[Fic Jujutsu Kaisen ] She is my STUDENT | Gojo Satoru x OC

ตอนที่ 24 : Chapter 18 | สับสน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 260 ครั้ง
    19 ม.ค. 64

Chapter 18 | สับสน

 

 

“นี่โนบาระ เมื่อไหร่เธอจะเลือกเสร็จเนี่ย…”ฉันถามคนที่เอาแต่ก้มๆเงยๆเลือกเครื่องสำอางอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมงแต่ก็ยังไม่ตัดสินใจซื้อมัน

 

จนแขนตัวเองไม่พอลองสีแล้ว

 

“ยูมะๆยืมแขนหน่อย”เลยต้องมาขอยืมแขนฉันแทน"อืม…สีนี้กับสีนี้อันไหนสวยกว่ากัน?"

 

“สองศูนย์สี่ก็เหมาะดีนะ”ฉันตอบเจ้าตัวที่กำลังเอาข้อมือทั้งสองข้างมาเทียบสีให้ฉันดูก่อนจะเอื้อมไปเอาสำลีมาล้างเครื่องสำอางที่ลองออก

 

“ถ้าเธอว่าดีก็เอาอันนี้แล้วกัน”โนบาระหยิบลิปสติกบนเค้าท์เตอร์แล้ววางอันทดลองลงขณะที่ฉันกำลังเช็ดแขนให้เจ้าตัว"แล้วเธอน่ะไม่ซื้ออะไรหรอ?"

 

“ว่าจะมาดูน้ำหอมน่ะ”

 

“ร้านที่เพิ่งเดินผ่านมาอะนะ?”อีกฝ่ายหันมาถามหลังจากเดินมาต่อแถวจ่ายเงิน"ซื้อแลกกันเอามั้ยไหนๆเธอก็เป็นคนจ่ายค่าเครื่องสำอางให้"

 

“เอางั้นก็ได้”ฉันพยักหน้าก่อนเราจะพากันเดินออกจากร้านเครื่องสำอางย้อนกลับไปที่ร้านน้ำหอมแทน

 

“น่าเสียดายเมงุมิน่าจะมาด้วยกัน”โนบาระบ่นพึมพำเพราะยังไม่ทันจะได้เอ่ยชวนอาจารย์โกโจก็โทรมาเรียกตัวเมงุมิไปทำงานเสียก่อน

 

แถมยังเพิ่มตารางฝึกให้โนบาระฉันกับรุ่นพี่โทเกะคนล่ะสองเท่าตัวอีกต่างหาก

 

 

ตารางฝึกพวกเธอผมจะเขียนเพิ่มสองเท่าเดี๋ยวนี้แหละ

 

 

“นั่นสินะ”พอนึกถึงคอมเม้นของอาจารย์ในไอจีและการฝึกที่เพิ่มขึ้นมาแล้วก็ถึงกับยิ้มแห้งออกมาอย่างเหนื่อยใจ

 

ไหงฉันที่อยู่เฉยๆก็โดนไปด้วยได้นะ

 

 

 

 

 

 

“อยากลองเปลียนกลิ่นดูรึเปล่า?”โนบาระถามฉันที่มัวแต่ยืนเหม่อถือกระดาษเทสน้ำหอมอยู่แบบนั้น

 

“อ่า ก็ดีนะ”ฉันละความสนใจจากขวดที่ถืออยู่แล้วเดินไปหาโนบาระ"กลิ่นพีชหรอ?"

 

“ก็ผมเธอสีพีชฉีดกลิ่นพีชก็จะได้กลายเป็นลูกพีชไปเลยไง”โนบาระว่าแล้วยื่นกระดาษเทสน้ำหอมมาให้ฉันทั้งหัวเราะ"กลิ่นดูซนๆเหมาะกับเธอดีออก"

 

อืม…

 

“ก็หอมดีนะ ลองเปลี่ยนดูแล้วกัน”นิ่งคิดไปได้ไม่นานฉันก็ตอบตกลงและโดนเจ้าตัวลากไปจายเงินและเดินดูเสื้อผ้าเป็นอย่างถัดมา

 

ช่วงเวลาสองวันที่ผ่านมานี้ฉันเอาแต่เล่นสนุกจนลืมนึกถึงความสมเหตุสมผลบางอย่างที่เผลอมองข้ามไป

 

นั่นก็คือมีความเป็นไปได้ที่ฉันจะเจอกับอาจารย์ ก่อนหน้าเหตุการณ์ที่ยูจิกลืนนิ้วของสุคุนะเข้าไป

 

“เขาเล่าออกมาไม่หมดนี่หว่า”พอนึกได้แบบนั้นคิ้วของฉันก็กระตุกขึ้นจนอยากจะรีบกลับโรงเรียนไปจัดการกับเขาให้มันรู้เรื่องเสียเดี๋ยวนี้

 

“เป็นอะไรทำหน้ามู่เป็นกระดาษแบบนั้น?”โนบาระจับเสื้อมาทาบบนตัวฉันก่อนจะถามออกมาทำให้ฉันคลายคิ้วที่ขมวดอยู่

 

“แค่มีแผนจะอัดอาจารย์เฉยๆ แต่ไม่รู้จะอัดยังไงให้มันสาสม”ฉันรับเสื้อมาจากโนบาระให้เจ้าตัวได้เอาตัวอื่นมาลองทาบไปทาบมาบนตัว

 

“อาจารย์เขามีตัวอะไรที่กลัวหรือเกลียดเป็นพิเศษมั้ยล่ะ?”เมื่อเห็นว่าฉันนิ่งคิดไปเจ้าตัวก็เสนอขึ้นแต่ฉันก็ดันไม่รู้เลยว่าเขามีตัวอะไรที่กลัวแบบนั้นมั้ย

 

“อืม…คิดหนักกว่าเดิมอีกแฮะ”ปากว่าแต่มือของฉันก็เอื้อมไปหยิบกิ๊บติดผมอันนึงมาลองทาบกับผมโนบาระ"โอ๊ะ อันนี้เหมาะอยู่นะเนี่ย"

 

“ไหนๆๆ ลองติดดูซิ~”โนบาระรับกิ๊บไปลองติดดูก่อนจะหันซ้ายหันขวาส่องที่กระจกแล้วร้องชอบใจออกมา"เอาอันนี้แหละ!"

 

“แ้าว แล้วเสื้อไม่เอาแล้วหรอ?”

 

“ถ้าเอาอันนี้เงินก็ไม่พอซื้อเสื้อแล้วน่ะสิ~”หลังจากพากันเดินเข้าร้านนู้นออกร้านนี้จนได้ของมากมายติดมือมาเราสองคนก็เดินทางกลับมาที่โรงเรียน

 

ด้วยเหตุผลที่ว่าอยากจะให้ฉันรีบกลับไปอัดอาจารย์โกโจเร็วๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

“จริงๆเลยนะ”ฉันแอบถอนหายใจออกมาขณะที่เราสองคนกำลังเดินขึ้นเนินเขา พร้อมกับข้าวของมากมายเต็มทั้งสองมือ

 

“ทำไมตอนเดินซื้อมันถึงไม่ได้หนักขนาดนี้กันนะ”โนบาระเริ่มบ่นออดแอดให้กับสรรพสิ่งที่ถืออยู่ไปตลอดทาง

 

ไม่แปลกใจหรอก ตอนซื้อมันเพลินนี่นา…

 

“อ้าวเมงุมินี่นา กลับมาแล้วหรอ?”เมื่อเห็นอีกฝ่ายฉันก็ร้องทักทำให้เจ้าตัวหันมามองเราด้วยหน้าเอือมๆ

 

“ไปเหมาห้างมากันหรือไง? อะไรมันถึงได้เยอะขนาดนี้?”

 

“ก็วันนี้สิ้นเดือนนี่นาของลดราคาก็ต้องรีบกอบโกยสิยะ”โนบาระตอบหลังจากที่ก้มลงไปหอบหายใจเสร็จ

 

“แล้วเธอซื้…เปลี่ยนน้ำหอม?”ยังไม่ทันจะพูดจบเมงุมิก็ขมวดคิ้วมองฉันที่โดนโนบาระหยิบขวนน้ำหอมมาฉีดใส่ก่อนหน้านี้

 

นั่นไง…

 

“ใช่ๆ ฉุนไปหรอ?”เห็นเมงุมิมองฉันแบบนั้นก็รีบถอยตัวออกห่างจากเขาแล้วเอามือพัดกลิ่นน้ำหอมรัวๆทันที

 

ลืมไปเลยว่าน้ำหอมจะเอาแต่กลิ่นที่ชอบอยู่คนเดียวไม่ได้

 

น่าจะได้ไปซื้อใหม่อีกแล้วแน่เลย

 

 

“เปล่าหรอกแค่แปลกใจเฉยๆ”เขาว่าพร้อมกับเดินเข้ามาหาฉันก้าวนึง"กลิ่นพีชกับผมสีพีช อยากเป็นลูกพีชหรือยังไง?"

 

“เปล่าหรอกแค่หอมดี…”ฉันตอบเมงุมิขณะที่ดึงเสื้อตัวเองขึ้นมาดม แต่ก็ต้องหยุดพูดกระทันหัน

 

เมื่อเหลือบไปเห็นโนบาระยืนอมยิ้มกริ่มมองเราอยู่

 

จิ้นไปถึงดาวอังคารแล้วมั้งเนี่ย

 

 

“จำกลิ่นได้แบบนี้มันยังไงเมงุมิ~ แน่ล่ะกลิ่นเจ้าของมันก็ต้องจำได้แหละเนอะ~”

 

“มโนอะไรของเธออยู่ด้วยกันบ่อยขนาดนี้จำได้มันแปลกตรงไหน เลิกเอาฉันไปจิ้นได้แล้ว”ว่าจบเขาก็ลากตัวโนบาระที่ปล่อยหัวเราะออกมาไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเริ่มบ่นให้เธอไปถึงไหนต่อถึงไหน

 

จิ้นกับใครไม่จิ้นดันเอาไปจิ้นกับเมงุมิ

 

เกิดหมอนั่นทนไม่ไหวฆ่าฉันหมกป่าตอนทำภารกิจขึ้นมาจะทำยังไง

 

“จิ้นให้ตายยังไงหมอนั่นก็ไม่มีทางชอบคนนิสัยเสียแบบฉันหรอ…ก”ฉันหัวเราะให้โนบาระที่โดนลากไปไกลก่อนจะมีคำพูดเมื่อคืนผุดเข้ามา

 

 

หัวใจวายหรอ…ฉันก็เกือบแล้วเหมือนกัน…

 

 

“เอาจริงดิ?”มือของฉันยกขึ้นนาบอกทันทีที่รับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

 

 

นี่ฉัน

 

 

 

 

 

 

 

หัวใจเต้นแรงเพราะเมงุมิหรอ?!

 

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวๆๆๆ สรุปฉันนี่ยังไงแน่เนี่ย?ใจเต้นมากี่คนแล้ว?”คิ้วของฉันเลื่อนมาชนกันจนขมวดเป็นปมระหว่างที่เดินผ่านทางเดินลงไปยังห้องใต้ดิน แต่ในหัวก็เอาแต่คิดถึงความสับสนที่ตีกันในหัว

 

หัวใจเต้นแรงแค่ครั้งสองครั้งไม่เห็นต้องคิดมากขนาดนี้เลยนี่นา

 

แต่ว่ามันไม่จำเป็นว่าจะต้องเต้นเพราะชอบก็ได้ไม่ใช่หรอ?

 

 

กึก!

 

“ตอนสุคุนะก็ไม่ได้รู้สึกแบบนี้…แล้วตอนอาจา…”คิ้วของฉันเลิกขึ้นสูงเมื่อเพิ่งนึกย้อนไปถึงความรู้สึกตอนเสียจูบแรกให้กับอาจารย์โกโจ

 

เพราะมันแอบคล้ายกับตอนโดนงับจมูกอยู่นิดหน่อย

 

“เวรล่ะ เป็นไปไม่ได้ทั้งคู่เลย”ว่าจบก็ถอนหายใจออกมาเพราะไอความรู้สึกแปลกๆที่เริ่มจะก่อตัวมันทำให้ฉันเริ่มจะแยกไม่ออกว่ามันเป็นความชอบแบบไหนกันแน่

 

คนนึงก็อาจารย์คนนึงก็เพื่อนสนิท

 

แถมสองคนนั้นพักนี้มีเหตุการณ์อะไรหลายๆอย่างที่ไม่ควรจะทำด้วย อย่างกอดหรืองับจมูกแบบนั้น

 

“ไม่มีใครเป็นกูรูเรื่องนี้ให้ฉันได้เลยรึยังไงนะ”นอกจากเรื่องความจำเสื่อมแล้วมีปริศนาให้ต้องตามไขและเรื่องหัวใจก็เป็นอีกเรื่องที่ค่อนข้างเป็นปัญหา"ถ้าเกิดว่าสองคนนั้น…"

 

 

แปะ!!

 

นี่ฉันคิดมากไปหรือเปล่าเนี่ย?

 

“ไม่มีทางน่า…”ตัวฉันบ่นพึมพำกับตัวเองทำหน้าตาเหลือเชื่อหลังจากเอามือทั้งสองตบเข้าที่ข้างแก้ม

 

อย่ามาหลงตัวเองไปหน่อยเลยยูมะ

 

 

 

 

 

 

แอด…

 

เปิดประตูเข้ามาได้ฉันก็สอดส่องหาคนผมขาวที่ควรจะอยู่ในนี้แต่กลับว่างเปล่า ทำให้ฉันเดินเข้ามานั่งรอด้านในพร้อมกับคิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อย

 

“นั่นสินะ…ไม่มีทางจะมาชอ…”ฉันขมวดคิ้วอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าตัวเองพูดแต่เรื่องเดิมวกไปวนมาอยู่นานเกือบสิบนาทีก็สะบัดหัวไล่ความคิด

 

อยู่คนเดียวแล้วฟุ้งซ่านจนได้

 

 

แอด…

 

“มาแล้วหรอครับ?รอนานรึเปล่า?”ฉันรีบหุบปากตัวเองทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูพร้อมกับเสียงของอาจารย์โกโจ

 

“ไม่ค่ะ ฉันเพิ่งมาถึง”

 

“แล้วมีธุระอะไรรึเปล่าครับ? ปกติเธอไม่มาหาผมแบบนี้นี่นา”อีกฝ่ายว่าแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าเก้าอี้ที่ฉันนั่ง"เปลี่ยนน้ำหอมหรอครับ?"

 

ทักเหมือนเมงุมิเลย

 

“มันฉุนรึเปล่าคะ?”เมื่อเขาทักฉันก็เงยหน้าขึ้นถาม เพราะพอคนทักบ่อยๆเข้าก็เริ่มจะไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่แล้ว

 

ถ้ามีคนทักเพิ่มฉันจะไปซื้อใหม่จริงๆแล้วนะ

 

 

“ไม่ครับ แค่ผมได้กลิ่นแล้วอยากกินลูกพีชขึ้นมาน่ะครับ”อีกฝ่ายหัวเราะเล็กๆ

 

“อาจารย์ชอบกินลูกพีชหรอคะ นึกว่าชอบแต่ของหวานซะอีก”ได้ยินแบบนั้นฉันก็ขมวดคิ้วคิดภาพเพราะฉันไม่เคยเห็นเขากินมันเลยสักครั้ง

 

ปกติไม่กินอะไรแบบนั้นนี่นา

 

 

“ก็เปล่าหรอกครับ”

 

“อ้าว?”

 

“แต่ดูไปดูมาเธอก็เหมือนลูกพีชอยู่นะครับ”คำพูดของเขาทำให้ฉันที่กำลังขมวดคิ้วอยู่หน้าเหวออ้าปากค้างไปขณะที่เจ้าตัวกำลังยกยิ้มพอใจ

 

ตั้งใจจะสื่ออะไรกันแน่เนี่ย?!

 

“เลิกพูดจาแบบนั้นเลยค่ะ วันนี้ฉันตั้งใจจะมาอัดอาจารย์นะคะ”ก่อนที่สมองของฉันจะคิดไปไกลก็ทำการวกเข้าเรื่องทันที

 

“ไม่หยวนๆหน่อยหรอครับ?”

 

“ไม่ค่ะ ครั้งที่แล้วอาจารย์เล่าไม่หมดใช่มั้ยคะรีบๆเล่ามาตอนนี้เลยค่ะ”ฉันยกแขนขึ้นกอดอกมองอีกฝ่ายที่กำลังลูบต้นคอก่อนเขาจะย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกัน

 

“ถ้าบอกตอนนี้มันอาจจะเร็วไปหน่อย แต่เธออยากรู้จริงๆหรอ?”เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังจนฉันที่กำลังมุ่งมั่นถึงกับเกิดคำถามขึ้นมาในหัว

 

มันร้ายแรงหรือยังไงถึงต้องมาถามความแน่ใจกันแบบนี้?

 

“ถ้าไม่อยากรู้ก็คงไม่มาอัดอาจารย์วันนี้หรอกค่ะ”ฉันยังคงยืนยันคำเดิมจนเขาลอบถอนหายใจออกมา

 

ฉันยังไม่ได้บอกเลยนะว่ามาถามเรื่องอะไร

 

เขาจะบอกเรื่องเดียวกับที่ฉันจะถามรึเปล่าเนี่ย?

 

 

“คือ…เรื่องที่เธอคิดว่าผมตั้งใจจะจูบริโกะน่ะเธอกำลังเข้าใจผิดนะคนที่ผมตั้งใจจะจูบน่ะ…”ก่อนที่เขาจะพูดจบฉันก็ยกมือขึ้นปิดปากเขาเอาไว้จนเจ้าตัวเผลอทำหน้างงออกมา

 

“ผิดเรื่องแล้วค่ะฉันตั้งใจจะมาถามเรื่องการเจอกันก่อนหน้านี้ของเรา ไม่ใช่เรื่องนั้น…”

 

“ไม่ใช่เรื่องที่เมาแล้วจูบหรอกหรอครับ?”เอามือฉันออกได้เขาก็ทำหน้าเหวอมองฉันที่กำลังหันหน้าหนี

 

 

โอ้ยย หัวใจจะวาย

 

ทำไมต้องมาพูดเรื่องจูบตอนนี้ด้วยนะ

 

“อย่าพูดเรื่องจูบอีกได้มั้ยคะ ฉันยังไม่อยากคิดมากจนนอนไม่หลับนะ”ฉันบ่นพึมพำก่อนเขาจะใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของฉันขึ้นมองเขา

 

"งั้นถ้าวันนี้คิดมากจนนอนไม่หลับแล้ว…”

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้ผมไปกล่อมนอนที่ห้องดีมั้ยครับ?

 

 

 

 

 

 

 

รอยยิ้มกว้างวาดขึ้นบนใบหน้าของเขาก่อนอีกฝ่ายจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

 

ด…เดี๋ยวสิ

 

หูฉันไม่ได้ฝาดไปใช่รึเปล่า?!

 

“อาจารย์ ก…แกล้งกันแรงไปแล้วนะคะ!”เนื่องจากโดนเขาจับเอาไว้เลยหันหน้าหนีไม่ได้ทำได้แค่เอามือยันแล้วเลื่อนสายตาหนีเท่านั้น

 

“ผมไม่ได้แกล้งสักหน่อย อย่าเขินแล้วทุบหน้าผมแบบนั้นสิครับ”

 

“เหอะ! ฉันจะฟ้องคุณหมอแน่ๆ อาจารย์เตรียมตัวโดนอัดได้เลยค่ะ!”ถึงจะว่าไปแบบนั้นแต่สภาพฉันที่พยายามดันตัวเขาออกไปในตอนนี้ดูไม่จืดสักเท่าไหร่เลย

 

นี่มันเป็นเส้นที่ไม่ควรล้ำนะ!

 

ถ้ารู้ว่ามาแล้วเป็นแบบนี้โทรถามซะยังจะดีซะกว่า

 

“งั้นผมจะยอมโดนโชโกะอัดก็ได้…”เขาหยุดพยายามแกะมือของฉันออกจนฉันที่กำลังทุบหน้าเขาเผลอหยุดมือตามไปด้วย

 

ห๊ะ?

 

“แต่โชโกะจะอัดผมได้ก็ต่อเมื่อมีข้อหาที่สมเหตุสมผลใช่มั้ยล่ะครับ?”รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้งจนมันทำให้ฉันเริ่มจะกลัวรอยยิ้มแบบนั้น

 

ย…แย่แล้ว

 

ที่ตั้งใจไว้ไม่ใช่แบบนี้นิ

 

 

“อาจารย์หยุดเลย…”ฉันหลับตาแน่นเมื่อมือขึ้นสองข้างถูกอีกฝ่ายจับเอาไว้แถมด้านหลังก็ถอยไปจนจะสิงกำแพงอยู่แล้ว แต่ใบหน้าของเขากลับขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรือยๆ

 

 

ตุบ…

 

“เอ่อ…ผมขอโทษที่มาขัดจังหวะนะ”เราสองคนหันไปมองยูจิทันทีที่ได้ยินเสียงของตกจนฉันรีบผลักอาจารย์ที่กำลังเผลออยู่วิ่งตามยูจิไป

 

“ยูจิ!!มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ!”

 

“ไม่ต้องห่วงหรอกฉันจะเก็บมันเป็นความลับให้เอง”แต่ต่อให้อธิบายอะไรไปเขาก็ไม่ฟังอะไรฉันเลยสักนิด

 

“อาจารย์ทำอะไรสักอย่างสิคะ!”จนต้องหันไปหาตัวต้นเหตุที่เอาแต่ยืนอมยิ้มแล้วยกนิ้วชี้ขึ้นจุปากให้ยูจิที่เลื่อนสายตาจากฉันไปมองเขา"ไม่ใช่แบบนั้นสิ! คือจริงๆแล้ว…"

 

“งั้นผมไม่กวนล่ะ ไว้ใจฉันได้เลยยูมะ”พูดกับอาจารย์เสร็จก็หันมายกนิ้วโป้งให้ฉันแล้วปิดประตูเดินออกไปไม่รอฟังคำแก้ตัวที่ฉันกำลังจะพูดจนต้องทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น

 

อ่าาา!

 

อยากจะเอาหัวโขกประตูให้ตายๆไปซะเดี๋ยวนี้

 

 

“เป็นผู้ปกครองแท้ๆทำตัวไม่เหมาะสมเลยนะคะแกล้งฉันมันสนุกนักรึไง? ยูจิเข้าใจผิดไปถึงไหนต่อถึงไหนแล้ว!”ลุกขึ้นมาได้ก็หันกลับไปโวยวายให้คนที่เอาแต่อมยิ้ม

 

นอกจากสุคุนะคนที่ไม่ควรอยู่ด้วยสองต่อสองก็อาจารย์นี่แหละ!!

 

“เอาเรื่องนั้นมาอ้างผมก็แย่สิ…อ้าวไม่ถามแล้วหรอครับ?”อีกฝ่ายร้องเรียกฉันที่โวยวายเสร็จก็หันหลังเปิดประตูเดินออกจากห้องไป

 

“สคริปที่ท่องมาถามมันเตลิดเปิดเปิงไปหมดแล้วค่ะ นี่รอบที่สองแล้วนะคะทำไมเวลาจะถามอะไรจริงจังต้องเป็นแบบนี้ตลอดเลยคราวหน้าจะต้องถามให้รู้เรื่องให้ได้เลยล่ะค่ะ!”

 

“ไม่ถามจริงๆหรอ หลังจากนี้อาจจะไม่ได้เจอผมสองสามวันนะ!”เสียงอาจารย์ดังไล่หลังมาแต่ฉันก็ทำเพียงหันกลับไปแลบลิ้นให้เท่านั้น

 

“ชิ ไปไหนก็ไปเลย”

 

มาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่เดือนเองเกือบจะเสียตัวไปกี่รอบแล้วเนี่ย?

 

“นอกจากเมงุมิแล้วผู้ชายในโรงเรียนไว้ใจใครได้มั่งเนี่ย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จะพาไปไหนหรอครับอาจารย์โกโจ?”ยูจิถามขึ้นขณะที่อาจารย์กำลังพาเราเดินเข้ามาในทางเดินที่ไม่คุ้นเคย

 

หลังจากที่ยูจิล้อฉันจะเป็นจะตายอยู่เมื่อห้านาทีที่แล้ว

 

 

“วันนี้ผมจะแนะนำคนคนนึงให้พวกเธอรู้จักน่ะ เขาจะมาดูแลพวกเธอในระหว่างที่ผมไม่อยู่นะ”

 

อีกฝ่ายว่าออกมาอย่างอารมณ์ดีก่อนจะพูดไปถึงเรื่องที่เขาจะไปทำงานที่ค้างไว้สักระยะ

 

“เป็นคนที่มีความสามารถมากๆเลยและที่สำคัญเป็นรุ่นน้องที่น่ารักของผมด้วย”ประตูไม้บานใหญ่เปิดออกปรากฏร่างของผู้ชายอายุยี้สิบปลายๆคนนึงยืนหันหลังอยู่

 

โคตรเท่…

 

 

“นั่นก็คือผู้ใช้คุณไสยที่เลิกเป็นมนุษย์เงินเดือน นานามิ เคนโตะคุง ครับ~”

 

“ช่วยหยุดเรียกแบบนั้นทีเถอะครับ”ดูจากที่มีบรรยากาศฝลดไฝลพุ่งออกมาจากตัวอาจารย์แล้วนานามิซังคงจะโดนอาจารย์ลากมาแบบไม่ค่อยจะเต็มใจเท่าไหร่นัก

 

รุ่นพี่มหาประลัยชัดๆ

 

 

“และเป็นผู้ใช้คุณไสยระดับหนึ่ง เพราะงั้นเป็นรุ่นน้องที่เชื่อถือได้มากเลยล่ะ”

 

เป็นรุ่นน้องที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเขาหลายเท่าตัวเลยแฮะ

 

“เรื่องของพวกเธอผมได้ยินมาจากเขาแล้วล่ะ แต่ก่อนอื่นทักทายกันก่อนแล้วกัน”เขาว่าตัดบทอาจารย์ก่อนจะโค้งตัวให้ฉันกับยูจิ ทำให้เราทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วโค้งให้อีกฝ่าย

 

เป็นคนที่พิธีรีตองจังน้า…

 

ทนอยู่กับอาจารย์ได้ยังไงก็ไม่รู้

 

“ว่าแต่ทำไมถึงได้ออกมาจากบริษัทล่ะครับ”ยูจิเงยหน้าขึ้นแล้วถามออกไปทำให้อีกฝ่ายหายใจเข้าลึกแล้วกอดอก

 

“ตอนทำงานบริษัทผมพบว่า การใช้แรงงานมันเฮงซวยครับ!”

 

“แบบนั้นเองหรอ?”ยูจิร้องออกมาไม่ต่างจากฉันที่เผลอร้องออกมาเช่นกัน

 

 

ที่ว่าผู้ใช้คุณไสยทุกคน…

 

เป็นพวกมีนิสัยแปลกๆนี่น่าจะจริงสินะ

 

 

“ในเมื่อมันเฮงซวยทั้งคู่ ผมก็เลยเลือกอันที่เหมาะกับผมมากกว่าครับ”หันไปบ่นกับตัวเองเสร็จนานามิซังก็หันมาหาเราแล้วพูดต่อ"บอกไว้ก่อนว่าแนวคิดของผมกับโกโจซังไม่ได้เหมือนกันหรอกนะครับ…"

 

แนวคิด?

 

เรื่องปฏิวัติเบื้องบนน่ะหรอ?

 

“ผมเชื่อถือและไว้ใจเขาก็จริงแต่…”ในจังหวะที่นานามิซังกำลังพูดสายตาของฉันก็ดันเหลือบไปเห็นอาจารย์กำลังทำหน้าตามั่นใจขั้นสุดออกมา

 

อาการมั่นหน้ากำเริบสินะ

 

“ไม่เคารพครับ!!”แต่เพราะประโยคสุดท้ายของนานามิซังทำให้อาจารย์ที่กำลังทำหน้าตามั่นใจร้องออกมาแล้วอ้าปากค้าง

 

 

พรืด…

 

“รู้สึกถูกชะตากับนานามิซังยังไงไม่รู้”ฉันหันหลังกลั้นหัวเราะกับยูจิโดยที่อาจาย์ก็ยังยืนอึ้งอ้าปากค้างอยู่แบบนั้น

 

“ถึงผมจะไม่ค่อยชอบพวกเบื้องบนนักแต่ก็ยังอยู่ข้างกฏระเบียบครับ แต่ที่ยอมมาในวันนี้ก็เพื่อพิสูจน์ความสามารถของพวกเธอด้วยตาตัวเองเท่านั้น”

 

“เรื่องนั้นพวกเราจะทำให้เห็นเองครับ! วางใจได้เลย”ยูจิว่าแล้วเอาแขนกระทุ้งเอวฉัน"ใช่มั้ยยูมะ?"

 

“อ…ห๊ะ? อะไรนะ?”ฉันที่เอาแต่หัวเราะหันมาทำหน้างงเพราะไม่ได้ฟังว่าเมื่อกี้ทังสองคุยอะไรกัน

 

“เรื่องนั้นไว้บอกกับเบื้องบนเถอะครับ เอาเป็นว่าวันนี้เธอสองคนต้องไปดูเคสพิเศษกับผมเตรียมตัวเรียบร้อยใช่มั้ยครับ?”

 

“ครับ”

 

“ก็เรียบร้อยดีค่ะ แต่ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยค่ะ แหะๆ”ฉันตอบก่อนจะหัวเราะแหะๆทำให้ยูจิหันมามองและตอบไปในทางเดียวกัน

 

“จริงด้วย มัวแต่ตื่นเต้นที่จะได้ไปข้างนอกจนลืมเรื่องข้าวเที่ยงไปเลย”

 

“นี่นาย…ลืมกระเป๋าเงินมาหรอ?”เมื่อเห็นยูจิจับๆคลำๆตามตัวฉันก็ถามขึ้นทำให้เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

“อย่าบอกนะว่าเธอก็ด้วย?”

 

“ไหนๆก็ไม่มีเงินทั้งคู่ งั้นผู้ปกครองแบบอาจารย์ก็เลี้ยงเราสิคะ”ฉันยกยิ้มหวานหันไปหาอาจารย์ทันทีที่เห็นว่าทั้งยูจิและฉันไม่มีเงินติดตัวซักเยน

 

“ไถเงินกันโจ่งแจ้งแบบนี้เลยหรอ…”

 

“เขาเป็นผู้ปกครองเรานะ คงไม่ได้เอาเรามาเลี้ยงแบบอดๆอยากๆใช่มั้ยคะ?”ถึงมันจะดูเกินไปหน่อยแต่ฉันก็พอจะรู้วิธีเอาคืนเขาขึ้นมาบ้างแล้ว

 

“กับเธออาจารย์เขาไม่ได้เป็นแค่นั้นไม่ใช่หรือยังไง? โอ๊ย!”

 

“ยูจิบอกว่าไม่ใช่ยังไงเล่า”มือขอฉันฟาดเข้าที่แขนเจ้าตัวไปทีทำให้เขาร้องแล้วเอามือลูบแขนปอยๆ

 

“เหมือนจะย้ำเรื่องผมเป็นผู้ปกครองเธอจังนะ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”คนผมขาวถอนหายใจออกมา"จะไม่อยู่ทั้งทีไม่อยากกอดผมก่อนไปหรอครับ?"

 

“เดี๋ยวก็กลับมาแล้วไม่เห็นต้องกอดเลยนิคะ เรื่องข้าวเที่ยงไว้กลับมากินที่โรงเรียนแล้วกันไปกันดีกว่า”

 

ว่าจบก็ดันหลังยูจิให้รีบเดินตามนานามิซังไปโดยไม่คิดจะหันไปสนใจอาจารย์โกโจอีก เพราะขืนอยู่นานกว่านี้ได้เถียงกันไม่จบไมาสิ้นแน่ๆ

 

“ทิ้งไว้แบบนั้นจะดีหรอ?”

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่าเขาไม่ได้สามขวบนะ ยี่สิบแปดแล้ว”ฉันรีบวิ่งตามนานามิซังไปทำให้ยูจิเองก็เร่งฝีเท้าตามมาเช่นกัน

 

และสถานที่ที่เราจะไปกันคือโรงหนังแห่งหนึ่งที่มีคดีฆาตกรรมหมู่ ซึ่งคาดว่าเป็นฝีมือของคำสาปหรือผู้ใช้คำสาป

 

แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหนก็ดูเหมือนจะเกินขอบเขตของตำรวจธรรมดาไปมากทำให้เราต้องมาจัดการเรื่องนี้แทน

 

 

“ที่นี่แหละครับ ทั้งสองคนระวังตัวด้วย”นานามิซังว่าพร้อมกับเดินนำเราเข้าไปในโรงหนัง

 

ติ้ง…

 

[ GojoSatoru_ : ผมไม่อยู่ก็ระวังตัวด้วยนะครับ… ]

 

“ยังตามมาถึงในนี้อีกนะ”ฉันเผลออมยิ้มขึ้นก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบไป

 

[ Yu'ma : ทางนั้นก็ด้วยนะคะ ]

 

 

“ถ้ามาช้ากว่านี้ผมจะออกไปตามแล้วนะครับ คราวหน้าพยายายามเกาะกลุ่มไว้ด้วยนะครับชิราซากิจัง”

 

“ขอโทษค่ะ…”เดินเข้ามาได้ก็โดนนานามิซังดุเรื่องที่เดินตามมาช้า เพราะนี่เป็นสถานที่เกิดเหตุ คนร้ายอาจจะยังไม่ไปไหนไกลหรืออาจทำให้เกิดการลักพาตัวและได้รับบาดเจ็บได้

 

นานามิซังดูเป็นผู้ใหญ่มากๆ

 

ถ้ามาเป็นผู้ปกครองฉันแทนอาจารย์ บางทีฉันอาจจะดูเป็นผู้เป็นคนกว่านี้ก็ได้

 

“ไหนๆก็มาตอนพูดเรื่องนี้พอดี เธอเห็นร่องรอยการใช้คำสาปมั้ยครับ?”นานามิซังหันมาถามฉันที่กำลังยืนคิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อยขณะที่ยูจิกำลังเพ่งมองอะไรบางอย่างบนพื้น

 

เรื่องนี้สินะที่อาจารย์ว่าจะสอนเราหลายครั้งแต่ก็ไม่ได้สอนสักที

 

“อืม…รอยเท้านี่น่ะหรอคะ?”

 

“ถูกต้องแล้วครับ เช่นเดียวกับผู้ใช้คุณไสยจะทิ้งร่องรอยเอาไว้แต่ไม่เบาบางเท่า”ฉันเหลือบสายตาไปมองศพทั้งสามที่มีรูปร่างประหลาดบิดเบี้ยวขณะที่นานามิซังกกำลังอธิบาย

 

สยองโคตร

 

“แบบนั้นเองหรอครับ”ยูจิว่าอย่างร่าเริ่งเมื่อเขาเองก็เห็นในสิ่งที่นานามิซังกำลังสอน

 

“เราจะตามไปกันครับ”

 

“โอ้ส!!”

 

“ลงแรงและสำเร็จแค่พอประมาณก็พอครับ”แต่ดูเหมือนว่าต่อให้เรากระตือรือล้นไปนานามิซังก็เป็นคนที่เถรตรงจนยูจิแทบจะล้มคว้ำลงไปกับความตั้งใจเกินร้อยที่มี

 

“รู้สึกเข้ากันไม่ค่อยได้เลยแฮะ…”แล้วหันมาบ่นกับฉันที่หัวเราะแหะๆไม่ต่างกัน

 

“นั่นสินะ”เราสองคนเดินตามร่องรอยการใช้คำสาปหรือที่เรียกว่าคราบมาเรื่อยๆจนกระทั่งมาโผล่ที่ด่านฟ้าซึ่งเป็นสนามซ้อมเบสบอล

 

โดยที่นานามิซังก็อธิบายข้อมูลเพิ่มเติมไปด้วย

 

“…เรื่องนั้นให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ”แต่อยู่ๆเขาก็หยุดพูดกระทันหันแล้วเหลือบไปเห็นคำสาปตนนึงซ่อนอยู่ข้างตัวอาคาร

 

ฟุบ…

 

“พวกเธอสองคนไปจัดการอีกตัวตรงนั้นครับ ทางนี้ผมจัดการเอง”ได้ยินแบบนั้นฉันกับยูจิก็หันไปด้านหลังทันที

 

ทำไมไม่เห็นรู้สึกว่ามันอยู่รอบๆก่อนหน้านี้เลย?

 

“ถ้ารู้สึกว่าชนะไม่ได้ให้เรียกผมนะครับ”แม้ว่ายูจิจะโวยวายเรื่องที่คิดว่าเราจัดการมันเองไม่ได้แล้ว เจ้าตัวก็ยังโวยวายเรื่องที่ไม่รู้จะต้องฟังเรื่องที่เขาพูด

 

หรือโฟกัสการต่อสู้กันแน่

 

“พ…พูดกับผมอยู่หรอ”เขาร้องออกมาขณะที่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากกับไอคำสาปหน้าตาประหลาดนี่ ก่อนจะโดนเหวี่ยงกระเด็นไปกระแทกเป้าซ้อมทด้านบน

 

“ท่านั่นพับเพียบเรียบร้องเชียวนะยูจิ”ฉันหัวเราะขณะกระโดดหลบการโจมตีแล้วเห็นเขาหล่นลงมานั่งพับเพียบด้านล่าง

 

ตุบ…

 

“เธอเองก็ด้วยไม่ใช่หรือไง?”แต่ก็เพราะเอาแต่หัวเราะเลยโดนการโจมตีครั้งที่สองซัดกลิ้งไปด้านข้างแทน

 

“พวกเธอสองคนเอาแต่เล่นกัน เห็นเป็นสนามเด็กเล่นหรือยังไงครับ”นานามิซังที่จัดการอีกตัวเสร็จไปแล้วหันมาดุเราที่เอาแต่แหย่กันเล่นไม่ดูสถานการ

 

“จะไปเดี๋ยวนี้แหละคร้าบ”ยูจิหันมาส่งสัญญาณให้ฉันมาดักด้านหลังคำสาปขณะที่เขากำลังตั้งสมาธิดึงพลังไสยเวทย์

 

ไฟวิญญาณสีครามก่อตัวขึ้นที่มือทั้งสองข้างของเขาจนรับรู้ได้ถึงคลื่นพลังที่กำลังหลอมรวม

 

กริด…

 

ปัง!!

 

ในจังหวะที่หมัดของยูจิกระแทกเข้ามาฉันก็สร้างกำแพงผลึกขึ้นล็อคตัวมันไว้กับที่

 

นับว่าเป็นคอมโบที่ค่อนข้างดูดีอยู่ไม่น้อยเลย

 

“ทั้งสองคนอย่าเพิ่งฆ่ามันนะครับ”ยูจิกับฉันหันไปหานานามิซังก่อนจะยั้งมือไว้ได้ทัน"มาดูทางนี้หน่อยครับ"

 

ห๊ะ?

 

นี่มันรูปถ่ายของคำสาป…

 

“แต่ว่าคำสาปมัน…”เหมือนยูจิจะช็อคจนนิ่งค้างเพราะสิ่งที่พวกเราเพิ่งจะจัดการไปไม่น่าใช่คำสาปอย่างที่เราคิดในตอนแรก

 

“ทั้งสองคนตั้งสติแล้วฟังที่ผมพูดให้ดีๆนะครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

“เหมือนว่าสิ่งที่เราเพิ่งจะจัดการไปจะเป็นมนุษย์ครับ”

 

____________________________

 

รูปภาพ

 

กลับมาแล้ววว ห่างหายไปนานจริงๆรอบนี้ เนื่องจากไรท์เปิดเทอมแล้วมีวิชาที่ไม่ค่อยชอบเลยจำเป็นจะต้องให้เวลากับมันค่อนข้างมากแต่ก็จะมาลงอย่างน้องอาทิตย์ละตอนเช่นเคย

 

ต้องขอโทษเรื่องนี้จริงๆนะคะ

 

แล้วก็วันนี้มีข้อมูลเพิ่มเติมของน้องยูมะมาให้ เพราะไรท์คิดว่าหลายคนคงจะสงสัยว่าทำไมน้องถึงได้พยายามผลักทุกคนแล้วรักษาระยะห่างอยู่ตลอด

 

สาเหตุเป็นเพราะไรท์อิงบุคลิคน้องมาจาก Philophobia หรือ ‘โรคกลัวความรัก’ ซึ่ง ผู้ที่ป่วยเป็นโรคนี้ จะพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับความรัก

 

อาการคือ พยายามที่จะไม่ให้ตัวเองรู้สึกว่ารักใคร หรือรู้สึกพิเศษกับใครต่อให้ในบางครั้งจะรู้สึกดีกับใครขึ้นมาบ้าง แต่สุดท้ายก็จะไม่ยอมเปิดใจและถอยห่างออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

 

หรือ มีคนพยายามแสดงออกว่าชอบอย่างชัดเจน จนทำให้มีอาการที่แสดงออกมาทางร่างกาย เช่น หัวใจเต้นเร็ว เหงื่อออก หายใจติดขัด คลื่นไส้ หรือโดนเข้าหาหนักๆ ก็อาจเป็นลมได้

 

เห็นแบบนั้นไรท์เลยเอามาปรับใช้ให้เวลาน้องเขินมากๆจะหัวใจเต้นเร็วจนเลือดกำเดาไหลค่ะ ส่วนสาเหตุที่เป็นแบบนี้จะมีการเฉลยปมในอนาคตนะคะ

 

 

ปล.รูปที่หายไปจาก CH 13 กับ CH 14 ไรท์ไปแก้ให้แล้วนะ ไม่รู้ทำไมรูปชอบหายแอบขัดใจที่ต้องเข้าไปใส่ใหม่ตลอดเลยไม่รู้จะแก้ยังไง

 

 

อะแถมท้าย


 

ในภาพอาจจะมี 2 คน, ข้อความ

 

เจอกันตอนต่อไปงับ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 260 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

673 ความคิดเห็น

  1. #625 นารีสีเหียว (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 เมษายน 2564 / 17:41
    ไรท์ตอนนี้ดูไม่ได้อ่ามันว่างเปล่าเลย🥺
    #625
    4
    • #625-2 -BW-(จากตอนที่ 24)
      7 เมษายน 2564 / 19:45
      เตงไรท์เขียนไว้หน้าแนะนำแล้ววว มันเป็นอะไรไม่รู้แต่ในแอป dek dยังอ่านได้งับ
      #625-2
    • #625-3 นารีสีเหียว(จากตอนที่ 24)
      7 เมษายน 2564 / 19:46
      ดูได้เเล้วค่ะขอบคุณค่าา
      #625-3
  2. #509 SleepyS (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 08:48
    ที่มาของการเพิ่มตารางฝึกสินะ555
    #509
    1
    • #509-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      31 มกราคม 2564 / 10:22
      จารย์คะะะะ อย่าพาลสิ5555
      #509-1
  3. #504 mild_ump (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 08:18

    สาเหตุที่เพิ่มตาราฝึกเพราะแบบนี้เอง55555 ไรท์วาดรูปสวยมากเลยนะคะ
    #504
    1
    • #504-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      31 มกราคม 2564 / 10:23
      ขอบคุณมากๆเลยค่ะ งืออ
      #504-1
  4. #497 icesupicha (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 12:54

    เขินจังงง รุ่นพี่กับโนบาระจะรู้สาเหตุที่โดนฝึกรึยังนะ

    #497
    1
    • #497-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      23 มกราคม 2564 / 13:21
      น่าจะรู้แล้วนะคะ55555
      #497-1
  5. #496 maneeratkc101 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 11:56

    กรี๊ดดดดดดด เขินมากกกกกกกปปปเเเารรเด
    #496
    1
    • #496-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      23 มกราคม 2564 / 13:21
      อร๊ากกกกก
      #496-1
  6. #484 Ally Jang (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 19:09

    รูปสวยค่ะ
    #484
    1
    • #484-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      23 มกราคม 2564 / 13:14
      ขอบคุณงับ
      #484-1
  7. #476 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 12:18
    รูปสวยมากเลยค่ะ!
    #476
    1
    • #476-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      18 มกราคม 2564 / 14:47
      ขอบคุณงับ
      #476-1
  8. #471 aliziaum (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 04:28
    คิดถึงไรท์มากค้าบบบ
    #471
    1
    • #471-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      18 มกราคม 2564 / 14:42
      คิดถึงเหมือนกันงับ
      #471-1
  9. #470 jia jia (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 00:27
    รูปสวยมากๆเลยค่ะ น่ารักมากกกกก\(//∇//)\
    #470
    1
    • #470-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      18 มกราคม 2564 / 14:41
      งุ้ย ขอบคุณมากๆเลยงับ
      #470-1
  10. #469 LadyPEACH. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 18:54
    อิหนูลูก หนูใจเต้นแรงกับทุกคนเลยค่ะตั้งแต่แม่อ่านมา 555555555
    #469
    1
    • #469-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      17 มกราคม 2564 / 19:12
      เพราะว่าหล่อเลยขอนิดนึงค่ะ55555
      #469-1
  11. #468 Palini145O (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 18:14

    เรือน้องเมกุมิมาเเรงมากค่า555 สู้ๆนะค้าไรท์หนูเข้ามาดูทุกวันเลยว่าไรท์อัพยังจะสนับสนุนกดใจให้ตลอดนะค่า

    #468
    1
    • #468-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      17 มกราคม 2564 / 18:18
      เรือแรงกว่าคู่หลักไปแล้ว5555 ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะเข้ามาดูทุกวันแบบนี้แอบรู้สึกผิดอยู่เหมือนกันนะคะเนี่ย แง
      #468-1
  12. #467 CherryL🍒 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 17:43
    5555555 ทำร้ายกันได้ลงคอนะคะะะ
    #467
    1
    • #467-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      17 มกราคม 2564 / 17:49
      ขอนิสนุง55555
      #467-1
  13. #466 ReynaReborn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 17:17
    ชอบรุ่นพี่อ่ะ555555ความ "ผมเขียนเอง“พร้อมอิโมจิ✨ 555555555 น่ารักอ่ะะะ
    #466
    1
    • #466-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      17 มกราคม 2564 / 17:32
      เห็นนิ่งๆแบบนี้ก็เกรุียนใช่เล่นนะคะ55555
      #466-1
  14. #465 Phatusanime (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 17:05
    ระเบิดลงแน่ ถ้าอาจารย์มาเห็น...
    #465
    1
    • #465-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      17 มกราคม 2564 / 17:15
      ฆาตกรรมหมู่แน่นอนค่ะ555555
      #465-1
  15. #464 minxxix (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 16:32
    รูปสุดท้ายมันอะไรกานนนนนนนน
    #464
    1
    • #464-1 -BW-(จากตอนที่ 24)
      17 มกราคม 2564 / 16:40
      ไม่รู้ไม่ชี้~~
      #464-1