นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[UL] Fic Yaoi GrunwaldxBlaise Light in my life

โดย KaMuI

ตัวละครหลักมาจากเกม Unlight เป็นเรื่องแต่งไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องของเกมแต่อย่างใด

ยอดวิวรวม

35

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


35

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ก.ย. 58 / 11:37 น.
นิยาย [UL] Fic Yaoi GrunwaldxBlaise Light in my life

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้





The Light of The End





เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ก.ย. 58 / 11:37





     ท่ามกลางบรรยากาศรื้นเริงของเหล่านักรบยามสงบศึก เสียงพูดคุย บทเพลงบรรเลง งานเลี้ยงของเหล่ากองทัพ "กรุนวัลด์" กลับแยกตัวออกมานั่งอยู่เงียบๆคนเดียวที่ด้านนอกเขตที่จัดงาน เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนเงียบๆ


     "ทำไมถึงมานั่งอยู่คนเดียวละ" ชายร่างเล็กเดินมาจากทางที่เขาเดินออกมาก่อน


     "...." กรุนวัลด์ไม่ตอบแต่รี่ตามองผ่านความมืดไปยังคนแปลกหน้าที่เข้ามาทักทายเขา


     "อ่า... ฉันรู้จักนาย เจ้าชายแห่งลอนส์บราวด์" ขาเรียวก้าวเขามาหากรุนวัลด์อย่างช้าๆ ดวงจันทร์สาดแสงกระทบร่างเล็กตรงหน้า ใบหน้าเรียวงามกรอบกับเส้นผมสีเงินยวงคลอข้างแก้ม ยามต้องแสงจันทร์ยิ่งทำให้คนตรงหน้าดูงดงามราวรูปสลักเลอค่า


     "แล้วเธอเป็นใคร" กรุนวัลด์ถามเสียงเรียบ อีกฝ่ายกลับส่งรอยยิ้มเป็นมิตรมาให้


     "ฉัน เบลซ ยินดีที่ได้รู้จัก กรุนวัลด์" ชายร่างบางที่ชื่อว่าเบลซถือวิสาสะย่อตัวลงนั่งข้างๆ กรุนวัลด์ยังคงทำหน้านิ่งไม่แสดงท่าทีอะไร


     "...." เนิ่นนานที่ความเงียบเข้าครอบงำทั้งสอง กรุนวัลด์ไม่ได้สนใจจึงไม่กล่าวอะไร ต่างกับเบลซที่อยากจะชวนคุยแต่ก็เกรงว่าอีกฝ่ายจะรำคาญ


     "เอ่อ ฉันมารบกวนนายหรือเปล่า" เบลซเป็นฝ่ายถามขึ้นขัดความเงียบ กรุนวัลด์ส่ายหัวเบาๆแทนคำตอบ พอเห็นแบบนั้นเบลซยิ่งกระอักกระอ่วน


     "อ่า... งั้นนายอยากทานอะไรไหม เดี๋ยวฉันเข้าไปเอาให้ นายไม่ค่อยชอบที่ๆคนเยอะใช้ไหม" เบลซพยายามชวนอีกฝ่ายคุย ก็จริงที่นี่ไม่ใช้เรื่องของเขา แต่เบลซมั่นใจว่าเขามักจะเห็นกรุนวัลด์แยกตัวมาอยู่คนเดียวเสมอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขาจึงเลือกที่จะเข้ามาชวนอีกฝ่ายคุยแบบนี้


     "ขอบคุณ แต่ไม่เป็นไร" กรุนวัลด์ตอบเบาๆ เขายังคงนั่งนิ่งๆ แต่เบลซกลับทำสีหน้าตกตะลึงก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ


     "หัวเหราะอะไรนะ?" กรุนวัลด์ถามพลางมองใบหน้าสวยของเบลซที่กำลังหัวเหราะคิกคัก


     "ฉันนึกว่านายจะเป็นพวกถือยศจนไม่ยอมพูดกับฉันสะอีก แต่นายกลับขอบคุณฉันเสียเฉยๆเลยนี่นา" เบลซยิ้ม


     "คนพวกนั้นมองฉันแบบนั้นงั้นสิ" กรุนวัลด์พึมพำเสียงเบา


     "ก็เพราะนายชอบแยกตัวออกมาอยู่คนเดียวนะสิ ทำไมถึงไม่ไปคุยกับทุกคนละ" เบลซถามพลางเอียงคอเล็กน้อย กรุนวัลด์เงียบอีกครั้ง


     ครั้งนี้อาจเป็นเพราะกรุนวัลด์เองก็ไม่รู้คำตอบของคำถามที่เบลซถามเขาเหมือนกัน เพราะถือยศเจ้าชายจึงไม่คบค้ากับทหารฝึกหัด เพราะไม่ชอบเรื่องยุ่งยาก เพราะไม่อยากให้ใครมายุ่ง เพราะตัวเองไม่เหมือนใคร เพราะรู้สึกแปลกแยก หรือเพราะอะไร กรุนวัลด์คิดในใจแล้วหลับตาลงช้าๆ เสียงเพลงบรรเลงจากงาน ดังคลอมาถึงด้านนอก


     "นี่ เต้นรำกันไหม" เบลซถามขึ้น เป็นอีกครั้งที่เขาทนให้ความเงียบปกคลุมการสนทนาไม่ไหว


     "ฉันยอมเต้นตำแหน่งผู้หญิงก็ได้ เอ้า!" เบลซเสนอ


     "พูดอะไรน่ะ เธอก็ผู้หญิงไม่ใช้เหรอ?" กรุนวัลด์ทำหน้าฉงน เบลซนิ่งไปสักพักก็หน้าแดงแล้วลงมือใส่อีกฝ่ายทันทีที่รู้ตัวว่าตัวเองถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กผู้หญิง 


     "อ๊ากกกกก นายนี่มันหยาบคายชะมัด ฉันเป็นผู้ชาย! เดี๋ยวสิ นี้มันกองทัพนะ มันจะไปมีผู้หญิงได้ไงเล่า" เบลซโวยวายใส่ งานเลี้ยงจัดขึ้นให้กับทหารฝึกหัด แต่กลุ่มผู้หญิงในงานที่ได้รับเชิญส่วนใหญ่ก็เป็นผู้เกี่ยวข้อง ไม่มีทางที่จะมีผู้หญิงคนไหนที่มาคนเดียวในงานนี้อยู่แล้ว และเบลซเองก็ไม่ได้ใส่ชุดที่ชวนเข้าใจผิดเลยสักนิด


     "หึหึ" พอสะกิดใจและมองกรุนวัลด์ที่ไม่หลบกำปันของเขาเลย เขาก็ได้เห็นรอยยิ้มแรกจากที่พวกเขาคุยกัน


     "นี่นาย!! กรุนวัลด์!!!!!" กว่าเบลซจะรู้ตัวว่าถูกแกล้ง กรุนวัลด์ที่ส่งยิ้มให้เขาก็ลุกหนีไป


     "นี่กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอ้เจ้าชายบ้า ไอ้เจ้าบ้ากรุนวัลด์" เบลซหน้าขึ้นสีแดงก่ำ ทั้งโกธรทั้งอาย วิ่งไล่ตีกรุนวัลด์ที่วิ่งหนีไป


     น่าแปลกหากเป็นปกติ กรุนวัลด์คงไม่สนใจว่าใครที่เข้ามาทักทายเขา ไม่สิ ปกติแล้ว คนที่เข้ามาทักเขาควรจะลุกหนีไปตั้งแต่ที่เขาไม่พูดตอบแล้ว แต่กับชายร่างเล็กคนนี้ กลับทำให้เขาคิดเรื่องที่ทำไมเขาจึงนิ่งเงียบนัก ทำให้เขาหยอกล้อ ทำให้เขายิ้มได้


     "หว๋า~!" รองเท้าหนังของเบลซขัดเข้ากับก้อนหิน ร่างบางทิ้งตัวลงเพราะเสียการทรงตัว แต่โชคดีกรุนวัลด์หันตัวกลับมาและคว้าตัวเบลซไว้ได้ทัน


     "เต้นรำกัน" กรุนวัลด์พูดขึ้นโดยมีเบลซอยู่ในอ้อมกอด


     "เอ๋?" เบลซทำหน้างงพลางมองกรุนวัลด์อย่างไม่เข้าใจ


     "เต้นรำไง เมื่อกี้นายชวนฉันเองนี่" กรุนวัลด์พูด เขาค่อยๆปล่อยเบลซที่ยืนเองได้แล้วช้าๆ


     "ถ้าไม่รังเกียจ ได้โปรดเต้นรำกับผมสักเพลงนะครับ เจ้าหญิง" กรุนวัลด์ย่อตัวลง ไคว้มือซ้ายไว้ด้านหลังและเอื้อมมือขวาไปจับมือของเบลซแล้วประทับริมฝีปากลงกับหลังมือของเบลซเบาๆหลังพูดจบ เป็นมารยาทในการขอเต้นรำขั้นพื้นฐานที่เขาเรียนรู้ ...แม้ว่าปกติจะต้องทำกับหญิงสาวก็ตาม


     "จะ จะบ้าหรือไง ฉันเป็นผู้ชายนะ" ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงเรื้อชักมือกลับอย่างรวดเร็ว "หมอนี่คงเคยอยู่แต่ในวัง" เบลซคิดปลอบตัวเองให้หัวใจกลับมาเต้นช้าลงเช่นเดิม


     "แต่เมื่อกี้นายเสนอเองนี่" กรุนวัลด์ลุกขึ้นยืนเต็มตัวแล้วจัดท่าให้อีกฝ่ายเสร็จสรรพ


     "กะ ก็นั้นฉัน...ฉัน" เบลซพยายามนึกคำตอบที่ไม่ย้อนมาลงตัวเองแต่ดูท่าจะไม่มี


     "ขอบคุณนะ" กรุนวัลด์พูดขึ้น 


     เบลซเป็นคนแรกที่เลือกจะเข้ามาคุยกับเขา เลือกที่จะพยายามทำให้เขายิ้ม ไม่ใช้แค่เดินหนีไป และก็เป็นคนแรก ที่ทำให้เขายิ้มจากใจจริงๆ เป็นรอยยิ้มที่มอบให้คนในอ้อมกอดพร้อมๆกับคำขอบคุณ


     "..." เบลซไม่ตอบอะไร มีแค่ใบหน้าหวานขึ้นสีเรื้อและปลายเท้าที่ยังก้าวตามจังหวะเพลงแม้จะปฏิเสธคำขอเต้นรำ


     หลังคืนวันงานเลี้ยง เบลซมักจะอยู่กับกรุนวัลด์เสมอๆ เขาพยายามพากรุนวัลด์ไปพบปะกับทุกๆคน แม้สุดท้ายกรุนวัลด์จะไม่ถึงกับเปิดใจให้ใครมากนัก แต่ก็นับว่าความมืดในใจของเขา ได้ถูกแสงสว่างที่ชื่อว่า "เบลซ" ลบล้างออกไป เกือบทั้งหมด


_________________________________________________________________


..........


......


...


.


"ฆ่าฉันสะสิ ...เบลซ"




ผลงานอื่นๆ ของ KaMuI

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น