ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 103 : แท่งที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    30 มี.ค. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค จูปาจุ๊บ กับ ซิกาแร๊ต






แท่งที่ 9




ถ้าจะถามว่าตอนนี้นายซีเกมส์กำลังทำอะไร

เขาจะตอบว่ากำลังตีพระอาทิตย์


...อ่านไม่ผิดหรอกครับ 



...เพราะตอนนี้เขากำลังตั้งท่า ตีพระอาทิตย์จริง ๆ




เฮ้ย! ไอ้ปลายเร็ว ๆ สิโว้ย กูเมื่อยยย!!


คนยกไม้แบดมินตันกางแขนตบพระอาทิตย์
โดยติต่างว่าเป็นลูกขนไก่รีบร้องโวยวายบอกเพื่อน
ซึ่งกำลังหามุมกล้องที่จะเห็นท่าได้พอเหมาะ
ก่อนจะกดชัตเตอร์บันทึกลงในโทรศัพท์มือถือ
ท่ามกลางเสียงบ่นอย่างระอาใจจากกระเทยหนึ่งเดียวประจำกลุ่ม


นี่ฉันชวนแกมาตีแบดออกกำลังกายเพื่อสุขภาพนะยะ ไอ้เกมส์
ไม่ใช่ถ่ายรูปเล่น แล้วดูทำท่าเข้า โอยย...คิดไปได้ยังไง


ก็เพราะคิดแล้วนี่แหละเจ๊ ดูดิเห็นป่ะ ภาพโคตรอาร์ตเลย
เดี๋ยวขอกดส่งรูปแป๊บหนึ่งนะ


คนกวนตอบกลับตามนิสัย แล้วหันไปให้ความสนใจกับโทรศัพท์ต่อเหมือนเดิม
จนบอลล่าต้องเบ้หน้าใส่อย่างนึกเบื่อก่อนตั้งข้อสงสัย


จะส่งไปหาใครยะ เออ...ช่วงนี้แกแปลก ๆ นะไอ้เกมส์
เมื่อวานก็คุยโทรศัพท์เมาส์แตกน้ำท่วมทุ่ง
แล้วพอวันนี้ก็บ้ากล้องถ่ายรูปอะไรไม่รู้ตั้งแต่เช้า
อย่าบอกนะว่าส่งไปให้คนที่คุยด้วยคนนั้น มีซัมติงรองกันใช่มั้ย


คนโดนทักสะดุ้ง เมื่อถูกเจ้าแม่ข่าวตาไวเริ่มปฏิบัติการจับผิดอีกรอบ
หากแต่เจ้าตัวก็ยังทำทีบอกปัด แม้ปลายเสียงจะตะกุกตะกัก


อะไร๊...มะ...ไม่มีสักหน่อยก็แค่เพื่อนธรรมดา


อ่ะหรอออ เพื่อนธรรมดา เชื่อตายล่ะ สวีตหวานเวอร์ยังกับคู่ข้าวใหม่ปลามัน


และแน่นอนว่าพฤติกรรมลับ ๆ ล่อ ๆ คงไม่พ้นสายตาเป็นสับปะรดของเจ๊แกไปได้
ขืนไม่เปลี่ยนเรื่องมีหวังโดนซักตายยิ่งกว่านักโทษค้ายาแน่
นายซีเกมส์ผู้เห็นท่าไม่ดีจึงรีบหันเหเปลี่ยนเรื่อง


โห...เลิกจับผิดเถอะเจ๊ไหนบอกว่าจะตีแบดไง เอ๊าก็ตีดิพร้อมแล้วเนี่ย


หากทว่าคนอยากเล่นกับตวาดแวดขึ้นมาอย่างหงุดหงิด


พร้อมบ้าอะไรย่ะ! แหกตาดูสิฟ้าจะมืดอยู่แล้วเนี่ย
อุตส่าห์มาคลายเครียดก่อนสอบควิซสักหน่อย
โอย...เซ็ง!! พอ ๆ เลิก ๆ กลับไปนอนอ่านแนวข้อสอบดีกว่า


บอลล่าบ่นงึมงำเตรียมเก็บไม้แบดที่ตั้งใจจะมาตีเล่นในสวน
ซึ่งมักจะเป็นที่ออกกำลังกายยอดนิยมข้างมหาลัย
โดยเฉพาะพวกหนุ่ม ๆ ที่มักจะมาวิ่งเห็นแล้วยั่วน้ำลาย
แต่ไอ้หนุ่มเหนือปัญญาอ่อนนี่กลับทำเสียฤกษ์
เพราะตีไปได้ไม่เท่าไรก็มัวไปบ้ากล้องอะไรอยู่ได้ก็ไม่รู้


กระนั้นแทนทีตัวปัญหาจะสำนักผิด
กลับรีบย้อนถามในคำที่เผลอหลุดออกมาก่อนหน้า


แนวข้อสอบอะไรมีด้วยเหรอ


อุ๊ยต๊าย! ลืมบอก เมื่อตอนกลางวันฉันกับพ่อเต่าน้อยไปเจอของดีที่ห้องสมุดมาย่ะ


คนถือไพ่เหนือกว่ารีบแสร้งทำท่ามีลับลมจนคนฟังชักอยากรู้ 
เพราะตอนกลางวันเขาต้องแวะไปให้ข้าวไอ้จั๊ดง่าวที่หอเลยไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ซึ่งเขาก็รีบหันไปถามปลายฟ้าหรือฉายาคือพ่อเต่าน้อยเนื่องจากนิสัยชักช้าของมัน


เจออะไรวะ


ก็จำที่มึงเอาแลกเชอร์มาคืนกูได้ป่ะ
ตรงที่มึงสงสัยแล้วอาจารย์ไม่ได้อธิบายอ่ะ
กูไปเจอเนื้อหามาเหมือนที่แกว่าจะออกสอบวันจันทร์นี่เปี๊ยบ


เฮ้ย!! จริงอ่ะ!! เอามาให้ยืมบ้างดิ


คนเห็นแสงสว่างที่ปลายทางรีบร้องบอกอย่างดีใจ
เพราะเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเขาง่วง ๆ เลยไม่ค่อยได้ฟังที่อาจารย์สอน
แล้วพออ่านชีสซีลอกซ์จากปลายก็มีบางจุดที่ไม่เข้าใจ
แต่อาจารย์กลับกั๊กไว้ไม่ยอมสอน ดันบอกว่าให้ไปหาเอาเอง
เขาก็อุตส่าห์ตามหาในเน็ตแต่ไม่เจอคำอธิบายชัด ๆ
จนมาได้ยินว่าเพื่อนหาเจอเนี่ยแหละ โป๊ะเช๊ะ! ที่นี่ก็ไม่ต้องห่วงคะแนนสอบแล้ว 
...เห็นมั้ย คนอย่างนายซีเกมส์เรียนชิล ๆ อย่าไปเครียดให้มากเลยครับ


เขานึกกระหยิ่มยิ้มหย่องในใจ
ทว่าความหวังที่มีกลับดับวูบเมื่อได้ยินประโยคที่ตามมา


เสียใจย่ะ! เพราะเนื้อหามันอยู่ในวิทยานิพนธ์
เขาไม่ให้ยืมออกมาข้างนอก อยากได้ต้องไปจดเอาเอง 
อ้อ...แล้วก็ไม่ต้องไปยืมพ่อเต่าน้อยนะ ฉันขอสั่งห้าม! 
ตอนเรียนแกก็ไม่สนใจเรียน ตอนสอบก็หัดขวนขวายเอาเองบ้างแล้วกัน
แล้วถ้าขืนแกตุกติก ฉันจะไปฟ้องคุณหญิงแม่!


คำสั่งประกาศิตเด็ดขาดจากเจ๊บอลล่า
โดยเฉพาะคำขู่ข้างหลังซึ่งอ้างชื่อคุณนายสายสมรทำเอาเกมส์ชาวาบ


ต้องโทษแม่ของเขาเลยที่ดันอยากได้เบอร์ของเพื่อนสนิทเขาทุกคน
เผื่อเวลาฉุกเฉินจะได้โทรเช็คตาม เขาก็เลยต้องจำใจให้
แถมว่าง ๆ คุณนายยังโทรมาสอบถามข่าวคราวเป็นระยะ
และไม่ต้องถามนะว่าคุณนายโทรมาหาใครบ่อยสุด
ก็หน่วยข่าวประจำกลุ่มนั่นแหละ 
คุยกันสนิทสนมจนนับถือเป็นแม่คนที่สองได้อยู่แล้ว
ซึ่งเขาจะไม่ว่าอะไรเลยสักนิดถ้าแม่จะไปสนิทกับใคร
ยกเว้นก็เพียงแต่บอลล่ามันชอบแกล้งฟ้องเวลามันเถียงแพ้ทางเขาเท่านั้น
แล้วเขาก็จะโดนเอ็ดจนหูชาซวยตามมาทุกที 


นายซีเกมส์จึงทำหน้าเจื่อนเถียงไม่ออก ได้แต่คอตกยอมรับชะตากรรม
ทว่ายังดีที่ไอ้ปลายมันสงสารกระซิบบอกว่าหนังสือชื่ออะไรอยู่ตรงไหน
พรุ่งนี้วันเสาร์ไปตัดไหมเสร็จ แล้วเขาค่อยแวะเอาก็ได้วะ


พลพรรคนักตีแบตจึงพากันไปกินข้าวเย็นก่อนแยกย้ายกันกลับหอ
เพื่อเตรียมท่องตำรา ท่องหนังสือตามประสาเด็กเภสัชที่ดี
เขาอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยแล้วก็มานั่งดูหนังสือไปพลาง
เล่นกับไอ้จั๊ดง่าวไปพลางจนเกือบสี่ทุ่มตาก็ชักจะงัวเงีย 
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะปิดไฟเตรียมนอนเสียงสั่นเตือนว่ามีข้อความเข้าก็ดังขึ้น


เขากดเปิดโปรแกรมไลน์ ก่อนจะเห็นภาพจากใครบางคนซึ่งชี้นิ้วไปโทรศัพท์
คล้ายถ่ายตัวเองสะท้อนในกระจก โดยมีข้อความสั้น ๆ



‘Could I Call you now?’



และพอตอบรับไปว่า ได้
เสียงโทรศัพท์ร้องเตือนว่ามีสายเข้าก็ตามมาทันที
เกมส์กดรับก่อนได้ยินเสียงคุ้นเคยดังขึ้น


สวัสดีครับเกมส์ วันนี้ไปตีแบดมาเหรอครับ


...ใช่แล้ว ไอ้คนที่เขาส่งรูปไปหาก็คือ ดิวเนี่ยแหละ
พอเมื่อวานตกลงว่าจะลองส่งรูปที่เห็นหน้าของแต่ละคน
หลังจากนั้นทั้งเช้า กลางวัน เย็น เขาก็จะได้ยินเสียงเตือนข้อความเข้า
ซึ่งเขาก็จะส่งรูปตัวเองที่ส่วนใหญ่จะทำท่าฮา ๆ ตอบกลับไปเหมือนกัน
แต่ภาพเหล่านั้นมันจะมีเรื่องราวในตัวเองว่าเขากำลังทำอะไรที่ไหนไปเจออะไรมาบ้าง
อย่างวันนี้นับได้เจ็ดแปดรูปจนพัฒนามาส่งต่อกันในไลน์แทนเพื่อเซฟตังค์
กระนั้นแม้ภาพหนึ่งภาพจะอธิบายแทนคำได้ล้านคำ แต่มันก็ยังสู้คุยกันตรง ๆ ไม่ได้ 
ซึ่งเขาก็เผลอเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้ดิวฟังจนยาวเหมือนเคย กระทั่งดิวเอ่ยคำทัก


((จริงสิ พรุ่งนี้เกมส์นัดตัดไหมใช่มั้ยครับ))


อืม แล้วก็ต้องไปให้หมอตรวจฟันคุดซี่ที่เหลือด้วย
ไม่รู้จะขึ้นมาทำไมเยอะแยะ ผ่าแต่ละทีเจ็บจะตายชัก!


((ยิ่งฟังเกมส์พูดแบบนี้แล้ว 
ผมยิ่งอยากจะไปเป็นเพื่อนเกมส์จริง ๆ นะครับ
แต่ผมรู้ว่าคงทำไม่ได้))


ประโยคที่ได้ยินคล้ายปะปนด้วยความรู้สึกเหมือนกึ่งน้อยใจ
ซึ่งสะดุดหูคนฟังจนต้องนิ่งเงียบ


...มันก็จริงอยู่หรอกที่เขาเป็นโรคกลัวผู้ชายจีบ
แต่พอมาคุยด้วยกันกับดิวแล้ว ตลอดห้าวันที่ผ่านมา 
เขาเชื่อว่าดิวไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร
ซึ่งเขารับรู้ได้ผ่านจากนิสัยและเรื่องราวที่เขาสัมผัส
ดิวเป็นคนที่ชอบเทคแคร์คนอื่น 
คอยใส่ใจและสังเกตในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ 
อย่างตอนที่เขาไม่สบายแล้วดิวเอาขนมที่เขาชอบมาฝากนั่นก็เหมือนกัน
กับครั้งนี้ดิวเองก็คงอยากจะไปหาหมอฟันเป็นเพื่อนเขาจริง ๆ 
และเขาไม่ปฏิเสธหรอกว่าการหนีบเพื่อนไปด้วยมันอุ่นใจกว่าไปตัวคนเดียวเยอะ


ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองจะกล้าพอเผชิญหน้ากับความกลัวได้รึเปล่า
แต่การที่ต้องมาปฏิเสธความหวังดีของคนอื่นแบบนี้ 
มันทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ ไม่ได้ 
เขาจึงเผลอหลุดคำพูดออกไปสั้น ๆ


ขอโทษนะ


และเป็นไปตามคาดเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถามอย่างงง ๆ


((ขอโทษทำไมครับ))


ก็เรายังไม่พร้อมเจอหน้าดิว


คล้ายปลายสายจะเงียบไปเล็กน้อย 
ไม่มั่นใจว่าจะอึ้งหรือคิดอะไร
หากท้ายที่สุดก็มีเสียงตอบกลับเป็นถ้อยคำยาว


((ไม่เห็นต้องขอโทษเลยนี่ครับ เกมส์ไม่ได้ผิดอะไร
...ผมเข้าใจ...เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลาค่อย ๆ ปรับตัว
แล้วผมจะรอจนกว่าวันที่เกมส์พร้อมมาเจอหน้าผมเองนะครับ))


ประโยคที่เหมือนจะฟังดูหวาน  
แต่เขาไม่ได้นึกหวั่นเพราะความกลัว 
ตรงข้ามกลับรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด


...อ้าว...เอ๊ะ ทำไมกันวะ?


ยังไม่ทันที่คนสงสัยได้คิดอะไรเพิ่มเติม
เสียงจากคู่สนทนากลับดังขึ้นขัด


((งั้นผมว่าเกมส์ไปนอนเถอะครับ 
พักผ่อนเยอะ ๆ พรุ่งนี้จะได้มีแรง เดี๋ยวจะไม่สบายอีก))


คนถูกเตือนเหลือบมองเวลาจากนาฬิกาที่เข็มสั้นชี้ไปใกล้เลขสิบสอง


...เฮ้ย! นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วเหรอ 
เหมือนเขาเพิ่งคุยกับดิวได้แป๊บเดียวเอง
ทั้ง ๆ ที่ความจริงมันผ่านไปตั้งสองชั่วโมง


อืมก็ได้ งั้นแค่นี้นะ


เกมส์ฟังอีกคนหนึ่งตอบรับก่อนวางสายลง


...บทสนทนาจบไปแล้ว
แต่ความคิดของเขาไม่จบลงตาม
เพราะยังคงวนเวียนถึงความสงสัยที่เกิดขึ้นก่อนหน้า


...ทำไมเขาถึงต้องขอโทษเหมือนห่วงว่าดิวจะรู้สึกยังไง
ไหนจะไอ้ความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นอีก
หลังจากดิวบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องขอโทษเพราะไม่ใช่ความผิดเขา


...มันคล้ายกับความรู้สึกโล่งอก และสบายใจไปพร้อมกัน
อาจเพราะส่วนหนึ่งดิวไม่เคยมองว่าโรคกลัวผู้ชายจีบของเขามันพิลึก
แต่มาคุยด้วยกันดี ๆ แล้วยังบอกอีกว่าอยากเป็น เพื่อนกันกับเขา


...หรือจะเพราะเหตุผลนี่รึเปล่า



...เหตุผลที่เขาเริ่มยอมรับว่าดิวคือเพื่อนที่สนิทอีกคนหนึ่งของเขาจริง ๆ




ตี๊ด!  ตี๊ด!


เสียงเรียกข้อความเข้าจากโทรศัพท์ดังขึ้นเตือน
เจ้าของจึงเอื้อมมือไปหยิบอุปกรณ์สื่อสารบนหัวเตียงแล้วกดเปิดดู
ก่อนพบรูปของดิวกำลังหลับตาคล้ายเตรียมนอนพร้อมกับประโยคอธิบาย



ฝันดีครับ แล้วผมจะเข้าไปเจอหน้าเกมส์ในฝันแทนนะครับ



คนอ่านหัวเราะเบา ๆ ให้กับคำแกล้งหยอกเสี่ยว ๆ

แต่คิดอีกที...ถ้ายังเจอหน้ากันตรง ๆ ในชีวิตจริงไม่ได้
ไม่แน่ในฝันอาจเป็นทางเลือกที่เหมาะกว่าระหว่างมิตรภาพของเขากับดิว


เกมส์จึงเปลี่ยนโปรแกรมเป็นโหมดกล้อง
แล้วหันโทรศัพท์มาถ่ายรูปตัวเองตอนกำลังนอนบ้าง
โดยไม่ลืมที่จะพิมพ์ตัวอักษรส่งตอบไปเป็นข้อความสุดท้ายในวันนี้



งั้นเราจะรอนะ Good Night’



.....



...


.


..เช้าวันเสาร์ ในวันที่อากาศดี ๆ 
หนุ่มโสดหน้าตาดีอย่างนายซีเกมส์ควรจะทำอะไร


ถามมาได้...


...ก็ซักผ้าน่ะสิครับ!



แดดแรงขนาดนี้ ผ้าที่ถูกกองหมักหมมไว้เป็นอาทิตย์จึงได้ฤกษ์หยิบมาซัก
ก่อนที่เขาจะไม่มีเสื้อผ้าสะอาดเหลือแล้วต้องหันกลับหน้าเอหน้าบีใส่แทน


โชคดีที่วันนี้ตื่นเช้า เขาจึงจัดการเอาผ้าไปปั่นตั้งแต่แปดโมง 
แล้วก็ลงไปหาข้าวร้านป้าดากิน 
พร้อม ๆ กับซื้ออะไรติดไม้ติดมือไปฝากไอ้จั๊ดง่าวด้วย
พอให้หาอาหารมันเสร็จ ลงมาผ้าก็เรียบร้อยพอดี


เขาขนผ้าขึ้นห้อง ยกตะกร้าไปอยู่ตรงระเบียง
หากแต่หยิบไม้แขวนมาตากเสื้อไปได้เพียงสี่ห้าตัว
แรงสั่นเบา ๆ จากข้างในกระเป๋ากางเกงก็ทำให้ชะงัก
ต้องล้วงอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมากดเช็ค
และก็ได้เห็นใบหน้าหล่อ ๆ ที่งัวเงียตาบวม ๆ เหมือนคนเพิ่งตื่น



อรุณสวัสดิ์ครับ ผมตื่นสาย มัวแต่รอเกมส์เมื่อคืนแต่ไม่เจอเลย



คนมองหัวเราะขำกับคนหมดมาดเท่ห์แบบไม่รักษาภาพพจน์

...ดิวนี่บ้ากว่าที่คิดอีกวะ 


เขาจึงยกกล้องขึ้นถ่ายรูปตัวเองกับราวตากผ้าส่งไปบ้างพร้อมข้อความกวน ๆ



สงสัยนัดกันคนละที่เลยไม่เจอมั้ง 555 วันนี้แดดดี เรากำลังตากผ้า



หน้าจอระบุผลดำเนินการส่งเรียบร้อย
ทว่ายังไม่ทันเก็บลงกระเป๋ากางเกง
โทรศัพท์กลับแผดเสียงเรียกเข้าจนดัง


...ไม่ใช่คนที่เพิ่งส่งรูปไปหาหรอก
แต่เป็นคนที่แค่เรียกหานายซีเกมส์ก็กลัวจนหัวหด


สวัสดีเจ้า เกมส์กำลังคิดเติ๊งแม่อยู่พอดีเลยเจ้า


คนเป็นลูกรีบพูดเสียงหวานทักปลายสายไปทันที
กระนั้นดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ทันจึงมาพร้อมคำบ่นเสียงดุ


((บ่ต้องมาอ้อน คิดเติ๊งให้มันจริงเต๊อะ ฮูกคนนี้
ปากบอกว่าจะอี้ แต่บ่ค่อยโทรหาแม่เลย
แล้วเป๋นจะใดพ่อง ช่วงนี้บ่มีอะหยังผิดปกติไจ้ก้อ))


บ่มีนี่ แม่ถามทำไมเจ้า?”


((ก็ตะวานแม่ไปดูหมอมา หมอเปิ้ลตั๊กอีกแล้วว่าดวงเกมส์บ่ค่อยดี
ฮื้อระวังจะสูญเสียคนเป็นตี๊ฮักไป๋))


...เอาอีกแล้ว เทพธิดาพยากรณ์เริ่มทำงาน


ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าแม่ชอบดูดวงเผื่อแผ่มาให้เขา
แต่ส่วนใหญ่เขาไม่ค่อยเชื่อมันนักหรอก
แม้พักหลัง ๆ จะเริ่มแม่นมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็ตามเถอะ
แต่เขาไม่อยากให้แม่งมงายในสิ่งที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ไม่ได้
คิดมากไปพาลจะกังวลเอาเปล่า ๆ 


คนพยายามคลี่คลายสถานการณ์จึงตอบกลับทำน้ำเสียงให้ร่าเริงเป็นปกติ


โอยย...แม่บ่ต้องห่วงเกมส์หรอกเจ้า
ถ้าจะห่วงก็เป๋นห่วงตัวแม่เต๊อะ
เพราะคนเป๋นตี๊ฮักของเกมส์ก็มีแต่ครอบครัวเกมส์เต๊านั้น


((ก็เกมส์อยู่ไกลบ้านเฮา แม่ก็ต้องเป๋นห่วง
แล้ววันนี้นัดหมอทำฟันไว้บ่ไจ้ก๋า เปิ้ลนัดกี่โมง))

 
สิบโมงเจ้า


((แต่นี่มันเก้าโมงสี่สิบฮื้อแล้วนะเกมส์))


ดวงตารีบหันมองนาฬิกาทันควัน
เข็มยาวชี้เลขแปด เข็มสั้นใกล้เลขสิบ 


...เฮ้ย เวรแล้ว!!



งั้นเต้านี้ก่อนเน้อแม่ เดี๋ยวเกมส์ค่อยโทรหาใหม่


คนเพิ่งรู้ตัวรีบบอก ได้ยินคำบ่นตามมานิดหน่อยก่อนจะวางสาย 
แล้วเร่งมือตากผ้าด้วยความไวแสง คว้ากระเป๋าตังค์ ล็อกห้อง
วิ่งตับแล่บ กระโดดขึ้นมอเตอร์ไซต์บึ่งไปคลินิกเต็มสปีด
และก็โชคดีที่ทันเวลาเอาฉิวเฉียด 
แต่ก็ยังหอบแฮ่ก ๆ เข้าห้องหมอไปเช็คตรวจฟันเพื่อดึงไหมออก


แม้เกมส์จะเตรียมใจมาแล้วมันก็ยังอดไม่ได้ที่จะตื้นเต้น
กระนั้นกรรมวิธีตัดไหมก็ไม่เจ็บเท่าที่คิด 
แค่เสียว ๆ แปล๊บ ๆ เบากว่าตอนผ่าฟันเยอะ
หลังจากนั้นหมอก็จับเขาเอ็กซเรย์ตรวจดูฟันคุดที่ยังเหลืออยู่อีกสองซี่
ซึ่งผลที่ได้ก็ยังไม่น่าเป็นห่วง พอมีเวลาให้เขาพิจารณาว่าควรจะผ่าหรือเก็บไว้ดูเล่นดี
และแน่นอนว่าคนอย่างนายซีเกมส์ต้องเลือกข้อหลัง
ขอเตรียมใจให้พร้อมสู้ศึกใหม่เสียก่อน
เพราะศึกรบครั้งที่ผ่านมาเรียกได้ว่าเขาพ่ายแพ้ยับ 
บาดเจ็บหนัก แทบกระอักเลือด เลยต้องพักฟื้นอีกสักระยะ


คุณหมอจึงนัดให้เขามาตรวจเช็คฟันในอีกเดือนข้างหน้า
เผื่อว่ามีอะไรผิดปกติ จะได้จัดการก่อนมันจะปวดขึ้นมาอีก แล้วจึงปล่อยเขากลับบ้าน 

...เป็นอันเสร็จสิ้นกระบวนการถอดฟันคุดมหาโหดที่ต้องทนมาหนึ่งอาทิตย์เต็ม!



นายซีเกมส์แทบอยากจะโห่ร้องไชโย ซาบซึ้งน้ำตาจะไหล 
จนต้องขอถ่ายรูปยิ้มอวดฟันกว้างกับคลินิกเป็นที่ระลึกสักหน่อย
โดยไม่ลืมแชร์รูปไปให้ใครอีกคนเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้ว


หลังจากนี้ไปไหนต่อ...เออ...ใช่เกือบลืม 
ต้องไปห้องสมุดหาแนวข้อสอบที่บอลล่าบอก


เขาจึงขี่มอเตอร์ไซต์กลับไปยังมหาลัย
วันเสาร์แบบนี้มีนักศึกษามาห้องสมุดบ้างประปราย
ส่วนหนึ่งเพราะแอร์ที่นี่เปิดเย็นฉ่ำไว้คลายร้อน
ไอ้ตัวเขาก็อยากนั่งชิล ๆ เหล่สาวน่ารัก ๆ ที่จับกลุ่มมาอ่านหนังสือเหมือนกัน
แต่ตอนนี้คงต้องขอตัวไปปฏิบัติภารกิจก่อน


ชั้นสามเป็นชั้นของพวกหมวดหนังสือวิทยาศาสตร์ เคมี ฟิสิกส์
และมีชั้นเก็บพวกวิทยานิพนธ์ไว้แยกโดยเฉพาะ
ซึ่งก็เป็นไปอย่างที่บอลล่าบอกว่าทางห้องสมุดไม่อนุญาตให้ยืมออกไป


เขาก้ม ๆ เงย ๆ หาชื่อสารนิพนธ์ตามที่เพื่อนบอกแล้วก็พบได้ไม่ยากเย็น 
แต่คิดเหรอครับว่าเขาจะเอามาเปิดกางนั่งลอก

...ฝันเหอะครับ คนอย่างไอ้เกมส์ฉลาดกว่านั้น
ในเมื่อมีเทคโนโลยีอยู่ในมือแล้วก็ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์ 


เขาจึงหยิบมือถือมาออกมากดปิดเสียง
แล้วจัดการถ่ายรูปเซฟซะเลย ...เห็นมั้ยเร็วกว่าเยอะ 
ค่อย ๆ ถ่ายเอาให้เห็นชัด ๆ ทีละหน้า
ตรงใจความสรุปสำคัญที่มีอยู่สองสามจุดหลัก ๆ
พอเรียบร้อยแล้วก็เก็บเข้าชั้นตามเดิม
แล้วเนื้อหาค่อยไปอ่านที่หอให้ละเอียดอีกที

โอ้ว...อัจฉริยะจริง ๆ เลยกู
บอกแล้วเรียนเภสัชใครว่ายาก ไม่ต้องเครียดมาก 
เอาเวลาไปอ่านการ์ตูนสบาย ๆ อย่างเขาก็ทำได้
เดี๋ยวขากลับแวะเช่าการ์ตูนอีกสักสองสามเล่มดีกว่า



คนลันล้าอารมณ์ดีเก็บมือถือลงกระเป๋าเตรียมเดินออก
หากแต่ยังไม่ทันก้าวแรงสั่นเตือนข้อความเข้าก็ดังขัด
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร ดิวคงส่งรูปมาให้เขาอีกแล้ว 



ทำฟันเสร็จแล้วใช่มั้ยครับ เก่งมากเลยครับ
ตอนนี้ผมกำลังทำงาน แต่งานเยอะมากๆ ขอกำลังใจหน่อยสิครับเกมส์



ข้อความมาอ้อน ๆ ท้ายประโยคถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงขนลุกซู่
แต่ตอนนี้ชักจะชินเลยเห็นเป็นเรื่องขำมากกว่า กำลังจะกดตอบกลับ 
ทว่าสายตาดันเหลือบไปเห็นฉากที่อยู่ด้านหลังของคนถ่าย


อ้าว...มันห้องสมุดนี้หว่า 

ที่สำคัญไอ้ชั้นวางนี่มันคุ้น ๆ นะ


เหมือนกับ...




อยู่ห้องสมุดมึงยังจะเก๊กถ่ายรูปได้อีกเหรอวะ
กูรู้แล้วว่ามึงหล่อ ไม่ต้องถ่ายบ่อยมากหรอก


เสียงดังขึ้นเหมือนคนบ่นเดินเข้ามาใกล้ชั้น
ทำให้เกมส์ที่ยืนอยู่ชั้นด้านหลังถัดไปต้องนิ่งชะงัก
ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของใครบางคน


กูไม่ได้เก็บไว้ดูเองนี่


ดิวหันไปตอบไอ้บีมเพื่อนเรียนวิศวะด้วยกันที่วันนี้ลากมาทำรายงานกลุ่ม
เลยต้องมาค้นหาสารนิพนธ์ดูข้อมูลเก่า ๆ ที่รุ่นพี่ทำเอาไว้
แต่ยังไงก็อยากได้กำลังใจ เลยส่งรูปไปอ้อนเกมส์ 
ซึ่งเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้ผลรึเปล่า แต่ก็ยังอยากลอง


อ้าว...ส่งให้สาวหรอกเหรอวะ มุกจีบหญิงมึงนี่ร้ายนะ
คราวนี้เป็นใครล่ะเมื่ออาทิตย์ที่แล้วกูยังเห็นมึงควงแพรอยู่เลย
หรือจะเป็นน้องอักษรคนนั้นชื่ออะไรวะ...มะเหมี่ยวใช่มั้ย
คำถามที่ได้ยินทำให้มือที่ค้นหนังสือหยุดลง 


...มันเป็นความจริงที่เขาควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าบ่อย ๆ
และผู้หญิงหลายคนก็รู้ดีว่าเป็นได้แค่ตัวเลือกของเขา
แต่ก็ยังมีใครหลายคนวิ่งเข้าหา ซึ่งเขาก็มีหน้าที่ตอบสนอง
ไม่มีอะไรเสียหาย หากได้ความพึ่งพอใจจากทั้งสองฝ่าย
พอเบื่อกันแล้ว ต่างคนก็ต่างไป และเขาเองก็เป็นคนเบื่อง่ายซะด้วย
ยกเว้นเพียงคนเดียวที่ยังไม่ทำให้เขาเบื่อได้เลย
ทั้งยังทำเขาสบายใจทุกครั้งที่ได้คุยด้วย
ซึ่งไม่เคยมีใครทำให้เขาคุยได้นานเป็นชั่วโมง ๆ ขนาดนี้
และไม่เคยมีใครทำให้เขาสรรหาวิธีที่จะพยายามใกล้กัน


...เกมส์เป็นคนเดียวคนนั้นที่สามารถทำได้



เปล่า คนนี้พิเศษไม่เหมือนใครหรอก


ดิวตอบกลับไปตามความจริง
หากทว่ามันกลับเพิ่มความหมั้นไส้ให้กับคนฟังจนต้องบ่นประชด


เออใช่ซี๊วะ มึงหล่อเลือกได้นี่ คุยเล่น ๆ ไม่ทันไรแม่งก็มีคนมาตกหลุมมึงแล้ว
ว่าง ๆ สอนเคล็ดลับให้กูบ้างดิ ไม่งั้นมึงก็เอาคนที่มึงทิ้งมาให้กูบ้างก็ได้
เห็นมึงควงใครไม่เคยเกินเดือนสักครั้ง แล้วคนล่าสุดนี่จีบนานยังวะ


อาทิตย์หนึ่งแล้ว


เหรอ งั้นอีกสามอาทิตย์ก็ใกล้เขี่ยทิ้งแล้วดิ 
น่าสงสารวะที่ดันมาถูกใจคาสโนว่าอย่างมึงเข้า


ไม่แน่ใจว่าประโยคจากเพื่อนนั้นชมหรือด่า
แต่ดิวเชื่อมั่นว่ากับเกมส์แล้วเขาคงไม่กล้าตัดใจทิ้ง
เกมส์นิสัยดี ยิ่งรู้จัก ยิ่งมีเสน่ห์ 
ถึงจะนับเป็นเพื่อนก็น่าคบหา
หรือจะพัฒนาความสัมพันธ์ไปมากกว่านั้นเขาก็ไม่คิดจะรังเกียจอะไร 
ถ้าให้เขาปล่อยมือจากเกมส์ตอนนี้คงเสียดาย
ไม่แน่อาจจะเสียดายมากกว่าทุกคนที่เคยผ่านมา


...เพราะเขารู้สึกว่าเกมส์เป็น คนพิเศษคนสำคัญคนหนึ่งของเขา



ความคิดในหัวถูกกลั่นกรองออกมาเป็นคำพูด
ระหว่างที่เขากำลังเดินตามหลังคนซึ่งเดินเลี้ยวไปชั้นหนังสืออีกชั้น


กูไม่ทิ้งหรอก เพราะคนนี้...


อ้าว...เกมส์นี่นา มาทำไร หาหนังสือเหรอ


คำทักจากปากของเพื่อนทำให้ประโยคที่กำลังพูดหยุดลงทันควัน
ดิวรีบหันมองเจ้าของชื่อซึ่งหยุดยืนประจันหน้าเขาจัง ๆ 


...ทะ...ทำไมเกมส์มาอยู่ตรงนี้
แล้วที่สำคัญประโยคก่อนหน้านี้ที่เขาพูดเกมส์จะได้ยินรึเปล่า


หากแต่อีกฝ่ายกลับยังคงทำตัวเป็นปกติ
เอ่ยตอบเพื่อนเขาที่รู้จักกันอยู่แล้วตอนไปเข้าค่ายวิศวะอาสา


อืมใช่ แต่หาเสร็จแล้วกำลังจะกลับ


คำพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาคล้ายไม่มีอะไรเกิดขึ้น 
ยิ่งทำให้ดิวสับสนไม่แน่ใจ 
ทว่าเขาก็ยังคงใจกล้าลองส่งยิ้มเอ่ยทักไปเช่นเดียวกัน


เกมส์ บังเอิญจังเลยนะครับ


คู่สนทนาหันมาสบตาเขาก่อนคำตอบจะถูกส่งมาพร้อมรอยยิ้ม


นั้นดิ บังเอิญจังเลยเนอะ งั้นเรากลับก่อนนะ มีธุระ


จบคำ อีกฝ่ายก็เดินแทรกตัวผ่านหน้าเขาไปในระยะใกล้เพื่อเดินออกไปนอกห้อง



...มันใกล้จนแปลก


ปกติเกมส์ไม่เคยเข้ามาจนระยะห่างเพียงแค่เอื้อมมือก็ถึงแบบนี้
เพราะทุกครั้งแค่สามเมตรเกมส์ก็กลัวเขาจนเข่าอ่อน
แต่นี่กลับมายิ้มให้เขา พูดด้วยกันดี ๆ แล้วเดินผ่านกันไปซึ้งๆ หน้า


หรือว่า...




เฮ้ย! จะไปไหนวะดิว


บีมส่งเสียงเรียกเพื่อนที่อยู่ ๆ ก็หันหลังวิ่งออกไปทันที 
แต่ตอนนี้เขาไม่สนแล้ว  รีบลงบันไดก้าวออกจากห้องสมุด
มองหาร่างที่เพิ่งจะหนีออกห่าง ก่อนจะพบว่าอยู่ตรงลานหน้าห้องสมุดไม่ไกล
จึงทำให้เขารีบวิ่งเข้าไปหาพลางตะโกนเอ่ยรั้ง


เดี๋ยวสิครับเกมส์! เกมส์รอผมก่อน!


เจ้าของชื่อไม่หยุดตามเสียงเรียกซ้ำเร่งเดินให้เร็วขึ้น 
จนดิวต้องก้าวขาตามแล้วใช้ความสูงของตัวเองให้เป็นประโยชน์
กระทั่งคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้ทัน แล้วเอ่ยถามสั้น ๆ 


ได้ยินใช่มั้ยครับ


ถามออกไปแม้รู้ว่าเป็นคำถามที่โง่สิ้นดี
เพราะคนที่ยังหันหลังกลับใช้ความนิ่งคือคำตอบ
และนั่นยิ่งสร้างความหวั่นใจให้ดิวจนต้องรีบอธิบาย


ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะครับเกมส์


สนุกมากมั้ย


คำย้อนกลับสั้น ๆ ส่งผลให้คนฟังชาไปทั้งร่าง
อีกคนดึงมือให้หลุดจากการเกาะกุม
และเมื่อใบหน้าของคนพูดหันมา
ดิวจึงได้เห็นดวงตาคู่นั้นของเกมส์ที่สบมองนิ่ง


...มันไม่มีความกลัว


...มันไม่มีความเกลียด


...มันไม่มีความโกรธ



อย่างเดียวที่สะท้อนให้เห็นชัด คือ ความเจ็บปวด
เช่นเดียวกับคำพูดประโยคต่อมา



แกล้งเราเล่นมันสนุกมากมั้ย



ดิวนิ่งอึ้งฟังถ้อยคำเสมือนมีดกรีดลงกลางใจ
กระนั้นเขาก็ยังคงพยายามหาข้อแก้ไขความเข้าใจผิด


เปล่านะครับ ผมไม่ได้แกล้งเกมส์เล่น
ผมแค่อยากรักษาโรคกลัวผู้ชายจีบของเกมส์ให้หาย


ก็เลยมาทำดีด้วย มาโทรหา มาส่งรูปให้ 
แล้วบอกว่าเราเป็น 'เพื่อน' กัน



คำถามจี้ตรงจุดอีกครั้ง แต่เป็นครั้งที่รุนแรงยิ่งกว่า
เพราะต่อให้หาข้อแก้ตัวมากแค่ไหนก็คงไม่มีประโยชน์อะไร
ในเมื่อท้ายที่สุดแล้ว...


...มันคือความจริง




ใช่ครับ 



คำยอมรับสั้น ๆ แต่มีอิทธิพลมากเหลือเกินในความรู้สึกของคนฟัง 
เกมส์รับรู้ได้ว่าร่างกายมันกำลังสั่น หัวใจมันว่างโหวง  
ทุกส่วนประสาทแทบหมดแรงยิ่งกว่าความกลัวใด ๆ ที่เคยเจอมา


...เพราะเหนือกว่าความกลัว มันคือการรับรู้ถึงความเจ็บปวดจากการทรยศหักหลัง



...ที่คอยมาคุยด้วยกัน 

...ที่ทำเหมือนห่วงกัน

...ที่มาบอกว่าเป็น เพื่อนกัน



...ทุกอย่างมันก็แค่คำโกหกใช่มั้ย




ดิวมองคนที่ก้มหน้านิ่ง
รู้ทั้งรู้ว่ามันจะต้องทำให้เกมส์เจ็บปวด
แต่ถ้ามันถึงที่สุดแล้วก็คงมีแต่ต้องอธิบายเรื่องทั้งหมด
รวมทั้งความรู้สึกลึก ๆ ข้างในใจของตัวเขาเอง


แต่ว่าผม...


อ้าว...ดิวนี่ค่ะ  กำลังอยากเจออยู่พอดีเลย
คืนนี้ดิวว่างมั้ยคะ แพรมีเลี้ยงวันเกิดอยากชวนดิวไปด้วย


เสียงหวานพร้อมร่างของสาวน้อยน่ารักเดินเข้ามาทัก
ทำให้ประโยคสนทนาหยุดลงจนเขาต้องรีบหันไปบอกขอตัว


เออ...แพรคือว่าผมกำลังคุยธุระกับเกมส์อยู่น่ะครับ


หญิงสาวรีบหันมองก่อนจะอุทานเสียงตกใจ


อุ๊ย! ขอโทษค่ะ แพรไม่เห็นว่าดิวคุยกับเพื่อนอยู่


ทว่าคนฟังกลับปฏิเสธเสียงเรียบ


ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ใช่เพื่อนเขาหรอก เชิญตามสบายเลยครับ


จบคำ เจ้าตัวก็หันหลังเดินหนีไปทันที
ไม่แม้แต่จะมองร่างสูงซึ่งพยายามเอ่ยเรียก


เดี๋ยวครับเกมส์!


ดิวค่ะ แล้วตกลงคืนนี้ว่ายังไงล่ะคะ ไปด้วยกันนะคะ


เสียงหวานรั้งไว้พร้อมกับรอยยิ้มอ้อน
จะให้เขาทำตัวไม่สุภาพแล้วทิ้งแพรไปก็ไม่ได้
ดิวจึงต้องมาเคลียร์ปฏิเสธสาวที่เคยควง
ซึ่งกว่าจะหลุดมาได้เกมส์ก็หายไปแล้ว


ร่างสูงหยิบไอโฟนมากดโทรออกในเบอร์อันดับต้น ๆ
หากแต่ก็มีเพียงบริการฝากหมายเลขโทรกลับ
และแม้จะโทรเป็นสิบเป็นร้อยสาย 
เสียงที่เคยคุยก็ไม่มีวันจะได้ยินอีกครั้ง


โธ่เว้ย!!


ดิวสบถใส่โทรศัพท์อย่างหงุดหงิด
นึกก่นด่าตัวเองในใจด้วยความโมโห


ทำไมเรื่องมันถึงได้เป็นแบบนี้วะ!
แล้วจะโทษใครก็ไม่ได้ เพราะเขาเริ่มมันด้วยตัวเองทั้งนั้น


...แผนช่วยทำให้เกมส์หายจากโรคกลัวผู้ชายจีบพังไม่เป็นท่า


และคาสโนว่าอย่างดิวยังรับรู้ในนาทีนั้นว่า
แทนที่จะขยับเข้าไปใกล้ตัวเกมส์


...แต่ตอนนี้เกมส์กลับห่างจากเขาไปไกลเกินกว่าจะกลับมาแล้ว




----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



TBC



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4763 baekbow (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 12:56
    จนได้สิน้าา เราก็บอกอยู่ว่าวิธีนี้มันดีแต่ถ้าสมมุติเข้าใกล้ได้ แล้วเกมส์รู้จุดประสงค์จะเป็นยังไง เพราะยังไงมันก็คือการโกหก
    #4,763
    0
  2. #4656 Rabbitmb (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 18:13
    สมควรค่าาา
    #4,656
    0
  3. #4412 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 23:16
    ความลับไม่มีในโลก
    #4,412
    0
  4. #3535 souprupk (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 12:20
    จั๊ดง่าววววววววว
    คุณดิวจั๊ดง่าว!! ฮืออออ
    #3,535
    0
  5. #3467 I'm Airinne (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 01:15
    โอ้ย..น้ำตาไหลT^T จั๊ดง่าววววTvT แงง
    #3,467
    0
  6. #3024 YoSChi (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 19:08
    จริงจัง จริงๆหรือเปล่า พิเศษจริงๆหรือเปล่า

    อย่าหลอกกันเด้อ

    สงสารอ้ายเกมส์นัก
    #3,024
    0
  7. #2958 InLove (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 21:18
    โอ๊ยสะใจอะ สมแล้ว หึๆ
    #2,958
    0
  8. #2907 HENS Singular (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 11:12
    หึ สมน้ำหน้าอ้ายดิว หัวใจ๋คนเฮามันม่ะไจ้ของตี้เอามาเล่นได้

    เวลาย๊ะหยังกึ๊ดพ่อง เป๋นใด เฮียนผูก่อเฮียนแก้คนเดียว
    #2,907
    0
  9. #2810 rorony (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 14:12
    ความรักมักมีอุปสรรคสินะ... (_ _) เป็นกำลังใจให้นะเฮียดิว จริงใจกับน้องเกมส์นินา
    #2,810
    0
  10. #2415 SaiAewanida (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2556 / 09:10
    เวรแล้วมั้ยล่ะคุณ
    เอ๊ะ! สูญเสียคนที่"รัก" ฟินตรงเนี้ยแหละ

    #2,415
    0
  11. #2343 DazaDay (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 15:46
    ไอ่พี่ดิว ไอ่พี่บ้า ทำเราน้ำตาคลอ โอ๊ยยยยยยยยยยยย!!!
    #2,343
    0
  12. #1984 Lgate'JT ❤ (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2556 / 23:23
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยย กำลังน่ารักกุ๊กกิ้กเลยอะ T T
    #1,984
    0
  13. #1916 berry berry (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 17:44
    ม่ายยยยยย ดิวง้อให้สำเร็จนะค๊าาาา
    #1,916
    0
  14. #1425 แกงส้ม (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 09:24
    เป็นไงหล่ะทีนี้
    #1,425
    0
  15. #1247 thifu:') (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 23:09
    เย้ยยยย ไม่จริ๊ง!!! ไม่จริงงงงงง >_<
    ดิวไม่ได้แกล้งเกมส์เลยนะค้า
    เค้าอยากรักษาโรค รักษาหัวใจของเกมส์ก็เท่าน้านนนน
    #1,247
    0
  16. #1243 Jolokia (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 22:25
    T______________________T
    #1,243
    0
  17. #1103 Plankton J (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 18:18
    โถ่ๆๆๆ พ่อดิวเค้าไม่ได้มีเจตนาร้ายละลูกเกมส์
    #1,103
    0
  18. #1018 +-Black_White_God_Devil+- (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 09:21
    โหยยยยยยย ดิวน่าสงสาร >__<
    #1,018
    0
  19. #1016 rain_killer (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 00:02
    ไม่รู้เป็นไรแต่แอบสะใจอ่พ

    เอาแล้วไง นายจะทำยังไงต่อไปล่ะเนี่ย เกมส์เมินนายแล้วขนาดเพื่อนยังเป็นไม่ได้เลย


    #1,016
    0
  20. #1015 วาว (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 22:11
    แน่นอนว่าแม่หมอไม่ใช่ใครที่ไหร ไรเตอร์เราเองแน่ๆ นางอาจจะไปรัยจ๊อบอะไรประมาณนี้แน่ๆเลย555555
    #1,015
    0
  21. #1013 เด็มเซ่ (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 15:46
    ไม่นะไรเตอร์
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    T^T
    #1,013
    0
  22. #1012 SodaMemE (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 15:17
    แม่หมอ แม่นเว่อออ 5555
    พูดอย่างกับตาเห็น ยิ่งกว่านั้นคือเกาะติดสถานการณ์แบบ ร้อนฮิตติดจอไรเงี้ย

    พูดตอนเช้า ผลออกตอนเย็นเลยยย -.,-
    #1,012
    0
  23. #1010 แป๋งแป้ง (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 13:10
    แม่หมอแม่นจริงๆ แม่นเกินไปมั้ง = ="
    #1,010
    0
  24. #1009 yutoyama (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 11:09
    หมอดูแถวไหน จะไปดูบ้าง บางทีก้อแม่นไปอ่ะ แต่อิคนที่เสียของรักน่าจะเป็นดิวมากกว่า

    น้องเกมส์ไม่ฟังเลย
    #1,009
    0
  25. #1008 พลอยเฮ :) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 10:08
    หมอดูแม่นเกินไป..........
    .
    .
    T_______T
    #1,008
    0