสำรวจตึกร้างตั้งแต่เช้าหรือหมายถึงความรู้สึกที่ถูกหลอกถามคำถามและตอบออกไปจนหมดเปลือก

 

อาจตีความหมายได้ถึงขนาดที่ว่า หมายถึงกลิ่นคำสาปที่ลอยไปมาจนไม่อยากจะหายใจเอาอากาศในนี้เข้าไปในปอด

 

แล้วก็…

 

“รู้สึกถึงร่องรอยของอะไรบางอย่างน่ะครับ”เสียงของเขาดังขึ้นจากไกลๆหยุดฉันที่กำลังคิดไปถึงไหนต่อถึงไหนให้ตั้งสติ"ปกติไม่ว่าคำสาปหรือผู้ใช้คำสาปจะทิ้งร่องรอยเอาไว้หลังการใช้เสมอ เธอรู้สึกถึงอะไรแบบนั้นมั้ยครับ?"

 

ร่องรอยของคำสาป…

 

ใช่ไอละอองเรืองแสงพวกนี้รึเปล่านะ?

 

 

พรึบ!!

 

“อะไรน่ะ?!”ฉันหันกลับไปมองที่ด้านหลังทันทีที่รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวจากบางสิ่ง

 

อาจารย์ก็เดินไปไหนแล้วไม่รู้

 

ถ้าฉันโดนตัวอะไรกินก่อนได้ไปเจอเพื่อนใหม่จะทำยังไง!

 

“ออกมาเลยนะ ก่อนที่ฉันจะเดินไปจัดการแก”เมื่อมองหาคนผมขาวไม่พบก็ถอนหายใจออกมาเพราะฉันคงจะต้องจัดการมันด้วยตัวเอง

 

กริด…

 

“คิดว่าจะเนียนรึยังไง…โอ๊ะ?!”ทันทีที่ฉันยันลังกระดาษออกแล้วง้างแขนขึ้นจะจัดการสิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นคำสาปแต่ก็ต้องหยุดมือเอาไว้

 

เพราะคนที่นั่งขดอยู่ในกล่องคืออาจารย์โกโจ

 

ปัก!!

 

“ตลกนักรึไงคะ?!”จากที่ชะงักอยู่ก็ทุบเจ้าตัวไปทีขอหาเล่นอะไรไม่รู้เรื่อง"หลอกมาตั้งไกลเพื่อมาแกล้งกันแค่นี้น่ะหรอ รู้งี้ไม่น่ารีบตื่นมาเลย!"

 

“แค่การทดสอบเล็กๆน้อยๆน่ะครับ”เขาลุกขึ้นปัดฝุ่นพร้อมกับหัวเราะร่วนขณะที่ฉันกำลังบ่นให้เขา

 

“ถ้าจะทดสอบก็ไม่เห็นต้องมาไกลขนาดนี้นิคะ…”

 

รู้งี้น่าจะเอาผลึกปักหัวเขาแล้วบอกว่าทดสอบความแข็งของมันจริงๆ

 

“ไม่ได้พามาทดสอบอย่างเดียวหรอกครับ พามาสืบเรื่องเพื่อนเก่าของผมน่ะ”น้ำเสียงที่จริงจังของเขาทำให้ฉันหยุดบ่นถึงเรื่องเมื่อกี้แล้วตั้งใจฟังอีกฝ่าย"เบื้องบนคิดว่าเขายังมีชีวิตอยู่"

 

“งั้นตอนนี้เพื่อนอาจารย์…”

 

“ผมเป็นคนทำเองล่ะครับ”อาจารย์ตอบออกมาแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

 

“ขอโทษค่ะ ฉันถามอะไรไม่คิดเอง…”ถามอะไรที่ไม่ควรไปสินะ สีหน้าของเขาดูหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดเลย

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับเรื่องมันก็นานพอสมควรแล้ว แต่ช่วงนี้มีคดีการตายแปลกๆเกิดขึ้นน่ะครับ”เขาเอาของที่ล้วงออกมาจากกระเป๋าให้ฉันดู"นี่คือชิ้นส่วนของหลักฐานที่ทำให้เบื้องบนคิดว่าเขามีชีวิตอยู่ครับ"

 

มีละอองสีรุ้งเรืองแสงฟุ้งออกมาด้วย

 

“เกล็ดอะไรหรอคะ?”เท่าที่เห็นไอสิ่งที่เขาถืออยู่ถ้าตอบแบบไม่คิดก็คงจะเป็นกระจกสีทรงรี แต่พอดูไปดูมาแล้วมันคล้ายเกล็ดปลาขนาดใหญ่มากกว่า

 

“นี่เป็นเกล็ดของมังกรสีรุ้งครับ เท่าที่รู้ตอนนี้ผู้ที่ควบคุมมันได้มีแค่เกะโทซึ่งผมก็ค่อนข้างแน่ใจเรื่องการตายของเขา ทำให้เบื้องบนต้องการสืบอยางละเอียดน่ะครับ”เขาไขข้อสงสัยของฉันทันทีที่เห็นว่าคิ้วของฉันมันเริ่มจะไหลมาชนกัน

 

“งั้นไอละอองสีรุ้งฟุ้งๆนี่ก็คือร่องรอยการใช้อาคมหรอคะ?”อีกฝ่ายพยักหน้า

 

ถ้าเขาเป็นผู้ใช้คำสาปทำไมกลิ่นอายคำสาปที่ไม่ใช่อาคมมันถึงได้แรงขนาดนี้ไหนจะเหตุผลที่อาจารย์ฆ่าเพื่อนของตัวเองอีก

 

ถึงจะไม่ได้ถามออกไปแต่มันก็อดสงสัยไม่ได้จริงๆ

 

“ครั้งหน้าที่ไปตรวจสอบผมจะให้เธอเป็นคนหามัน จำความรู้สึกตอนนี้เอาไว้นะครับ”เขาให้ฉันลองจับก่อนจะเก็บมันลงในกระเป๋าตามเดิมแล้วเดินสวนฉันออกไป"การทดสอบเมื่อกี้สอบผ่านนะ"

 

“คะ?”ฉันเลิกคิ้วขึ้นมองอีกฝ่ายที่เดินสวนไป

 

แค่เตะเขาออกจากกล่องก็ผ่านแล้วหรอ?

 

รู้งี้น่าจะเตะซ้ำอีกสักทีสองที…

 

“ที่จริงเธอผ่านตั้งแต่มาตรงเวลาแล้วก็ยอมตามผมมาแบบไม่ถามอะไรแล้วล่ะ…เพราะมันทำให้ผมรู้ว่าเธอเชื่อฟังผมกว่าที่คิดเอาไว้ซะอีก”

 

นี่มันเป็นบททดสอบการเป็นเบ๊ที่ดีไม่ใช่หรือยังไง?!

 

เท่านี้มันก็เท่ากับว่าฉันผ่านการสอบเข้าเป็นเบ๊ของเขาโดยสมบูรณ์แล้วสิ!

 

“เป็นเด็กดีไม่ดื้อแบบนี้ผมจะคืนสองร้อยเย็นที่หักไปเมื่อวันก่อนให้แล้วกันนะครับ”น้ำเสียงของเขากลับมาคงความสดใสเอาไว้อีกครั้งขณะที่เรากำลังเดินออกมาจากตรอกแคบๆ

 

ใจเย็นไว้ยูมะ…

 

นี่เพิ่งจะวันที่สองเองนะจะสติแตกไม่ได้

 

 

 

 

“โอ้ว!!รอกันนานมั้ย?”ฉันเงยหน้ามองเขาที่ตะโกนเรียกใครบางคนที่ด้านหน้า

 

เมกุมิกับยูจิ?

 

“อ้าวมารอกันตรงนี้เลยหรอ?”ทันทีที่เห็นทั้งสองฉันก็ร้องทักขึ้น

 

“อาจารย์โกโจส่งข้อความมาบอกว่าให้มารอตรงนี้น่ะ”ยูจิใช้ฟันรูดไอติมออกจากไม้ก่อนจะว่าขึ้น

 

“ว่าแต่ทำไมต้องฮาราจุกุล่ะครับ”เมกุมิถามคนที่กำลังพิมพ์อะไรสักอย่างในโทรศัพท์

 

“เจ้าตัวเขาขอมาน่ะ”

 

 

 

จากที่นัดหมายหน้าสถานนีก็พากันเดินมาจนถึงที่หมายใหม่ย่านฮาราจุกุในที่สุด

 

“อ๊ะ!!อยากกินป๊อปคอร์น!”อยู่ดีๆยูจิก็พรวดพราดลากแขนฉันกับเมกุมิวิ่งไปทางร้านขายป๊อปคอร์นตามด้วยร้านขายเครปโดยที่เราทั้งสองคนแทบจะปลิวไปตามแรงของอีกฝ่าย

 

แรงไอหมอนี่มันจะเกินมนุษย์ไปแล้วนะ

 

“เอาอันนี้ครับ”เสียงยูจิว่ากับแม่ค้าก่อนจะยื่นป๊อปคอร์นที่ฉันกับเมกุมิฝากซื้อมาให้

 

 

คนเยอะจริงๆรู้สึกอึดอัดนิดหน่อยนะเนี่ย

 

ฉันมองไปรอบๆขณะที่ยืนจกป๊อปคอร์นรอยูจิต่อคิวซื้อของข้างๆเมกุมิ

 

“แค่นี้ก็จะกินไม่หมดแล้วแท้ๆ”ตามด้วยคนผมดำที่ถอนหายใจมองอีกฝ่ายหอบหิ้วขนมเต็มไม้เต็มมือวิ่งมาทางเรา

 

“มาแล้วๆ!”

 

เดี๋ยวนะ…

 

แว่นตาอันเท่าบ้านบนหน้านายมันอะไรกันยูจิ?

 

“ขำอะไรหรอ?”เจ้าตัวถามฉันที่เอามือปิดปากกลั้นหัวเราะ

 

นี่นายน่ะ…แล้วฉันล่ะพอจะเป็นนางแบบได้มั้ย? "เราทั้งสามคนหันไปมองทางต้นเสียงเมื่อได้ยินเสียงผู้ชายคนนึงกำลังกรีดร้อง โดยที่มีผู้หญิงวัยไล่เลี่ยกับฉันจับตัวเอาไว้

 

ยูนิฟอร์มโรงเรียนเรานี่นา

 

“จะต้องเข้าไปหายัยนั่นตอนนี้หรอ มันค่อนข้างน่าอายนะ”

 

“นายก็ด้วยไม่ใช่รึไง?”ฉันกับเมกุมิพูดออกมาพร้อมกันขณะที่มองไปทางยูจิ

 

“เฮ้! ทางนี้ๆ!”เป็นอาจารย์โกโจที่ร้องเรียกอีกฝ่ายให้หันมาทางเราแล้วโบกมือ

 

“สุดยอด พ่อหนุ่มปิดตาคนนั้นอะไรน่ะ?”สิ้นเสียงอาจารย์โกโจอีกฝ่ายก็ปล่อยมือจากชายแปลกหน้าเดินมาทางเราทันที"อาจารย์โกโจจริงๆหรอเนี่ย?ต่างกับที่คิดไว้นิดหน่อยนะคะ"เธอเดินเข้ามามองเขาใกล้ๆก่อนจะพูดออกมา

 

อาจารย์แกเป็นคนดังหรอ?

 

ทำไมพูดเหมือนจารย์แกเป็นที่รู้จักโดยทั่วไปเลยล่ะ?

 

เอาเถอะอาจจะเป็นเพราะเธอมีกำหนดเข้าเรียนที่นี่มาสักพักแล้วละมั้งนะ

 

 

 

 

“คุกิซากิ โนบาระ จงดีใจซะที่มีผู้หญิงมาเพิ่มน่ะ”เธอแนะนำตัวหลังจากที่เอาของเก็บใส่ในล็อคเกอร์

 

ดูน่ากลัวนิดหน่อยแต่…เท่เป็นบ้าเลย

 

“ฉัน อิทาโดริ ยูจิ มาจากเซ็นไดเหมือนยูมะ”เขาแนะนำตัวเองแล้วชี้มาทางฉัน

 

“ชิราซากิ ยูมะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”ฉันยิ้มให้คนที่เลื่อนสายตาจากยูจิมาที่ฉัน

 

“ฟุชิงุโระ เมกุมิ”

 

 

 

 

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบทันทีที่เมกุมิพูดจบส่วนคุกิซากิเองก็จ้องอีกฝ่ายเขม็งจนเหมือนจะกินเข้าไป

 

“เฮ้อ…ฉันนี่ไม่มีดวงเรื่องเพื่อนเท่าไหร่เลยแฮะ”

 

“มองคนอื่นแล้วถอนหายใจออกมาด้วยแฮะยัยนั่น…”ยูจิบ่นออกมาเมื่อคุกิซากิมองทางเราแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

แปะ

 

“ไหนๆนักเรียนปีหนึ่งก็มารวมตัวกันครบแล้วพาไปทัวร์กันหน่อยดีมั้ยครับ?”อาจารย์โกโจปรบมือแล้วว่าขึ้นทำให้ความสนใจถูกดึงไปที่เขา

 

“จะพาเที่ยวหรอ?!”ยูจิฉันกับคุกิซากิว่าขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายก่อนทั้งสองคนจะไปกระโดดกอดอาจารย์โกโจ

 

“คิดยังไงถึงได้พาเที่ยวล่ะคะ?”ฉันถามออกไปขณะที่เขากำลังโดนยูจิเกาะอยู่บนตัว

 

“ก็สามในสีเป็นคนต่างจังหวัดนี่นะ”อีกฝ่ายยักไหล่

 

“ไปดีสนี่ย์แลนด์กัน!”คุกิซากิว่าก่อนยูจิจะเถียงขึ้น

 

“ยัยบ้าดีสนี่ย์แลนด์มันอยู่จิบะต่างหาก! ไปไชน่าทาวน์กันเถอะอาจารย์!”อีกฝ่ายทำท่ากังฟูทำให้ฉันที่ยืนมองอยู่ด้านหลังหัวเราะออกมา

 

รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยแต่ไอเรื่องไปไหนน่ะไม่เกี่ยงหรอก เพราะฉันจำไม่ได้ว่ามีที่ไหนที่อยากไปก่อนมารึเปล่า

 

“ไชน่าทาวน์มันอยู่โยโกฮามะย่ะไอหัวมันฝรั่ง!”

 

“โยโกฮามะมันก็อยู่โตเกียวเฟ้ย! ไปดูแผนที่ซะไป!”กลายเป็นว่าสองคนยืนเถียงกันเรื่องสถานที่ที่จะไปโดยมีอีกสามคนยืนดูอยู่เงียบๆ

 

“ถ้างั้นให้ผมตัดสินใจแล้วกันครับ”จนอาจารย์โกโจต้องว่าขัดขึ้นทำให้ทั้งสองหยุดตีกันแล้วคุกเข่าลงรอฟังคำตอบ

 

ขำจนท้องแข็งไปหมดแล้ว

 

“สถานที่ที่เราจะไปคือ…รปปงงิ”

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไอคนโกหก!!”

 

จากที่ดีใจในตอนแรกทั้งสองคนก็โวยวายให้คนด้านหน้าทันทีที่มาถึงหน้าตึกร้างแทนที่จะเป็นสถานที่ท่องเที่ยว

 

ก็กะเอาไว้แล้วละ

 

“ถึงมันจะอยู่แถวรปปงงิจริงๆก็เถอะ!!”เหมือนเมกุมิจะชินกับนิสัยเกรียนๆของอาจารย์โกโจแล้วเลยทำได้แค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

“แถวนี้มีสุสานขนาดใหญ่อยู่น่ะทำให้เกิดคำสาปขึ้นมา เลยจะพามาให้ช่วยปัดเป่าน่ะครับ”เขาหันกลับมาพูดกับเราก่อนยูจิจะหยุดโวยวายแล้วถามขึ้น

 

“คำสาปมันเกิดขึ้นมาง่ายๆแบบนั้นเลยหรอครับ?”

 

“มันเกิดจากความรู้สึกของคนที่คิดว่าสุสานมันน่ากลัวต่างหากล่ะ”เมกุมิตอบข้องสงสัยของอีกฝ่ายก่อนฉันจะพยักหน้าตาม

 

เพราะฉันก็เพิ่งรู้จากเขาเมื่อกี้นี้เหมือนกัน

 

“ถ้างั้นที่โรงเรียนก็เหมือนกันหรอ?”

 

“พวกเธอสองคนไม่รู้เรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน?”คุกิซากิท้วงขึ้นหลังจากที่ฉันถามออกไป

 

“สองคนนี้เพิ่งจะมีพลังด้วยวิธีที่แตกต่างกัน ยูมะเริ่มมองเห็นคำสาปหลังประสบอุบัติเหตุส่วนไอหมอนี่…”เมกุมิชี้มาทางฉันแล้วชี้ไปทางยูจิ"กินนิ้วของสุคุนะเข้าไป"

 

“จริงอะ?! แหวะ!! ตามหลักอนามัยแล้วฉันรับไมได้ รับไม่ได้ๆ”คุกิซากิส่ายหน้ารัวๆถอยตัวออกจากยูจิที่กำลังทำหน้าเหวอ

 

“อะไรของเธอ?”เขาหรี่ตามองอีกฝ่ายก่อนเมกุมิจะบอกว่าเห็นด้วยกับคุกิซากิ

 

ถ้าเอาหลักความเป็นจริงมันก็แหยงจริงๆนั่นแหละ

 

เป็นซากนิ้วที่ถูกตัดมาห่อไว้เป็นเวลาหลายร้อยปี

 

มันก็ไม่ต่างจากกินซากศพน่ะสิ?!

 

“นั่นสินะ”ฉันพึมพำก่อนอาจารย์โกโจจะยื่นบางสิ่งมาให้ยูจิ

 

“ผมจะให้พวกเธอเข้าไปโดยที่ยูจิห้ามให้สุคุนะออกมานะครับ ผมไม่อยากให้แถวนี้ได้รับความเสียหายจากตัวทำลายล้างแบบเจ้านั่นน่ะ”

 

วัตถุประหลาดหน้าตาคล้ายๆปลอกมีดถูกส่งไปให้ยูจิก่อนเขาจะรับมันมาถือไว้

 

"อุปกรณ์ไสยเวทย์ โทสะมะ เป็นอาวุธที่มีพลังไสยเวทย์ไหลอยู่ครับ"

 

“โห…”รับมาได้ก็ถอดปลอกมันออกดูก็พบว่ามันเป็นมีดที่มีขนาดใหญ่พอสมควรแต่ดูแล้วก็เหมาะมืออยู่ไม่น้อย

 

“เร็วๆสิยะ!”เสียงคุกิซากิดังขึ้นเรียกเราที่มัวแต่เอ้อระเหยก่อนยูจิจะขานรับไป

 

หมับ…

 

“เธอไม่ต้องไปหรอกนะ”ฉันหันกลับไปมองคนที่จับไหล่ฉันไว้ก่อนเขาจะว่าขึ้น"การทดสอบของเธอมันผ่านไปแล้วเมื่อเช้าน่ะ"

 

“อ้อ…ค่ะ…”หลังจากที่ทั้งสองเข้าไปในอาคารแล้วเราทั้งสามคนก็มานั่งรอกันอยู่ตรงแท่นคอนกรีตไม่ไกลจากทางเข้ามากนัก

 

“ไม่เข้าไปด้วยแบบนี้จะดีหรอครับ?”เมกุมิหันไปถามอาจารย์โกโจที่นั่งอยู่ด้านข้าง

 

“ก็นะ ผมแค่อยากจะทดสอบความบ้าบิ่นของพวกเขาสักหน่อย”ว่าจบก็ชี้ไปที่หัวของตัวเองแล้วยกยิ้มขึ้น"การจะเป็นจูจุทสึได้โดยไม่สติแตกไปก่อนจำเป็นจะต้องมีสิ่งนี้น่ะครับ"

 

“เพราะงี้ก็เลยแกล้งปั่นหัวฉันจนจะสติแตกให้ได้อยู่เช้าเย็นสินะคะ…”ฉันถอนหายใจทำให้เขาหัวเราะออกมา

 

“ผมทำแบบนั้นหรอครับ?”

 

ยังจะมาทำไขสือ…

 

ฉันหรี่ตามองอีกฝ่ายที่ยังไม่หยุดหัวเราะอยากนึกหมันใส้เล็กๆ

 

“จริงๆแล้วโทษประหารของยูจิเธอจะต้องได้รับโทษกึ่งนึงคือขังลืมตลอดชีวิตเนื่องจากเธอเป็นคนเตะนิ้วเข้าปากเขานะครับ”อาจารย์โกโจชี้มาทางฉันที่นั่งถัดจากเมกุมิ

 

ข…ขังลืมตลอดชีวิต…

 

“ผมเลยได้รับหน้าที่เป็นคนคุมประพฤติเธอแทนยังไงล่ะครับ~”เขาเดินมาจับหัวฉันที่ทำหน้าตาเลื่อนลอยเพราะวิญญาณหลุดออกจากร่างโยกไปมา

 

เป็นเบ๊ไม่พอดันเป็นนักโทษที่พกผู้คุมไปไหนมาไหนด้วยอีกต่างหาก

 

“ทำไมไม่บอกกันให้เร็วกว่านี้ล่ะคะ”ฉันว่าเสียงเอื่อยเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างสิ้นหวัง

 

“ไม่อยากให้ความประทับใจแรกของเธอที่เจอผมกลายเป็นความรู้สึกที่ว่าได้เจอกับผู้คุมไง ไม่ดีหรอครับ?”รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้งจนทำให้ฉันรู้สึกว่าเกลียดรอยยิ้มแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ

 

เคร้ง!!

 

ตูม!!

 

“เหมือนว่าโนบาระเองก็ผ่านการทดสอบนะครับ”เราสามคนเงยหน้าขึ้นไปมองคำสาปที่กระโดดออกมาแล้วระเบิดไปกลางอากาศ

 

สุดยอด…

 

“เป็นหญิงแกร่งสุดๆไปเลย”ฉันมองคำสาปที่ระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันทีที่มีหนามทิ่มแทงออกมาจากภายในโดยอาคมของคุกิซากิ

 

อย่างฉันจะแข็งแกร่งได้แบบนั้นมั้ยนะ…

 

 

 

 

 

“นี่นายน่ะ…รู้รึเปล่าว่าฉันหิวแล้วจะอารมณ์เสียน่ะ”เสียงคุกิซากิดังขึ้นหลังจากที่เรากำลังนั่งรออาจารย์โกโจกับเมกุมิไปส่งเด็กที่ทั้งสองคนเจอในอาคารร้าง

 

“เคยอารมณ์ดีด้วยรึยังไง…”

 

“เหนื่อยกันหน่อยนะครับ!!”ไม่นานเกินรออาจารย์โกโจก็เดินโบกมือมาให้จากไกลๆ"ไปส่งเด็กกลับบ้านเรียบร้อยแล้วไปหาอะไรกินกันเถอะครับ"

 

“สเต็ก!!”

 

“ซูชิ!!”เป็นยูจิที่พรวดพราดลุกขึ้นตามด้วยคุกิซากิที่ดูตื่นเต้นกับของกิน ผิดกับฉันในตอนนี้ไม่มีอะไรมาทำให้รู้สึกตื่นเต้นได้ไปอีกสักพัก

 

“ให้ป๋าจักการเอง! ยูมะกับเมกุมิล่ะ?”อาจารย์แกหันไปยกนิ้วให้ทั้งสองก่อนจะหันมาถามฉันกับเมกุมิ

 

“ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกเลยยังไงก็ได้ค่ะ นายล่ะ?”ฉันว่าแล้วหันไปมองเมกุมิที่กำลังไถโทรศัพท์ดูอะไรบางอย่าง

 

“ช่างเถอะไปกัน”

 

“โอ๊ะ?!”เจ้าตัวร้องออกมาเมื่ออาจารย์โกโจดันหลังเราให้เดินไปพร้อมกับทั้งสองคน

 

ก่อนจะรู้ตัวอีกทีก็เดินมาหยุดอยู่ที่ย่านร้านอาหารใจกลางเมืองซะแล้ว

 

“คงต้องเป่ายิ้งฉุบกันแล้วล่ะครับ”ในเมื่อเถียงกันเลือกร้านไม่ได้ก็จบลงด้วยการเป่ายิ้งฉุบ

 

ที่จริงฉันค่อนข้างลำเอียงไปทางสเต็กนะ

 

แต่ถ้าพูดออกไปคงจะโดนคุกิซากิกัดหัวขาดแน่ๆ

 

“เป่ายิ้งฉุบ!!”

 

 

 

 

 

 

ดูแล้วชีวิตฉันจากนี้คงจะมีสีสันน่าดูเลยล่ะ…

 

 

____________________________

มาต่อแล้วกับตอนที่สี่~

กิจกรรมจากตอนที่แล้วเริ่มมีคนมาเล่นกันแล้วเป็นปลื้มมากเลยค่ะ

คิดว่าจะไม่มีคนเล่น5555 ยังคงรอชมผลงานอยู่นะคะถ้าได้รับผลตอบรับดีก็จะมีจัดอีกในโอกาศถัดไป

 

ส่วนเรื่องชื่อตัวละครว่าจะบอกตั้งนานแล้วล่ะค่ะ เนื่องจากในมังงะแปลกับในอนิเมะเขียนไม่เหมือนกันอย่าง

ฟุชิงุโระ กับ ฟุชิกุโระ

คุกิซากิ กับ คุงิซากิ

โกโจ กับ โกะโจ

 

เลยจะอิงจากอนิเมะเป็นหลักแล้วก็จะให้ตัวเอกในเรื่องเรียกชื่อจริงกันแทนนามสกุลกันความผิดพลาดแทนนะคะ

 

ปล.ดูแล้วเนื้อเรื่องในนิยายน่าจะดำเนินไปพร้อมกับอนิเมะแต่เอาปมเล็กๆน้อยๆจากมังงะเพราะมี time skip ค่อนข้างเยอะ

อย่างในอนิเมะตอนที่สี่นี้ก็เป็นช่วงหลังจากตอนที่สามหนึ่งเดือนถ้าจะข้ามไปเลยในส่วนของนิยายก็คิดว่าจะเร็วไปนิด

 

สุดท้ายนี้ขอแปะรูปอาจารย์กับคุณเกะโทแบบหล่อๆคูลๆแล้วกันนะคะ

 

เจอกันตอนต่อไปค่ะ~

 

 

รูปภาพจากทวิต @m_Minato91

 

รูปทั้งสองคนกับคุณหมออิเอย์ริคับผม

[ภาพจากมังงะตอนที่ 66]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 425 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

671 ความคิดเห็น

  1. #475 kill-taehyun-exo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 11:51
    สนุกจังเลยค่ะ
    #475
    1
    • #475-1 -BW-(จากตอนที่ 4)
      18 มกราคม 2564 / 14:47
      ขอบคุณงับ
      #475-1
  2. #28 AsunaLike (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 22:03
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png


    เนื้อเรื่องสนุกมาก!!! แต่คำว่าเงยเนี้ยไม่ต้องเติมสระอิเข้าไปนะคะ ไปแก้มาด้วยนะ
    #28
    1
    • #28-1 Sen13_(จากตอนที่ 4)
      26 ตุลาคม 2563 / 07:13
      โอ๊ะ ขอบคุณที่ติชมนะคะ ไรท์จะนำไปปรับปรุงค่ะ✨💕
      #28-1
  3. #27 pitchypai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 14:38

    รอนะคะ

    #27
    1
    • #27-1 Sen13_(จากตอนที่ 4)
      26 ตุลาคม 2563 / 07:12
      ฝากด้วยคับผมม
      #27-1
  4. #23 Pupe' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 00:03

    โดนแกงแล้ว1 //55555รอต่ออยู่นะ
    #23
    1
    • #23-1 Sen13_(จากตอนที่ 4)
      25 ตุลาคม 2563 / 10:53
      ฝากเป็นกำลังใจให้น้องด้วยนะฮะะ~
      #23-1
  5. #22 Itonamiyano (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 22:21
    อุแง สีสันสุดๆบอกเลย55555 งานนี่มีสนุกแน่5555 รอคับ มาอัพอีกนะคับ
    #22
    1
    • #22-1 Sen13_(จากตอนที่ 4)
      25 ตุลาคม 2563 / 10:51
      ฝากด้วยนะคับผมม
      #22-1
  6. #21 AsunaLike (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 20:13

    มาอัปต่ออีกนะ
    #21
    1
    • #21-1 Sen13_(จากตอนที่ 4)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:21
      รับทราบครับผม!!
      #21-1
  7. #20 AKASHI. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 20:11
    สงสารอิน้อง 555555
    #20
    1
    • #20-1 Sen13_(จากตอนที่ 4)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:21
      โดนแกงจนเหนื่อยแย้ว55555
      #20-1
  8. #19 gurengesan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 19:41
    คนโดนแกงประจำตอนนี้ก็คือ!!!! ยูมะจังยังไงล่ะ!!!
    #19
    1
    • #19-1 Sen13_(จากตอนที่ 4)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:20
      ฝากเป็นกำลังใจให้น้องด้วยงับบ
      #19-1
  9. #18 midnight summer (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 19:20
    โถ น้องยูมะโดนอาจารย์แกง555555555
    #18
    1
    • #18-1 Sen13_(จากตอนที่ 4)
      24 ตุลาคม 2563 / 19:30
      จารย์แกชอบแหย่เด็กค่ะ5555
      #18-1