นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

fic Yaiba มุซัน&เนซึโกะ

โดย Nutties21

จอมราชาปีศาจนามมุซันที่หลงรักเด็กสาวมนุษย์แสนธรรมดาคนนึงนามว่าเนซึโกะ เขาจึงทำให้เนซึโกะเป็นปีศาจและเขาจะเอาชนะใจเนซึโกะได้หรือไม่ติดตามกันได้ในเรื่องนี้เลยนะค่ะ

ยอดวิวรวม

282

ยอดวิวเดือนนี้

48

ยอดวิวรวม


282

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 ก.พ. 64 / 18:15 น.
นิยาย fic Yaiba ثѹ&๫

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เนื้อหานี้แต่งขึ้นเองเพื่อความบันเทิงไม่มีเจตนาที่จะผิดลิขสิทธ์แต่อย่างใดนะค่ะและมีเรื่องที่อ้างอิงมาจากเนื้อหาของมังงะเล็กน้อยนะค่ะ
     สามารถมาคอมเม้นติชมได้นะค่ะ และสามารถให้กำลังใจกันได้นะค่ะ ขอบคุณทุกกำลังใจนะค่ะ
     "มาพูดคุยกันได้ทางเพจเฟสบุ๊ค:คนรักเส็ตโชมารู&ริน นะค่ะขอบคุณค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 ก.พ. 64 / 18:15


ฟิคมุซัน&เนสึโกะ

               ในยามราตรีมืดมิดมีเพียงแค่แสงสว่างจากดวงจันทร์และแสงจากเทียนไขเล่มนึงที่ถูกจุดไว้เพื่อให้ความสว่างในห้องนอนของหญิงสาวที่มีหน้าตาแสนงดงามและน่ารัก

               เนสึโกะมักจะออกมานั่งเล่นนอกกระท่อมของครอบครัวเมื่อเห็นว่างคุณแม่และน้องๆหลับกันหมดแล้ว หญิงสาวมักจะมานั่งรอคามาโดะ ทันจิโร่ที่ออกไปขายถ่านในเมือง

               “วันนี้พี่จะกลับมาไหมนะ”เนสึโกะพูดกับตัวเองพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์อยู่สักพักหนึ่งก่อนจะเข้ากระท่อมไปเพราะหิมะเริ่มจะตกรุ่นแรงแล้ว หญิงสาวเดินเข้าห้องของตนเองก่อนจะเลื่อนปิดประตูอย่างเบามือก่อนจะทิ้งตัวลงนอนฟูกของตนเอง แต่ทันใดนั้นหางตาของเธอเหลือบเห็นเงาหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆฟูกขแงเธอ หญิงสาวรู้ได้ทันทีเลยว่าเงานี้ไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน แต่มันคืออสูร

               เนสึโกะกัดริมฝีกปากแน่นจนเป็นเส้นตรง พร้อมกับครุ่งคิดอย่างหนัดหน่วง ว่าจะทำอย่างไรดีควรที่จะหาวิธีเอาตัวรอดจากอสูรอย่างไรดี

               หญิงสาวพยายามที่จะหยิบมีดสั้นเล่มเล็กใต้หมอนของตัวเอง แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะเธอจะขยับมือไปแขนแกร่งอันแข็งแรงมีพลังมหาศาลของอสูรร้ายก็ได้จับมอทั้งสองข้างของเธอกดไว้อย่างแน่น เนสึโกะพยายามดิ้นเพียงใดก็ไร้ผล

               “อย่าพยายมดิ้นรนดีกว่านะ” น้ำเสียงแสนน่าเกรงข้ามเอ่ยออกมา

               เมื่อหญิงสาวดิ้นจนหมดแรงปล้ว ดวงตาคู่สาวสีชมพูของแธอก้ได้สบเข้ากับดวงตาสีแดงสดราวกับเลือดของอสูรตนนี้ ใบหน้าทั้งสองกางกันไม่ถึงคืบก่อนที่อสูรจะพูดขี้นด้วยความพึงพอใจในตัวของเนสึโกะ

               “หญิงสาวอย่างเจ้าเห๖ใดจึงมาอยู่ในกระท่อมป่าลึกบนภูเขาเช่นนี้กันนะ” น้ำเสียงอันน่าหวาดกลัวอเยออกมาด้วยความเย็นชาพลางยิ้มอย่างพอใจในความน่ารักของเนสึโกะ

               “เจ้ามาเพื่อกินข้าใช่ไหม” เนสึโกะเอ่ยถามด้วยความกลัว

               “ใครบอกเจ้ากันว่าข้ามาเพื่อกินเจ้า...ข้ามาเพื่อพาเจ้าไปยังปราสาทไร้ขอบเขตต่างหาก....จำชื่อข้าไว้ ข้าคือ คิบุทสึจิ มุซัน” สิ้นเสียงของเขาเนสึโกะก็ตกใจอย่างสุดขีด แค่เพียงอสูรธรรมดาๆเธอยังไม่สามารถที่จะเอาชนะได้เลยแต่นี้เป็นถึงราชาอสูรอย่างมุซันเธอจะเอาชนะได้อย่างไรกัน แต่ทันใดหัวของเธอก็เริ่มคิดได้ว่าแม่และน้องๆของเธอจะได้รับอันตรายเป็นแน่

               “เจ้าต้องการอะไรกัน...หากไม่กินข้าแล้วเจ้าต้องการสิ่งใด”

               “ข้าต้องการตัวของเจ้ายังไงกันเล่าสาวน้อยของข้า”

               “หากเจ้าต้องการตัวข้ามากนักงั้นข้าจะไปกับเจ้าแต่มีข้อแม้ว่าเจ้าจะไม่ทำร้ายครอบครัวของข้า...ทำได้หรือไม่” เนสึโกะสบตากับอสูรหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป เพราะเธอขอเพียงแค่ครอบครัวเธอปลอดภัยเท่านั้น

               มุซันยิ้มออกมาก่อนจะตอบกลับไป “ข้าสัญญาว่าครอบครัวของเจ้าจะปลอดภัยหากเจ้าจะยอมไปกับข้า”

               “ได้...ข้าจะไปกับเจ้า”เนสึโกะตอบกลับพร้อมกลับปล่อยโฮ!!ออกมา

               ทันใดนั้นเนสึโกะอาศัยจังหวะที่ราชาอสูรกำลังปล่อยร่างกายของเธอเป็นอิสระหยิบมีดสั้นใต้หมอนขึ้นมาแท่งเข้าที่หน้าอกของมุซันอย่างเต็มแรงก่อนที่ถีบหน้าท้องของมุซันอย่างแรงจนเขาเสียหลักล้มกับพื้น เนสึโกะไม่รอช้ารีบวิ่งออกจากกระท่อมมุ้งหน้าเขาป่าไปอย่างสุดชีวิต

               แต่ทันใดนั้นราชาอสูรก็เข้ามาซ้อนร่างของเธอลอยขึ้นจาดพื้นไปอย่างง่ายดาย ทำให้เนสึโกะต้องกางแขนทั้งสองข้ากอดรอบคอของมุซันเอาไว้เพราะเกรงว่าจะตกลงไป

               “ปล่อยข้านะ”

               “อย่างดิ้นจะดีกว่าถ้าไม่อยากตกลงไป”เนสึโกะนิ่งตามคำสั่งเพราะเธอเป็นโรคกลัวความสูงอย่างมาก

               “ข้าเจ้ายอมเป็นของข้าดีๆล่ะก็ครอบครัวเจ้าจะปลอดภัยอย่างแน่นอน แต่หากเจ้ายังกล้าทำร้ายข้าอีกละก็ข้าจะฆ่าครอบครัวของเข้าซะ” คำขู่นั้นทำให้เนสึโกะชะงักไปทันที

ในเวลาไม่นานนักมุซันก็พาเนสึโกะมาจนถึงปราสาทหลังที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวในป่าลึกสักแห่ง หญิงสาวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันตั้งอยู่ที่ไหนกันแน่ มองไปรอบๆล้วนมีแต่ป่าหนาเต็มไปหมดทุกหนแห่ง ไม่มีหมู่บ้านหรือผู้คนแม้แต่คนเดียว เธอนาใจว่าปราสาทหลังนี้คงอยู่ห่างไกลจากบ้านของเธออย่างมาก

               เมื่อถึงหน้าปราสาทนั้นมีเสียงดีดบิวะดังขึ้นและประตูปราสาทก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้าไปในปราสาทแล้วนั้นทุกอย่างมันชั่งดูสลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต เนสึโกะรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตนเองอยู่ห้องห้องหนึ่งเสียแล้ว

               ‘เขาจะต้องกินเราเป็นอาหารสินะ ข้าคงต้องตายจริงๆสินะ’หญิงสาวหน้าตาน่ารักนั้นเริ่มีน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของเธอ แม้ว่าฌธอจะพยายามกลั้นมันเอาไว้ก็ตาม

               มุซันหลุบตามองร่างบางในอ้อมแขนซึ้งหน้านี้เขาเห็นเพียงตาน้ำที่ไหลรินออกมาจากดวงตาคู่งามทั้งสองข้าง มันทำให้มุซันใจสั่นรัวและรู้สึกเจ็บแปล๊บที่หัวใจไปชั่วขณะก่อนที่เขาจะพยายามไม่สนใจ เรื่องแบบนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อนไม่ว่าเขาจะเห็นน้ำตาของผู้หญิงคนไหนเขาเองก็ไม่สนใจและมักจะเข่นฆ่าอย่างไร้คว่มปราณีแต่ว่าจนกระทั่งวันนึงเมื่อหลายปีก่อนเขาได้พบเจอกับเด็กสาวคนนึงที่ส่งยิ้มให้เขาในตอนที่ตนเองกำลังได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับพวกเสาหลักหน่อยพิฆาตอสูรตั้งแน่นั้นเป็นต้นมาเขาได้ตามหาเด็กสาวคนนี้มาตลอดและคนคนนั้นก็คิอเนสึโกะนั้นเอง มุซันได้สํญญากัยตัวเองแล้วว่าจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เนสึโกะมาครอบครองแต่เพียงผู้เดียวไม่ว่าจะต้องหาวิธีใดก็ตาม

               ‘เนสึโกะไม่ว่าตอนนี้เจ้าจะยังเกลียดข้าอยู่ก็ตามแต่ข้าจะทำให้เจ้ารักข้าให้ได้ สักวันนึงเจ้าจะต้องรักข้า ขอเพียงเท่านี้ข้าก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว บนโลกอันมืดมนนี้ขอเพียงมีเจ้าเป็นแสงสว่างให้กับข้าก็เพียงพอ’มุซันค่อยๆปล่อยเนสึกะลงอย่างเป็นอิสระในห้องนอนของเขา

               “กลัวข้าขนาดนั้นเลยรึ?”

               “ใช่ ข้ากลัวท่าน”

               “หากท่านต้องการฆ่าข้าก็ทำเลยสิรอช้าทำไมกัน” หญิงสาวพูดเสียงสั่นเคลือ

               “พูดบ้าอะไรของเจ้ากัน...หากข้าจะฆ่าเจ้าข้าทำไปนานแล้วไม่เอาเจ้ามาถึงที่นี้หรอกนะ”มุวันมองหน้าเนสึโกะก่อนจะพูดในใจ ‘ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าคิดว่าข้าจะฆ่าเจ้าในห้องนอนเนี้ยนะ ชั่งเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนใครจริงๆเลย’

               มุซันจับเนสึโกะโยนลงไปยังฟูกของตัวเอง หญิงสาวรู้สึกจุกจากแรงกระแทกจนพูดไม่ออกเนสึโกะหันไปมองหน้าราชาอสูรอย่างเจ็บปวด

               “แล้วท่านจับข้ามาทำไมกัน...ปล่อยข้านะ”

               “ชายหญิงอยู่ในห้องนอนเดียวกันสองต่อสองเจ้าคิดว่าข้จะทำอะไรล่ะ”มุซันมองร่างกายอันน้อยนิดของเนสึโกะก่อนจะรีบกระโดดค่อมร่างบางเอาไว้แล้วกดข้อมือน้อยๆของหญิงสาวใต้ร่างอย่างแน่นเพื่อไม่ให้เธอขัดขืน

               “รู้ไหมเจ้าคือคนที่ข้าเลือกแล้ว ต่อจากนี้เจ้าจะกลายเป็นอสูรเช่นเดียวกับข้า และจะต้องอยู่ครองคู่กับข้าไปชั่วนิรันดร์” พูดจบมุซันก็ใช้เล็บกรีดข้อมือของตนเองก่อนทีเลือดของเขาจะเริ่มไหลรินออกมาจากข้อมือ

               “ดื่มเลือดของข้าซะ” เนสึโกะเห็นดังนั้นจึงรีบที่จะดิ้นรนเพื่อให้ตนเองหนีพ้นจาดเงื้อมือของราชปีศาจตนเอง

               “ไม่ข้าไม่ดื่ม...ช่วยด้วย...ช่วยด้วย!!!!!!!! ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย” เนสึโกะกระโกนสุดเสียงเพื่อขอความช่วยเหลือ เพราะเธอไม่อยากจะเป็นอสูรกินคนอย่างเด็ดขาด

               “ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หรอกนะเนสึโกะ...ดื่มซะ...”มุซันใช้มือจับคางของเนสึโกะอย่างแรง ด้วยความเจ็บปวดทำให้หญิงสาวอ้าปากร้องออกมามุซันจึงดูดเลือดของตนเองก่อนจะให้ปากประกบกับริมฝีปากบางของเนซึโกะ เพื่อให้หญิงสาวได้ดื่มเลือดของงเขาเข้าไป เธอพยายามดิ้นรนแต่ก็ไร้ประโยชน์ ในตอนนร่เนสึโกะได้กลืนเลือดของมุซันเข้าไปเสียแล้ว ราชปีศาจถอนริมฝีปากของตัวเองออกและปล่อยร่างกายของหญิงสาวให้เป็นอิสระ

               ในขณะนี้เลือดในกายของเนสึโกะกำลังแปรปรวนเพราะมีเลือดของมุซันเข้าไปผสมจนร่างกานเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง หญิงสาวนอนดิ้นทุรนทุรายราวกับว่าร่างกายกำลังจะแตกสลายไปในวินาทีนี้ ความเจ็บปวดเริ่มทวีคูณขึ้นอย่างรวดเร็ว สายตาเริ่มพร่ามัวและมองไม่เห็นสิ่งใดอีกแล้ว มุซันยืนมองกายเปลี่ยนแปลงของร่างกายเนสึโกะอย่างใจเย็น

               “กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!!!” ความเจ็บปวดนั้นทำให้เนสึโกะต้องกรี๊ดร้องออกมาอย่างน่าเวทนา และแล้วสติสัมปชัญญะของเนสึโกะก็ดับวูบลงไปทันที

               “เจ้าทรมารไม่นานหรอกนะเนสึโกะ ต่อจากนี้ไปเจ้าจะไม่มีวันแกอีกต่อไป จากนี้เจ้าจะต้องเชื่อฟังข้าแต่เพีนงผู้เดียว”มุซันค่อยๆอุ้มร่างอันไร้สติของเนสึโกะไปนอนที่ฟูกอีกครั้งและห่มผ้าให้เธออย่างเบามือก่อนที่ตนเองจะค่อยๆนอนข้างๆของหญิงสาวและสวมกอดเอาไว้ในอ้อมอกแกร่งของตนเอง

               เวลาได้ร่วงผ่านไปจนถึงราตีอีกครั้งเนสึโกะเริ่มรู้สึกตัวพบว่าตนเองอยู่ในอ้อมอกแร่งของมุซันอสูรกินคนที่เธอรังเกลียดเป็นที่สุด หญิงสาวผลัดเขาออกจนกระเน้นไป

               “โอ๊ย!!!!..เจ้าคงฟื้นตัวแล้วสินะ เจ้าคงจะหิวแล้วสิ”มุซันมองหญิงสาวที่เขาเพิ่งทำให้เธอกลายเป็นอสูรเฉกเช่นเดียวกับตนเอง ในยามนี้เนสึโกะกำลังคลั่งอย่างมาก ด้วยเพราะหญิงสาวเริ่มหิวแล้วและเมื่อได้กลิ่นของมนุษย์ร่างกายมันยิ่งทำให้เธอม่าสามารกที่จะควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป หญิงสาวมองเนื้อมนุษย์ที่อยู่ในมือของมุซันอย่างจริงจัง น้ำลายเริ่มไหลออกมาอย่างอัตโนมัติและเขี้ยวเริ่มแยกออก หญิงสาวทำท่าจะพุ่งเข้าไปเอานี้นั้นมาแต่ทว่า...

               มีภาพของทันจิโร่ผู้เป็นพี่ชายและภาพคุณแม่ของเธอผุดขึ้นมาในหัว  ‘เนสึโกะ วันนี้พี่จะไปในเมืองน้องอยากได้อะไรไหม’ ทันจิโร่ถามอย่างยิ้มแย้มออกมา

               ‘ไม่ค่ะ ขอให้ครอบครัวเรามีอาหารอร่อยๆทานก็พอแล้วล่ะค่ะ หนูไม่อยากได้อะไรค่ะ’

               ‘อย่างนั้นหรอ น้องไม่อยากได้อะไรจริงใช่ไหมเนสึโกะ งั้นพี่ไปก่อนนะ’

               ‘ค่ะพี่ โชคดีนะค่ะ’

               ภาพเหล่านั้นผุดขึ้นมา น้ำตาของเนสึโกะไหลรินออกมาพร้อมกลับพยายามหยุดรั้งร่างกายของตัวเองเอาไว้ก่อนที่เธอจะสะบัดหน้าหนีไปทางอย่างอย่างไม่สนใจ นั้นยิ่งทำให้มุซันขัดใจเล็กน้อยก่อนจะโยนเนื้อนั้นทิ้งไปและเดินเข้าหาเนสึโกะที่ยืนอยู่ตรงหน้าในยามนี้หญิงสาวไม่กลัวเขาอีกต่อไปแล้ว

               เนสึโกะหันหน้ามาสบสายตาสีแดงของมุซันอย่างไม่เกรงกลัวก่อนที่จะพุ้งเข้าใส่ราชาปีศาจอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้เล็บที่ยาวออกมาขาวนเจ้าไปยังใบหน้าอันหล่อเหล่าของมุซันสนเป็นรอยยเล็บและเลือดของเขาก็ไหลออกมาตามรอยแผลเล็กน้อยก่อนที่จะแผลที่แก้มจะค่อยๆหายไป

               “ดูท่าแล้วเจ้าคงไม่กลัวข้าแล้วสินะ น่าสนุกดีที่เจ้ากล้ามาสู้กับข้า....แต่ว่านะจะสู้กับข้ามันเร็วไปล้านปีเนสึโกะ” มุซันพูดจบก็พุ่งเข้าหาอสูรสาวดงตาสีชมพูที่เขาชอบมองมันมาตลอด มือแกร่งเข้าไปคว้าข้อมือน้อยๆของเธอก่อนจะกระตุกเพียงเล็กน้อยหยฺงสาวก็ได้ล้มลงไปนอนกับฟูกนอนของเขาเสียแล้ว มุซันไม่รอช้ารีบกระโดดขึ้นค่อมร่างบางของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

               “แค๊กกกกก!!!!!.....”เสียงเนสึโกะขู่เขาพร้อมแยกเขี้ยวใส่ “ปล่อยข้านะ...ข้าบอกให้ปล่อยยังไง”อสูรสาวดิ้นรนถึงแม้ว่าเธอจะมีร่างกายที่เปลี่ยนไปเพราะเป็นอสูรไปแล้ว แต่ว่ายังไงเสียเธอก็ยังไม่สามารถที่จะสู้กับราชาอสูรอย่างมุซันได้เลย 

               “ข้าปล่อยเจ้าก็โง่ทันทนแล้วเนสึโกะ....ถึงเวาลที่เจ้าจะต้องเป็นของข้าเสียที ข้าปล่อยเจ้ามานานแล้ว...เจ้าจะต้องเป็นผู้ที่ข้าจะให้เป็นภรรยาของข้า เพราะฉะนั้นยอมเป็นของข้าเสียดีๆเถอะ อย่าให้ข้าต้องใช้กำลังกับเจ้าเลยนะเนสึโกะ” พูดจบมุซันก็ไม่ปลอยโอกาสให้หญิงสาวโต้แย้ง เขารีบประกบริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากบางของหญิงสาวเพื่อไม่ให้เธอร้องออกมา ร่างกายของเนสึโกะพยายามดิ้นรนอย่างไม่หยุดหย่อย

               “อื้อ!!!! หะ...หาย....ใจไม่ออกมา” หญิงสาวพูดในลำคอแทบจะไม่เป็นภาษา แต่ถึงอย่างนั้นมุซันก็ไม่ยอมถอนริมฝีปากออก ลิ้นไล้ตามโพรงปากเพื่อควานหาความหวานของหญิงสาวอยู่ดูดดื่ม มือเขาค่อยๆถอดกิโมโนของหญิงสาวอย่างเบามือ เนสึโกะพยายามปัดป้องมือที่กำลังปลดกิโมโนของเธออน่างรนราน

               “อ๊า อะ...อย่านะ ปล่อยสิ” มุซันเลื่อนริมฝีปากมายังต้นคอขาวของหญิงสาวก่อนที่จะกระชากกิโมโนของเธอออกโยนทิ้งไป ในยามนี้เนสึโกะมีเพียงร่างกายอันเปลือยเปล่า มุซันมองอย่างพึงพอในก่อนจะก้มลงไปยังหน้าอกอวบอิ่มทั้งสองข้าง

               “กรี๊ดๆๆๆ อย่านะ ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยด้วย” เนสึโกะร้องลั่นด้วยความหวาดกลัวและรังเกลียดทุกสัมผัสจากมือของมุซัน แต่ไม่ว่าเธอพยายามเพียงไร้ก็ไร้ประโยชน์ เธอไม่สามารถขัดขืนเขาได้เลยกำลังของเธอเช่นกัน “ฮือ ฮือ ฮือออ!!!!” 

               “ข้าชอบน้ำตาของเจ้าเสียจริง ร้องออกมาดังๆข้าชอบเสียงของเจ้าในยามนี้” เนสึโกะรู้ตัวว่าไม่อาจที่จะปกป้องตัวเองได้อีกต่อไปแล้วหญิงสาวจะยอมปลอยให้เขาทำตามใจของตัวเอง เธอจะไม่ดิ้นรนอีกแล้ว ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่อาจจะกลับไปหาครอบครัวได้อีกต่อไปแล้วเพราะเธอเป็นอสูรหากกลับไปก็จะทำรายครอบครัวตนเองเสียเปล่า

               “ไม่ดิ้นแล้วรึ หรือว่าเจ้าหมดฤทธิ์แล้วล่ะ”

               “ปล่อยข้าเถะนะ อย่าทำอะไรข้าเลย” เนสึโกะของร้องอย่างน่าสงสารแต่ก็ดูเหมือนกับว่าจะไร้ประโยชน์

               “หากข้าปล่อยเจ้าไป เจ้าก็จะไปจากข้าซึ้งข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่เนสึโกะยอมรับโชคชะตาของเจ้าสะ”พูดจบมุซันก็ได้ถอดชุดของตนเองเหวียงไปอย่างไม่ใยดีก่อนจะจับเนสึโกะแยกขาทั้งสองข้างออกจากกันก่อนที่จะเลื่อนตัวไปยังหว่างขาของหญิงสาวและสอดแทกความเป็นชายเข้าใส่เนสึโกะอย่างรวดเร็ว

               “โอ๊ย!!!!! อะ อ๊า เจ็บ เจ็บ เจ็บ...ปล่อยนะ” เนสึโกะทุบตีเขาอย่างไม่ยั้งด้วยความเจ็บปวดที่กำลังทวีขึ้นเลื่อยๆราวกับว่าร่างกายกำลังจะฉีกขาดออกจากัน

               “ปล่อยนะ อะ..อ๊า เจ็บๆ” มุซันจับมือทั้งสองเนสึโกะยกขึ้นเหนือหัวของเธอก่อนจะเริ่มขยับเข้าออกอย่างช้าจนเร็วขึ้นเลื่อยๆ

               “ปล่อย...ข้าไม่ไหวแล้ว กรี๊ด” เนสึโกะทนความเจ็บปวดไม่ไหวก่อนจะหมดสติไปในที่สุด

               มุซันจัดการกับหญิงสาวจนสุขสมดังใจจึงถอดร่างกายตัวเองออกมาก่อนที่มองร่างหมดสติของหญิงสาวอย่างพึงพอใจและเขาก็ก้มลงเก็บชุดของตัวเองมาสวมลวกๆและวนำผ้ามาปิดกายเปลือยปล่าวของหญิงสาวและนอนเข้าอกกอดร่างบางเองไว้ “ในที่สุดวันนี้ข้าก็ได้ครอบครองเจ้าดังหวัง...เหลือก็เพียงแต่...เอาจะชนะใจของเจ้าเท่านั้น ไม่ต้องห่วงหรอกนะถึงตอนนี้เจ้าจะรังเกลียอดข้าแต่เรายังมีเวลาอีกนานที่ข้าจะทำให้เจ้าต้องยอมรับรักจากข้าและเราสองจะต้องครองคู่กันไปชั่วนิรันดร์” มุซันพูดกับร่างบางที่นอนหมดสติอยู่ก่อนจะค่อยๆก้มลงจุมพิตเบาๆที่หน้าผากของหญิงสาว.

               เวลาได้ร่วงเลยผ่านไปถึงสองปี

               ตั้งแต่คืนวันนั้นเนสึโกะไม่ยอมที่ลืมตาขึ้นมาอีกเลย มุซันพยายามหาทุกทางที่จะทำให้เนสึโกะลืมตาขึ้นมาแต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ตามหญิงสาวก็ยังคงหลับราวกับว่าเธอไม่มีชีวิตอยู่เลย

               “เนสึโกะเหตุในเจ้าจึงไม่ยอมลืมตาขึ้นมามองข้าล่ะ ทำไมกัน” มุซันเฝ้าถามประโยคเช่นนี้อยู่ทุกวันๆ

               ทางด้านทันจิโร่ก็ได้เรียนวิชาปราณวารีอย่างหนักหหน่องกับอุโรโกะดากิเพราะตั้งแต่น้องสาวของเขาหายตัวไหนเขารู้ได้ว่าเนสึโกะถูกอสูรจับตัวไปเพราะเขานั้นมีจมูกที่ดีในการดมกลิ่น

               “เนสึโกะพี่จะต้องตามหาน้องให้เจอ...พี่สัญญา”ทันจิโร่ฝึกให้ปราณวารีอย่างหนักทุกวันและยังคงมีความหวังว่าเขาจะต้องตาหาน้องสาวเจอแน่ๆ

               “ทันจิโร่”

               “ครับคุณอุโรโกะดากิ”

               “ตอนนี้ข้าว้าเจ้าพร้อมแล้วที่จะไปขัดเลือกเข้าหน่อยพิฆาตอสูร พรุ่งนี้เจ้าจงเดินทางไปขัดเลือกสะ” อุโรโกะดากิบอกกับทันจิโร่ก่อนจะมอบหน้ากากจิ้งจอกให้กับเขา

               เช้าวันต่อมาทันจิโรได้บอกลาอุโรโกะดากิก่อนที่เขาจะเดินไปไปสอบคัดเลือกรอบสุดท้าย และในที่สุดทันจิโร่ก็ได้เข้าราวมหน่อยพิฆาตอสูรและออกตามหาน้องสาวพร้อมกับปราบอสูรไปตามเมืองต่างๆมากมายจนวิชาเพ่งจิตรวมปราณของเขาเก่งขึ้นมา

 

               ทางด้านปราสาทไร้ขอบเขตนั้นยังคงเงียบเหงาเพราะในยามนี้มุซันไม่ได้ออกไปเข่นฆ่ามนุษย์เลย เขาเอาแต่เฝ้าเนสึโกะอยู่อย่างนั้น และมุซันเองก็ได้ทำลายอสูรจัทราข้างแรมจนหมดสิ้น และเขาเองก็กำลังจะทำลายอสูรต่างๆเพราะเขาไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้วในโลกใบนี้สิ่งที่อสูรอย่างเขาต้องการมีเพียงแค่เนสึโกะเท่านั้น

               “เนสึโกพลืมตาขึ้นมาเถอะ”

               “อ่ะ อืม!!!!! เกิดอะไรขึ้นกัน”เนสึโกะลืมตาขึ้นมาพร้อมกับมองไปรอบๆตัวพบใบหน้าของคนที่เธอเกลียดที่สุดอยู่ตรงหน้า ก่อนนจะรีบทำทีจะลุกจากฟูกแต่แล้วก็ถูกดึงเข้าไปสวมกอดทันที              “ว้าย!!!!!!! ปล่อยข้านะ ปล่อยสิ”เนสึโกะพยายามดิ้นออกอย่างพัลวันแต่ก็ไม่สำเร็จ

               “.............”ไม่มีเสียงใดหลุดมาจากปากของมุซันเขายังคงกอดเธอเอาไว้แบบนี้ เนสึโกะเองก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นภายในใจเช่นกันถึงจะไม่รู้เพราะสิ่งใดก็ตามแต่รู้กับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในอ้อมกอดของอสูรที่เธอเกลียดเป็นที่สุด

               “ข้าดีใจที่เจ้ายอมลืมตาขึ้นมามองข้าอีกครั้ง”น้ำเสียงอ่อนนุ่มนั้นทำให้หญิงสาวไม่ได้ต่อต้าน

               “ปล่อยข้า!!!”เนสึโกะพูดอีกครั้ง มุซันจึงจำยอมที่จะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ก่อนที่สบตาคู้น่ารักของหญิงสาว

               “เจ้านานหลับไปถึงสองปีเต็ม...ข้าคิดว่าเจ้าจะหลับไปตลอดกาลเสียแล้ว”

               “หากข้ากลับไปตลอดกาลได้คงจะดีกว่าตื่นขึ้นมาพบใบหน้าของเจ้า...ข้าเกลียดเจ้า...เกลียด!!!! ได้ยินไหม”หญิงสาวตะโกนใส่หน้าราชาอสูรอย่างไม่เกรงกลัว

               “เจ้าคงลืมแล้วสินะว่าเจ้าเป็นของข้าแล้วเนสึโกะ”มุซันไม่พูดปล่าวก้มลงจูบปากคนปากดีอย่างไม่ทันตั้งตัว

               “อุ๊บ!!!!! อื้อออออ” หญิงสาวดิ้นรนเพราะตกใจ

               “เนสึโกะข้ารักเจ้า......เจ้าได้ยินไหม”มุซันถอนริมฝีปากก่อนที่จะสารภาพออกมาอย่งชัดเจน เนสึโกะเองถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว แต่หญิงสาวยังคงทำเป็นไม่สนใจ แต่ว่าภายในใจนั้นกลับเต้นระทึกอย่างจัดเจนทั้งๆที่เราเกลียดเขาขนาดนี้แต่ทำไมกัน ทำไมในเราถึงได้หวั่นไหวกลับราชาอสูรตนนี้เสียอย่างนั้นล่ะ ทำไมกัน ทำไม

               “เนสึโกะถึงตอนนี้เจ้าจะเกลียดข้าแต่ข้าจะพยายามทำให้เจ้ารับในตัวข้าให้ได้”มุซันพูดอย่างจริงจัง สายตาเขามุ่งมันจนหญิงสาวยังสัมผัสได้

               มุซันเดินออกจากห้องไปปล่อยเนสึดฏะตามลำพังในห้องของเขา หญิงสาวมองตามแผ่นหลังเขาราชาอสูรที่กำลังเดินออกไป ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับหน้าอกซ้ายของตัวเอง

               “ข้าจะต้องหนีออกไปจากที่นี้”หญิงสาวคิดได้ดังนั้นจึงรีบชะโงกหน้าออกจากหน้าตาเมื่อเห็นว่าข้างนอกมือสนิทแล้ว เนสึโกะไม่รอช้ารีบกระโดดออกจากหน้าต่างไปทันทีเพื่อหวังจะหนีออกจากปราสาทหลังนี้แต่แล้ว พื้นดินที่เธอเห็นเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นห้องอีกที่หนึ่งทันที เนสึโกะมองไปรอบๆพบว่าเป็นห้องที่มุซันกำลังนั่งมองหน้าเธออยู่บนโชฟาสีดำขนาดใหญ่พร้อมกับยิ้มออกมาอย่างเจ้าเลห์

               “เจ้าคิดจะหนีข้าจริงๆสินะ แต่ว่านะยังไม่ข้าก็ไม่มีวันให้เจ้าไปจากข้าหรอกนะ”

               “ท่านมันเจ้าเลห์ที่สุด” เนสึโกะชี้หน้าด่าทอ

               “เลห์ของข้าอาจจะผูกใจเราทั้งสองหากันได้”

               “ไม่มีวัน”เนสึโกะหันหน้าหนีไปทางอย่าง

               “แต่ว่าข้าอ่านใจเจ้าออกว่าเจ้าเองกำลังหวั่นไหวให้กับข้ามุซันอยู่” อสูรสาวได้ยินดังนั้นถึงกลับตาโตทันที ‘นี่เขาอ่านใจข้าออกอย่างนั้นรึ’ในขณะที่เธอกำลังคิดในใจนั้นมุซันฏ้พูดขึ้นมา...

               “ใช่ ข้าอ่านใจเจ้าออก” เขามองหน้าเธอยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

               “ท่านขี้โกงนี่ที่อ่านใจของข้า นิสัยไม่ดีอสูรงี่เง่า”

               “ฮ่า ฮ่า ฮ่า....ยอมรับเสียเถอะว่าเจ้ารักข้าเข้าแล้ว”

               “ข้าเกลียดเจ้าได้ยินไหม” เนสึโกะปฏิเสธอย่างไม่สนใจก่อนจะวิ่งออกจากห้องที่เขาอยู่ไปพร้อมกลับด่าทอในใจ ‘บ้าที่สดุด มาอ่านใจคนอื่นได้ยังไง บ้า บ้า บ้า ’ ในขณะที่หญิงสาวกำลังวิ่งอยู่ภายในปราสาทไร้ขอบเขตนั้นก็ได้ยินเสียงการต่อสู้จากทางห้องของมุซันดังขึ้นมาจนปราสาทสั่นสะเทือนไปทั้งปราสาท

               “ตูมมมมมมมมมมมม!!!!!” 

               “เกิดอะไรขึ้นนะ” อสูรสาวหันไปทางห้องของมุซันก่อนที่จะรีบวิ่งกลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็ว เมื่อไปถึงเนสึโกะจึงพบกับแผ่นหลังที่แสนคุ้นเคยของใครบ้างคน และเธอนั้นจดจำได้ดีว่าคนที่สวมกิโนโมลายตรารางหมากลุสีดำเขียวนั้นคือ คามาโดะ ทันจิโร่ ผู้เป็ยพี่ชายของเธฮนั้นเอง

               “พี่ค่ะ”เนสึโกะดีใจมากที่เห็นผู้เป็นพี่ชายกำลังต่อสู้กับมุซันอย่างเอาเป็นเอาตายจนมุซันพลาดท่าล้มลงไปก้องกับพื้น

               “เนสึโกะ”ทันจิโร่หันกลับไปพร้อมเรียกชื่อน้องสาวที่แสนรักอย่างดีใจ

               เนสึโกะไม่รอช้ากระโดดเข้าไปสวมกอดทันจิโร่ด้วยความดีใจ ทั้งสองสวมกอดกันด้วยความคิดถึง “เนสึโกะ..กลิ่นของทำไมถึงด้เป็นเช่นนี้ น้องเป็นอสูรอย่างนั้นหรือ” ทันจิโร่ถามทั้งน้ำตา

               “อะ..เอ่อ คือ..ใช่ค่ะพี่ตอนนี้หนุเป็นอสูรไปแล้วค่ะ”เนสึโกะหลุบสายตาลงไม่กล้ามองหน้าทันจิโร่

               “มุซัน...แก แกทำน้องฉันเป็นอสูรแกตายยยย”ทันจิดร่โกรธจัดที่เห็นน้องสาวเป็นเช่นนี้ ทันจิโร่ที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่หมายจะตัดคอมุซันทัน แต่แล้วเนสึโกะก็รีบเอาตัวเข้าไปขวางเอาไว้ ทันจิโร่เห็นดังนั้นจึงรีบชักดาบเก็บแทบไม่ทัน

               “อย่านะค่ะพี่....”

               “เนสึโกะมาขวางพี่ทำใมกัน  หลีกทางไป”

               “ไม่ค่ะพี่...”

               “ทำไมน้องปกป้องมันกันละเนสึโกะ”ทันจิโร่ถามทั้งน้ำตา

               “คือหนู...คือหนูรักเขาค่ะพี่”มุซันยังตกใจที่หญิงสาวพูดออกมาเขาทั้งดีใจจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว

               “อะไรนะ”ทันจิโร่ได้ยินดังนั้นถึงกลับตกตะลึงที่ได้ยินดังนั้น

               “ขอโทษนะค่ะพี่ หนูไม่สามารถที่จะปฎิเสธได้เลย ถึงแม้ว่าตอนแรกหนูจะเกลียดเขาที่เขาจับหนูมา แต่ไม่รูว่ามันเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไรกัน”เนสึโกพูดทั้งน้ำตา

               “.....พี่....พี่เข้าใจแล้วเนสึโกะ”ทันจิโร่เข้าปสวมกอดน้องสาวก่อนจะส่งยิ้มให้กันเธอ “เช่นนั้นน้องจงใช้ชีวิตอยู่ที่นี้เถอะนะเนสึโกะ พี่รักน้องนะไม่ว่าน้องจะเป็นอะไรพี่ก็ไม่มีวันรังเกลยียดเธอ”

               “พี่ค่ะ ขอบคุณนะค่ะที่เจ้าใจหนู”

               “มุซัน นายจงดูแลน้องของฉันด้วยนะ ฉันขอฝากน้องสาวไว้กับนายแล้วกัน แต่มีข้อแม้ว่านายจะต้องบอกวิธีที่จะทำให้อสูรกลับกลายเป็นมนุษย์ให้กับฉัน”ทันจิโร่เดินเข้าไปหามุซันที่ค่อยลุกยืนเพราะเขาได้รับบาดเจ็บอย่างหนักจากการต่อสู้กับทันจิโร่

               “ข้า...ข้าไม่รู้วิธีการรักษาจริงหรอก เท่าที่รู้มีเพียงสิ่งเดียวนั้นคือตามหาดอกฮิกันบานะสีน้ำเงินที่สามรถรักษาคนที่กลายเป็นอสูรให้เป็นมนุษย์ได้อีกครั้ง”มุซันบอกก่อนที่จะค่อยๆเดินกลับไปหาเนสึโกะ

               “เช่นนั้นหรือ”ทันจิโร่เดินออกจากปราสาทไร้ขอบเขตไปแต่ก่อนที่เขาจะไปเขาได้หันมามองเนสึโกะเป็นครั้งสุดท้ายและส่งยิ้มให้น้องสาวก่อนจะเดินจากไป

               ตอนนี้เหลือเพียงเนสึโกะและ มุซันเท่านั้น ทั้งสองไม่กล้าที่จะสบสานตาของกันและกัน

               “เนสึโกะ ข้า ข้าขอบคุณที่เจ้ายอมที่จะอยู่กับข้านะ”

               “ฉัน...ฉันเป็นอสูรนี่นาจะให้ทำไงได้”เนสึโกะหันหน้าหนี

               “เนสึโกะ...ข้ารักเจ้า” มุซันพูดพร้อมกับจับมือเรียวสวยของหญิงสาวขึ้นมาก่อนที่จะหอมเบาๆที่มือ นั้นทำให้เนสึโกะหน้าแดงระเรือด้วยความเขิน มุซันเข้าไปสวมกอดเนสึโกะเอาไว้อย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะคลายอ้อมกอดออกและจุมพิตที่หน้าผากของเธอเบาๆ

               “เจ้ารู้ไหมว่าข้ารักเจ้าตั้งแต่แรกพบเลยนะ ตอนนี้เจ้ายังเด็กมากเลย”

               “อย่างนั้นเลยหรอ แล้วทำไมคุณถึงต้องจับฉันมาที่นี้ด้วยละ”

               “เพราะข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องไม่ยอมรับรักของข้าเป็นแน่”

               “ใช่ ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วล่ะ”เนสึโกะพูดก่อนที่หันหน้าหนีไปทางอื่น

               “แต่ตอนี้ข้ารู้แล้วว่าเจ้ารักข้า”มุซันจับไหล่เนสึโกะก่อนที่จะหันหน้าของเธอมาสบตากับเขาอีกครั้ง

               “ใช่ ข้าก็รักท่าน”อสูรสาวกระซิบข้างหูมุซันเบาๆเพราะเธอเองก็เขินไม่น้อย

               “อะไรนะข้าไม่ได้ยิน” มุซันกระซิบหูขาวของเธอ

               “ข้า รักท่านนนนนนน1!!!! พอใจหรือยัง” เนสึโกะตะโกนในหูของราชาอสูรอย่างดังด้วยความขวยเขินจนหน้าแดงไปหมดแล้วในยามนี้

               “พอใจแล้ว” มุซันกอดหญิงสาวอีกครั้งก่อนที่จะอุ้มเธอเหาะออกจากปราสาทไปด้านออกทันที ทั้งสองมายังยอดภูเขาแห่งหนึ่ง มุซันพาเธอมาชมพระจันทร์ในยามราตรีอันมืดมิดมีแต่เพียงเสงจากดวงจันทรามี่ยังคงส่องแสงในยามที่ท้องฟ้ามืด ดสงดาวระยิบระยับท่ามกลางหมู่มวลหิ่งห้อยที่บินจนเป่าในยามค่ำคืน ทั้งสองยืนชมดวงจันทร์กันพร้อมกับโอบกอดกันด้วยความรัก

               จากนี้และตลอดไปทั้งสองจะขออยู่ด้วยกันไปตลอดชั่วนิรันดร์ตราบเท่าที่ทั้งสองจะอยู่ได้ในโลกใบนี้

The end

               

ผลงานอื่นๆ ของ Nutties21

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Nekun
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:36

    °^°; ..หักมุมไปเลยแฮะ...=^=แต่ว่ามี เนื้อเรื่องสนุกมากเลยครับ....¶∆¶ผมชอบมากเลย~

    #2
    1
    • #2-1 Nutties21
      18 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:20
      ขอบคุณนะค่ะ ไรท์เป็นมือใหม่หัดแต่งภาษาอาจจะไม่สวยสักเท่าไหร่นะค่ะ
      #2-1
  2. #1 Luna_l
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:47

    รอนะคะ ชอบคู่นี้ค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 Nuttise21
      5 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:13
      เดี๋ยวมาจัดให้เลยนะค่ะ ติดตามการแจ้งเตือนและแวะมาทักทายกันได้ที่เพจเฟสบุ๊ค:คนรักเส็ตโชมารู&ริน นะค่ะ
      #1-1