คัดลอกลิงก์เเล้ว

(EXO) The boy next door.. เนื้อคู่ ประตู(รั้ว)ถัดไป (HunHan)

โดย ppipin

หากคุณข้ามน้ำข้ามทะเลไปทั่วทุกหนทุกแห่งเพื่อตามหาความรัก..แต่กลับพบว่ามันอยู่ใกล้แค่เอื้อม..เพียงเดินไปไม่กี่ก้าว..คุณจะรู้สึกยังไง ? 'ดีใจ' หรือ 'เสียใจ' .. 'โชคดี' หรือ 'โชคร้าย' ..กันแน่ ?

ยอดวิวรวม

2,454

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


2,454

ความคิดเห็น


32

คนติดตาม


29
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 มิ.ย. 57 / 17:22 น.
นิยาย (EXO) The boy next door.. ͤ е()Ѵ (HunHan)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้







แวะมาเปิดอีกเรื่อง เพื่อสนองนี้ดตัวเอง -..-
ตอนนี้ฟินอย่างแรงเลยสำหรับฮุนฮาน!!! >_<
คู่นี้คือคู่ที่เรียลที่สุดในโลก!!!!
ไม่พล่ามมากละ ขอไปปั่นก่อนนะ 55
ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะจ้ะ :)

ขอบคุณทุกคนที่อ่านแล้วมีน้ำใจเม้นท์จ้า~ >_<

ปล.อ่านแล้วงงอย่าว่ากันน้า ฟิคสั้นเรื่องแรก =_=^























ไม่เม้นท์ไม่รักฮ้ะ :P








© Tenpoints !

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 มิ.ย. 57 / 17:22



 
 

 

 

 

            “ป๊าฮะ ม๊าฮะ..ลู่จะไปเกาหลีนะฮะ” ป๊ากับม๊าที่กำลังนั่งจิบกาแฟ ดูโทรทัศน์อย่างอารมณ์ดีในตอนแรกถึงกลับสะดุ้งเพราะความตกใจ จนอาป๊าถึงกับพรวดน้ำกาแฟออกจากปาก -*-

จะว่าผมบ้าก็ได้นะ..ที่ทำอะไรบ้าๆ บอๆ แบบนี้..แต่จะทำยังไงได้..

 

            ก็ผมมันเป็นคนประเภทนี้นี่นา..

 

            “จะบ้าหรือยังไงเสี่ยวลู่! นี่ลูกจะไปคนเดียวงั้นเหรอ! แน่ใจแล้วหรือไง!” ม๊าของผมลุกขึ้นมาจับมือแน่น ส่วนป๊าก็กำลังเช็ดคาบกาแฟที่หกเต็มโซฟา

            “ฮะ ผมจะไปคนเดียว” ผมพูดพลางกระชับมือม๊าแน่น ราวกับว่าผมตัดสินใจดีแล้วที่จะไปในที่ต่างถิ่นเพียงลำพัง..

            “เฮ้อ..ดื้อจริงๆ นะ” ม๊าว่าเสียงเหนื่อยหน่าย พลางเดินไปนั่งที่โซฟา ป๊าหยุดเช็ดคาบกาแฟก่อนจะหันมาพูดเสียงเข้มกับผม

            “ถ้าจะไปก็พาอี้ซิงไปด้วย ป๊าไม่ยอมให้ไปคนเดียวหรอกนะ” ผมพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะลอบถอนหายใจเบาๆ ว่าจะไปคนเดียวแล้วแท้ๆ

 

            ..แต่ยังดีที่ได้ไปล่ะนะ..

 

            “แล้วนี่ลูกจะไปวันไหน? จองตั๋วหรือยัง?” ม๊าหันมาถาม ผมพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะตอบไป

            “จองแล้วฮะ เดินทางวันนี้ตอนสองทุ่ม” ป๊าผงะก่อนจะเงยหน้ามามองผม นัยน์ตาสีเข้มทำเอาผมสะดุ้ง

            “แกจะรีบไปไหนน่ะ หา!” ม๊ารีบเข้ามากันผมออกจากป๊าที่เริ่มโมโหเดินมาทางผมอย่างสั่นๆ ผมหน้าซีดทันทีเมื่อเห็นป๊าเตรียมจะเชือดผมให้ตายอยู่รอมร่อ

            “รีบไปเก็บเสื้อผ้า แล้วก็ไปบอกอี้ซิงที่บ้านด้วย” ม๊าบอกทั้งๆ ที่ยังกันป๊าออกจากผมอยู่

            “ฮะ แล้วม๊า..” ม๊าส่งยิ้มให้น้อยๆ ก่อนจะพยักเพยิดให้ออกไป ผมยิ้มก่อนจะโค้งให้ป๊ากับม๊าก่อนเดินขึ้นห้องไปเก็บกระเป๋า และมุ่งหน้าไปยังบ้านของ จาง อี้ซิง เพื่อนสนิทของผม..

 

 

 

 

 

 

 

 

บ้านตระกูลจาง

           

            “อะไรนะ! แกจะไปเกาหลี!!” เสียงของอี้ซิงโวยวายทันที ที่ผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง

            “ปิ๊งป่อง! ถูกต้องนะค้าบบบ~” ผมยกนิ้วโป้งให้อี้ซิงที่กำลังขมวดคิ้วแน่น

            “แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ลู่หาน -*-” อี้ซิงบ่นก่อนจะกอดอกนั่งลงบนเตียงของตัวเอง ผมได้แต่มองท่าทางนั้นขำๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้อี้ซิงโกรธเคืองอะไร

            “แล้วแกจะให้ฉันไปเป็นเพื่อนเหรอ? ถึงได้มา?” ผมพยักหน้า ก่อนที่อี้ซิงจะคอตก แล้วเดินออกไป

            “แกจะไปไหนน่ะ?” ผมถามอย่างตกใจ เมื่อเห็นอี้ซิงลุกขึ้นออกจากห้องไป แต่คำตอบที่ได้กลับทำเอาผมยิ้มแก้มแทบฉีก..

 

            “จะเก็บเสื้อผ้า ไปเที่ยวเกาหลีสักหน่อย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กรุงโซล 23:00 PM.

 

            “อากาศที่นี่หนาวดีจริงๆ” เสียงบ่นของอี้ซิงดังขึ้นทันทีที่เท้าแตะแผ่นดินประเทศเกาหลีใต้ ลูฮานหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโอบหลังเพื่อนสนิทแน่นๆ

            “ก็นี่มันอยู่ในช่วงหน้าหนาวนี่นา” อี้ซิงเบะปากน้อยๆ ก่อนจะโอบหลังลูฮานบ้าง ทั้งสองมองหน้ากันสักพักก่อนจะหัวเราะออกมา

 

            ถึงจะหนาวมาก แต่ก็อบอุ่นมากเช่นกัน..

 

            “แล้วนี่จองโรงแรมไว้หรือยัง?” อี้ซิงหยุดหัวเราะแล้วหันหน้าไปถามลูฮาน ลูฮานยิ้มก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาอี้ซิงแทบหงายเงิบ

 

            “ฉันซื้อบ้านไว้แล้วน่ะ J

 

            “แกจะโอเวอร์ไปมั้ยเนี่ย! กะอีแค่มาเที่ยวเฉยๆ ถึงขนาดซื้อบ้านเลยเหรอวะ?” ลูฮานแทบจะตบหัวตัวเองทันทีที่ได้ยินอี้ซิงว่าอย่างนั้น

 

            ดันลืมบอกจุดประสงค์ที่แท้จริงจนได้สิน่า..

 

            “ที่จริงฉันมาที่นี่เพราะ..” ลูฮานลังเลที่จะบอก ก่อนอี้ซิงจะตบบ่าเพื่อเร่งคำตอบ ทำเอาลูฮานถึงลับถอนหายใจก่อนจะตอบออกมา

 

            “ฉันมาที่นี่เพื่อตามหารักแท้น่ะ..”

 

            “ได้จองตั๋วกลับไว้มั้ย?” ลูฮานถึงกลับขมวดคิ้ว เมื่อได้ยินอี้ซิงถามอย่างนั้น

            “เปล่า” อี้ซิงพยักหน้าก่อนจูงมือลูฮานเดินกลับไปทางสนามบิน ลูฮานขืนตัวอย่างตกใจ ก่อนจะเลิกคิ้วถาม

            “แกจะพาฉันไปไหนวะ?” อี้ซิงขมวดคิ้ว แล้วมันเห็นทางนี้เป็นทางไปห้องสุขาหรือยังไง? -*-

            “สนามบิน” ลูฮานขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

            “ไปอีกทำไม?” อี้ซิงถอนหายใจพรืดก่อนจะหันมาจ้องตาลูฮาน

            “ซื้อตั๋วกลับจีนเดี๋ยวนี้เลย!” นัยน์ตาเข้มเบิกโพลงเมื่อได้ยินดังนั้น ก่อนส่ายหัวพรืด ที่ทำเอาอี้ซิงเห็นแล้วเหนื่อยใจ

            “ไม่ได้นะเว้ย! เพิ่งจะลงเครื่องไม่กี่ชั่วโมงเอง จะรีบกลับได้ยังไง! แล้วอีกอย่างฉันยังไม่ได้ตามหารักแท้ของฉันเลยนะเว้ย!” ลูฮานเถียงก่อนจะเขย่าตัวอี้ซิงอย่างไม่เข้าใจ ทำเอาร่างบางของอี้ซิงโงนเงนไปตามแรงเขย่า

            “หยุด! แกมาเพราะเรื่องงี่เง่านี่หว่า! รักทงรักแท้อะไร? มีแค่ในนิยายเท่านั้นแหละน่า!” อี้ซิงบ่นอู้อี้ในลำคอ ลูฮานมองเพื่อนด้วยสายตาไม่เข้าใจ ก่อนนึกข้อเสนอที่พอจะใช้ได้กับเพื่อสนิทตรงหน้า

            “งั้นถ้านายอยู่เป็นเพื่อนฉันที่เกาหลีจนกว่าฉันจะหารักแท้ของฉันเจอ..ฉันจะให้โปสเตอร์พร้อมรายเซ็นของหวัง ลีฮอม” อี้ซิงตาลุกวาวราวเด็กอยากได้ของเล่นทันทีที่จบประโยค

            “จริงดิ!” ลูฮานพยักหน้าขึ้นลง ก่อนจะหงายหลังติดพื้นเมื่ออี้ซิงโถมน้ำหนักตัวลงมาที่เขาอย่างจัง

            “รักเพื่อนลู่ที่สุดเลยวุ้ย!” ลูฮานยิ้มน้อยๆ กับความเป็นเด็กของเพื่อน พลางลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะพยุงเพื่อนร่างบางให้ลุกตาม

            “งั้นเราก็ไปบ้านแกได้แล้ว” อี้ซิงว่าอย่างร่าเริง ทั้งๆ ที่ตอนแรกยังอยากจะกลับบ้านเกิดอยู่เลย -*-

            “โอเค ตามนั้น” ลูฮานว่ายิ้มๆ ก่อนโบกแท็กซี่ไปยังบ้านหลังใหม่ที่ซื้อด้วยเงินจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง พร้อมๆ กับเพื่อนสนิทร่างบางอีกคน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บ้านพัก

 

            “โหแฮะ..ที่นี่น่าอยู่ชะมัด” อี้ซิงว่าพลางกวาดสายตาไปรอบตัวบ้านอย่างสนใจ ลูฮานหยิบกระเป๋าของตัวเอง และอี้ซิงขึ้นไปไว้บนห้องนอน ก่อนเดินลงมาเสียบปั๊กตู้เย็น

            “นายหิวมั้ย?” อี้ซิงหันไปตามเสียง ก่อนจะเบ้ปากออกมาทันที พร้อมสองมือที่กุมท้องไว้

            “โคตรหิวอ่ะ! ถ้านายไม่ถามฉันคงลืมไปแล้วนะเนี่ย” ลูฮานหัวเราะก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อกันหนาวมาใส่

            “เดี๋ยวฉันไปมินิมาร์ทหน้าปากซอยแปปนึง เดี๋ยวมา” ร่างบางพูดขณะที่สวมรองเท้าบูทสีดำไปด้วย อี้ซิงตอบรับเบาๆ ก่อนจะนั่งบนโซฟาขนสัตว์ชั้นดี แล้วเปิดโทรทัศน์ดูไปพลางๆ

            “อย่าลืมล็อคประตูบ้านนะ” ลูฮานกำชับก่อนเดินออกมา อี้ซิงพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปล็อคประตูเมื่อร่างบางของเพื่อนได้ออกไปแล้ว แล้วพาร่างบางของตนเองกลับไปสถิต ณ โซฟาขนสัตว์ที่เดิม

 

 

 

 

           

 

            ฟู่ว ฟู่ว

            ร่างบางของคนต่างถิ่งอย่างลู่หานเดินไปตามเส้นทางไปยังร้านมินิมาร์ทอย่างไม่รีบร้อน มือบางถูเข้าหากัน พลางปากบางเบาฟู่วๆ เข้าที่มือเพื่อให้ความร้อนตลอดทาง

            “ไม่คิดว่าจะหนาวขนาดนี้แฮะ” ปากบางบ่นเบาๆ ก่อนจะเก็บมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ เมื่อเห็นร้านมินิมาร์ทอยู่ไม่ไกลนัก

           

            ติ๊งต่อง

 

“ยินดีต้อนรับครับ” ภาษาเกาหลีถูกเอ่ยให้ได้ยินเป็นครั้งแรกหลังจากออกมาจากสนามบินอินชอน ลูฮานมองหน้าของพนักงานต้อนรับเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบางๆ ส่งไป เด็กหนุ่มที่เคาเตอร์สะดุ้งเล็กน้อย พลันแก้มสีขาวซีดซับสีชมพูระเรื่อขึ้นเล้กน้อย

ลูฮานละสายตาออกจากพนักงานอย่างไม่ได้สนใจอะไร ก่อนจะมุ่งตรงไปยังโซนอาหาร นัยน์ตาสีเข้มที่ได้จากพ่อมาไล่ไปเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่..

 

รามยอน..

 

“..” ลูฮานหยิบรามยอนสี่ห้าแพคก่อนจะนำไปจ่ายที่เคาเตอร์พร้อมด้วยน้ำเปล่าอีกห้าหกแพค

ติ้ด ติ้ด

เสียงเครื่องคิดเงินยังคงดังก้องทั่วร้าน เนื่องจากนี่ก็เป็นเวลาดึกพอสมควรจึงทำให้ไม่มีคนเข้าร้านเสียเท่าไร..ลูฮานละจากแพครามยอนก่อนเงยหน้ามองพนักงานที่คิดเงินให้ตรงหน้า

 

ไม่เหงาหรือไง?

 

นั่นคือคำถามแรกที่ผุดขึ้นในหัวของลูฮาน นัย์ตาสีเข้มจ้องใบหน้าขาวใสตรงหน้าอย่างไม่วางตาราวต้องมนต์สะกด ริมฝีปากสีชมพูเผยอขึ้นเล็กน้อยยามทำงาน นัยน์ตาสีรัตติกาลหลุบต่ำเพื่อทำหน้าที่คิดเงินให้ดีที่สุด

“ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ?” เสียงแปร่งๆ ของลูฮานถูกเปล่งออกมาเป็นภาษาเกาหลี เด็กหนุ่มชะงักเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนหน้าหวานต่างชาติอย่างงงๆ ไม่ได้ติดใจอะไรมากนักก่อนจะพยักหน้าแล้วยิ้มไปให้

“ก็เหนื่อยนะครับ แต่เพื่อครอบครัวหนิฮะ” เด็กหนุ่มยิ้มอย่างจริงใจก่อนจะก้มลงเพื่อคิดเงินต่อ ลูฮานขมวดคิ้วก่อนจะถามชื่อ

 

..แล้วทำไมถึงต้องถามล่ะ ?

 

“นายชื่ออะไร ?” เด็กหนุ่มชะงักอีกครั้งก่อนจะตอบทั้งๆ ที่ไม่ได้เงยหน้ามองคนถามสะนิด

“เซฮุน..โอ เซฮุนฮะ” ลูฮานพยักหน้าเล้กน้อยก่อนจะแนะนำตัวเองบ้าง

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันลูฮาน มาจากจีน” เซฮุนพยักหน้าก่อนจะยื่นถุงสินค้าให้ร่างบาง ลูฮานรับมาก่อนจะจ่ายเงิน

“ขอบคุณที่มาใช้บริการนะฮะ” ลูฮานยิ้มก่อนจะเดินออกไป โดยไม่รู้เลยว่านัยน์ตาสีรัตติกาลได้จับจ้องเขาตั้งแต่ก้าวเท้าออกไปจนลับสุดสายตา

 

 

 

 

 

 

บ้านพัก

“อี้ซิง~ ฉันกลับมาแล้ว~” เสียงลูฮานดังขึ้นทันที เมื่อร่างบางเดินเข้ายังบริเวณหน้าบ้าน อี้ซิงที่ตั้งใจดูโทรทัศน์จึงละสายตาจากหน้าจอสี่เหลี่ยมไปที่บานประตูไม้สี่เหลี่ยมแทน

“รู้แล้วๆ” อี้ซิงพูดรัวๆ ก่อนจะปลดล็อคเพื่อให้ลูฮานได้เข้ามา มือบางหอบถุงสองใบเข้ามาพลางยื่นให้เพื่อนเอาไปเก็บ อี้ซิงรับถุงมาก่อนจะเดินเข้าห้องครัวไป พร้อมๆ กับลูฮานที่ถอนรองเท้า และเสื้อกันหนาวเสร็จ

“นี่แกกะจะให้ฉันอืดไปทั้งอาทิตย์เลยรึไง! -*-” อี้ซิงบ่นกระปอดกระแปดเมื่อนัยน์ตาสีชาเห็นรามยอนสำเร็จรูปสี่ห้าแพค ลูฮานไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้มทะเล้นกวนประสาทเพื่อนสนิทอย่างอารมณ์ดี

“ก็มันถูก แถมอร่อยอีกด้วยนะ” เถียงข้างๆ คูๆ ก่อนจะแกะแพครามยอนออกมา

“จะกินรึเปล่า ?” อี้ซิงพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเสียไม่ได้

 

ก็มันไม่มีอะไรให้กินนอกจากไอ้นี่นี่หว่า! T^T

 

ร่างบางของลูฮานกำลังทำรามยอนให้เพื่อนร่างบางอีกคนอยู่ในครัวอย่างเงียบๆ จะมีก็แต่เสียงโทรทัศน์ที่อี้ซิงเปิดค้างไว้นั่นแหละที่ดัง

“เสร็จแล้ว~” เสียงลูฮานดังขึ้นพร้อมกับชามรามยอนวางลงบนโต๊ะรับแขกตรงหน้าของอี้ซิง ร่างบางเอื้อมมือไปจับก่อนจะชักมือกลับพร้อมนิ้วหน้า

“โง่จริง รู้อยู่ว่ามันร้อนแล้วจะรีบไปไหน” ลูฮานหัวเราะก่อนจะเอาถุงมือให้อี้ซิงสวมไว้            “อะ..ใส่สะสิ” อี้ซิงรับไว้ก่อนจะสวมใส่ พลางมองไปที่ลูฮานที่กำลังจะเดินออกไปข้างนอก

“แกจะไปไหน ? -*-” เปลี่ยนจาก นายเป็น แกเมื่ออารมณ์ไม่ดีนั่นแหละ..จาง อี้ซิง “ออกไปซูดอากาศสักหน่อย” ว่าพลางยืดแขนบิดขี้เกียจ อี้ซิงเบะปากอย่างหมั่นไส้ก่อนจะลงมากินรามยอนโดยไม่สนใจลูฮานที่กำลังเดินออกไปเลย

 

 

 

 

 

 

 

            ตึก ตึก

            เสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นดังขึ้นเบาๆ พร้อมๆ กับเสียงธรรมชาติที่พร้อมใจกันหวีดร้อง ลูฮานเดินไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อนพลางคิดแต่เรื่องตามหารักแท้ของเขา..

            ตั้งแต่เกิดจากท้องพ่อ ท้องแม่มา เสี่ยว ลู่หาน คนนี้ไม่เคยได้รู้จักความรักในแบบคนรักเลยเสียที..

            อยู่ที่จีนก็มีเพียงป๊ากับม๊า และอี้ซิงที่คอยเล่น และดูแลเขา..แม้เขาจะเป็นคนหน้าตาพอใช้ได้ แต่ถึงอย่างนั้น..ทุกคนที่มหาลัยกลับไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขาเสียเท่าไร..

            เพียงเพราะเขาเป็นสาเหตุให้ ซอ จูฮยอน นักเรียนแลกเปลี่ยนจากเกาหลีร้องไห้งั้นเหรอ ? ..เพียงเพราะเหตุผลเล็กน้อยแค่นี้น่ะเหรอ ?

           

..ไม่ใช่หรอก..ไม่ใช่แค่นั้น..

           

            เพราะผู้หญิงที่เป็นถึงเทพธิดาของใครหลายๆ คนอย่างซอฮยอนคนนั้นน่ะ..กำลังใส่ร้ายเขาอยู่..หล่อนใส่ความเขา และทำให้เขาถูกทุกคนในมหาลัยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแทบไม่เหลือชิ้นดี..

            เพียงแค่ความต้องการจะแก้แค้นเขาที่ไม่ยอมรับรักจากเธอ..ทำให้เขากลายมาเป็นผู้ชายที่ไม่เคยได้รู้จักแม้คำว่า มิตรภาพ จากเพื่อนๆ ..แต่จะว่าเขาโชคดีมากเลยก็ได้ ที่ยังคงมีจาง อี้ซิงเพื่อนที่เข้าใจเขาอยู่เสมอ..รวมไปถึงป๊า กับม๊าที่เข้าใจ และดูแลเขาตลอดเวลา..

            แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังคงเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปของจิตใจเขาไม่ได้อยู่ดี..สิ่งที่เขาต้องการน่ะ คือ ความรักที่แท้จริงต่างหาก..

 

            “เจอกันอีกแล้วนะฮะ” ลูฮานสะดุ้งเฮือกอย่างต้องใจ ก่อนจะหันไปทางต้นเสียง พลางเลิกคิ้วมองเด็กหนุ่มหน้าใสผู้ปลุกเขาให้ออกจากผวังค์อย่างงงๆ

            “อ้าว? มาไงเนี่ย ?” ร่างบางเลิกคิ้วอย่างแปลกใจอีกครั้ง ก่อนจะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง เด็กหนุ่มยิ้มก่อนจะตอบคำถาม

            “บ้านผมอยู่แถวนี้น่ะฮะ” ลูฮานขมวดคิ้วก่อนจะถามซ้ำ

            “บ้านอยู่แถวนี้ ?” เซฮุนพยักหน้าก่อนจะชี้ไปที่บ้านหลังสีเหลืองขนาดกลาง ซึ่งมีหลังคาสีน้ำตาลเข้ม ข้างหน้าบ้านเป็นสวนหย่อมเล็กๆ พอให้ดูสดชื่นตาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากทางที่ร่างบางเดินมานัก..

            แต่สิ่งที่ทำเอาลูฮานต้องเบิกตากว้างทันที นั่นมัน..บ้านเรานี่หว่า!! งั้นก็แสดงว่าไอ้เด็กหน้าใสกิ๊งนี่..!!

 

            เพื่อนบ้านเรานี่หว่า!!

 

            ลูฮานอยากจะตะโกนให้ก้องโลกจริงๆ ฉะไหนโลกเราถึงได้กลมกล๊มกลมถึงขนาดนี้!

            “อ่า..นายอยู่ข้างๆ บ้านฉันเลยนะ” ลูฮานว่าก่อนยิ้มแหยๆ ให้ เซฮุนเลิกคิ้วอย่างแปลกใจก่อนจะหัวเราะออกมา

            “โลกกลมจังเลยนะฮะ” ลูฮานพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับเตรียมเดินกลับบ้าน แต่กลับถูกมือเรียวรั้งไว้เสียก่อน..ลูฮานหันหน้ามองเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าอย่างไม่เข้าใจ

            “ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่นะฮะ J” เซฮุนยิ้มก่อนจะปล่อยมือร่างบางให้เป็นอิสระแล้วเดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้ร่างบางของลูฮานจมอยู่กับความรู้สึกแปลกประหลาดที่เริ่มเกิดขึ้นในจิตใจ..

 

 







 

 

 

 

 

 

 

 

            ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก..

            เสียงนาฬิกาปลุกสีฟ้าดังขึ้นเมื่อหน้าปัดนาฬิกาเดินไปหยุดอยู่ที่เลขแปด ลูฮานขยับตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยิน พลางหันไปมองอี้ซิงเพื่อนรักที่ยังคงนอนหลับเป็นตายไม่ไหวติง ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงด้วยความง่วงงุน มือบางเอื้อมไปเปิดม่านสีครีมที่อยู่ใกล้ๆ ออกก่อนที่แสงอรุณรุ่งในยามเช้าจะสาดส่องเข้ามาในห้อง

            “อื้อ..” แสงแดดส่องกระทบเข้าที่เปลือกตาของคนขี้เซาจนต้องสงเสียงครางออกมาอย่างรำคาญ ลูฮานยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำจัดการธุระของตัวเองเงียบๆ

 

            แอ๊ดดด..

            “อ่า..ให้ตาย ทำไมหน้าโทรมอย่างนี้นะเรา -*-” บ่นกับตัวเองเมื่อส่องกระจกแล้วเห็นใบหน้าที่ขาดการปรุงแต่งดูซูบผอมลงถนัดตา ก่อนจะจัดการเปิดก๊อกน้ำล้างหน้าแปรงฟัน แต่ยังไม่ทันที่จะสะอาดสะอ้านดี เสียงดังโครมจึงเรียกให้ร่างบางหยุดทำธุระดังกล่าวทันที

 

            โครมมมมมม!!!!

 

            “เฮ้ย! เสียงไรวะ!!” ลูฮานรีบบ้วนปากลวกๆ ก่อนจะวิ่งออกมาจากห้องน้ำ แต่สภาพที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าทำเอาตาเรียวเล็กต้องเบิกกว้างอย่างช่วยไม่ได้ทันที

 

            นั่นอี้ซิงของเขากำลังคร่อมใครบางคนอยู่ด้วยสภาพที่ล่อแหลม!!

 

            แต่ที่สำคัญไปกว่านั้น..และเป้นสิ่งที่ลูฮานสงสัยมากที่สุด นั่นก็คือ..!!!

 

            ไอ้ผู้ชายผมสีทอง หน้าหล่อที่อี้ซิงคร่อมนี่คือใคร ??????

 

            “โอ้ยยยย..ฮ..เฮ้ยยยยย!!!” อี้ซิงร้องโอดโอยก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อใบหน้าของผู้ชายแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในจุดโฟกัสของเขามากเกินไป พลันหน้าหงิกทันทีเมื่อสิ้นเสียงทุ้มของอีกคน

 

            “นายไม่พาฉันไปหาหมอทำคลอดเสียเลยล่ะ จ้องซะขนาดนั้น -*-”

 

            “นายเป็นใคร!?” เสียงหวานดังขึ้น พร้อมๆ กับแรงกระชากให้อี้ซิงหลบไปอยู่หลังร่างบาง ลูฮานสูงกว่าอี้ซิงเล็กน้อยจึงทำให้อี้ซิงดูตัวเล็กลงไปอีกนิดหน่อยเมื่อยืนเทียบกับลูฮาน

            คนแปลกหน้ายืนขึ้นเต็มความสูงก่อนสายตาคมจะกวาดมองไปทั่วห้อง และหยุดอยู่ที่ร่างบางทั้งสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างหวาดกลัว ร่างสูงกระตุกยิ้มเล็กน้อยเมื่อนัยน์ตาสีรัตติกาลมองไล่ลูฮานไปตั้งแต่หัวจรดเท้า ลูฮานรู้สึกเกร็งเล็กน้อยเมื่อถูกสายตาดุจเหยี่ยวนั่นมองเขาแทบจะทลุกระดูกดำแต่ก็ยังคงทำท่าขึงขังไม่หวาดกลัวอีกคน

           

ฉันคริส..วูฟาน คริส..ยมทูตที่จะมาเอาชีวิตของจาง อี้ซิง..”

 

ไอ้คนหน้าหล่อตรงหน้าพวกเขานี่มันเพิ่งหลุดออกมาจากโรงบาลศรีธัญญาเรอะ!! =[]=

 

“นายเพ้อเจ้ออะไรน่ะ!? บ้าป่ะ? นี่มันยุดสมัยไหนแล้วยมทงยมทูตบ้าบออะไรนั่นไม่มีหรอกว้อยยยยย!!!!” อี้ซิงตะโกนใส่อีกคน แต่ก็ไม่วายยืนหลบหลังลูฮานอีกอยู่ดี..

 

..ทำไงได้..ก็เขากลัวไอ้สูงนี่นี่หว่า = =

 

“หึ! แล้วนายจะได้รู้..ไว้เจอกันใหม่ในเร็ววันนะ..จางอี้ซิง”

 

แว๊บ..

 

“ลู่..แกไม่ได้เห็นแบบที่ฉันเห็นใช่มั้ยวะ?..” อี้ซิงถามลูฮานเสียงสั่น พอๆ กับที่ลูฮานตอบเสียงสั่นไม่แพ้กัน

“ฉันว่าฉันเห็นแบบแกว่ะ เลย์..” สิ้นเสียงของลูฮาน ทั้งคู่โผล่เข้าหากันก่อนจะกอดกันกลมประหนึ่งห่างกันและกันแม้เสี้ยววินาทีไม่ได้ - -^

 

แต่จะไม่ให้ทำแบบนั้นได้ยังไงเล่า!?

 

ก็ไอ้คนแปลกร่างตัวสูงหน้าหล่อปานเทพบุตรเมื่อตะกี้มันหายวับไปกับตาเลยนะเฮ้ย!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อีกทางด้านหนึ่ง

 

“ยิ้มแป้นมาเชียวไอ้ตัวดี -*-” เสียงของชายวัยกลางคนเรียกให้ร่างสูงที่กำลังเดินฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์หยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยิน

 “มีปัญหาอะไรกับผมหรือเปล่าพ่อ - -” ร่างสูงทำหน้าเซ็งกะตายกรอกตาไปมา พลางนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับผู้เป็นพ่อ

“ก็เปล๊า~ ฉันแค่สงสัยว่าใครกันน้า~ที่ทำให้แกอารมณ์ดีแบบนี้” แซวลูกชายเสียงกรุ่มกริ่มก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบเบาๆ

“เหอะ! คงไม่ใช่แม่สาวอกภูเขาไฟของพ่อหรอก -*-” กอดอกมองผู้เป้นพ่ออย่างเซ็งๆ เมื่อเดือนก่อนยัยฮยอนอา โฟรีมิต เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็ยัยโบรัม ซิสเตอร์ เมื่อวานนี้ก็ยัยนิโกล ขึ้นรา แล้ววันนี้ล่ะจะเป็นใคร..เดาไม่ออกเลยจริงๆ -*-

 

“คุยอะไรกันคนแก่” ประโยคตอกย้ำคนใกล้ฝั่งแบบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน..โอเซฮุน น้องเล็กของบ้านแน่นอน -*-

 

“อะไรของแกไอ้ฮุน - - ฉันแค่ยี่สิบเอ็ด ไม่ใช่ห้าสิบเจ็ดเหมือนพ่อแกนะ” พี่คนโตสวนกลับไปบ้าง แต่ประโยคถัดมาของไอ้น้องคนเล็กเนี่ยสิ ..เล่นคนเป็นพ่อเสียหนักเลย -*-

 

 

 

“พ่อผมก็พ่อพี่นั่นแหละวะ! แก่ยังก็แก่อย่างงั้นนั่นแหละ!!

 

 

 

สรุป..พวกมึงเคารพกูเป็นพ่อมั้ยครับ ? T    T
















































 

60 เปอร์เซ็นต์











































































หกสิบเปอร์แล้ว เย้เย้ #น่าดีใจตรงไหน? -*-
คือแบบช่วงนี้ติดชานแบค >< แล้วแบบตะเวนหาฟิคอ่านไปทั่ว~
เลยไม่ได้มาอัพเสียนานไปหน่อย (มากต่างหาก) :)
ยังไงก็ไม่โกรธกันนะ :O

รักคนอ่านแล้วเม้นทื XD






ไม่เม้นท์ไม่รักฮ้ะ :P
 


© Tenpoints !

ผลงานอื่นๆ ของ ppipin

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

32 ความคิดเห็น

  1. #32 รักhunhan
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 17:17
    มาม่ะมาอัพ
    #32
    0
  2. วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 22:47
    รีบมาอัพนะคะ
    #31
    0
  3. #30 kiss
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 20:50
    60 เปอร์เท่าเดิมตั้งแต่เริ่มอ่านมา

    ไรท์สุดที่รัก(?)ไม่ยอมมาอัพสักทีง่ะ เค้าน้อยใจนะ # หัวซุกเข่าร้องไห้ กระซิกๆ '- -
    #30
    0
  4. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 13:41
    เฮียกับอิเน่เป็นพี่น้องกันเหรอ

    แล้วเฮียเป็นยมทูตจริงอ่ะ

    สรุปแล้วคนบ้านนี้เป็นอะไรกันแน่

    แล้วทำไมเฮีัยจะมาเอาชีวิตอี้ชิง

    อ่ามาต่อไวๆนะค่ะอยากรู้ >////<
    #29
    0
  5. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 16:29
    ชอบอ่ะ
    อาลู่น่ากด เอ๊ย! น่ากอด = ='
    บุงเอิญเจอกันขนาดนี้ จับพี่ลู่ปล้าเลยดีมั้ยฮุน?
    #28
    0
  6. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 22:47
    สนุกอ่า~! อย่าลืมมาอัพให้ครบนะค่ะ
    #27
    0
  7. วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 18:13
    นุกๆๆๆๆๆ
    #26
    0
  8. #25 Laluby
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 22:55
    รีบมาต่อเร็วๆนะค๊าบบบบบบบบบบบบบบบบบ รออยู่เลยนะเนี่ย! ><

    #25
    0
  9. วันที่ 5 กันยายน 2555 / 20:16
    ไรเตอร์รีบมาอัพน้า
    ท่านคริสเปิดฉากได้อลังการสมเป็นลีดมาก 555+
    มามาดยมบาลเลยหรอเฮีย คุๆๆ
    ฮุนน่ารัก >///< อยู่ข้างบ้านอาลู่ด้วยแฮะ
    ดีๆๆ จะได้ปีน(?)ง่ายๆ 5555555
    #24
    0
  10. #23 เนยเนม
    วันที่ 14 สิงหาคม 2555 / 22:47
    งืออออ ป๊าม๊าน่ารักจัง ป๊าเป็นยมทูต?? แล้วมาหาม๊าทำไมไม่ให้ม๊าไปหรอกก

    ฮุนฮานก็น่ารักนะ ฮุนดูแบบใจดี สุภาพจัง

    สู้ๆนะไรเตอร์

    ขอบคุณนะไรเตอร์
    #23
    0
  11. วันที่ 11 สิงหาคม 2555 / 14:58
    อัพต่อเร็วๆนะ -////////////-
    #22
    0
  12. วันที่ 10 สิงหาคม 2555 / 18:47
    ป๊าม๊าน่ารักอ่ะ~~ ><
    ว่าแต่..เฮียมมายังไงว่ะน่ะ =="
    จู่ๆก็โผล่มาแบบ เอิ่ม...ถ้าเฮียเป็นยมทูตหนูยอมตายเลยอ่ะ -//-
    ไรท์เตอร์มาอัพต่ออีกไวๆนะ รู้สึกว่าไรท์จะแต่งหลายเรื่องมากอ่ะ
    สู้ๆนะ ^^
    #21
    0
  13. วันที่ 10 สิงหาคม 2555 / 07:05
    แอร๊ เขินนน -////-) ไรเตอร์รีบมาอัพนะคะ!!
    เค้ารออยู่~~~ <3
    #20
    0
  14. วันที่ 5 สิงหาคม 2555 / 12:26
    รอๆๆ
    แต่เหมือนลู่ฮานจะอ่านนิยายมากไป
    5555

    #19
    0
  15. วันที่ 31 กรกฎาคม 2555 / 00:33
    จะรออีก50นะคะ
    #18
    0
  16. วันที่ 13 กรกฎาคม 2555 / 18:38
    รออีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์นะคะ
    เราชอบคู่นี้มากๆๆเลยนะไรเตอร์
    เป็นกำลังใจให้นะคะ สู็้ๆๆๆๆ
    #17
    0
  17. #16 ChopinMojae
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 12:55
    นั่งรออีกห้าสิบเปอร์ฯนะคะไรเตอร์

    น่าติดตามมากค่ะ

    การใช้ภาษาก็เห็นภาพ

    รวมๆแล้วดีมากๆเลยค่ะ
    #16
    0
  18. #15 ทากมิน
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 18:32
    สุดยอด..น้องฮานเตรียมพร้อมดีแท้..ฮะฮะ

    เหตุผลของน้องมันช่าง..ฮะฮะ

    ฮาอาเลย์ใจง่ายนะเรา..><

    นั่งรอนอนรอคะไรเตอร์..><

    สนุกมากคะชอบๆๆๆน้องเจอกันแล้ว..>
    #15
    0
  19. วันที่ 2 กรกฎาคม 2555 / 23:59
    เเม่นาง
    เหตุผลที่เเม่นางมาเกาหลีมันช่างมีสาระเสียนี้ 'ตามหารักเเท้'
    โว๊ะ ! เบื่อคนรวย (เกี่ยวไรว่ะ ?? )
    เเต่ไม่เป็นไรถ้าเเม่นางไม่มาก็ไม่เจอเทพบุตรนะสิ :p
    มาต่อ ไว ๆ น้า T_T
    #14
    0
  20. วันที่ 30 มิถุนายน 2555 / 23:57
    ลู่น่าร๊ากกกกก
    #13
    0
  21. #12 Minkkk
    วันที่ 30 มิถุนายน 2555 / 19:11
    น่ารักอ่ะลู่มาตามหารักแท้ถึงเกาหลีเลยยอ่ะ ลงทุนจิง~

    55มาต่อไวไวน๊าาาาา
    #12
    0
  22. #11 แสงดาวววววววว
    วันที่ 29 มิถุนายน 2555 / 01:14
    อั๊ยยะ!! น่ารักจังเลยคู่นี้ ม๊าก็น่ารักกกก~ เขิลจัง >///< #.ห๊ะ? ไรเตอร์ก็น่ารัก คึคึ

    รักฮุนฮันนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน~~~~~~~~~~~~~~~~~~

    #11
    0
  23. #10 แสงดาวววววววว
    วันที่ 29 มิถุนายน 2555 / 01:11
    อั๊ยยะ!! น่ารักจังเลยคู่นี้ ม๊าก็น่ารักกกก~ เขิลจัง >///< #.ห๊ะ? ไรเตอร์ก็น่ารัก คึคึ

    รักฮุนฮันนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน~~~~~~~~~~~~~~~~~~

    #10
    0
  24. วันที่ 28 มิถุนายน 2555 / 19:04
    เธอมาเกาหลีเพื่อหารักแท้เนี่ยนะ - -" ลงทุนมากอ่ะลู่
    แหม~ แบบนี้เค้าต้องรีบไปเกาหลี ไปหาลู่ของเค้าซะแล้วล่ะอ๊าย ย~ >< (โดนฮุนฆ่าหมกศพ)

    ภาษาการบรรยายน่ารักดีนะค่ะไรเตอร์อ่านแล้วเห็นภาพได้เลยล่ะ
    สู้ๆนะค่ะมาต่อให้ครบ 100% เน้อ ^^
    #9
    0
  25. วันที่ 26 มิถุนายน 2555 / 20:38
    ลู่โรแมนติกอ่ะ มาตามหารักแท้ <3
    พี่เลย์ก็เห็นแก่ได้เสียจริงไรจริง 555
    เรื่องนี้เซฮุนน่ารัก น่าติดตามๆ >O<
    #8
    0