ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 90 : ต้นพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    15 มี.ค. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ยอดสะเดา กับ ข้าวโพดต้ม



ต้นพิเศษ



น้องจะเอาอะไรดีค่ะ



...คำถามยากครับ


สำหรับใครหลายคนอาจเป็นคำถามธรรมดา ๆ 
แต่สำหรับคนที่ช่างเลือกอย่างนายปลายฟ้า
มันเป็นคำถามที่โคตรยากยิ่งกว่าข้อสอบไฟนอลเสียอีกครับ

ทั้ง ๆ ที่หากมองจากสายตาคนนอก
คงเห็นแค่ปลายฟ้ากำลังยืนเลือกขนมอยู่ตรงแผงเล็ก ๆ ริมทางเท้าเท่านั้น
ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่จริง ๆ แล้วตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
เพราะตอนนี้ภายในใจของเขากำลังคิดลังเลไปมาหลายตลบ


...ไม่ให้คิดมากได้ยังไงครับ
เพราะไอ้ที่กำลังจะเลือกเนี่ย
มันสามารถตัดสินชะตาชีวิตเขาอีกสองชั่วโมงเต็ม ๆ เลยนะเว้ย!!



ปลายเสร็จรึยัง รถจะออกแล้วนะ


เสียงทักทำให้คนชักช้าถึงกับสะดุ้ง 
หากแต่ยังไม่ทันหันไปมอง คนเรียกกลับพาร่างสูงใหญ่มายืนสถิตอยู่ข้าง ๆ 
ดวงตาคมเป็นเอกลักษณ์เหมาะเจาะกับชื่อคมสัน
มองเลยมายังแผงขนมที่เขากำลังยืนยึกยักไม่ซื้อสักที
อันประกอบไปด้วยของจำพวก ลูกอม หมากฝรั่ง บ๊วยเค็ม กระดาษทิชชู่ น้ำเปล่า
ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งจำเป็นที่ขาดไม่ได้สำหรับคนสปีชีย์เมารถง่าย


...ใช่แล้วครับ


เพราะหลังจากนี้อีกสองชั่วโมง
ปลายฟ้าจำต้องนั่งรถขึ้นเขาลูกเดิมกับที่เคยไปเมื่อครั้งช่วยงานค่ายวิศวะอาสา
พร้อมกับประธานค่ายเจ้าเก่าซึ่งชวนเขามาออกทริปเพียงลำพังสองคน


...แหม...พูดไปพูดมาเดี๋ยวจะมีคนมาหาว่าแอบเดทกันอีก


เปล่าครับ!  ...บอกกันตรง ๆ ตอนนี้



....จุดประสงค์ที่มาจริง ๆ ของเขาคืออยากทำตามสัญญาของน้องกานดาต่างหาก


ถ้าใครยังจำได้ก่อนขากลับจากค่าย
เขาเคยบอกกับน้องไว้ว่าจะกลับมาเยี่ยม
ถึงตอนนั้นจะรับปากไว้อย่างปวดใจเพราะไม่รู้จะมีโอกาสกลับมาอีกเมื่อไร
แต่เขาเป็นลูกผู้ชายพอ ในเมื่อสัญญาไว้แล้วยังไงก็ต้องทำตาม
ประจวบเหมาะกับที่คมสันได้รับมอบหมายงานจากอาจารย์
ให้กลับไปตรวจดูโรงเพาะเห็ด และอาคารที่ทาสีใหม่
เพื่อใช้รายงานผลประเมินค่ายวิศวะอาสาในปีต่อไป

คนดีมีจิตอาสาอย่างคมเลยต้องใช้ช่วงเวลาตอนปิดเทอมใหญ่
หลังจากสอบไฟนอลเคลียร์งานทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
นั่งรถกลับไปอ.ด่านซ้าย จ.เลย อีกครั้ง

คมเลยมาชวนปลายฟ้าตามประสาคนมีน้ำใจ
และแน่นอนเมื่อเขาเห็นโอกาสที่จะทำตามสัญญาแบบนี้ก็ต้องรีบคว้าไว้


แต่ก่อนจะรีบ...

...เต่าอย่างปลายมันต้องมีการลังเลเล็กน้อยเดี๋ยวจะไม่สมคอนเซปต์


เขาพยายามชวนคนอื่นให้ไปเป็นเพื่อนด้วย
คนแรกที่ปฏิเสธเลยคือไอ้เกมส์ มันให้เหตุผลว่าจะกลับบ้าน
ส่วนบอลล่าบอกว่าไม่อยากจะไปเป็นก้างขวางคอ
คนอื่น ๆ เลยพากันไม่สนใจปล่อยให้คำชวนของเขาละลายหายไปกับอากาศ


หลังจากนอนคิดไปคิดมาสามวันสามคืน
สรุปศักดิ์ศรีที่อยากทำตามสัญญาก็ชนะ
เขาเลยตามคมสันมาขึ้นยอดดอยด้วย


ความจริงไม่ใช่เขารังเกียจหรือไม่อยากมากับคมหรอก
แต่พออยู่ด้วยกันสองคนแบบนี้ มันจะเกิดอาการแปลก ๆ ขึ้นมาทุกที
โดยเฉพาะตอนที่มันชอบเอาหน้าคมเข้มเข้ามาใกล้ ๆ 
พร้อมกับเสียงถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใยจนสัมผัสได้


ปลายกินยาแก้เมารถอย่างเดียวไม่พอเหรอ


กะ...ก็เราอยากเผื่อไว้ก่อน


เขาตอบคำเสียงตะกุกตะกัก รู้สึกอายอยู่เหมือนกันที่ตัวเองดันทำตัวอ่อนแอ

เอ้า! ก็เป็นผู้ชายแล้วมาเมารถอ้วกนี่มันไม่เท่ห์เลยสักนิดนี่ครับ

ส่วนไอ้หยูกยาน่ะ เด็กเภสัชอย่างเขามีไม่ห่างตัวอยู่แล้ว 
แต่ที่มามอง ๆ พวกลูกอมหมากฝรั่งบ๊วยเนี่ยแค่อยากป้องกันเอาไว้ก่อน 
กลัวยาหมดฤทธิ์หรือใช้ไม่ได้ผล จะได้มีเตรียมเผื่อเอาไว้แก้ฉุกเฉิน


คนที่มาด้วยกันพยักหน้าเข้าใจ
ก่อนจะเป็นฝ่ายเสนอทางแก้ไขที่คล้ายจะเข้าท่ามากกว่า


ถ้าไม่ไหวหลับไปเลยก็ได้ เดี๋ยวถึงแล้วเราปลุกเอง



...ก็แบบนี้แหละครับ คมมักมีน้ำใจกับเขาเสมอ
และไม่ใช่แค่มีน้ำใจ พอยิ่งรู้จักคมมากขึ้นเรื่อย ๆ 
เขากลับค้นพบว่าคมมีทั้งความอ่อนโยน ความห่วงใย เป็นที่พึ่งพาได้



ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน...
ความสัมพันธ์ของเขาสองคนยังคงไม่ได้คืบหน้าไปไหน
อย่าว่าแต่จับมือ จูงแขน เกี่ยวก้อยสวีทหวานอะไรเลย
เจอหน้ากันยังแทบไม่ค่อยได้เจอเพราะเรียนอยู่คนละคณะ
มีบ้างที่โทรคุยกัน แต่ก็นาน ๆ ทีเพราะต่างคนต่างคุยไม่เก่ง
คุยได้สักพักกลายเป็นว่าเงียบไปทั้งคู่ ปล่อยให้เปลืองเงินค่าโทรศัพท์ไปเปล่า ๆ 


...สุดท้ายเขาเลยปฏิบัติกับคมไม่ต่างอะไรจากเพื่อนทั่วไปคนหนึ่ง

กระนั้นยังดีที่มีเพียงเศษเสี้ยวเล็ก ๆ ซึ่งเขาสัมผัสได้
มันเป็นช่วงเวลาแห่งความอุ่นใจที่รู้สึกเวลาคิดถึงกัน


และนั้นคือสิ่งยืนยันที่ทำให้เขาตระหนักชัดเจนว่า...


....คมพิเศษกว่าใคร ๆ 




ปลายฟ้าจึงตัดสินใจทำตามคำแนะนำ
เดินขึ้นรถสองแถวไปโดยไม่ซื้อขนมอย่างอื่น 
แค่เพียงกินยาแก้เมาและน้ำตาม
ก่อนคนขับจะพารถสี่ล้อขับเลี้ยวซ้ายขวาไปตามโค้ง
ไต่ไปยังยอดเขาที่อยู่สูงหลายกิโลเมตร


แรก ๆ เขาก็พยายามสะกดจิตตัวเองให้จดจ่อกับวิวข้างทาง
ชมต้นไม้ใบหญ้าบ้าง เพื่อให้ลืมไอ้โค้งนรกที่ทิ้งระยะทุก  ๆ ร้อยเมตร
แต่ช่วงหลังสงสัยจะเพ่งสมาธิมากไปหน่อยจนสมองล้า
ประกอบกับฤทธิ์ยาแก้เมาคงได้ผลเกินคาด
จึงทำให้ดวงตากลมค่อย ๆ ปรือลงก่อนผล่อยหลับไปในที่สุด

...

..

.

...ปลายฟ้ารู้สึกตัวอีกทีจากแรงสะกิดเบา ๆ ตรงไหล่
พร้อมกับเสียงเรียกชื่อคล้ายได้ยินจากที่ไกล ๆ



ปลาย...ปลาย...ตื่นเถอะ ถึงแล้ว...


เจ้าของชื่อปรือตาขึ้นมาง่วง ๆ 
สิ่งแรกที่เห็นคือภาพในมุมมองแปลกตา
พร้อมกับสติที่เริ่มเข้ามาสู่สมองอย่างไม่เต็มร้อย

...อ้าว...ถึงแล้วเหรอวะ
แล้วทำไมต้นไม้มันเอียงตะแคงขวาแปลก ๆ

เอ๊ะ...หรือว่ารถมันเลี้ยวโค้งอยู่

แต่ก็ไม่นี่...รถจอดนิ่งสนิทขนาดนี้

แถมไอ้อาการปวดต้นคอเมื่อย ๆ นี่มันคืออะไร
หรือนอนผิดท่า ขนาดมีหมอนนอนรองแล้วยังปวดอีก


...เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน...เขาเอาหมอนมาด้วยเหรอวะ!



คนที่เพิ่งคิดได้รีบกระเด้งศีรษะขึ้นมาจากวัตถุที่เรียกว่าเป็นหมอนทันที
และทันเห็นได้เจ้าของหมอนอมยิ้มบาง ๆ 
เอ่ยคำเชื้อเชิญตามประสาคนมีน้ำใจอีกครั้ง


จะพิงต่อก็ได้ เราไม่ว่าหรอก
แต่ต้องลงไปนั่งพิงข้างล่างนะ 
เพราะเดี๋ยวรถต้องกลับไปรับคนต่อแล้ว



..โห...ขอบคุณมากครับคุณพี่
แต่ไม่ต้องมีจิตอาสาขนาดนั้นก็ได้มั้ง 
แค่นี้ก็อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว

นี่หมายความว่าเขานั่งหลับพิงไหล่คมจนขึ้นมาถึงที่เลยหรอ 
มันก็ช่างแสนดีไม่มีไม่มีปลุกเลยสักคำ
ปล่อยให้เขายึดไหล่ไว้ นอนน้ำลายยืดใส่เสื้อไปบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้
แล้วยังมาบอกให้เขาพิงต่อได้อีก ถ้าเกิดเขาหลับไม่ตื่นขึ้นมาจริง ๆ 
สงสัยคนมีน้ำใจอย่างมันคงอุ้มเขาเดินไปส่งด้วยแน่ ๆ


...แค่คิดหน้าของคนที่ตื่นเต็มตาก็ชักร้อน ๆ
ปลายฟ้าจึงรีบแบกกระเป๋ากระโดดลงจากรถ
ก่อนเดินจ้ำไปตามทางโดยพยายามไม่หันไปสบตากับคนที่เดินมาขนาบคู่กัน



...เป้าหมายแรกไม่ใช่ที่โรงเรียน แต่คือการเดินเลยไปไกลกว่านั้น
เพราะพวกเขาตั้งใจจะมาที่นี่แบบวันเดียวกลับ
ตอนนี้บ่ายสองแล้ว แวะเยี่ยมบ้านน้องกานดาให้หายคิดถึงสักชั่วโมง
แล้วตอนบ่ายสามค่อยวนกลับไปยังโรงเรียน
ใช้เวลาถ่ายรูปพูดคุยกับอาจารย์ใหญ่
กว่าจะเสร็จคงทันรถเที่ยวสุดท้ายลงดอยพอดี


หลังเดินจากท่ารถมาพักใหญ่ 
เขาสองคนจึงมาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านหลังเล็ก
ที่โอบล้อมด้วยบรรยากาศเงียบสงบของธรรมชาติ
ก่อนปลายฟ้าจะส่งเสียงทักไปตามมารยาท


สวัสดีครับ มีใครอยู่มั้ยครับ


คนที่เดินออกมาคนแรกไม่ใช่เจ้าของบ้าน
หากแต่เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ชะเง้อหน้าแอบมองอยู่ตรงประตู
แล้วเมื่อดวงตากลมวาววับเห็นว่าเป็นใคร
ร่างเล็กจึงเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มกว้าง
รีบวิ่งพุ่งตัวเข้ามาหาพร้อมเสียงเรียกอย่างดีใจ


พี่ปลาย!


เขาย่อตัวอ้าแขนรับสวมกอดน้องกานดาอย่างรู้งาน
ลุกขึ้นอุ้มเด็กห้าขวบไว้แล้วร้องถามด้วยความคิดถึงไม่แพ้กัน


เป็นไงบ้างครับ คนเก่ง
พี่กลับมาหาแล้วนะ รอนานมั้ย


คนฟังพยักหน้าหงึกหงัก ใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้มไม่เปลี่ยน
จนคนอุ้มอยากจะหอมแก้มยุ้ย ๆ นั้นอย่างหมั้นเขี้ยว
แต่ยังไม่ทันจะทำอะไร เจ้าของบ้านที่แท้จริงกลับเดินออกมาเสียก่อน


อ้าว...สวัสดีจ๊ะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ไปไงมาไงล่ะจ๊ะเนี่ย


หญิงสาววัยใกล้สามสิบมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นแขกผู้มาเยือน
ซึ่งเขาสองคนก็รีบยกมือไหว้สวัสดีก่อนอธิบายความ


ผมแวะมาเยี่ยมน่ะครับ คิดถึงน้องแล้วก็เอาของมาฝากคุณน้าด้วย


ปลายฟ้าพยักหน้าไปทางคมสัน
ซึ่งเจ้าตัวเตรียมหยิบถุงที่ถือไว้ส่งมาให้เป็นของฝาก

...อันนี้เป็นไอเดียวของคมเองที่บอกให้เขาเอาของมาให้คุณน้า
ตอบแทนความมีน้ำใจเมื่อครั้งคุณน้าฝากข้าวโพดต้มมากมายมาให้ชาวค่าย
เขาเองก็เห็นด้วยอย่างไม่คัดค้าน 
เลยเลือกซื้อจำพวกของทะเลตากแห้งประเภทปลาหมึก กุ้ง หอยมาให้
เพราะแถวยอดดอยคงหายากและราคาแพงกว่าแถวมหาลัยเขาอยู่มาก


คุณน้ารับถุงของฝากไป พร้อมกับคำบ่นอย่างเกรงอกเกรงใจ


โอยย...ไม่เห็นต้องลำบากเลย แต่ก็ขอบใจมากนะจ๊ะ
มา ๆ เข้ามานั่งก่อนเดี๋ยวจะน้ำท่าให้ดื่ม 
คงจะเหนื่อยล่ะสิ แล้วนี่ปิดเทอมกันรึยังจ๊ะ


ปิดแล้วครับ พวกเราเลยว่าจะไปหาครูใหญ่
แล้วแวะมาดูโรงเรียนที่เพิ่งสร้างไปด้วยครับ


คมสันเป็นฝ่ายอธิบาย 
โดยมีปลายฟ้าเดินตามเข้ามาในบ้านพลางอุ้มน้องกานดามาด้วย
หากแต่ยังไม่ทันได้นั่งให้เรียบร้อย
คุณน้ากลับชะงักหมุนตัวกลับมาเหมือนนึกขึ้นได้


เอ๊ะ...แต่วันนี้ผู้ใหญ่เขาพาลูกบ้านไปประชุมในอำเภอนี่
ครูใหญ่กับแฟนน้าเขาก็ไปเหมือนกันคงกลับมาค่ำ ๆ หน่อย



...อ้าว...ซวยแล้วครับ

ข่าวใหม่สดๆ ร้อน ๆ ทำเอาคนสองคนหันมองหน้ากัน 
ครูใหญ่จะกลับค่ำแค่ไหนพวกเขารอได้ 
แต่รถที่จะลงดอยเนี่ยสิ มันไม่อยู่รอเขาหรอก


ถ้าไม่เจอครูใหญ่แล้วใครจะมาเป็นคนตอบเรื่องประเมินผลค่ายอาสา
ทางเดียวคือต้องขึ้นมาถามใหม่เอาวันพรุ่งนี้
แล้วนี่เขาจะต้องมาผจญกับไอ้โค้งนรกอีกรอบเหรอวะ!!


ปลายฟ้านึกอย่างสยอง
มิหนำซ้ำเผลอ ๆ เขายังอาจได้นอนหมอนพิเศษแก้เมารถเหมือนวันนี้ก็ได้
แบบนั้นคงได้อายซ้ำอายซ้อนจนไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรไว้แน่
สีหน้าลำบากใจของเขาคงแสดงให้เห็นชัดจนเจ้าของบ้านต้องเอ่ยถามขึ้นมา


แล้วคืนนี้นอนกันที่ไหนล่ะจ๊ะ


เออ...ว่าจะลงไปพักในเมืองน่ะครับ


คมสันตอบไปตามแพลนที่ได้วางเอาไว้
เพราะหาโรงแรมหรือเกตเฮ้าท์ถูก ๆ แถวในเมืองจะง่ายกว่า
แล้วพรุ่งนี้ช่วงสาย ๆ ค่อยตีรถกลับไปมหาลัย
แต่ดูเหมือนแผนที่วางไว้จะล่มเอากลางทางจนไปต่อไม่ถูก


ถ้างั้นคืนนี้มาพักกับน้าก่อนก็ได้ จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาเสียเวลา


คำเชิญชวนอย่างมีไมตรีทำให้คนเจอปัญหาพบกับที่พึ่งพิง
แต่ถึงอย่างนั้นปลายฟ้ากลับปฏิเสธตามเหตุผลเดิม ๆ ที่ชอบคิด


จะดีเหรอครับ พวกเราไม่อยากรบกวน


โอยย ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ดีเสียอีก 
ลูกคนนี้เขาจะได้มีเพื่อนเล่นใหม่...ดูสิ...เกาะแจไม่ยอมปล่อยอีกแล้ว


ท้ายประโยคเอ่ยแซวเรียกเสียงหัวเราะให้วงสนทนา
ซึ่งดูเหมือนเด็กหญิงที่ฟังจะยิ่งกอดปลายฟ้าแน่นสนับสนุนคำพูดของแม่อย่างเต็มที่



ความเอื้ออาทรที่มักมีให้เสมอทำให้เขารู้สึกตื้นตัน
และรับรู้ได้ในนาทีนั้นว่า...


...น้ำใจตอบแทนกันด้วยน้ำใจเช่นนี้นี่เอง



คมสันหันมาหาเขาคล้ายถามความเห็น ซึ่งเขาก็พยักหน้าตอบกลับ
ปล่อยให้คมพูดแสดงความขอบคุณที่รู้สึกจากใจจริง


ขอบคุณมากครับ ถ้ายังไงคืนนี้พวกเราขอรบกวนด้วยนะครับ


คนชวนยิ้มรับคำ แล้วจึงเดินไปหาน้ำท่ามาให้แขกดื่ม
ก่อนจะกลับมานั่งคุยถึงเรื่องราวสัพเพเหระต่าง ๆ มากมายอย่างเพลิดเพลิน
โดยมีปลายฟ้าคอยเล่นกับน้องกานดาเป็นระยะ ๆ 


และเนื่องจากเหลือเวลานานกว่าที่คิด
เขาเลยถือโอกาสแวะไปบ้านน้องแก้มซึ่งอยู่ไม่ห่างกัน
เอาของฝากเล็กน้อยไปให้คุณยาย
และแน่นอนว่ายายย่อมมีของตอบแทน
เป็นการชวนตำน้ำพริกให้พวกเขาได้ลาภปาก


...ครั้งนี้ไม่มีปฏิเสธครับ
เพราะเขาอยากได้สูตรมานานแล้ว จะจดกลับเอาไปทำกินเองบ้าง
จากที่เล่นกับน้อง ๆ เลยกลายสภาพเป็นลูกมือครัวชั่วคราว
ช่วยคุณยายออกแรงตำน้ำพริกได้ถ้วยใหญ่ ๆ เป็นมื้อเย็นวันนี้
ซึ่งพวกเขาต้องขอฝากท้องไว้กับคุณแม่น้องกานดา



และกว่าสามีของคุณน้าจะกลับมาบ้าน นาฬิกาก็ตีบอกเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว
พวกเขาสวัสดีทักทายเจ้าของบ้านซึ่งดูจะแปลกใจไม่น้อยที่เห็นแขกมาเยี่ยม
แต่พอพวกเขาอธิบายถึงเหตุผลก็แย้มยิ้มต้อนรับอย่างยินดีไม่แพ้กัน
ซ้ำยังแอบมาชวนให้ชิมเหล้าผลไม้หมักสูตรเด็ดที่เจ้าตัวทำเอง
จนโดนคุณน้าเอ็ดดุเข้ายกใหญ่หาว่าทำเด็ก ๆ เสียคน 
ก่อนจะไล่ให้เด็กโข่งอย่างพวกเขาไปอาบน้ำ
แล้วจัดการขนเอาฟูกพร้อมหมอนสองใบมาวางเตรียมไว้ในห้องรับแขกเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง
ทว่าเมื่อคุณน้าหันมาพิจารณาขนาดตัวของแขกสองคนกลับมีสีหน้าลังเลลำบากใจ


ขอโทษนะจ๊ะ ฟูกมีอยู่ผืนเดียว ไม่รู้จะนอนกันได้มั้ย


ไม่เป็นไรครับ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว 
พวกผมนอนเบียดกันได้ ขอบคุณมากนะครับ


ปลายฟ้ารีบบอกคนเอื้ออารีอย่างเกรงใจ
ซึ่งอีกฝ่ายก็ยังคงลังเล หากแต่พอมองสีหน้าที่ยืนยันของเขาจึงไม่คัดค้าน
ปล่อยให้แขกได้พักผ่อนตามสบาย กระนั้นก็ยังกำชับว่ามีอะไรขาดเหลือก็บอกได้เลย


ปลายฟ้าพูดขอบคุณเป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนเจ้าของบ้านจะปิดประตูห้องเดินออกไป
ตอนนี้จึงเหลือเพียงเขากับคมสันสองคนเพียงลำพัง



ดวงตากลมเหลือบมองฟูก
ซึ่งดูเหมือนคงจะต้องนอนเบียดกันจริง ๆ อย่างที่บอก
เพราะไซต์ของเขาสองคนไม่ใช่ธรรมดา
โดยเฉพาะกับคมสันที่รูปร่างสูงใหญ่กว่าเขา
คงต้องนอนแทบจะชิดติดกันแน่ ๆ 


แค่คิดจำลองสถานการณ์...
อยู่ ๆ ใบหน้ากลับเห่อร้อนขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุ



...เฮ้ย!! เขาก็เคยนอนกับคนอื่นมาตั้งเยอะแยะ
อย่างตอนไปเข้าค่ายอาสาก็นอนเบียดกับไอ้เกมส์ยังไม่เห็นเป็นไรเลย
แล้วนี่จะมาตื่นเต้นอะไรกันหนักหนาล่ะวะเนี่ย!!



นะ...นอนเถอะ ง่วงแล้ว


ปลายฟ้ารีบข่มความฟุ้งซ่าน เดินไปล้มตัวนอนยึดฟูกด้านขวาหันหลังให้กับอีกฝั่ง
ได้ยินเสียงคมเดินไปมุมห้องเพื่อปิดสวิสต์ไฟ
แสงสว่างดับลงเหลือเพียงความมืดราง ๆ 
ก่อนเขาจะรับรู้ถึงแรงขยับหยุดอยู่ตรงฟูกคล้ายร่างสูงนอนลงข้าง ๆ แล้วเช่นกัน


คนแกล้งง่วงพยายามข่มตาตัวเองให้หลับ
แต่เหมือนยิ่งฝืนกลับยิ่งไม่เป็นผล
ท้ายสุดจึงเผลอลืมตามองท่ามกลางความมืดสลัว



...จากตรงนี้
ผ่านบานหน้าต่างที่เปิดไว้ให้ลมเข้า
เขาเห็นพระจันทร์เดือนแรมเป็นเสี้ยวเหมือนกำลังยิ้ม
ได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องไกล ๆ บรรยากาศสงบเงียบจนแทบไม่น่าเชื่อว่า
เขาจะได้กลับมานอนอยู่กลางป่าเขาตรงนี้อีกครั้ง



...ผ่านมาห้าเดือนแล้วนับตั้งแต่จบค่ายวิศวะอาสา
แต่สำหรับเขาให้ความรู้สึกเหมือนมันเพิ่งผ่านพ้นไปไม่นาน
มีความทรงจำดี ๆ เกิดขึ้นมากมายตลอดระยะเวลาที่อยู่ร่วมกันกับเพื่อน


...ได้เจอทั้งมิตรภาพ 

...ได้ซาบซึ้งกับความมีน้ำใจของชาวบ้าน

...ได้หัวเราะสนุกไปกับน้อง ๆ ที่โรงเรียน



และที่สำคัญเขายังได้พบกับ สิ่งพิเศษ



...จากคนคนหนึ่งที่อยู่เคียงข้างเขา



หากไม่ใช่เพราะโชคชะตาบันดาลมาให้เขาจับบัดดี้ได้คม
ป่านนี้เขาอาจจะไม่ได้สนิทกันจนความสัมพันธ์พัฒนามาไกล


นึกแล้วก็ตลกดี...
คนมีต้องหลายสิบคนแต่ท้ายที่สุดพวกเขากลับมาจับได้กันเอง
แถมยังเข้าใจผิดว่าบัดดี้ตัวเองเป็นดิวด้วย
พอเฉลยมาแล้วเล่นเอาเขาถึงกับเอ๋องงไปเลย
แต่คงไม่ใช่มีแค่เขา...
เพราะต้องเรียกว่าคนในค่ายทุกคนต่างก็พากันเดาผิดจนหน้าแตกกันครบถ้วน



ภาพความทรงจำในวันนั้นทำให้คนที่ย้อนคิดเผลอหลุดหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ 
กระทั่งคนที่นอนอยู่เคียงข้างได้ยินจนต้องเอ่ยถาม


มีอะไรเหรอ


และนั้นแหละถึงทำให้ปลายฟ้ารู้สึกตัว
....ตั้งใจว่าจะนอนนิ่ง ๆ แท้ ๆ แต่ดันเผลอส่งเสียงประหลาดออกไปซะได้
ดีที่ว่ามันมืดซ้ำยังนอนหันหลังให้อีกฝ่าย เขาเลยเลี่ยงหลบหน้าซ่อนความอาย
แต่น้ำเสียงที่บอกออกไปก็ยังมีลักษณะขัด ๆ เขิน ๆ 


ปะ...เปล่า... เออ...เราแค่นึกถึงเรื่องเก่า ๆ นิดหน่อย


หืม เรื่องอะไรล่ะ


ร่างสูงย้อนถามขึ้นมาอีกครั้ง
เขาลังเลเล็กน้อยกลัวว่าอีกฝ่ายจะเห็นเป็นเรื่องไร้สาระ
ทว่าสุดท้ายก็กลั้นใจบอกความจริง


เรื่องตอนไปค่ายที่เรากับคมจับได้บัดดี้กันเอง


คนฟังไม่ได้หัวเราะหรือแสดงท่าทีตลกอะไรซ้ำยังพูดตอบรับง่าย ๆ 



อ้อ...ถ้าเรื่องนั้น เรารู้อยู่แล้วล่ะว่าปลายจับได้เรา



...ห่ะ


...เดี๋ยวนะ รู้อยู่แล้ว....


เฮ้ยยย!!  หมายความว่ายังไง!!


ปลายฟ้ารีบผุดลุกขึ้นนั่งอย่างตกใจ
แทบจะหันมาเขย่าคนที่นอนนิ่งอยู่ข้างตัว ตะโกนถามเสียงดังลั่น


คมรู้ได้ยังไง!! ทำไมถึงรู้ล่ะ!! แล้วรู้ตั้งแต่เมื่อไร!!


คนถูกถามเปลี่ยนมาลุกขึ้นนั่งเช่นเดียวกัน
ก่อนเฉลยความลับให้คนมึนงงได้คลายความข้องใจ


ก็ตอนปลายให้ข้าวโพดมา เราจำลายมือปลายที่อยู่บนถุงได้



เออ...ใช่ตอนนั้นเขากลัวว่าคมจะไม่กินข้าวโพดที่คุณน้ามาฝากเลยเขียนข้อความไว้ให้


ข้อความเลี่ยน ๆ ว่า คิดถึงและเป็นห่วงนะ


...คิดแล้วก็ยังน่าอายไม่หาย

แต่เดี๋ยวประเด็นสำคัญคือแล้วมันเคยไปเห็นลายมือเขาตอนไหน
จำได้ว่าเคยเขียนให้เห็นครั้งเดียวตอนลงรายชื่อเขาค่ายตั้งนานแล้ว
นี่อย่าบอกนะว่ามันจะจำลายมือเขาได้แม่นขนาดนั้น



คมเห็นลายมือเราแล้วจำได้เลยเหรอ


อืม ลายมือปลายสวยดีเราเลยจำได้


คมสันพยักหน้ารับ

...ไม่อยากบอกปลายหรอกว่าไม่ใช่แค่ลายมือ 
ความจริงแล้วเขายังจำรายละเอียดของปลายได้เยอะกว่านี้
เพราะพอเผลอตัวก็มักจะชอบมองปลายอยู่เรื่อย
บ่อยจนขนาดเพื่อนของเขาจับได้


เขาก็เพิ่งรู้มาก่อนหน้านี้ไม่กี่วันเหมือนกันว่า
ดิวมันตั้งใจจะแกล้งเขาเมื่อตอนเล่นบัดดี้
เพราะมันเดาได้ว่าเขาเป็นบัดเดอร์ปลายฟ้าอยู่แล้ว
เห็นมันบอกว่าเจอเขาตอนเก็บต้นสะเดามาใส่ถุงพอดี
แล้ววันต่อมาดันมีข่าวกระจายไปว่าปลายฟ้าเป็นคนได้ต้นสะเดาถุงนั้น
ทุกอย่างเลยเข้าทางลงล็อค ไม่ต้องสืบต่อให้ยุ่งยาก



...เรื่องนี้เขาไม่ได้บอกต่อให้ปลายรู้
ไม่ใช่เพราะอยากปิดบัง
แต่เพราะมันพิสูจน์ได้ว่านับตั้งแต่ตอนนั้น
เขาก็เริ่มที่จะเอาใจใส่ปลายโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว


แล้วกับปลายเองล่ะ...

...จะสนใจเขาตั้งแต่ตอนนั้นด้วยรึเปล่า


ความสงสัยในใจทำให้คมสันจึงแกล้งถามอีกฝ่ายกลับไปบ้าง



แล้วตอนเราเอายอดสะเดาไปให้ปลายจำลายมือเราไม่ได้เหรอ


ทว่าคำตอบจากคู่สนทนากลับเป็นเสียงบ่นอย่างเซ็ง ๆ


โห...ของอย่างนั้นใครจะไปจำได้  เรายังไม่รู้เลยว่าลายมือคมเป็นยังไง 


ความจริงที่ได้ฟังทำเอาคมสันถึงกับใจหดฟีบ
แต่ประโยคต่อมาของปลายฟ้ากลับทำให้หัวใจของเขาพองโตขึ้นอีกครั้ง


แต่ถ้าเป็นหน้าคมอ่ะ เราจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอที่ร้านหมูกระทะแล้ว
ตอนนั้นไว้หนวดด้วยใช่มั้ย  หน้าโคตรดุเลย เรากลัวแทบตาย


...ถึงจะจำลายมือไม่ได้ แต่อย่างน้อยปลายก็จำหน้าเขาได้ตั้งแต่ครั้งแรก


คมสันจึงย้อนกลับไปในความทรงจำของเหตุการณ์วันนั้นแล้วจึงอธิบายเพิ่มเติม


อ้อ พอดีเราเป็นพี่ว๊ากรับน้องน่ะ  เขาเลยบังคับให้ต้องไว้หนวด


ปลายฟ้าเลิกคิ้วหันมามองหน้าคนพูดทันทีที่จบคำ


...คมเป็นพี่ว๊ากเนี่ยนะ
ถึงบุคลิกจะให้เพราะตัวสูง หน้าโฉด ตาคมดุ
แค่ยืนเฉย ๆ ก็ทำให้น้อง ๆ กลัวหัวหดกันแล้ว
แต่พอรู้จักกันจริง ๆ เขาแทบไม่เคยเห็นคมตวาดใส่ใครคนอื่นเลย
แล้วแบบนี้จะไปเป็นพี่ว๊ากได้จริง ๆ เหรอ


อย่าบอกนะว่า...



อย่าบอกนะว่า คมแค่ยืนคุมน้องเฉย ๆ 
แล้วคอยดูว่าน้องคนไหนไม่ไหวถึงพาออกไป


ปลายฟ้าพูดคาดเดาออกไปทันทีจากการวิเคราะห์ลักษณะนิสัย
และคล้ายกับคำดังกล่าวจะถูกเผง
เพราะเขาได้ยินเสียงคมร้องถามอย่างงง ๆ 


ปลายรู้ได้ยังไง


...น่าน...ว่าแล้วเชียว
ก็เพราะคมมีน้ำใจแบบนี้ไงทำไมเขาจะไม่รู้
สงสัยไอ้ที่ได้รับตำแหน่งพี่ว๊ากมานี่คงมีคนขอให้ช่วยแน่ ๆ


...น่าแปลกเหมือนกัน
ทั้ง ๆ ที่รู้จักกันไม่นานแต่เขากลับมองการกระทำของคมออก
ยิ่งคุยกันถึงเรื่องเก่า ๆ มากมายที่ผ่านเขามาระหว่างเขาสองคน
ก็ยิ่งทำให้สัมผัสได้ว่า....


...พวกเขาใส่ใจกันและกันมากมายเพียงไร 



ความรู้สึกประหลาดที่ก่อเกิดเต็มตื้นขึ้นมาคล้ายมีผีเสื้อบินวนเวียน
แต่คราวนี้ไม่ใช่ในท้อง กลับกลายเป็นจมูกของเขา
ที่รู้สึกว่ามันจะ...ฮะ...ฮัด.....



ฮัชชิ่ว!


ปลายฟ้าจามเสียงดังอย่างไม่มีกั๊ก
แม้จะเข้ากลางเดือนมีนาคมแล้ว แต่อากาศบนยอดดอยก็ยังคงเย็นกว่าปกติอยู่ดี
แถมที่นอนฝั่งเขาดันมาอยู่ใกล้หน้าต่าง ซ้ำยังลุกขึ้นมานั่งคุยปล่อยให้ลมโกรกตั้งนาน


ปลายหนาวเหรอ เอาผ้าห่มเราไปอีกผืนมั้ย


คนมีน้ำใจรีบเสนอความช่วยเหลือทันที
และแน่นอนที่เขาย่อมยึดหลักเกรงใจตอบปฏิเสธ


มะ...ไม่เป็นไร ห่มไปเถอะ เดี๋ยวคมก็ไม่สบายหรอก


ร่างสูงนิ่งเงียบไปคล้ายกำลังใช้ความคิด ก่อนจะพูดเสนออย่างมีน้ำใจขึ้นมาอีกครั้ง


งั้นเราช่วยทำให้อุ่นขึ้นมั้ย


ปลายฟ้ากำลังผ้าคว้าห่มเตรียมล้มตัวนอน แต่กลับชะงักไปเมื่อได้ยิน
คมจะช่วยอะไรหรือมันจะลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างให้
เขาขมวดคิ้วงงพลางเอ่ยถาม


ช่วยยังไง


คำตอบมีเพียงรอยยิ้มของคมสัน
ก่อนปลายฟ้าจะรับรู้ถึงแรงที่ดึงตัวเขาล้มลงไปนอนอย่างรวดเร็ว
ไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงอุทานอย่างตกใจ
รู้ตัวอีกทีหน้าของเขาก็แนบสนิทอยู่ที่อกกว้างของอีกฝ่าย
ซึ่งรับหน้าที่เป็นหมอนใช้สองมือกอดเขาจนแนบชิด
พร้อมกับถ้อยคำกระซิบข้างใบหูสั้น ๆ 




อุ่นรึยัง






...ไม่ใช่แค่อุ่น


แต่ตอนนี้เขาร้อน...


...ร้อนลามไปทั้งหน้า



โอยยย....แล้วจะให้เขาตอบไปว่ายังไงเล่า!!

อยู่ ๆ มันก็มากอดเฉยเลย
ปลายฟ้าเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะคร้าบบบ!!
มาทำกันแบบนี้ไม่อายก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว


แต่ถ้าจะให้พูดกันตามตรงแล้ว
ความจริงเขาก็รู้สึกอุ่นอยู่เหมือนกัน


เป็นความอบอุ่นที่รับรู้ได้ตรงหัวใจ...


...เหมือนกับที่เขาได้ยินเสียงหัวใจของคนที่อยู่ด้านล่างนี้เช่นเดียวกัน



ปลายฟ้าขยับศีรษะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของจังหวะหัวใจ
แม้มีเพียงความมืดสลัวเลือนราง 
ทว่าเขากับยังคงเห็นดวงตาคมซึ่งทอดมองมาอย่างชัดเจน
พร้อมกับสิ่งที่สะท้อนถึงความจริงใจโดยไม่ปิดบัง
คล้ายจะดึงดูดให้ตัวเขาจมลึกหายลงไปอย่างไม่อาจทัดทาน
ได้แต่ปล่อยให้แววตาคู่นั้นเข้าใกล้เรื่อย ๆ จนไม่สามารถต้านทานไว้ได้


ปลายฟ้าปิดเปลือกตาลงด้วยความยินยอม
สิ่งสุดท้ายที่รับรู้ คือ สัมผัสของลมหายใจอุ่น ๆ 
และบางสิ่งจรดลงบนริมฝีปากเขา


...แผ่วเบา


...นุ่มนวล



ทิ้งค้างไว้ให้เก็บซึมซับทุกความรู้สึก
ก่อนเขาจะเป็นฝ่ายผละออกห่าง
มุดตัวลงไปนอนแนบกับอกกว้างของร่างสูงตามเดิม
โดยที่อีกคนก็ขยับให้พิงนอนอย่างสบาย
เอื้อมคว้าผ้าห่มมาคลุมกายคลายหนาว
พร้อมกับกอดเขาไว้หลวม ๆ อย่างอ่อนโยน
เพราะรู้ดีว่ากำลังนอนบ้านคนอื่นเลยไม่กล้าทำอะไรไปไกลกว่านั้น



แต่เพียงเท่านี้....



....แค่ จูบแรกสำหรับพวกเขาสองคน


ก็นับว่ามันมากมายเกินกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว




ปลายฟ้าปิดเปลือกตาลง
ความง่วงเริ่มเข้าครอบงำทีละน้อย
กระนั้นก็ยังฝืนตัวเองขยับปากพูดงึมงำ


ฝันดีนะคม


แล้วเขาก็ต้องยิ้มออกมาทั้งที่หลับตา
เมื่อได้ยินเป็นถ้อยคำสุดท้ายจากคนที่ให้ไออุ่น



....ทั้งกายและหัวใจ



ฝันดีเหมือนกัน ปลายฟ้า


...


..



.


ช่วงสายแล้วที่พวกเขาสองคนเตรียมตัวลากลับ
หลังจากมาอาศัยบ้านของน้องกานดาเป็นที่นอนชั่วคราว


ปลายฟ้าหยิบมือถือมาถ่ายรูปเล่นกับน้องกานดาทิ้งท้าย
ตั้งใจไว้ว่าหากมีโอกาสหน้าก็จะขอกลับมาเยี่ยมใหม่
ตอนนี้ขอเก็บรูปไว้เยอะ ๆ ก่อนเผื่อวันไหนคิดถึงจะได้หยิบขึ้นมาดูง่าย ๆ 


เขากำลังแอ๊คท่ากับน้องได้ไม่กี่รูป
ร่างของคนที่มาด้วยกันกลับเดินผ่านประตูเข้ามาจากด้านหลังบ้าน
พร้อมของบางสิ่งในมือที่ทำเอาคนมองต้องขมวดคิ้วถาม

 
อะไรน่ะ


คมสันชูถุงที่หิ้วขึ้นมาให้อีกคนเห็นชัด ๆ 
ภายในถุงพลาสติกเป็นกระถางบรรจุต้นไม้ต้นเล็ก 
ใบสีเขียวสดเรียวยาวชูช่อขึ้นมาหลายใบจนแทบมิดลำต้น
มองผ่าน ๆ ไม่แตกต่างจากต้นหญ้าที่ปลูกอยู่ทั่วไปตามทาง
หากแต่ชื่อจริง ๆ ของต้นไม้ต้นนี้กลับทำให้คนฟังนิ่งอึ้ง



ก็ ต้นข้าวโพดไง
ตอนแรกคุณน้าเขาจะให้ข้าวโพดต้มมา
แต่เราขอเอาต้นมันมาปลูกเลยดีกว่า 
จะได้คู่กับต้นสะเดาด้วย ปลายว่าดีมั้ย



โห...อัจฉริยะจริง ๆ คิดไปได้ยังไง
ปลูกต้นข้าวโพดคู่กับสะเดาเนี่ยนะ มีใครที่ไหนในโลกปลูกคู่กันบ้าง
มันไม่ใช่เหมือนกิ่งทองใบหยกนะถึงจับมาคู่กันได้
แล้วที่สำคัญ...


...ไอ้คนที่ต้องมาคอยดูแลต้นไม้พวกนี้มันคือเขาไม่ใช่เร๊อะ!!



แต่ไหน ๆ คมมันก็อุตส่าห์ไปขอมา
และคุณน้าก็ดันมีน้ำใจให้มาแล้วเลยไม่กล้าปฏิเสธ
พวกเขาสองคนจึงเอ่ยคำลาพร้อมคำขอบคุณซึ่งไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไร
เพราะซาบซึ้งกับความเอื้ออารีที่ได้รับมาอย่างเสมอ



แขกผู้มาเยือนโบกมือลาน้องกานดา
...รู้สึกเหงานิดหน่อย แต่ก็ยังดีที่ถือว่าเขาทำตามที่สัญญาไว้ได้แล้ว
คราวนี้ถึงเวลาที่ต้องไปทำภารกิจซึ่งค้างไว้ให้เสร็จสิ้น
นั่นคือกลับไปโรงเรียนเพื่อประเมินผลงานของค่ายวิศวะอาสา



ปลายฟ้าเดินทอดน่องอย่างไม่รีบร้อนไปยังถนนดินสายเล็ก
สองข้างทางโอบล้อมด้วยต้นไม้น้อยใหญ่
ท่ามกลางลมโชยเบา ๆ และไอแดดอุ่น ๆ กำลังดี


...ทางเดินจากบ้านน้องกานดาห่างจากโรงเรียนหนึ่งกิโลเมตร

และเป็นทางเดินที่เขาเคยเดินคู่กับคนข้างกายมาก่อน



...เพียงแต่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาในครั้งนี้มันแตกต่างกัน



ตอนเช้าที่เขาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าคมกอดไว้ มันรู้สึกจั๊กจี๊หัวใจแปลก ๆ


...ไม่มีใครพูดถึงเรื่องเมื่อคืน

แต่เขาเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคล้ายเป็นการยืนยันในความสัมพันธ์ที่พัฒนาไปอีกขั้น


ทั้งยังเป็นการยืนยันกับตัวเองด้วยว่า...


...เขาเลือกคมมาไว้ตรงหัวใจมากแค่ไหน




ดวงตากลมเหลือบมองคนข้างกายที่เปลี่ยนมือหิ้วกระถางต้นไม้
เห็นก็พอจะเดาได้ว่าคงหนักเอาการอยู่ ไหนจะเป้ที่อยู่บนหลังอีก
เขาเลยอดไม่ได้ที่จะเสนอตัวขึ้นมาบ้าง


ให้เราช่วยถือมั้ย


ไม่เป็นไร


ร่างสูงคงจะติดเชื้อเกรงใจจากเขาเลยพูดปฏิเสธออกมา
ทว่าครั้งนี้เต่าอย่างปลายกลับไม่ยอมแพ้
ดึงมือที่ถือกระถางต้นไม้ของคมเอาไว้ ก่อนหันไปพูดย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง


ให้เราช่วยบ้างเถอะ คมช่วยเราเยอะแล้ว


คมสันชะงักเงยหน้ามองสบนัยน์ตาที่ไม่หลบหนีเหมือนเช่นทุกที
กระนั้นมือใหญ่กลับไม่ปล่อยกระถางซ้ำยังจับมือของปลายไว้
แล้วจึงเปลี่ยนเป็นพูดประโยขอร้องขึ้นมาแทน


งั้นช่วยอะไรเราหน่อยได้มั้ย


ถ้อยคำที่ฟังดูคุ้นเคยในความทรงจำทำให้ปลายฟ้าสะดุด
รู้สึกเหมือนย้อนภาพกลับไปเมื่อคราวนั้น
ในข้อความคำขอซึ่งถูกพูดบนถนนสายนี้


...อย่าบอกนะว่าคมจะขอให้เขาช่วยยิ้มอีกน่ะ



ปลายฟ้าคาดเดาเอาไว้ แต่ก็ยังไม่วายย้อนถามกลับให้แน่ใจ


อะไร


คมสันยิ้มบาง นัยน์ตาคมแววระยับ ก่อนเอ่ยคำขอสั้น ๆ 
ทว่ามีอานุภาพมากพอที่จะทำให้หัวใจของปลายฟ้าแทบหยุดเต้น....




ช่วยรักเราที






...ห่ะ



...อะไรนะ...



เมื่อกี๊มันว่าอะไร..



ช่วยรักเราทีเหรอ?



กะ...กล้าพูดมาได้ยังไง



...อุตส่าห์มีน้ำใจแล้วยังมาขอให้ช่วยแบบนี้



โอยยย.....มันบ้ารึไงวะ!!



ปลายฟ้ารีบหันหน้าร้อน ๆ ของตัวเองหลบไปอีกทาง
กระถงกระถางไม่ต้องช่วยหิ้วกันแล้ว

เขารีบจ้ำเดินออกห่าง ปล่อยให้คนที่พูดตรงไปตรงมาไม่มีอ้อมค้อมเดินตามหลัง


แต่ไม่รู้ทำไมทั้งๆ  ที่มันน่าหงุดหงิดโมโห
เขากลับยังเผลอยิ้มกว้างออกมา




...ก็เพราะคมมันบ้าไม่ใช่เหรอ

บ้าที่ไม่รู้ตัวเลยว่าไม่ต้องให้เขาช่วยหรอก

เพราะตอนนี้เขาเต็มใจเลือกคมไปหมดหัวใจแล้ว



...คมคือที่ดีที่สุดสำหรับเขา



คนที่คอยห่วงใยกันและกัน

คนที่คอยอยู่เคียงข้าง

คนที่ทำให้ยิ้มออกมาอย่างสุขใจ



...และเป็นคนที่สอนให้เข้ารู้จักคำว่า รัก’ 




ต่อจากนี้ไม่รู้ว่าเต่าอย่างปลายฟ้า...
จะเดินหน้าไปได้ช้าแค่ไหนบนถนนของความสัมพันธ์


แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจ...
คือเขาจะขอดูแลรักษาความรักครั้งนี้ให้นานมากที่สุด


เหมือนอย่างที่คอยดูแล ต้นสะเดาและ ต้นข้าวโพด’ 
ให้ได้เติบโตเป็นต้นไม้ที่แข็งแรงมั่นคง 
รอวันผลิดอกออกผลจนงอกงามเคียงคู่กันและกัน...



....ตลอดไป

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------




THE  END








เอาตอนพิเศษมาเสิร์ฟค่ะ
ตอนพิเศษนี้เป็นการเก็บรายละเอียดเล็กน้อยถึงปริศนาที่ไม่ได้บอกไประหว่างเนื้อเรื่อง
ทั้งเรื่องที่ทำไมคมถึงเดาได้ว่าปลายเป็นบัดเดอร์ 
และที่ดิวเองก็รู้เหมือนกันว่าคมจับได้ปลาย


และสุดท้ายคู่ของเต่าปลายก็ไปได้ไม่ไกลกว่าจูบอยู่ดี   
แต่เอาน่าอย่างน้อยเขาก็สวีตหวานพอให้เห็นบ้าง
ว่าสุดท้ายแล้วปลายก็ตัดสินใจเลือกคมเป็นคนที่ดีที่สุดของตัวเอง
ถือเป็นการคลานช้า ๆ แต่มั่นคงจนเข้าเส้นชัยไปได้ล่ะเนอะ....พ่อเต่าน้อย

 

          ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

 

            BitterSweet

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4961 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 19:46
    โอ้ยใจบาง คือพี่แกน่ารัก น้องน่าเอ็นดูลงตัวค่ะ ดีงามม
    #4,961
    0
  2. #4830 berry kiki (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 10:01
    พึ่งมาอ่าน แล้วชอบมากๆอ่ะ อ่านแล้วรู้สึกละมุนอุ่นใจ งื้อออคือมันดีมากอ่า
    #4,830
    0
  3. #4822 havehope218 (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 15:21
    กลัวอิมเมจพี่คมเขามาก5555555แต่อ่านไปละยิ้มน่าบาน พี่แกน่ารักอ่ะ ชอบความต่างกันสุดขั้วแค่ไหนก็ยังมีบางอย่างที่ทำให้จูนกันติดอ่ะ น่ารักในดีเทลเล็กๆน้อยๆมากเลย เขินแทน เขินได้น่าอร่อยมากอ่ะหนูปลาย เรื่องนี้แบบพบรักพี่บ้านน้องกานดา55555ว่าไปนั้น ชอบน้องกานดาอ่ะตอนติดปลายน่าขย้ำมากเลย ชอบพล็อตเรื่องค่ะที่ทำให้คนไม่ค่อยพูดได้คุยได้รู้จักกันมากขึ้น ขอบคุณนิยายอร่อยอร่อยนะคะ
    #4,822
    0
  4. #4754 baekbow (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 17:33
    หวานไปอีก น่ารักจริงๆเลย
    #4,754
    0
  5. #4479 bbbbbbbys (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:37
    ฮรืออออออมันดีกับใจจจจจจจ
    #4,479
    0
  6. #4459 LollipopRF (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:17
    ชอบมากๆๆเลยอ่ะ
    #4,459
    0
  7. #4404 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 12:31
    หวานอ่ะ
    #4,404
    0
  8. #4299 Jack (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 09:00
    ชอบมากครับ ชอบจริงๆๆ
    #4,299
    0
  9. วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 20:10
    หวาน...
    #4,117
    0
  10. #4109 Shimmaybb (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 23:19
    ความรักที่ไม่หวือหวาค่อยเป็นค่อยไป
    จะทำให้ความสัมพันธ์ของคนเรามั่นคง
    แม้ว่าจะเลือกช้าก็ตามเนอะะะะ
    แค่จูบยังเขินเว่อร์ง่ะกรี๊ดๆ
    ชอบที่คมสันขอมากก
    ช่วยรักเราที อื้อหืองานนี้เอาใจไปเต็มๆ555555
    #4,109
    0
  11. #4013 Yuki Kuro (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 21:21
    น่าร้ากกกกกกกกกกกกก พรุ่งนี้วันจันทร์เปิดเทอมไปเรียน ฝันดีแล้วสิเนี่ยคืนนี้ ฝันดีนะครับ ^^ 
    #4,013
    0
  12. #3665 MonetaCaffeine :D (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 16:26
    แง้ แอบเสียดาย
    สารภาพเลยว่าก่อนอ่านตอนพิเศษแอบจินตนาการเล็กๆน้อยๆไว้
    คืออยากให้พ่อเต่าน้อยพูดความในใจในฐานะ "คนพิเศษ" บ้างว่าไม่ชอบให้คมไปช่วยใคร
    หรือไปปฏิบัติตัวกับใครๆเหมือนที่ทำให้ปลาย อะไรแบบนี้ หวงๆนิดนึงเซ่ T^T
    เพราะถ้าไม่พูดไปแบบนี้เดี๋ยวพ่อคนมีน้ำใจก็ไปช่วยคนนั้นคนนี้เข้าอีกหรอก
    อย่างน้อยได้พูดได้เคลียร์กันก็ยังดีนะ ถึงคมจะยังมีน้ำใจต่อคนอื่นเหมือนเดิม
    แต่ก็ให้มันน้อยๆลงบ้างอะไรแบบนี้อ่าาา โอ๊ย เสียดาย แง้ ฮืออออออ


    ชอบเรื่องนี้มากกก เป็นอีกเรื่องนึงที่หลงรักพระนายสุดๆ
    พ่อเต่าน้อยน่ารักกริ๊บกริ้วจริงๆ - . -
    ส่วนเฮียคม อันนี้ขอยกรางวัลพระเอกดีเด่นให้เลย
    ชอบนะที่บอกว่าจะรอ แบบดูเป็นคนเข้าอกเข้าใจดี
    อยากรู้เหมือนกันว่าสองคนนี้ถ้าทะเลาะกันจะเป็นยังไง
    เอาแบบ คมงอน คมหึง​(?) อะไรแบบนี้ อยากเห็นจริงๆ 5555555


    ขอบคุณไรเตอร์สำหรับเรื่องราวดีๆที่ทำให้อมยิ้มเช่นเคย
    ขอบคุณค่ะ
    ปล.เป็นกำลังใจให้เสมอ
    #3,665
    0
  13. #3567 Nana (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 19:49
    ชอบเรื่องที่ความสัมพันธ์ค่อยเป็นค่อยไปอย่างนี้มากเลยค่ะ

    คนแต่งเก่งมากๆๆๆ

    อ่านแล้วจะละลาย

    รู้สึกอบอุ่นหัวใจมาก

    ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆอย่างนี้ให้ได้อ่านนะคะ^^
    #3,567
    0
  14. #3530 souprupk (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 11:43
    เป็นสถานะความสัมพันธ์ที่ค่อยเป็นค่อยไป
    เห็นแบบนี้แล้วรู้สึกดีกับการที่ปลายเป็นคนช่างเลือก
    แล้วคมสามารถรอได้ น่ารักจริงๆ
    #3,530
    0
  15. #3312 ICEwaTEr ' (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 19:19
    ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านเช่นกันค่าาาาาาาาาาา
    ฟินมากกกกกกกกกกก เขินสุด ๆ เขินทุกตอนนนน T///T
    จะติดตามต่อไปนะค้าาา :D
    #3,312
    0
  16. #3243 KaReii_NYAPPY (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 23:27
    โอ้ยยย มันก๊าวในใจมากเลยค่า
    หัวใจพองเสียจนนึกว่ามันจะระเบิดแล้ววว
    หลงรักพี่คม พูดชายในฝันชัดๆ!!
    น้องปลายน่ารัก หมันเขี้ยวๆๆๆๆ
    อ่านไปยิ้มไปหน้าบานเป็นจานดาวเทียมแล้วค่า (/////A/////)
    เอร้ยยย ขอบคุณไรท์เตอร์มากๆที่เขียนนิยายดีๆ กิ๊บกิ้วหัวใจมาให้อ่านนะคะ
    #3,243
    0
  17. #3226 Redberrylips (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 04:29
    จูบแรกว่าเขินเเล้ว เจอช่วยรักเราทีเข้าไปนี่ลงไปดิ้นกะพื้นค่ะ โอ้ย เขินเกินไปเเล้ว โอ้ยยยย
    #3,226
    0
  18. #3065 Qoo (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 19:48
    >//////////////////<







    โอ๊ยยยย



    ความดันขึ้นคะพี่น้อง







    "ช่วยรักเราที" พูดมาได้ไม่อายฟ้าดิน







    แม่ยกยิ้มแก้มปริแล้วเนี้ยยยยยยยยยยย โอ๊ยยยยยยยยยยย
    #3,065
    0
  19. #3014 YoSChi (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 17:44
    เขิน ไม่ทนคั้บทั่น

    น่ารักเว่อร์ๆ
    #3,014
    0
  20. #2863 HENS Singular (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 13:09
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด น่ารักไม่ทนนนนน
    #2,863
    0
  21. #2799 rorony (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 12:01
    รู้สึกแบบ #6 ค่ะ ^.^ ชอบความมรักแบบนี้ที่สุดเลย //คนแบบคมอยู่ที่ไหนในโลกกกกกกก

    ว่าแล้วก็เป็นลมตาหลับ 555
    #2,799
    0
  22. #2674 LT_b2uty (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 19 กันยายน 2556 / 20:45
    แฮ่มๆ ตอนนี้กรี้ดกร้าด เขินมากหวานมากมาย
    ในที่สุดก็พัฒนาไปอีกขั้นแล้วสินะ ☺
    #2,674
    0
  23. #2668 Yoon (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 18:27
    ขอบคุณมากๆค่ะ สำหรับความรักที่ "น่ารักและอบอุ่น" มากๆขนาดนี้ ปลื้มมมมมม
    #2,668
    0
  24. #2630 blur (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 20:28
    น่ารักกกก ชอบมากมากเลย
    #2,630
    0
  25. #2432 sunmile (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2556 / 21:42
    กรี๊ดดดดดดดดดดด จะๆ จูจุ๊บ <3
    #2,432
    0