[Fairy Tail ★ RE-UP!] รักของผู้เชิญเทพแห่งดวงดาว ★

ตอนที่ 24 : ★ EPISODE 22 ★ ทบทวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,995
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    15 พ.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 

E P I S O D E          22   


ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมลูซี่ถึงเป็นคนเริ่มเรื่องจูบขึ้นมาก่อน มันไม่เหมาะกับเธอเอาซะเลย

 

เสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่งที่สะท้อนเข้าหูทำให้รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาหน่อย หลังจากที่ลูซี่บอกให้จูบ ผมก็ปฏิเสธเธอไปแล้วขอมานั่งคิดอะไรอยู่ข้างนอกรีสอร์ต

 

ต่างฝ่ายต่างแยกกันอยู่สักพักน่ะดีแล้ว ให้เวลาทบทวนตัวเองหน่อย...

 

ตอนนั้นจะให้ไปจูบมันใช่เวลามั้ยล่ะ =O= เพิ่งหัวเสียกันมาหมาดๆ แล้วจะให้จูบเนี่ยนะ ผมไม่มีอารมณ์เลย ถึงตัวผมจะดูบ้าๆ บื้อๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ผมก็รู้เรื่องอะไรพวกนั้นนะ! ขึ้นชื่อว่าผู้ชายมันก็ต้องมีบ้างแหละ -3-

 

นอกรีสอร์ตไม่เงียบเหงาวังเวงเท่าไหร่ สวนสนุกยังไม่ปิดแต่คนไม่ค่อยเยอะ ผมนั่งเล่นอยู่บริเวณชายหาดกับแฮปปี้ที่ตอนนั้นรอผมอยู่หน้าห้องระหว่างที่คุยกับลูซี่

 

“นี่...นายรู้มะว่าเอลซ่าหมายความว่าไง”

 

“จะไปรู้ได้ไงกัน แค่ฟังยังไม่เข้าใจเลย -0-” แฮปปี้นอนแผ่หลาหลังจากที่ตอบผม “แต่ฉันบอกแล้วเห็นมั้ยว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรบางอย่าง! นัตสึน่ะไม่เชื่อฉันเลย”

 

“ก็ใครจะไปคิดกันเล่าว่าจะโดนไอ้ตาตกนั่นหักหลังกันแบบนั้น” ผมบ่นอุบอิบ

 

“แล้วนายจะเอายังไงกับเกรย์” แฮปปี้ถาม “งี้ก็มองหน้ากันไม่ติดเลยสิ”

 

“ไม่รู้ แต่คงต้องคุยหน่อย ฉันอยากรู้เหตุผล”

 

“แล้วลูซี่ว่าไงบ้าง”

 

“แฮปปี้” ผมเรียกชื่อแมวตัวกะปิ๋ว มันเงียบไปรอให้ผมพูดต่อ “ถ้าฉันไม่รู้สึกอะไรเลยมันจะแปลกมั้ย”

 

“หา!” มันร้องแล้วลุกขึ้นนั่ง “ไม่รู้สึกอะไรคืออะไร ก็ตอนนั้นฉันยังเห็นนายโกรธอยู่เลย =[]= แทบพังรีสอร์ตได้เลยนะนั่น”

 

“ก็ใช่น่ะสิ ถ้าฉันโกรธไอ้ชีกอนั่นมากจริงๆ ล่ะก็ป่านนี้ทุกอย่างไหม้เกรียมหมดแล้ว”

 

“นั่นสินะ...” สายตาแฮปปี้ดูครุ่นคิดอะไรอยู่ “แล้วงี้ที่นายตอบเอลซ่าไปล่ะ”

 

“ก็รู้สึกแค่นั้นจริงๆ ไอ้เรื่องสองคนนั้นฉันก็โกรธนะ...แต่ก็ไม่ได้โกรธมาก”

 

ผมนั่งนิ่ง...นั่นสิ ผมรู้สึกอะไรอยู่กันแน่ ผมแค่มั่นใจว่าผมอยากดูแลเธอ ผมเป็นห่วงเธอ ผมไม่ต้องการให้ใครมาทำร้ายเธอ แล้วก็ไม่อยากให้เธอหายไปไหน...

 

แล้วทำไมพอเกรย์จะแย่งไป...ผมถึงไม่ได้โกรธอะไรมากเท่าที่ควรจะเป็น

 

“คุณนัตสึ?”

 

เราทั้งสองได้ยินเสียงเรียกใสๆ ดังมาจากข้างหลังก็รีบหันหน้าไปดู จูเบียในชุดธรรมดาเดินมาแล้วนั่งด้วยกันบนผืนทราย

 

“เธอ...?”

 

“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าคะ” เธอเอียงคอถามอย่างสงสัย “ทำไมถึงมานั่งตรงนี้ล่ะ”

 

“ก็นิดนึง แล้วทำไมเธอไม่อยู่กับไอ้เกรย์มัน”

 

“ท่านเกรย์ดูหงุดหงิดอะไรอยู่ จูเบียก็เลยปล่อยให้ท่านเกรย์อยู่คนเดียวไปก่อนน่ะค่ะ”

 

“เหรอ แต่ฉันหายหงุดหงิดแล้ว”

 

สาวผมฟ้านิ่งไปเหมือนคิดอะไร “แสดงว่ามีเรื่องกันจริงๆ ด้วย”

 

“คงงั้นแหละ”

 

“...”

 

“อย่างเธอก็คงเดาออกสิว่าเรื่องอะไร”

 

“คุณนัตสึ...คงรู้เรื่องคุณลูซี่แล้วสินะคะ” เธอชันเข่าขึ้นมาแล้วกอดตัวเอง ผมก็เลยเล่าเรื่องทุกอย่างตั้งแต่ตอนเอลซ่ามาพูดจาไม่เข้าใจให้ผมฟัง เรื่องความรู้สึกที่ถาม เรื่องเกรย์กับลูซี่ทำอะไรกัน แล้วก็เรื่องที่คุยกับลูซี่บนห้องด้วย จูเบียรับฟังอย่างตั้งใจ เธอเองก็รู้ว่าเรื่องทุกอย่างมันไม่จริง ส่วนแฮปปี้ก็ปล่อยให้เราคุยกัน

 

“เอาตรงๆ ฉันก็ตอบไม่ได้ว่ากับลูซี่...ฉันรู้สึกยังไงกันแน่”

 

“อืม...คุณนัตสึบอกว่าเป็นห่วง ไม่อยากให้ใครมาทำร้าย อยากดูแล...แล้วก็ไม่อยากให้หายไปไหนใช่มั้ยคะ” เธอพึมพำ “ถ้างั้นลองคิดว่าเป็นคนอื่นสิคะ”

 

“หา?”

 

“จริงด้วย! แบบนี้อาจจะรู้ถึงความแตกต่างทางความรู้สึกก็ได้นะไอล์!” เจ้าแมวสีฟ้าออกความเห็น “ลองเปลี่ยนลูซี่เป็น...เอลซ่าสิ”

 

“หา!?” ผมร้องเป็นครั้งที่สอง จะให้คิดยังไงฟะ -///- คิดไม่ลง

 

“กับคุณเอลซ่า...คุณนัตสึอยากให้ใครมาทำร้ายมั้ยคะ”

 

“ก็...ไม่อ่ะ”

 

“แล้วถ้าเป็นห่วงล่ะ อยากดูแลหรือเปล่า”

 

“ก็แค่ช่วงอันตราย อย่างยัยนั่นน่ะดูแลตัวเองได้อยู่แล้วมั้ง -0-//

 

“แล้วอยากให้หายไปไหนมั้ยคะ”

 

“ใครจะไปอยากให้เพื่อนหายไปกันเล่า -0-///// โอ๊ะ!

 

เหมือนเราทั้งสามจะชะงักไปพร้อมๆ กันเมื่อผมพูดคำว่าเพื่อนออกมา ยัยสาวสายน้ำที่นั่งข้างๆ หันมามองหน้าผมช้าๆ

 

“แล้วกับจูเบียล่ะคะ?”

 

เนี่ย ชอบให้คิดอะไรแปลกๆ อยู่เรื่อย -0-/// ถ้าอย่างยัยนี่เกิดเป็นอะไรขึ้นมามันก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว ถ้าดูแลได้ก็จะดู แต่ชีวิตปกติน่ะเหรอ อืม...ถ้ามีใครมาทำร้ายผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน ถ้าเธอจะหายไป...ไม่รู้สิ มันก็คงไม่ดี เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ผมก็คงเสียใจที่ขาดเพื่อนไปคนนึง

 

เดี๋ยวนะ...สนิทงั้นเหรอ

 

ถ้าอย่างงั้นขอคิดอะไรทุเรศแป๊บนึง =,.= ตัดเรื่องที่เกรย์ทรยศผมออกไป เราสนิทกัน แต่ก็ชอบกัดกัน ถ้ามีคนทำร้ายมัน ผมก็ไม่ยอม ถึงจะสะใจนิดๆ แต่ก็จะไปเอาคืนไอ้คนนั้นให้เกรย์เป็นสิบเท่า! ส่วนเรื่องหายไปไหน...เอ่อ ก็ไม่อยากให้หายไปอยู่ดีปะวะ อยู่กันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร อืม...ส่วนเรื่องเป็นห่วงเหรอ เอิ่ม...ผมอาจจะรู้สึกแค่เฉพาะตอนที่มันต้องนอนหยอดข้าวต้มอยู่ล่ะมั้ง ถ้าให้ดูแลล่ะก็...

 

ยึ้ย  คิดแล้วสยอง!

 

“คิดนานจังคะ -0-

 

“อ่อ...ไม่มีอะไร แต่ก็พอจะเข้าใจแล้วล่ะ”

 

พอจะเข้าใจว่ากับลูซี่แล้ว...มันพิเศษกว่า ทุกอย่างเธอได้รับมากกว่าทุกคน เธอทั้งซุ่มซ่าม ไม่ระวัง เด๋อด๋า คล้อยตามใครก็ง่าย พลังเวทก็ยังอ่อนหัดนัก นี่ล่ะผมถึงเป็นห่วงมากที่สุด เอลซ่างี้ฝันไปเหอะ ใครทำอะไรยัยนี่ได้นะขอคารวะด้วยเหล้าสิบแปดจอก ส่วนจูเบียเหรอ เธอเคยทำร้ายลูซี่ได้ ถ้างั้นพลังน่าจะเหนือกว่านิดนึง ส่วนเรื่องที่เคยแพ้เกรย์นี่ก็ไม่รู้ว่าแพ้พลังหรือแพ้ใจกันแน่ ถึงขนาดเคยเป็นเอเลเมนต์โฟร์ก็ไม่น่าจะธรรมดา ความคิดประหลาดไปนิดแต่ดูท่าทางดูแลตัวเองได้มากกว่าลูซี่ สรุปคือยังไงลูซี่ก็น่าเป็นห่วงที่สุด พอน่าเป็นห่วงก็เลยอยากดูแลก็แค่นั้น

 

เรื่องโดนทำร้าย แน่นอนว่าผมก็ไม่อยากให้มันเกิดกับใครทั้งนั้น อันนี้ตอบไม่ได้ว่าใครมากกว่ากัน เรื่องหายไป...ถ้าใครสักคนต้องหายไปหรือที่เรียกง่ายๆ ว่า...ตาย ผมไม่เอาชีวิตไอ้คนทำแน่ แค่คิดก็เครื่องร้อนอยากระเบิดชายหาดแล้ว -_-;;; ไอ้พวกนี้ไม่ว่ากับใครที่เป็นเพื่อนผมผมก็รู้สึกทั้งนั้นแหละ

 

ผมอธิบายให้จูเบียฟัง ดูเหมือนยัยนี่ก็ความคิดดีเหมือนกันนะ คอยรับฟังแล้วก็ช่วยให้ผมคิดนู่นนี่นั่นได้ด้วย

 

“แล้วตอนนั้นทำไมคุณนัตสึถึงขอคบกับคุณลูซี่เหรอคะ”

 

“มะ...ไม่รู้สิ ก็ตอนนั้นนึกว่าจะรู้สึกกับลูซี่ที่สุดแล้วนี่นา จริงๆ มันผิดที่ฉันด้วยที่คิดน้อยไป” ผมกลืนน้ำลาย “ฉันอยากดูแลเธอจริงๆ จังๆ ชอบความสดใสของยัยนั่น ตอนนั้นฉันคิดอย่างนี้จริงๆ นะ”

 

“คุณนัตสึกำลังจะบอกว่า...ตอนนั้นชอบ แต่ตอนนี้ไม่แล้วงั้นเหรอคะ”

 

“ไม่รู้สิ” ผมส่ายหน้า “ตั้งแต่คบมามันก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษเท่าไหร่หรอก มีแค่ครั้งเดียวที่เคยหึงเพราะแฮปปี้กรอกหู” พอพูดอย่างนั้นแฮปปี้ก็ทำหน้าบูดใส่ “แต่สุดท้ายก็ช่างมัน แถมมีเรื่องแต่งงานจอมปลอมนั่นอีก ทุกอย่างดูกะทันหันและผิดเวลาไปหมด อีกอย่างเราอยู่ด้วยกันบ่อยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ลูซี่ก็เลยบอกให้แยกกันบ้างตอนแต่งงานจะได้ตื่นเต้น ฉันก็โอเค ได้ไปเฮฮากับคนอื่นบ้าง เธอเองก็เหมือนกัน แต่สุดท้ายความรู้สึกเราต่างถอยลงกันทั้งคู่ แถมเกรย์ก็ยังเข้ามาในช่วงนั้นอีก”

 

“...”

 

“มันเหมือนกับเอลซ่าพูดถูกเลยแฮะ ว่าฉันกับเธอไม่เหมาะกันเลย”

 

พูดจบเราก็เงียบกันหมด เสียงคลื่นดังเข้าหูเป็นระยะๆ ผมเพิ่งสังเกตว่าสวนสนุกปิดแล้ว เสียงเฮฮาของคนข้างนอกก็เบาลงทุกที ชายหาดไม่เหลือใคร มีเพียงผม แฮปปี้และจูเบียที่นั่งเคลียร์ปัญหาใจกันอยู่ตรงนี้

 

“เออ ว่าแต่เธอปลงกับหมอนั่นแล้วหรือไง” ผมนึกขึ้นได้ก็เลยถาม

 

“ค่ะ” เธอรับคำเบาๆ “ขอโทษนะคะคุณนัตสึ แต่จูเบียมีเรื่องจะสารภาพ”

 

“หือ”

 

“จูเบียเป็นคนทำร้ายคุณลูซี่ตั้งสองครั้ง และดูเหมือนว่า...ท่านเกรย์จะเป็นคนช่วยไว้ทั้งสองครั้ง...”

 

ผมหูผึ่ง คนข้างๆ เล่าว่ารอบแรกเธอไปตบลูซี่ถึงที่บ้าน ตอนนั้นมีเอลซ่าอยู่แต่ก็ไม่ได้ทะเลาะเบาะแว้งอะไรมาก กลางดึกคืนนั้นเธอบุกบ้านลูซี่อีกและทำร้ายเธอทางอ้อมโดยใช้พลังเวท แต่สุดท้ายก็รู้สึกผิดที่ทำร้ายพวกพ้อง จึงให้เกรย์มาช่วย

 

เรื่องทั้งหมดเป็นแบบนี้นี่เอง ลูซี่โกหก...ไอ้ฉกกระเป๋านั่นคงสมมติขึ้นมา กลัวผมโกรธจูเบียมั้ง อืม...คงจะเป็นช่วงนั้นแหละที่เกรย์พูดจาแบบนั้นใส่ แล้วเธอก็หวั่นไหว ตอนนี้ยัยสาวผมฟ้ามัวแต่พูดขอโทษ แต่เอาเถอะ ผมไม่ค่อยโกรธนักหรอก เพราะว่าตอนนี้ทุกอย่างจบไปหมดแล้ว โกรธไป...ก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี

 

“แล้วคุณนัตสึโกรธท่านเกรย์มั้ยคะ”

 

 

ถ้ามีใครกำลังจะแย่งผู้หญิงคนนั้นไปจากนาย...นายจะรู้สึกยังไง

 

 

จริงสิ ตอนนั้นผมคิดไม่ค่อยตรงกับคำถามของเอลซ่าเท่าไหร่นี่นะ ผมคิดแค่ว่า ถ้าวันนึงเธอต้องหายไป หรือมีคนลักพาตัวเธอไป ผมไม่มีวันยอม จะไม่ปล่อยให้เธอหายไปไหนเด็ดขาด แล้วลักพาตัวของผมก็คือลักพาตัว ไม่ใช่ลักพาใจอะไรแบบนั้นหรอก

 

ตอนนั้นผมโกรธ ใช่ แต่ไม่ได้โกรธมาก ผมโกรธก็เพราะว่าสองคนนั้นที่ผมทั้งสนิทแล้วก็เชื่อใจกลับทำร้ายผม ไม่คิดถึงความรู้สึกของผม ผมจะไม่ว่าอะไรเลยถ้าเราเลิกกันก่อน เพราะยังไงตอนนี้สองคนนั้นก็ชอบกันนี่ คนหูหนวกยังรู้เลย จะมีก็แต่คนตาบอดเท่านั้นแหละที่ไม่เห็นสายตาของทั้งคู่น่ะ

 

ลูซี่ยังอยู่ในสถานะคนของผม เธอไม่ควรจะไปทำบ้าทำบออะไรกับใครด้วยซ้ำ ชวนเจ็บอีกอย่างคืออีกฝ่ายเป็นไอ้เกรย์มันนั่นแหละ เกรย์มันก็ควรจะรู้สึกผิดซะบ้าง ควรจะจำไว้ว่าทำแบบนี้กับคนที่มีแฟนแล้วไม่ได้ ยังไงเรื่องนี้คนผิดเต็มประตูก็คือไอ้ตาตกนั่น

 

ผมไม่ตอบจูเบีย เธอคงอยากจะช่วยเคลียร์ปัญหาระหว่างผมกับมัน แต่ไม่เป็นไรหรอก ผมจัดการเองได้

 

“เธอพอจะรู้มั้ยว่าทำไมลุงถึงทำแบบนั้น”

 

“อันนี้ก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” เธอส่ายหน้า “ไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมถึงบอกคุณลูซี่ไม่ได้”

 

พวกเรานั่งเงียบและเริ่มใช้ความคิด ทุกอย่างที่เอลซ่าไปรู้มาก็ดูเหมือนยังไม่สุดทางอยู่ดี การแต่งงานยังคงมีต่อไป แต่มันก็แค่ของปลอม ทุกอย่างจัดฉาก ทุกคนเล่นละคร ยกเว้นลูซี่ ทำไมไม่มีใครคิดบ้างว่าเธอจะรู้สึกยังไงว่าโดนหลอกมาโดยตลอด แค่นี้เธอก็จะบ้าตายกับความรู้สึกพวกนั้นอยู่แล้ว ถ้ารู้ความจริงตอนวันงานขึ้นมา...

 

อย่างน้อยเธอก็ต้องงอนพวกผมแน่

 

“เธอนี่ก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ มานั่งฟังฉันบ่นเนี่ย”

 

“ก็เป็นคนดีมานานแล้วค่า T_T จะว่าไปก็ไม่เคยเห็นมุมนี้ของคุณนัตสึเลย แอบคิดมากเหมือนกันนะคะ”

 

“ทุกคนก็ต้องคิดทั้งนั้นแหละน่า” ผมว่าพลางเหลือบไปมองแฮปปี้ซึ่งนอนหลับครอกฟี้ไปแล้ว -0-;; “เธอเป็นคนดีขนาดนี้ ไอ้เกรย์มันก็ตาบอดเนอะ ไม่รับรักเธอได้ไงก็ไม่รู้”

 

จูเบียยิ้มบางๆ

 

“จูเบียก็ไม่เหมาะกับท่านเกรย์ เหมือนกับที่คุณนัตสึไม่เหมาะกับคุณลูซี่นั่นแหละค่ะ”

 

“งั้นเหรอ” ผมเกาคาง “งั้นก็ขอให้เจอคนที่เหมาะสมไวๆ นะ!” ผมอวยพรเธออย่างเริงร่า เธอยิ้มอีกครั้งก่อนจะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่คืนนี้เต็มไปด้วยดวงดาว

 

“คุณนัตสึก็เช่นกันนะคะ”

 

ผมสะอึก เหมือนคนข้างๆ จะสื่ออะไรบางอย่างกับผม ผมหันไปมองบนท้องฟ้า จูเบียอาจจะรู้...เธอเองก็เข้ามาอยู่ในกิลด์แฟรี่เทลแล้วนี่นะ ถึงจะไม่นาน แต่ก็คงรู้ความสัมพันธ์ของคนในกิลด์บ้างแล้ว

 

“ดึกแล้ว ท่านเกรย์น่าจะดีขึ้นแล้วล่ะค่ะ” เธอพูดพลางลุกขึ้นยืนและบิดขี้เกียจ “จูเบียขอตัวก่อนนะคะ”

 

ผมพยักหน้าให้และมองตามไปจนกว่าเธอจะเดินเข้าไปในรีสอร์ต หลังจากนั้นผมก็เอนกายลงนอนบนผืนทรายนุ่มเย็น แฮปปี้ยังคงหลับไม่รู้เรื่อง

 

คืนนี้ฟ้าใสมาก แต่ก็ไม่ใสพอที่จะเห็นร่างของใครบางคน ผมถอนหายใจ

 

ถ้าป่านนี้เธออยู่...เธอก็คงอยู่ข้างๆ ฉันใช่มั้ย ลิซานน่า...

 

รักแรกของผม คนที่ทำหัวใจสั่นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกที...เธอก็หายไปแล้ว

 

หายไปโดยไม่มีวันกลับมาอีก

 

คนบนโลกนี้เป็นอะไรกัน ไม่สิ ต้องบอกว่านี่มันโลกบ้าอะไรกันแน่ ทำไมคนที่ผมรักถึงต้องหายไป ทำไมถึงอยู่กับผมไม่ได้ ตอบผมสิ อิกนีล...ลิซานน่า...

 

ตอนนี้ที่เหลืออยู่ก็คงเป็นแฮปปี้และพวกพ้องแฟรี่เทลสินะ...

 

ผมยื่นมือไป หวังจะแตะฟากฟ้า แต่ทำยังไงก็ไม่ถึง

 

...และคงไม่มีวันถึง ต่อให้ใช้ไฟพุ่งไปเท่าไหร่ ก็ไม่มีวันถึง

 

ไม่รู้ว่าบนฟ้ามีเรื่องน่ากังวลใจบ้างมั้ย เธอจะร้องไห้อยู่หรือเปล่า คิดถึงมิร่ากับเอล์ฟแมนบ้างมั้ย แล้วผมกับแฮปปี้ล่ะ...เธอยังจำคำว่าพ่อแม่ลูกของเราได้มั้ยนะ

 

แต่บนสวรรค์น่าไว้วางใจ คงไม่มีใครทำร้ายอะไรเธอ อาจจะมีแต่คนที่ทำให้เธอมีความสุข เธออาจลืมผมไปแล้ว

 

“...นัตสึ คิดอะไรอยู่เหรอ” เสียงแฮปปี้ดังขึ้นข้างๆ มันลุกขึ้นมาปีนป่ายตัวผมแล้วก็ขยี้ตาไปด้วย

 

“ก็...ตอนเด็กมั้ง”

 

แฮปปี้มองไปยังท้องฟ้าอย่างรู้ทัน ก็แหงล่ะ เวลาผมนอนมองท้องฟ้าทีไร ก็มีแต่เรื่องนี้เท่านั้น “อือ...คิดถึงลิซานน่าเนอะ คิดถึงตอนที่เราอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันพ่อแม่ลูก”

 

ถึงเราสองคนจะไม่ยอมรับหน่อยๆ เรื่องที่ลิซานน่าพูดอะไรแบบนั้น แต่เพราะมันคือหนึ่งในไม่กี่สิ่งที่เธอเคยให้ไว้ เป็นสิ่งที่บอกความสัมพันธ์ของเราในตอนเด็กๆ พอเธอไม่อยู่แล้ว...มันจึงมีค่ามากที่สุด เป็นหลักฐานว่าพวกเราเคยอยู่ด้วยกัน

 

 

ลิซานน่า เธอรีบหนีไป! ถ้าฉันเป็นพ่อ ก็ต้องปกป้องพวกเธอไม่ใช่เหรอ!’

 

ถ้าหากฉันโตแล้ว ฉันจะ...เป็นเจ้าสาวของนัตสึดีม้า...

 

คำพูดในวัยเด็กของผมกับเธอดังขึ้นในหัวของผม คำพูดตอนไร้เดียงสา คำพูดตอนที่อายุเพิ่งขึ้นหลักสิบ คำพูดตอนอายุเท่านั้นทำให้หัวใจผมตอนอายุเท่านี้เต้นโครมคราม

 

เขาว่ากันว่าเด็กๆ มักจะพูดความจริงเสมอ...


=======================================

เป็นยังไงกันบ้าง พอจะเข้าใจกันมั้ยคะ T__T; ความในใจนัตสึทั้งตอนเลยตอนนี้ 55555

ถ้าบรรยายตรงไหนอะไรยังไงไม่ดี ไม่ค่อยเกท บอกได้เสมอนะคะ

รู้สึกตอนนี้แอบหน่วงๆ ยังไงไม่รู้

สำหรับฟิคเรื่องนี้จะเหลืออีก 5 ตอน และตอนพิเศษอีก 2 ตอนนะคะ

คิดว่าน่าจะกินเวลาไปถึงเดือนหน้าเลย U_U เพราะพรุ่งนี้ไรท์เปิดเทอม

ช่วงเปิดเทอมถ้าเมนต์ขึ้นไวก็อัพไว เมนต์ช้าก็อืดหน่อยเนอะ 5555555

ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยเนอะ ใกล้จะบทสรุปแล้ว ><

รักทุกคน ชู้บบบบบ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

554 ความคิดเห็น

  1. #509 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 14:59
    ปมสุดท้ายคือจะบอกกับลูซี่ยังไงเนี่ยยยย ถ้าลูซี่รู้ว่าทั้งหมดเป็นเรื่องหลอก ไม่งอนไปสิบชาติเลยเหรอออ
    #509
    1
    • #509-1 ★Ayάmi(จากตอนที่ 24)
      20 พฤษภาคม 2560 / 20:38
      อันนี้ก็ต้องติดตามกันนะ 5555555
      #509-1
  2. #508 mMRC (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 07:28
    นัตสึนี่.... ฉลาดกว่าที่คิดนะ/โดนพ่นไฟใส่
    จูเบียช่างเป็นคนดีจริงๆ.. T-T
    #508
    1
    • #508-1 ★Ayάmi(จากตอนที่ 24)
      20 พฤษภาคม 2560 / 20:38
      จูเบียเป็นคนดีๆๆๆ 555555555
      #508-1
  3. #507 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 21:03
    ถ้าลูซี่รู้เรื่องเข้าจะเป็นยังไงนะ ???
    #507
    1
    • #507-1 ★Ayάmi(จากตอนที่ 24)
      20 พฤษภาคม 2560 / 20:38
      นั่นสินะ ._________.
      #507-1
  4. #391 Welkin Evil'Lover (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 22:15
    แต่ละคนเขียนโน็ตไว้น่ารักจิงๆ เกรย์แต่งกลอนอาไยเนี้ย -0-
    #391
    0
  5. #251 violet_princess~ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มีนาคม 2556 / 17:01
    ตอนนี้ที่รอคอยคร่า >///<
    #251
    0
  6. #224 riren (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 11:23
    เกรย์อ่ะเกรย์!!!
    ทำอย่างงี้กับนัตสึได้ไง T^T
    #224
    0
  7. #205 ริน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 09:15
    สนุกค่า
    #205
    0
  8. #204 ริน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 09:15
    สนุกค่า
    #204
    0
  9. #203 ริน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 09:14
    สนุกค่า
    #203
    0
  10. #165 + De la felicided Soul + (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 17:21
    เกรย์ลูบันซาย!!!!!>< เกรย์หวานเว่อร์เลยอ่ะ>///<(อ่านเเล้วเขินเลย=///=)
    #165
    0
  11. #88 MomoKumA (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2555 / 20:35
    เกร์ยลูก็โอค่ะ แต่สงสารนัตสึY_Y""(เชียร์หมอนี่จนหมดแรง555)
    #88
    0
  12. #87 teresa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2555 / 18:14
    ในที่สุด เฟียก็หาฟิค เกรย์ลู ที่จะจบแล้วเจอจนไดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด้ รอเปงปีแว้วววววว อยากยิ้มม่หุบเลย ดีใจมากเยยยยยยย
    #87
    0
  13. #86 Little (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 18:31
    บันซายยยยยย~~~~~~ \>\\\\\\
    #86
    0
  14. #85 Daywalker (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 17:43
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด~!!ลุ้นมาตั้งนานสุดท้ายเป็นเกรย์ลูซี่~!!ชอบคู่นี้มากๆๆขอบคุณไรเตอร์มากค่ะ~!!!TTATT
    #85
    0