ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 89 : ต้นที่ 23 [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    15 มี.ค. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ยอดสะเดา กับ ข้าวโพดต้ม



ต้นที่ 23



...เอาอะไรดีวะ?


คำถามเดิม ๆ ที่คนช่างเลือกอย่างนายปลายฟ้า
มักจะถามตัวเองไม่ต่ำกว่าวันละแปดรอบ
รอบที่เก้าของวันนี้เป็นครั้งที่เขายืนอยู่หน้ากระสอบใส่ปุ๋ย


...ใช่ครับ กระสอบปุ๋ย

เพราะตอนนี้เขากำลังยืนลังเลอยู่หน้าซุ่มงานโอเพ้นเฮ้าส์
ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาเทคโนโลยีชีวภาพ
ซึ่งเปิดโครงการสิ่งประดิษฐ์ เครื่องอัดเม็ดปุ๋ยชีวภาพ
ให้น้อง ๆ นักเรียนมัธยมและคนที่เดินผ่านไปมาได้ชม


ทว่าสิ่งที่เขาสนใจน่ะ ไม่ใช่ไอ้เครื่องนั่นหรอกครับ
แต่เป็นอุปกรณ์เสริมที่วางประกอบเป็นตัวอย่างอยู่ข้าง ๆ 
พวก ปุ๋ยอินทรีย์’ ‘ปุ๋ยชีวภาพเม็ดกับ น้ำหมักชีวภาพต่างหาก


เขาอยากจะหาเอาไปใส่ ต้นสะเดาที่เลี้ยงไว้ตรงระเบียงห้องสักหน่อย
ช่วงนี้ใบมันดูเหี่ยวแห้งยังไงไม่รู้ 
แถมยังรู้สึกว่ามันโตช้าแปลก ๆ 
ทั้ง ๆ ที่ต้นสะเดาก็เลี้ยงไม่ได้ยากเย็นเท่าไร 
แต่เขากลับกังวลจนเผลอมองมันบ่อย ๆ อยู่เรื่อย 


...ถึงไม่ใช่ต้นไม้ที่ตัวเองอยากปลูก
แต่ไหน ๆ มันเขาก็ได้มาแล้ว
เลยอยากจะเลี้ยงให้ดีที่สุด
แถมมันยังเป็นของฝากที่ได้มาจากใครบางคน


...ใครบางคนที่ทำให้เขาคิดถึงทุกครั้งที่เห็นต้นสะเดา



ทำอะไรอยู่เหรอ ปลาย


เจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือกรีบหันหลังไปหาคนเรียก
แล้วก็ต้องตกใจเมื่อคนที่กำลังอยู่ในห้วงความคิด
กลับปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า


ร่างสูงใหญ่ใส่เสื้อช๊อป ใบหน้านิ่งเรียบเฉย
ดวงตาคมซึ่งมักจะมองดุ ๆ มีท่าทางอ่อนลงอยู่ในที
คล้ายแฝงความยินดีที่เห็นคนคุ้นเคยมายืนอยู่ในคณะตนเอง


ปลายฟ้าพยายามเก็บอาการประหม่าของตัวเองรีบตอบคำตะกุกตะกัก


เออ..คือ..เรากำลังเลือกปุ๋ยอยู่


หากแต่คำที่บอกออกไปกลับยิ่งส่งผลให้ตัวเองลำบากใจเข้าไปอีก
เมื่อคมสันกลับขมวดคิ้วถามซ้ำอย่างงง ๆ


เลือกปุ๋ย?”


...เออ...มันก็แน่อยู่แล้ว
มายืนด้อม ๆ มอง ๆ บอกไปว่ากำลังเลือกปุ๋ย
ใครไม่งงก็คงแปลกไปหน่อย


แต่เขากำลังเลือกอยู่จริง ๆ นี่หว่า
ก็ปุ๋ยมันมีตั้งหลายชนิดแถมคุณสมบัติไม่เหมือนกันอีกต่างหาก
ที่สำคัญอยู่ ๆ จะให้เด็กต่างคณะไปขอดื้อ ๆ
ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับโครงการมีหวังโดนมองว่าบ้าแน่ 
เขาเลยลังเลคิดไม่ตกว่าจะเอายังไงดีจนโดนใครอีกคนมาทักเนี่ยแหละ


...เอาไงดีว่ะ  ถ้าบอกไปคมจะหัวเราะเขามั้ย


ว่ะ!...ช่างมัน! มาถึงขั้นนี่แล้วบอกไปเลยแล้วกัน



เรากำลังเลือกปุ๋ยจะเอาไปใส่ต้นสะเดา


ปลายฟ้ากลั้นใจพูด เตรียมรับสายตาแปลก ๆ ที่เดาว่าอีกฝ่ายคงมองมา
ทว่าดวงตาคมกลับไม่ได้เป็นไปตามนั้น 
ซ้ำยังนิ่งอึ้งคล้ายไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน


...จริงเหรอ

จริงเหรอที่ปลายบอกว่ากำลังเลือกปุ๋ยไปใส่ต้นสะเดา
เขานึกว่าปลายจะไม่ชอบเสียอีก 
เพราะมันเป็นต้นไม้ที่เขาบังคับให้ปลายซื้อ
แต่ที่ปลายมาหาปุ๋ยคอยดูแลมันอย่างดี

เขาจะคิดเข้าข้างตัวเองได้มั้ยว่า...


...ปลายกำลังใส่ใจกัน



ความดีใจลึก ๆ ข้างในเปลี่ยนความสงสัย
ให้กลายมาเป็นความอยากช่วยทันที
คมสันจึงถามคนที่ยังคงลังเลอยู่อย่างมีน้ำใจ


แล้วเลือกได้รึยังว่าจะเอาอะไร เราจะได้ขอเขาให้


ปลายฟ้าเงยหน้ามองร่างสูงอย่างแปลกใจ
คมไม่ได้หัวเราะเยาะกับการกระทำของเขา
มิหนำซ้ำยังอุตส่าห์ยื่นข้อเสนอเป็นตัวช่วยไปขอปุ๋ยซึ่งเขาไม่กล้าทำอีกต่างหาก


...คมจะเป็นคนมีจิตอาสาไปถึงไหน
แต่ความห่วงใยเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้
ไม่รู้ทำไมกลับทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมา


...และเพียงแค่คิดอาการที่มักจะเป็นก็เริ่มเกิดขึ้น
ความเห่อร้อนพุ่งขึ้นสู่ใบหน้าจนเขาต้องก้มหลบ
ไม่เพียงแค่นั้นหัวใจของเขายังแกว่ง
จนต้องรีบสะบัดความฟุ้งซ่านออกไปจากสมอง
ก่อนจะพยายามเร่งตัดสินใจเลือกให้เร็วที่สุด


เออ...คือ...


แต่เต่าอย่างปลายฟ้าก็คงช้าเกินกว่าคนอื่นเขา
เพราะขณะที่กำลังจะอ้าปากพูดกลับมีเสียงดังขึ้นขัด


ขอโทษนะคะพี่ ช่วยอะไรหนูหน่อยได้มั้ยคะ


เขาสองคนหันกลับไปมองด้านหลัง
เพื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มเด็กผู้หญิงวัยมัธยมปลายห้าหกคนซึ่งรีบพูดต่ออย่างรวดเร็ว


แบบว่าหนูอยากเข้าคณะวิศวะที่นี่น่ะค่ะ
แต่ไม่รู้ว่ามีสาขาอะไรบ้าง แล้วแต่ล่ะสาขาเรียนเกี่ยวกับอะไร 
พี่ช่วยแนะนำให้หนูหน่อยได้มั้ยคะ


สาวน้อยหันมามองคมสันอย่างคาดหวัง คงเพราะคมใส่เสื้อช็อปอยู่น้องเลยถาม
แถมยังเป็นคำถามหว่านแหซึ่งตอบยากอธิบายยืดยาว
ถ้าเป็นคนอื่นคงไล่ไปหาอ่านเอาเองแล้ว
แต่นี่คงเป็นโชคดีของน้องที่ดันมาถามคนมีจิตอาสาเข้า
หนุ่มวิศวะผู้มีน้ำใจจึงตั้งต้นอธิบายให้กลุ่มน้อง ๆ ฟังด้วยความยินดี
โดยทิ้งปลายฟ้าให้มองอยู่ข้าง ๆ แบบนั้น


เออ...คมนี่มีน้ำใจกับคนอื่นตลอดเลยเนอะ


....คนอื่นอีกแล้ว


แค่คิดในใจก็รู้สึกหน่วงขึ้นมา
มันอึดอัดคล้ายหัวใจถูกบีบจนเจ็บแปล๊บ
เพียงแค่เห็นคมคุยอยู่ท่ามกลางคนอื่น
แล้วปล่อยเขาให้ยืนมองอยู่เพียงลำพัง


ทำไมล่ะ....
คมไปช่วยคนอื่นก็ดีแล้วนี่
เดี๋ยวนี้ผู้ชายมีน้ำใจหายากจะตาย
ไม่เห็นแปลกอะไรถ้าจะมีคนมารุมล้อม
โดยเฉพาะกับน้อง ๆ ผู้หญิงที่ส่งสายตาปลื้มมาให้คมไม่ยอมหยุด


...ยิ่งเห็นแบบนั้น ความรู้สึกไม่ชอบใจก็ยิ่งตอกย้ำชัดเจน


อ้าว...นี่ตกลงเขาเป็นอะไรไปกันแน่วะ
หรือเขาจะอิจฉาคมที่มีผู้หญิงมาสนใจ


เออ..อาจใช่ก็ได้ น้องนักเรียนก็หน้าตาน่ารักทั้งนั้น
เขาอาจกำลังอิจฉาคมที่เนื้อหอมก็ได้


แต่ลึก ๆ แล้วเขากลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่

สิ่งที่ไม่ชอบใจอาจเกิดขึ้นเพราะเหตุผลอื่น....


...แล้วมันคืออะไรกัน




โห...สุดยอดด!! ฟังแล้วอยากเรียนเลย
แต่ไม่รู้ว่าพวกหนูจะแอดติดรึเปล่า


เสียงวี๊ดว๊ายจากกลุ่มน้อง ๆ เรียกสติของปลายฟ้าให้กลับคืน
เขาหันไปให้ความสนใจกับวงสนทนาย่อม ๆ 
ก่อนทันเห็นคนที่มักจะทำหน้านิ่งอยู่เสมอ
ทว่าคราวนี้กลับแย้มรอยยิ้มบาง ๆ 
ส่งผลให้ใบหน้าคมดูชวนมองมากกว่าเคยซ้ำยังเอ่ยคำพูดให้กำลังใจ


ถ้าน้อง ๆ ทำเต็มความสามารถ พี่เชื่อว่ายังไงเราก็ต้องสอบได้
แล้วพี่จะรอตอนวันรับน้องเข้าคณะพี่นะครับ


บทพระเอกของคมสันเล่นทำเอาน้องผู้หญิงมองตาเคลิ้ม
แทบจะลงไปกองกับความใจดี มีน้ำใจ เป็นสุภาพบุรุษ
ปัดภาพลักษณ์โหดเถื่อนของคณะวิศวะไปจนหมดสิ้น


พี่ใจดีจัง ถ้าหนูแอดติดวิศวะที่นี่แล้วขอเป็นน้องเทคพี่ได้มั้ยคะ



...น้องเทค


ปลายฟ้าหูผึงทันทีที่ได้ยินคำขอดื้อ ๆ


...เฮ้ย! เอากันยังนี้เลยเหรอครับน้อง
ปกติน้องเทคพี่เขาต้องเป็นคนเลือกไม่ใช่เหรอ
ส่วนพวกน้องรหัสน้องสายมันขึ้นอยู่กับดวงใครดวงมัน
เหมือนที่เขาเล่นบัดดี้ยังต้องเสี่ยงดวงจับฉลากเลย
แล้วอยู่ ๆ น้องจะมาขอกันแบบนี้

...มันจะง่ายเกินไปมั้ย


หากแต่ใครบางคนกลับไม่คิดมากเท่าปลายฟ้า
กลับพยักหน้าตอบรับตามประสาคนมีน้ำใจ


ได้สิครับ พยายามเข้านะ


กลุ่มน้องผู้หญิงส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดอย่างดีใจอีกครั้ง
เขาเห็นคมคุยกับน้องอีกสองสามคำ
ก่อนจะขอตัวเดินกลับมาหาพร้อมคำถามที่ค้างไว้


ปลายเลือกได้รึยัง


ไม่ต้องแล้ว


คมสันขมวดคิ้วงงกับคำตอบปฏิเสธห้วนสั้นที่ได้ยิน 


อ้าว....ทำไมล่ะ” 


ไม่มีอะไรหรอก คมไปช่วยงานต่อเถอะ


ปลายฟ้าตอบปัดอีกครั้ง หากแต่คู่สนทนากลับยังคงยืนยันคำเดิม


เดี๋ยวค่อยไปก็ได้ แต่ตอนนี้เราขอช่วยปลายก่อน


ก็บอกว่าไม่ต้องไง! มีคนอื่นรอให้คมช่วยอีกตั้งหลายคน 
นั้นไง...น้อง ๆ ผู้หญิงกลุ่มนั้นเห็นมองมาตั้งนานแล้ว
คงอยากรู้เหมือนกัน คมไปช่วยเขาเถอะ


คราวนี้น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดชัดเจน
จนทำให้คมสันชะงักมองคู่สนทนาที่เบือนหน้าหนีไปอีกทาง
คล้ายกับกำลังไม่พอใจเขาด้วยความมึนงง



...ปลายเป็นอะไร เมื่อกี๊ยังดี ๆ อยู่เลย
แต่นี่กลับทำเหมือนโมโหเขา เขาทำอะไรให้ปลายโกรธเหรอ

แล้วที่บอกว่าให้ไปช่วยกลุ่มน้อง ๆ มันหมายความว่ายังไง...

ก็เขาอยากช่วยปลายอยู่ตรงนี้ แต่ปลายกลับไล่เขาไปที่อื่น
หรือว่าปลายจะรำคาญเขาอีกแล้ว


ไม่หรอก...ท่าทางของปลายแบบนี้มันแปลก ๆ 


ไม่ใช่โกรธ...

ไม่ใช่รำคาญ...


แต่เหมือนคนกำลังงอนเพราะว่า...



หึงเหรอ


คมสันเสี่ยงทักไปตามสิ่งที่คาดเดาไว้ในใจ
และคำตอบก็ได้รับเป็นอาการสะดุ้งเฮือกของปลายฟ้า
พร้อมกับใบหน้าเนียนขึ้นสีเรื่อรีบร้องแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก


บะ...บ้าใครหึงกัน...กะ...ก็แค่...ระ...เราเกรงใจคม...



...เหตุผลเดิม ๆ ที่เคยได้ยินซ้ำแล้วซ้ำอีก
ถ้าเป็นทุกครั้งคมสันคงต้องแย้งไปแล้วว่าเขาเต็มใจทำให้
แต่คราวนี้เขากลับทำแค่เพียงอมยิ้มอยู่ในใจ


...ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง แต่การกระทำของปลายฟ้า
มันทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่เขาเดาไว้อาจจะเป็นความจริง


...หรือที่ปลายชอบพูดว่าเกรงใจกันบ่อย ๆ 

มันจะเป็นเพราะว่าปลายไม่อยากให้เขาทำกับปลายเหมือนคนอื่น 

ถ้างั้นเขาจะคิดได้รึเปล่าว่า....


...ปลายกำลังหวงเขา



คมสันอยากจะถามถึงความสงสัยในใจ
หากแต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร เสียงจากด้านหลังกลับดังขึ้นขัดจังหวะ


โอยยย...อยู่นี่เองพ่อเต่าน้อย!! 
เล่นให้เดินตามหาซะทั่วงานตั้งนาน
อุ๊ย! แอบมาสวีทกับคมอยู่เหรอ มิหนาล่ะ...


ประโยคคาดเดาทิ้งท้าพร้อมแววตาที่มองอย่างเจ้าเล่ห์
ทำให้คนถูกเข้าใจผิดรีบปฏิเสธเสียงหลง


เฮ้ยย!!...ปะ...เปล่าเรากำลังเลือกปุ๋ยอยู่


ต๊ายย!! นี่พ่อเต่าน้อยยังจะเลือกอีกเหรอ 
แต่เออ...มีคนมาช่วยเลือกแล้วนี่ แบบนี้คงจะเร็วขึ้นหน่อยล่ะมั้ง


แต่คนแซวก็ยังไม่เลิก แกล้งพูดล้ออีกรอบ
จนใบหน้าของปลายฟ้าที่ขึ้นสีจาง ๆ อยู่แล้ว
ยิ่งแดงแปร๊ดเขินเข้าไปใหญ่แบบคนทำตัวไม่ถูก


บอลล่ายิ้มมองผลงานของตัวเองอย่างพอใจ
ตามประสาคนชอบหยอดเพื่อนไว้ละนิดจิตแจ่มใส
ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยไปเรื่องอื่นแทน


เออ...ว่าแต่จัดงานใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย
เด็กหนุ่ม ๆ หน้าใส ๆ มากันเพียบเลย
เห็นแล้วก็แหม.....น่าให้เภสัชจัดโอเพ้นเฮาส์บ้างเนอะ
ฉันเสนออาจารย์บ้างดีป่ะ ไอ้เกมส์


ท้ายประโยคเจ้าตัวหันไปถามเพื่อนที่เดินตามมาด้วยกัน
ซึ่งอีกคนกลับทำหน้าเบ้ พูดสกัดดาวรุ่งแบบไม่ให้ความหวัง


โห....เจ๊ แค่สอบวันพรุ่งนี้ยังจะเอาไม่รอดเลย
ให้จัดโอเพ้นเฮ้าท์อีก ใครมันจะไปทำครับ


คำพูดของไอ้เกมส์ไม่ได้เกินจริงเลย
เพราะช่วงนี้คณะเภสัชสอบเยอะจริง ๆ ครับ 
อย่างพรุ่งนี้ก็มีสอบควิซเก็บคะแนนสำคัญด้วย
คืนนี้สงสัยเขาคงต้องกลับไปอ่านหนังสือกันตาเหลือกแน่นอน


หากทว่าบอลล่ายังไม่ทันได้เอ่ยค้านใด ๆ 
อยู่ ๆ เสียงความเห็นอีกเสียงกลับดังแทรกขึ้นมา


แต่ก็น่าสนดีนะครับ ถ้าคณะเภสัชคนไม่พอ เดี๋ยวผมไปช่วย


คนในวงสนทนารีบหันไปมองผู้มาเยือน
ก่อนบอลล่าจะร้องวี๊ดว๊ายเมื่อเห็นหนุ่มหล่อยืนยิ้มอยู่ด้านหลัง


ว๊ายยย!! ดิว มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลยนะ ตกใจหมด


เห็นคุยกันอยู่เลยเดินมาทักน่ะครับ แล้วนี่มีคนพาเที่ยวงานรึยัง


ประโยคถามไปแบบไม่เจาะจง
หากแต่ดวงตากลับมองไปที่อีกคนหนึ่ง
อย่างไม่คิดจะปิดบังว่าตั้งใจชวนใคร


ยังเลยอ่ะ ดิวพาเที่ยวหน่อยได้มั้ย” 


หนุ่มหน้าหวานพูดน้ำเสียงออดอ้อน
แบบที่ปลายฟ้ากับไอ้เกมส์รู้ดีว่าโกหกกันเห็น ๆ 

เพราะความจริงพอมาถึงงานบอลล่าก็จัดการลากพวกเขาวนกันมารอบหนึ่งเรียบร้อยแล้ว
ก่อนปลายฟ้าจะแยกออกห่างเพราะดันมาสนใจปุ๋ยใส่ต้นไม้เข้าซะก่อน


โอเคครับ งั้นไปกันเลยมั้ย


ดิวเตรียมหันหลังพาผู้เยี่ยมชมทัวร์คณะของตัวเอง
หากแต่ยังไม่มีใครขยับเสียงไอ้เกมส์กลับดังผ่าขึ้นกลางวง


เออ...พอดีนึกได้ว่าอาจารย์ให้ไปเตรียมของเข้าแล๊ปกับไอ้ปลาย ไปก่อนนะ


ปลายฟ้ารู้ทันทีว่าไอ้เกมส์เริ่มเข้าสเต๊ปเดิมคือหาทางหลบ
แต่มันจะไม่มีปัญหาอะไรเลย
ถ้าไอ้เกมส์จะไม่ลากเขามาเอี่ยวด้วย

เพราะจบคำ คนคิดหนีก็คว้าแขนเขาวิ่งลิ่วออกไป
โดยไม่ทันฟังเสียงร้องงง ๆ ของบอลล่า


ห่ะ! อะไรนะไอ้เกมส์  วันนี้มีเข้าแล๊ปซะที่ไหนกันย่ะ!!
ว๊ายยย!! เดี๋ยวอย่าเพิ่งไปสิ.....รอชั้นด้วยยย!!


คนถูกทิ้งรีบวิ่งตามเพื่อนสองคนไปทันที
ปล่อยให้หนุ่มวิศวะสองคนได้แต่มองตามจนลับสายตา



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------




ห้าทุ่ม  สี่สิบห้า

...ตาของปลายฟ้าใกล้จะปิดเต็มที


เขาลุยอ่านหนังสือสำหรับควิซวันพรุ่งนี้
แต่ตอนนี้เหมือนหนังสือมันกำลังอ่านเขาแทน
เพราะชักรู้สึกว่าตาเริ่มลายเห็นอักษรซ้อน 
เนื้อหาบทเรียนเริ่มไม่เข้าสมอง


...ก็ไม่แปลกหรอก นี่มันจะเที่ยงคืนแล้ว
ดึกขนาดนี้ขืนอ่านต่อไปก็คงได้หลับคาหนังสือแน่
สงสัยจะไม่ไหว เขาคงต้องขอนอนก่อน
เกิดน็อคลุกขึ้นไปสอบสายที่อ่านมาคงไม่มีประโยชน์


ปลายฟ้าจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำหลังจากปล่อยตัวเองเน่ามานาน
ก่อนเดินเอาผ้าเช็ดตัวไปตากตรงระเบียง
แล้วก็เผลอเหลือบเห็นของบางสิ่งที่ตั้งอยู่นั้น


จริงสิ...เขายังไม่ได้เลือกปุ๋ยให้ต้นสะเดาเลย
ดันโดนไอ้เกมส์ลากเขาออกมาก่อน
แล้วปล่อยใครอีกคนไว้ทั้ง ๆ ที่ยังคุยกันไม่จบ


คิดไปก็พาลนึกไปถึงประโยคสุดท้ายที่พูดค้างไว้


...หึงเหรอ?


บ้าหึงอะไรกัน
เขาก็แค่ไม่ชอบใจที่มันมีผู้หญิงมารุมแค่นั้น
เอ๊ะ! แต่ไอ้พฤติกรรมแบบนี้มันก็ใกล้เคียงกับที่มันว่า


...หรือเขาจะหึงคมจริง ๆ 


โอยย!!...จะอะไรก็ช่างมันเถอะ
ไม่อยากคิดให้ปวดหัวแล้ว เก็บสมองไว้จำเนื้อหาสอบวันพรุ่งนี้ดีกว่า
ส่วนเรื่องต้นสะเดาไว้คราวหลัง
เขาค่อยไปหาซื้อปุ๋ยแถวร้านต้นไม้เอาก็ได้
ตอนนี้ต้องนอนเอาแรงก่อนเลิกคิดฟุ้งซ่านสักที


ปลายฟ้าสั่งตัวเองให้หยุดความคิดในสมอง
เดินไปปิดไฟ แล้วกลับล้มตัวบนเตียงเตรียมเข้านอน
ทว่าหัวยังไม่ทันถึงหมอนดีกลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัด 



ก๊อก! ก๊อก!



คนง่วงนอนรีบกระเด้งตัวลุกจากเตียงทันทีพร้อมความสงสัยอย่างหงุดหงิด


...ใครวะมาดึก ๆ ป่านนี้
หรือจะเป็นไอ้เกมส์ มันอยู่ห้องถัดขึ้นไปชั้นบนนี่เอง
สงสัยคงมาถามเรื่องที่จะสอบพรุ่งนี้ล่ะมั้ง


เจ้าของห้องจึงลุกขึ้นมาเปิดไฟ จัดการเดินไปหมุนลูกบิดเปิดประตู
ก่อนดวงตากลมจะเบิกกว้าง เมื่อเห็นว่าแขกผู้มาเยือนยามวิกาลเป็นใคร


โทษที มาดึกไปหน่อย
เราเพิ่งช่วยอาจารย์เก็บงานเสร็จเลยแวะเอาปุ๋ยมาให้
ไม่รู้ว่าปลายจะเลือกอะไร เราขอมาทั้งสามอย่างเลย


...เป็นนายคมสันที่ยืนรออยู่หน้าประตู
สองมือหิ้วถุงที่ใส่ทั้งปุ๋ยอินทรีย์ ปุ๋ยชีวภาพอัดเม็ด กับน้ำหมักชีวภาพ 
มาให้เขาที่กำลังยืนมองอย่างมึนงง 


...เฮ้ยย!! บ้ารึเปล่าวะ!!
เอาปุ๋ยมาให้ตอนเที่ยงคืนเนี่ยนะ มีใครที่ไหนทำกันบ้าง


...ก็คงจะมีแต่คนจิตอาสาอย่างคมล่ะมั้งที่ยังจำได้ว่าเขาอยากได้ปุ๋ย
แถมยังอุตส่าห์เอามาให้ทั้งสามอย่าง แบบกลัวว่าจะเลือกมาไม่ถูกใจเขา


...คมมีน้ำใจคอยห่วงใยขนาดนี้


แล้วจะไม่ให้เขารู้สึกดีได้ยังไง...



ขะ...ขอบใจนะ เออ...เข้ามาก่อนสิ


ปลายฟ้าจึงหลีกทางให้ร่างสูงหิ้วถุงปุ๋ยเข้ามาวางไว้หลังระเบียงห้อง


ตกลงเลือกได้รึยัง เราจะได้ช่วยใส่ให้


คำถามที่ดังขึ้นทำให้คนเดินตามมาต้องหยุดคิด


เออ...นั้นสิ...จะเลือกอะไรดี
ปุ๋ยแต่ล่ะชนิดมันมีคุณสมบัติบางอย่างแตกต่างกัน
แล้วเขาก็ไม่ได้ศึกษามาว่าต้นสะเดานี่มันต้องเหมาะกับใช้ปุ๋ยแบบไหน
แต่ไหน ๆ คมอุตส่าห์เอามาให้ตั้งสามอย่างแล้ว
งั้นก็วนกันใช้ไปให้หมดเลยล่ะกันวะ จบเรื่อง!


คนตัดสินใจได้จึงเลือกเอาปุ๋ยอินทรีย์
ปล่อยให้คมช่วยเทใส่ลงกระถาง โดยมีเขาเป็นลูกมืออยู่ข้าง ๆ 



ปลายฟ้านั่งมองต้นสะเดาหลังจัดการเสร็จเรียบร้อย
ใบสีเขียวที่อยู่บนยอดเริ่มผลิใบใหม่แล้ว
พอได้ปุ๋ยไปเพิ่มอาจจะช่วยทำให้ต้นไม้โตเร็วขึ้นก็ได้


...เออ..ว่าแต่ใส่ปุ๋ยตอนเที่ยงคืนแบบนี้มันถูกแล้วรึเปล่าวะ
ใส่ไปเสร็จแล้วเพิ่งจะมานึกได้ว่า
ปกติเขาต้องให้ปุ๋ยกันตอนเช้าไม่ใช่เหรอ
แต่ช่างเถอะ ไหน ๆ มันก็เป็นอาหารบำรุงต้นไม้เหมือนกัน
ไว้คราวหลังเขาจะไปหาข้อมูลศึกษาดี ๆ อีกที
ว่าวิธีเลี้ยงต้นสะเดาที่ถูกจะต้องทำยังไงบ้าง
มันจะได้โตขึ้นไปเรื่อย ๆ ไม่เฉาตายคามือเข้าซะก่อน 


จริงสิ...

แล้วถ้าต้นสะเดามันโตจนเกินกว่ากระถางใบนี้
เขาจะทำยังไงวะ....?
คราวที่แล้วเขาก็สงสัยอยู่แต่ยังไม่ได้ถาม


คนสบโอกาสจึงหันถามคนข้างตัวที่กำลังสาละวนกับการเก็บถุงปุ๋ยเข้าที่


ถ้าต้นสะเดามันโตขึ้นมามากกว่านี้จะทำยังไง


อีกฝ่ายปัดมือที่กำลังเลอะดินออกเบา ๆ ก่อนหันตอบกลับง่าย ๆ  


ปลายก็เอาไปปลูกลงดินที่อื่นสิ


...คือก็รู้แล้วว่ามันต้องเอาไปปลูกลงดิน แต่ปัญหาจริง ๆ น่ะ...


เราอยู่คอนโด


คมสันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อฟังคำตอบคล้ายกับไม่เคยได้คาดคิด
ก่อนจะตัดสินใจเสนอทางเลือกใหม่ขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที


งั้นเดี๋ยวเราเอาไปปลูกที่บ้านเราเอง


...เออ...มันก็ได้อยู่หรอก 
แต่ถ้าเอาไปปลูกไว้บ้านคม อย่างนี้เขาก็ไม่มีสิทธิ์ดูแลต้นสะเดาต่อ
แถมเหมือนกับว่าต้นสะเดากลายเป็นของคมไปเลย
งั้นที่เขาคอยเฝ้าดูแลมันมาตลอดก็ไร้ความหมายน่ะสิ


คนค้านจึงบอกเหตุผลไปตามที่ตัวเองคิด


แต่เราอุตส่าห์เลี้ยงมันมานะ เราเสียดายถ้าไม่ได้ดูแลมันต่อ


คมสันนิ่งไปแป๊บหนึ่งคล้ายครุ่นคิดก่อนพูดเสนอทางเลือก


...และเป็นทางเลือกที่ส่งผลให้ใบหน้าของปลายฟ้าเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้ง




งั้นถ้าปลายอยากเห็นต้นสะเดา  ไว้ค่อยแวะมาบ้านเราก็ได้



คำชวนที่ออกมาจากปากคนตรงหน้าเหมือนเป็นข้อความธรรมดา
แต่ไม่รู้ทำไมเขากลับต้องรีบก้มหน้า
หลบดวงตาคม ๆ ที่จ้องมาพลางตอบคำตะกุกตะกัก


ขะ...ขอคิดดูก่อน....ระ...เรายังไม่ได้ตัดสินใจเลือกเลย


ต้องเลือกด้วยเหรอ


เสียงถามสั้น ๆ คล้ายแฝงความนัยลึกซึ้ง
พร้อมดวงตาที่จ้องรอคอยอย่างเต็มไปด้วยความคาดหวัง


....ความคาดหวังที่ปลายฟ้ารับรู้ได้ว่ามันหมายถึงอะไร



ก็เราอยากเลือกให้ดีที่สุด ตอนนี้ยังไม่แน่ใจเลยบอกไม่ได้




คำตอบของปลายฟ้าทำให้คมสันถอนใจ


...รู้อยู่ดีอยู่แล้วว่าเขาจะไปเร่งรัดปลายไม่ได้
เรื่องแบบนี้ต้องปล่อยให้เวลาเป็นตัวพิสูจน์ความสัมพันธ์
ถึงตอนนี้ความรู้สึกระหว่างเขากับปลายมันจะยังครุมเครือ
แต่เขาก็เชื่อว่าสักวันมันจะค่อย ๆ ชัดเจน ตราบใดที่ปลายยังให้โอกาสเขา
เขาก็ยังสามารถทำให้ปลายเชื่อมั่นว่า เขาจะเป็นคนที่ดีที่สุดคนนั้นของปลายได้



อืม...ไม่เป็นไร เราเคยบอกปลายแล้วไงว่านานแค่ไหนก็จะรอ



คมสันพูดยืนยันย้ำออกมาอีกครั้ง
ทำให้คนหน้าร้อนอยู่แล้วยิ่งเพิ่มอุณหภูมิเข้าไปอีก
แถมจะไปโทษใครก็ไม่ได้ เพราะสาเหตุที่เกิดขึ้นมันดันมาจากตัวเอง


...สาเหตุที่เข้าใจมาได้สักพักแล้วว่าคืออะไร


ถึงปลายฟ้าจะเลือกช้า คิดช้า
ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไร้เดียงสากับเรื่องพวกนี้
ยิ่งพอเกิดขึ้นบ่อย ๆ ก็ยิ่งเข้าใจชัดเจน


ในที่สุดก็ต้องยอมรับตัวเองว่า....
ไอ้ที่หน้าร้อนน่ะ มันเป็นเพราะเขากำลังเขิน

แล้วที่ไม่กล้าสบตามอง... 
ก็เพราะหัวใจมันดันเต้นเป็นจังหวะแปลก ๆ


....และมีเพียงคนคนเดียวที่ทำให้เขาเกิดความสับสนขึ้นมามากมายในใจ


แม้ไม่รู้ว่าความรู้สึกทั้งหมดที่มีคืออะไร
แล้วมันจะคืบหน้าพัฒนาไปในทิศทางไหน


แต่ตอนนี้เขาอยากจะขอเวลาให้แน่ใจในตัวเองอีกหน่อย
อยากให้มันค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป
เพื่อที่เขาจะได้ตัดสินใจเลือกให้ดีที่สุดว่า....


....ใครคือคนที่พร้อมจะเดินเคียงข้างเต่าจอมเชื่องช้าอย่างเขา




คมสันนั่งมองปลายฟ้าคิดทบทวนความรู้สึกของตัวเองเงียบ ๆ 
ก่อนจะยื่นข้อเสนอตามประสาคนมีจิตอาสา


...หากแต่เป็นข้อเสนอที่ทำให้ปลายฟ้าแทบหยุดหายใจ




แต่ถ้าปลายยังคิดช้าให้เราช่วยเลือกให้มั้ย




...อะ...ไอ้บ้า!
ไม่ต้องมามีน้ำใจกันตอนนี้เลยนะ
เล่นถามแบบนี้จะให้เขาตอบว่ายังไงเล่า!!


ปลายฟ้าอึกอักอย่างคนทำอะไรไม่ถูก
แต่ท้ายที่สุดก็กลั้นใจเงยหน้าขึ้นสบมองดวงตาคม
ก่อนพูดเสียงงึมงำตอบราวคำกระซิบ



...หากแต่เป็นคำที่ทำให้คมสันถึงกับยิ้มกว้างออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ




ไว้ถึงตอนนั้น...เราจะให้คมช่วยเลือกเป็นคนแรกนะ




....


..


.



หลายครั้งที่เต่าอย่างปลายฟ้ามักจะคิดอะไรที่ชักช้าเกินกว่าชาวบ้าน
รวมถึงเรื่องเกี่ยวกับ ความรัก’ 
ที่เขายังไม่รู้หรอกว่าอะไรคือสิ่งเหมาะกับตัวเองที่สุด



ดังนั้นเขาเลยอยากจะค่อย ๆ ค้นหามันทีละเล็กทีละน้อย
เหมือนกับต้นสะเดาที่ต้องอาศัยระยะเวลาในการเติบโต
ต้องคอยรดน้ำ ใส่ปุ๋ย ดูแลไปเรื่อย ๆ
เพื่อสักวันหนึ่งมันจะได้กลายมาเป็นต้นไม้ใหญ่ที่แข็งแรง



ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคมก็คงไม่ต่าง
ถึงตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่มีให้กันเป็นแบบไหน
แต่เขาก็จะขอเรียนรู้มันต่อไปเรื่อย ๆ
ค่อย ๆ ถักทอเป็นความผูกพัน 
แค่คอยใส่ใจกัน คอยห่วงใยกันและกัน


...เพียงเท่านี้สำหรับเขาสองคนก็อุ่นใจมากพอแล้ว


แม้จะใช้เวลาเลือกนานแค่ไหน
แต่ตราบใดที่ยังมีใครคนหนึ่งสมัครใจรอ
เขาก็จะขอใช้ทุกวินาทีอย่างคุ้มค่าเพื่อทำมันให้ดีที่สุด



และเขาหวังว่าสักวันหนึ่ง...

คมจะเป็นคนนั้นที่ ช่วยทำให้เขาค้นพบ

ความหมายที่แท้จริงของคำว่า รัก’ 

แล้วเลือกจะก้าวเดินช้า ๆ หากแต่มั่นคง

อยู่เคียงข้างเขาตลอดไป...


...ขอให้คุณพบเจอคนที่ เลือกแล้วว่าดีที่สุด...

...และเป็นคนที่จะมา ช่วยเติมเต็มหัวใจให้พอดีที่สุด...

...เช่นเดียวกันครับ...




--------------------------------------------------------------------------------------------------------------



THE  END







....ในที่สุด 
ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ยอดสะเดา กับ ข้าวโพดต้ม’ 
ก็คลานมาจนถึงเส้นชัยแล้วจ้า!!  เย้!!  


...กว่าจะคลานมาได้  เล่นเอาทั้งคนเขียนคนอ่าน
ลุ้นกันจนใจหายใจคว่ำในความช้าเกินลิมิตของเต่าปลาย  
เลยต้องขอตัดจบลงตรงนี้ก่อน เพราะถ้าขืนเขียนเรื่องของสองคนนี้ต่อ 
กว่าความสัมพันธ์จะคืบหน้าจริง ๆ คงปาไปหกสิบเจ็ดสิบตอนแน่ ๆ ค่ะ
สู้ปล่อยให้เรื่องของคนสองคนเขาค่อย ๆ พัฒนาไปอย่างช้า ๆ 
ตามสปีดเต่าของปลายฟ้าดีกว่าเนอะ


สุดท้ายนี้ ขอบคุณนักอ่านที่ร่วมคลานตามกันมาทุกคน
ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกบวกเป็ด บวกหนึ่ง ทุกกำลังใจ
และยังคงย้ำเสมอว่า...


...รู้สึก ดีใจที่เรายังอยู่ด้วยกันมาอีกหนึ่งซีรีย์



ซีรีย์ภาคหน้าก็ต้องขอฝากตัวเหมือนเดิมนะคะ



ด้วยรักเสมอ



          


BitterSweet

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4753 baekbow (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 17:10
    อ่าว เฮ้ยยย!! นี่อ่านลืมดูชื่อตอน จบซะงั้น งงเลย 555 เราว่าปลายไม่ต้องเลือกแล้วแหละ เล่นเข้าใจแล้วแบบนี้ คมคงไม่ต้องรอนานหรอก
    #4,753
    0
  2. #4647 07_October (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 22:59
    ค่อยๆคิดค่อยๆพัฒนาไปนะหนูปลาย>\\\<
    #4,647
    0
  3. #4605 1234_DuncAn (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 16:14
    เต่าน้อย ค่อยๆ คิดไปนะลูกแต่อย่านานเห็นใจคมคนดีบ้าง >\\\<
    #4,605
    0
  4. #4403 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 11:55
    คนรอก็รอไปค่ะ น้องเต่าปลายนางต้องการความมั่นใจอะไรก็ว่าไป สู้ๆนะคม
    #4,403
    0
  5. วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 19:54
    Oh my god....
    #4,116
    0
  6. #4015 Biscuit (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 16:43
    ชอบมากเลยค่าาา ชอบความสัมพันธ์แบบนี้ มันมุ้งมิ้งมากอ่ะ แอร้ยยยยย คือปกติแล้วคนเราก็ไม่ชอบเป็นตัวเลือกของใครหรอกเนอะ แต่คมก็ยังคงรอปลาย แบบมันสุดยอดมากก อร๊ายยย พูดแล้วเขินนน >///< (?)
    #4,015
    0
  7. #4012 Yuki Kuro (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 21:09
    เขิน ><
    #4,012
    0
  8. #3817 mrin (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 07:27
    เยี่ยมคับเยี่ยม
    #3,817
    0
  9. #3737 เจ้าหญิงตุ๊บป่อง (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 14:43
    เยี่ยมมมม
    #3,737
    0
  10. #3311 ICEwaTEr ' (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 19:06
    ปลื้มคมมากค่ะกรี๊ดดดดดดดดดดดด T///////////////////T สุภาพและน่ารักมากกกก
    ขอบคุณที่เขียนมาให้ได้อ่านกันนะคะ XD
    #3,311
    0
  11. #3225 Redberrylips (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 04:24
    โอ้ยน่ารักอ่ะ พี่คมน่ารักมาก ๆ แสนดีเวอร์อ่ะฮือ ละน้องปลายของเราเห็นมั้ยล่ะ บอกเเล้วว่าหวงพี่คม ไม่อยากให้ไปช่วยคนอื่น เน้อะ 
    #3,225
    0
  12. #3013 YoSChi (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 17:36
    รอต่อไปนะพี่คม แต่คงไม่มีใครรอน้องปลายของพี่ไหวหรอกนะ 5555555555555
    #3,013
    0
  13. #2891 InLove (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 20:10
    ขนาดจบแล้วเต่าปลายยังช้าอะ 555555
    #2,891
    0
  14. #2862 HENS Singular (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 12:41
    ยังอยากเห็นความสัมพันธ์ที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นของพวกเขาจังน้าาาา
    #2,862
    0
  15. #2798 rorony (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 11:48
    น้องปลาย พอเรียนจบแล้ว ช่วยกันเลือกกับเฮียคมนะว่าชุดแต่งงานแบบไหนดี ชุดสูทหรือชุดไทย 555 (ติดมาจากภาคขนมปังสังขยาฯ)

    ขอบใจไรท์เตอร์ที่แต่งนิยายที่ทำให้รีดเดอร์คนนี้มีความสุขนะคะ <3
    #2,798
    0
  16. #2673 LT_b2uty (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 19 กันยายน 2556 / 20:34
    เสียดายอ่ะ อยากให้เรื่องนี้เป็นฟิคยาวมากๆเลยสนุกมาก หลงรักปลายฟ้าไปแล้วพี่ไออุ่นอย่าน้อยใจเนอะ 5555 ><
    #2,673
    0
  17. #2619 blur (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 14 กันยายน 2556 / 23:35
    ไรเตอร์เราขอบอกเลยว่าเราอ่านแบบติดมากเลยไม่ได้คอมเม้น

    เราชอบเรื่องนี้มากกก มันแสดงออกแบบความรักที่จริงใจสุดๆ

    ไรเตอร์อย่าโกรธเรานะ แต่งอีกเยอะๆ แต่งเก่งมากมากเลย
    #2,619
    0
  18. #2431 sunmile (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2556 / 21:33
    มีไปบ้านนนน
    #2,431
    0
  19. #2296 de.fang (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2556 / 03:31
    ละมุม ><
    ไม่ต้องหวือหวาอย่างไผ นิยายสไตล์นี้หายากแล้วในยุคนี้ T^T
    เป็นกำลังใจให้ต่อไปนะคะ
    #2,296
    0
  20. #2267 DazaDay (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 12:37
    โห จบอย่างนี้...หวังว่าเรื่องดิวเกมส์สองคนนี้จะเป็นแฟนกันไปแล้วนะ555555 นี่มันช้าเกินไปละไอ่ปลายเอ๊ยย
    #2,267
    0
  21. #2082 MayKamon (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2556 / 15:56
    จบแล้ว
    แม้หนูปลายจะยังไม่ได้ตัดสินใจ แต่ความรู้สึกเราหนูปลายกะเฮียคมเป็นแฟนกันไปหลายตอนแล้ว 555

    ขอโทษนะค่ะหนูปลายที่ป้าตัดสินใจให้หนู ป้าฟินเว่อร์ไปแว้วววว

    น่ารักจริงๆคู่นี้ ยังไงก็รักกันนานๆนะค่ะ^^
    #2,082
    0
  22. #2025 Iye-Iyh (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2556 / 00:02
    ลุ้นนิไม่ใช่อะไรนะ ลุ้นน้องปลาย5555555555555555555555
    ช้าๆ แบบนี้สงสัยเสร็จเสือคมในอีกไม่นานหรอกก
    #2,025
    0
  23. #1904 berry berry (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 12:45
    อบอุ่นไปทั้งใจ อิอิ
    #1,904
    0
  24. #1233 Jolokia (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 16:36
    จบแล้ว เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
    5555555555555555555555555555555
    สนุกมากเลยค่ะเรื่องนี้ ฉากฮาก็ฮา ฉากจะจีบกันก็มดขึ้นจอ ไอคนอ่านนั่งบิดตัวม้วนจะเป็นเกลียว
    ฉากเหงาๆก็ทำเหงาไปด้วยเลยนะ 5555555555555555555555

    ชอบบบบบบบบบบบบบบบ
    #1,233
    0
  25. #1037 k@woat (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 16:07
    โอยย ยังอยากอ่านคู่ ดิว เกมส์ อยู่เลยง่า <3
    #1,037
    0