ลำดับตอนที่ #11
คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #11 : knb 12 month 4 season
" จงสิโรราบซะ! เจ้าสามัญชน!! อุวะฮะฮะฮ่า!!!! "
คู่ : ฮิมุโระ ทัตสึยะ
ทำไมถึงอยากคู่กับตัวละครนี้ : เพราะเห็นคาร์แรคเตอร์ของคู่ที่ให้เป็นโอตาคุเลยสนใจค่ะ(พอดีว่าคิดเรื่องสนุกๆได้หลังจากอ่านจบน่ะ หึหึหึ~)
ชื่อตัวละคร : โอจีจิ ไทโย (Ojiichi Taiyo)
ความหมายของชื่อ : เจ้าชายลำดับที่หนึ่ง หรือ เจ้าชายแห่งแสงอาทิตย์(มั้งนะเรามั่ว)
ชื่อเล่น/ฉายา : จีจี(?) , โอจิ , (ไอ้)เจ้าชาย
อายุ : 19
วันเกิด : 1 กันยายน
ลักษณะ : ผมสีดำตัดซอยสั้นเฉียงเกือบปิดตาซ้าย นัยน์ตาสีฟ้าอความารีนใสเหมือนจะเรืองแสงได้ ผิวขาวจัด(อันเนื่องมาจากความนีท+จูนิเบี้ยว+โอตาคุ = หมกตัวอยู่แต่ในห้อง นานๆออกที) รูปร่างผอมบางพอมีกล้ามเนื้อนิดหน่อยพองาม สูงโปร่ง
จุดเด่น : รอยยิ้ม ไม่มีใครสามารถเดาได้ว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นเขากำลังคิดอะไรอยู่ เป็นรอยยิ้มลึกลับที่มีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด , ดวงตาสีสวยแปลกที่ดูราวกับจะเรืองแสงได้ดั่งเวทย์มนตร์
จุดด้อย : นางเบี้ยวเกินไปจึงถูกคนเมินบ่อยๆและบางทีอาจได้สายตาแปลกๆด้วย
ส่วนสูง : 170
น้ำหนัก : 52
นิสัย : โอตาคุจูนิเบี้ยวขั้นโคม่าชนิดกู่ไม่กลับ แอบยันเดเระนิดๆ
ชอบหมกตัวอยู่ในห้องที่คอนโดเพื่อเสพอนิเมะทั้งหลายแหล่ ยิ่งถ้ามีอนิเมะออกใหม่นางจะอยู่ในห้องนั่นทั้งวันทั้งคืน สถิติล่าสุดคืออยู่ในห้องไม่ออกมารับแสงตะวันเป็นเวลา2เดือน!!!
ค่อนข้างเป็นคนบ้าๆบอๆ โผงผางและเชื่อมั่นในตัวเอง แอบหลงตัวเองนิดๆ เจ้าเล่ห์หน่อยๆพอหอมปากหอมคอ แต่ค่อนข้างเป็นคนคิดเล็กคิดน้อย มักเก็บเรื่องต่างๆมาคิดคนเดียวจนป่วยบ่อยๆ
อันที่จริงเข้าสังคมไม่เก่งเท่าไหร่เพราะไม่ค่อยมีคนยอมรับโอตาคุแบบเขานักแม้แต่คนในครอบครัว เลยเป็นสาเหตุให้เขามาอยู่คอนโดคนเดียว
ลักษณะการพูด/นํ้าเสียง : แทนตัวเองว่า ฉัน หรือ ผม แล้วแต่โอกาส แทนคนอื่นว่า คุณ หรือ สามัญชน แล้วแต่โอกาส
พูดแบบชัดถ้อยชัดคำ โผงผาง แฝงความเกรียนและกวนส้นแบบเนียนๆ(?) บวกกับหลงตัวเองนิดๆ(??) เช่น
"เอ้า!! คารวะฉันซะสิเจ้าสามัญชนทั้งหลาย!!!" //ความจูนิเบี้ยวสิง
"อ่า วันนี้ตัวฉันก็ช่างเจิดจ้า!!" //เก๊ก+เสยผม
ประวัติ : นายน้อยผู้รํ่ารวยเงินทองและรูปร่างหน้าตา เสียอย่างเดียวคือจิตใจ
เขาเป็นนีทโอตาคุจูนิเบี้ยวขนาดหนักจนคนรอบข้างพากันเอือมและตีตัวออกห่าง แม้แต่พ่อและแม้แท้ๆยังไม่อาจรับได้ที่ลูกชายเพียงคนเดียวจะบ้าบอได้ขนาดนี้
ด้วยไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยผิดกับบุคลิกร่าเริงเข้าขั้นบ้า พวกเมดจึงนำเรื่องของเขาไปนินทากันสนุกปากว่าเขา'สติไม่สมประกอบทำให้พ่อแม่เดือดร้อนอับอาย'
เขาจึงออกจากบ้านมาอยู่ตัวคนเดียวที่คอนโดแห่งหนึ่ง แม้ว่าเขาจะบ้าบอแต่เขาก็ไม่ได้ง่อยกินถึงขนาดทำอะไรเองไม่ได้จึงอยู่คนเดียวได้อย่างสบายใจ(เขาเป็นพวกเรียนรู้ไว หัวไวและความจำดี)
ของที่ชอบ : แน่นอนว่าต้องอนิเมะสิ!!!
ของที่ไม่ชอบ : อืม ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ
ของที่กลัว : โดนคนที่'รัก'เกลียด
ของที่แพ้ : ไม่มี
งานอดิเรก : เสพอนิเมะ
เพิ่มเติม : ถ้าเมาเมื่อไหร่ สวิทยันเดเระจะONทันที นางจะกรีดยิ้มแสยะโดยมีซาวน์เอ็ฟเฟคเป็นเสียงหัวเราะสยองๆและไล่ฆ่า----อะแฮ่ม!! ไล่'จูบ'ทุกคนแบบเรียงตัว!!!!(?) และจะมีค่าเสน่ห์+10 ความหน้าหนา+10(?) ความจิต+10
ที่จริงเป็นหนุ่มหล่อที่ค่อนข้างฮอตคนนึง แต่ด้วยความโอตาคุจึงไม่มีแฟนสักที
เก่งกีฬาหลายชนิดแต่ขี้เกียจเล่น(=_=)...
======================================================
" ...อย่า มายุ่ง...กับผม "
คู่ : ทาคาโอะ คะสุนาริ
ทำไมถึงอยากคู่กับตัวละครนี้ : ชอบคาร์แรคเตอร์ของคู่ทาคาโอะค่ะ~
ชื่อตัวละคร : อาจิไซซาวะ ชิคุ (Ajisaisawa Shiku)
ความหมายของชื่อ : ดอกไม้แห่งความเย็นชา(Ajisaiหรือดอกไฮเดรนเยีย มีความหมายหนึ่งแปลว่าดอกไม้แห่งความเย็นชา) , ความตายที่ทรมาน(Shiจากคำว่าตาย Kuคือทรมาน)
ชื่อเล่น/ฉายา : ชิคุ แต่ทาคาโอะชอบเรียกอาจิจัง
อายุ : 18
วันเกิด : 30 พฤศจิกายน
ลักษณะ : ผมสีทองซีดเกือบขาวยาวประบ่า นัยน์ตาสีฟ้าใสดูหม่นๆไร้แวว ผิวซีดขาวตามสายเลือดครึ่งหนึ่งที่เป็นชาวรัสเซีย ตัวเล็กผอมบางดูขี้โรค
จุดเด่น : นัยน์ตาสีสวยที่ดูหวาดกลัวปนโศกเศร้าแปลกๆราวกับสัตว์ตัวเล็กที่น่าปกป้อง
จุดด้อย : ขี้กลัวเกินไป
ส่วนสูง : 159
น้ำหนัก : 48
นิสัย : ขี้กลัว ขี้อาย ดูเหมือนคนวิตกจริตหวาดระแวงสิ่งรอบกายตลอดเวลา ตกใจง่าย ต่อมนํ้าตาตื้น
ชอบปลีกตัวอยู่คนเดียว การอยู่ลำพังกับเหล่าสัตว์ตัวเล็กเช่นพวกนกกับกระรอกทำให้เขาผ่อนคลายและมีความสุขมากกว่า เวลานี้เป็นเวลาเดียวที่เขาสามารถยิ้มได้จากใจ
ค่อนข้างไร้เดียงสา แต่ก็ไม่ได้โง่
ลักษณะการพูด/นํ้าเสียง : แทนตัวเองว่าผม แทนคนอื่นว่าคุณ ลงท้ายว่าครับ
จะพูดเบาๆไม่เต็มเสียงนัก และชอบอ้อมแอ้มจนคนฟังรำคาญ มักพูดเป็นคำๆติดกันไม่เกิน5คำ เช่น
"หยะ อย่าทำ แบบนี้เลย...นะครับ"
"ผมไม่ ต้องการให้คุณ...มาสงสาร"
ประวัติ : เด็กหนุ่มที่ถูกลักพาตัวในตอนที่ไปเที่ยวกับครอบครัวตอนอายุ10ขวบ
เขาถูกลักพาโดยกลุ่มชายวัยรุ่นและโดนล่วงเกินเป็นเวลากว่าอาทิตย์ ทางตำรวจจึงหาตัวของเขาพบและจับกุมกลุ่มชายดังกล่าว
แต่มันสายเกินไปแล้ว สภาพจิตใจของเขายํ่าแย่ขนาดหนักและไม่ยอมเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนอีกเลยโดยเฉพาะคนที่อายุมากกว่าไม่ว่าจะกี่ปีก็ตาม
เขากลายเป็นคนเก็บตัวและขี้กลัวเรื่อยมา แต่ภายในใจก็ได้สร้างอีกบุคลิกหนึ่งขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน
ของที่ชอบ : อยู่คนเดียว , ของหวานๆ
ของที่ไม่ชอบ : ที่ที่คนพลุกพล่าน , ความกดดัน
ของที่กลัว : ผู้คนโดยเฉพาะผู้ชายที่อายุมากกว่า
ของที่แพ้ : นํ้าหอม จะจามตลอดเวลาหากได้กลิ่น
งานอดิเรก : ปลูกต้นไม้/ดอกไม้ , อ่านหนังสือคนเดียว(อยู่ในโลกส่วนตัวเขานั่นแหละ)
เพิ่มเติม : ที่จริงนางเป็นหมาป่าห่มหนังกระต่าย(?) หากฟิวขาดหรือจิตตกหรืออยู่ในสถานการณ์จวนตัวที่อันตรายต่อตัวเองหรือคนที่ตัวเองให้ความสำคัญเมื่อไหร่นางจะกลายเป็นอีกคนทันที ซึ่งจะมีความก้าวร้าว+10 หยาบคาย+10 แข็งแกร่ง+100
และที่ว่ามานี้นางไม่รู้ตัวเลยสักนิด...
หนุ่มน้อยน่ารักเป็นที่รักที่เอ็นดูของสาวๆอยู่เสมอ
เก่งพวกศิลปะทั้งการวาดภาพ งานฝีมือ หรือออกแบบเสื้อผ้า เป็นต้น
======================================================
" ...Who are you ? "
คู่ : คิเสะ เรียวตะ
ทำไมถึงอยากคู่กับตัวละครนี้ : อยากแกล้งโกลเด้นค่ะ(?)
ชื่อตัวละคร : ชิซุคานิ ยูเร (Shizukani Yuure)
ความหมายของชื่อ : วิญญาณที่เงียบสงบ
ชื่อเล่น/ฉายา : ชิซุ , ชิซึ , เรย์
อายุ : 22
วันเกิด : 6 มิถุนายน
ลักษณะ : ผมสีไวน์แดงยาวระต้นคอ นัยน์ตาสีม่วงแดงดูเอื่อยเฉื่อย ผิวซีดราวกับกระดาษ รูปร่างสูงโปร่งสมส่วน หน้าตาค่อนไปทางสวยหวานจึงถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิง คำง่ายๆที่จำกัดความคนๆนี้ได้คือ 'ซอมบี้' ดีๆนี่แหละ
จุดเด่น : ผิวซีดๆกับแววตาว่างเปล่าที่เหมือนจะซ่อนอะไรหลายๆอย่างไว้ , ไฝเสน่ห์เหนือริมฝีปากซ้าย
จุดด้อย : ซุ่มซ่ามและซื่อบื้อเกินไป(=_=?;)
ส่วนสูง : 174
น้ำหนัก : 54
นิสัย : ไม่ทราบแน่ชัด แต่หากดูจากบุคลิกจะเป็นคนเอื่อยเฉื่อย ไม่สนใครและอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง
ซื่อในหลายๆความหมายจนใครๆก็โกรธไม่ลง
ซุ่มซ่ามมาก และมักพาตัวเองไปอยู่ในอันตรายจากความซุ่มซ่ามเสมอ เช่น เดินเหม่อข้ามถนนที่ไฟเขียวกลางสี่แยก , เดินสะดุดฝุ่นตกไปในบ่อจระเข้กลางสวนสัตว์ , เดินเหม่อลงทะเลเพราะจะไปเอาลูกบอลลมที่โดนนํ้าซัดไป , เกือบเผาบ้านตัวเองเพราะจะจุดไฟตอนที่ไฟดับ และอีกมากมายที่พาตัวเองและคนรอบข้างชิบหายวายวอด(?)
ขี้เบื่อขี้รำคาญในบางครั้งทำให้หลุดคำแรงๆออกไปทำร้ายจิตใจคนอื่นโดยไม่รู้ตัวและเจ้าตัวกลับไม่สนใจคำพูดของตนนัก
ลักษณะการพูด/นํ้าเสียง : ไม่มีคำแทนตัวเองหรือแทนคนอื่นที่แน่นอนเพราะเขามักจะไม่พูดถึงตัวเองหรือคนอื่นเท่าไหร่จึงเหมือนกับว่าเขาแค่พูดลอยๆโดยไม่สนว่าใครจะฟังหรือไม่(คือไม่มีประธานหรือกรรมในประโยคพูดของเขาเลย) เสียงทุ้มเหมือนเสียงผู้หญิงมากกว่า นักประหยัดคำพูด วันๆปิดปากเงียบราวกับกลัวดอกพิ---ร่วง แต่ถ้าได้พูดทีนี่คนฟังแทบกระอัคเลือด(?) เช่น
"...ใคร?" //เอียงคอน้อยๆด้วยใบหน้าง่วงๆก่อนจะเมินคู่สนทนา
"...รำคาญ ไสหัวไป" //หน้านิ่ง
ประวัติ : ชายหนุ่มวัย20ต้นๆที่ใบหน้าโกงอายุโคตร อดีตนายแบบเด็กชื่อดังที่เป็นไอดอลของคิเสะแต่วันหนึ่งเกิดอุบัติเหตุขึ้นทำให้เขาเสียครอบครัวและความทรงจำทั้งหมดไปและออกจากวงการไป
เขากลายเป็นคนนิ่งเงียบ หน้ามึน(หน้าตาย) เฉยชา ไร้อารมณ์ ไม่มีความรู้สึก บรรยายรอบตัวเขามีแต่ความว่างเปล่า ชอบที่จะนอนด้วยเหตุอะไรไม่ทราบ รู้แค่ว่าร่างกายมันเหนื่อยล้าและต้องการหลับอยู่ตลอดเวลา
เคยพบกับคิเสะตอนอายุ13(คิเสะ10) ก่อนจะประสบอุบัติเหตุหลังจากนั้นอาทิตย์นึงทำให้เขาลืมคิเสะไป
ของที่ชอบ : นอน
ของที่ไม่ชอบ : โดนขัดการนอน
ของที่กลัว : ไม่ได้นอน
ของที่แพ้ : หมอน+เตียง = เห็นแล้วอยากฝังตัวอยู่บนเตียงยันเช้าของอีกวัน(?)
งานอดิเรก : นอน
เพิ่มเติม : ชายผู้รักการนอน.... ชายผู้โชคร้ายแต่ก็โชคดีที่สุดเช่นกัน คือเขามักจะเรียกหาความตายมาสู่ตัวและคนรอบข้างเสมอ แต่ก็รอดมาได้เสมอเช่นกัน
ที่จริงเป็นอัจฉริยะไอคิวกว่า200 แต่ดันถูกความง่วงกลบหมดเลยไม่มีโอกาสแสดงความเมพเท่าไหร่ ที่สำคัญคืนนางเรียนจบแล้วตอนอายุ17ปี
เป็นสายคอสเดรส(?) บางวันก็ชอบใส่ชุดผู้หญิงแนวโกธิค
ทาเล็บสีม่วง , แดง , ดำ แล้วแต่ว่าจะทาสีไหนแต่ส่วนใหญ่เป็นสามสีนี้
ชอบใส่รองเท้าบูทส้นสูง
พกไม้เท้าไว้เสมอ ซึ่งไม่รู้พกไว้ทำไม? ล้อเล่นน่า ไม้เท้านั่นคืออาวุธของเขาเอง มีกลไกสามารถดึงออกมาเป็นดาบได้ดวย
======================================================
เก็บเข้าคอลเล็กชัน
ความคิดเห็น