ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 104 : แท่งที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    1 เม.ย. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค จูปาจุ๊บ กับ ซิกาแร๊ต






แท่งที่ 10





...ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้


ข้อความซ้ำ ๆ ที่ได้ยินไม่ส่งผลต่อความพยายามสำหรับดิว
ซึ่งกดหมายเลขโทรออกอีกครั้งในเบอร์โทรเบอร์เดิมที่แทบจำขึ้นใจ
ปกติเขาไม่ใช่เป็นคนช่างตื้อและไม่ได้เป็นคนใจร้อน
แต่ตอนนี้ทุกสิ่งกลับตรงกันข้าม
เพราะเขายิ่งเร่งสองขาให้ก้าวเดินขึ้นบันไดไปยังหอพัก
ก่อนหยุดลงตรงบานประตูสุดทางเดิน
แล้วลงมือเคาะเรียกใครบางคนด้วยความร้อนรน


เกมส์ครับ...เกมส์ออกมาคุยก่อนได้มั้ย...เกมส์...อยู่รึเปล่าครับ


ไร้เสียงตอบรับเช่นเดียวกับสัญญาณโทรศัพท์
และแม้จะร้องเรียกกี่ครั้งก็ไม่มีสิ่งใดหลังบานประตูตอบสนอง


....ไม่น่าแปลกเลย

เขาควรจะเดาได้อยู่แล้วว่าเกมส์ต้องโกรธ
แต่เขาอยากบอกกับเกมส์ว่าสิ่งที่ทำลงไปไม่ใช่เพื่อแกล้งเล่น
เขาอยากช่วยรักษาโรคอาการกลัวผู้ชายจีบของเกมส์จริง ๆ 
ถึงได้พยายามชวนคุย ถึงได้ทำทุกวิธีที่จะได้เข้าใกล้
แต่แผนทุกอย่างมันกลับพังทลายจนทำให้เกมส์ต้องเจ็บ


...เจ็บเพราะความหวังดีของเขา



พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจมันกลับหน่วงแปล๊บขึ้นมา


...ไม่ใช่ไม่รู้ว่าถ้าวันหนึ่งแผนการทุกอย่างแตกขึ้นมาเกมส์จะรู้สึกยังไง
แต่เขากลับเลือกที่จะทำ เพราะคิดว่ามันน่าท้าทาย
ยิ่งหนีก็ยิ่งอยากเข้าใกล้ ยิ่งอยากเอาชนะใจให้สำเร็จ


ทว่าพอเวลาผ่านไปกลับเป็นเขาเองที่เริ่มลืมเลือนจุดประสงค์
รู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้คุยกัน พอเห็นรูปของเกมส์ก็ทำให้เขายิ้มออก
อยากเป็นคนคอยดูแล  อยากฟังเสียงหัวเราะ  อยากเห็นหน้าเกมส์ใกล้ ๆ


เคยคิดไว้ว่าถ้าได้เกมส์เป็น คนรู้ใจก็คงดี

หรือถ้าไม่ไปไกลกว่านั้นก็ยังอยากเป็น เพื่อน


แต่ตอนนี้สถานะของเขาคงเป็นได้แค่ คนทรยศหักหลัง
แล้วเขายังมีสิทธิ์มาตามตื้อ  หวังจะเจอหน้าเกมส์อีกครั้งทำไม


...มันเป็นความเห็นแก่ตัวของเขาเกินไปรึเปล่า




TRRRRRRRR!!



เสียงไอโฟนเรียกสติของคนในภวังค์
เขาหยิบมันขึ้นมากดรับก่อนได้ยินเสียงเพื่อนตัวเองดังตามมา


ฮัลโหล ไอ้ดิวโว้ย! ทำไมมึงไม่มางานวันเกิดแพรวะ


กูมีธุระ


ตอบไอ้บีมกลับไปสั้น ๆ โดยไม่อยากอธิบาย
แต่ดูเหมือนกลับยิ่งไปสร้างความหงุดหงิดให้อีกฝ่ายจนต้องถามย้อน


ธุระอะไรวะ เมื่อตอนกลางวันแม่งก็ชิงหนีกูไปก่อน
ทิ้งกูอยู่ห้องสมุดคนเดียว มึงต้องขอโทษกูในงานนี้เลย
แล้วรู้ป่ะ แพรเขาหน้าเศร้าโคตร 
นางเอกของงานไม่มีพระเอกมาอยู่ด้วยน่าสงสารนะเว้ย


คำบอกเล่าของคนในสถานการณ์ทำให้ดิวเริ่มคิดหนัก


...เขารู้ว่าตัวเองอาจเป็นสาเหตุทำให้แพรเป็นแบบนั้น
เพราะพักหลัง ๆ เขาไม่ได้ติดต่อกับแพรเลย
ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าคอยดูแลรับส่งแพรอย่างดี
แล้วแพรเองก็ไม่ได้ทำผิดอะไรด้วย 
มีแต่เขาที่ออกห่างทิ้งแพรไว้โดยไม่บอกเหตุผล
ถึงอย่างนั้นใจมันก็ยังนึกพะวงกับคนที่ยังไม่ได้เคลียร์ความเข้าใจ


แต่ว่ากู...


อ่ะ..เดี๋ยวกูให้คุยกับแพร ...แพร...แพร...ดิวจะคุยด้วย


ยังไม่ทันที่เขาจะพูดปฏิเสธ
ไอ้บีมกลับโยนสายไปให้เจ้าของงานรับ
ซึ่งไม่นานก็ได้ยินเสียงหวานตามมา


ดิวเหรอคะ เออ...ขอโทษนะคะที่รบกวน
ทั้ง ๆ ที่ดิวบอกแล้วว่าจะไม่มางานวันเกิดแพร
แต่ว่าแพรก็ยังอยากให้ดิวมาจริง ๆ นะคะ


ยิ่งฟังคำขอ ก็ยิ่งทำให้ดิวรู้สึกผิด
เพราะเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นจากความลังเลไม่แน่นอนของเขา


ร่างสูงมองตรงไปยังประตูซึ่งยังคงเงียบเฉียบ


...หรือมันควรจะถึงเวลาที่เขาต้องปล่อยเกมส์ไปเสียที



ได้ครับ เดี๋ยวผมจะแวะไป


จริงเหรอค่ะ! ขอบคุณมากค่ะดิว แล้วแพรจะรอนะคะ


เสียงหวานพูดตื้นเต้นดีใจก่อนจะขอตัววางสายลง
ส่วนเขาหันหลังเดินลงบันไดมาจากหอพัก



ถึงจะอยากขอโทษ  อยากอธิบายให้เกมส์เข้าใจมากแค่ไหน


แต่เขาก็ควรจะคิดได้เหมือนกันว่า...



...เกมส์อาจไม่มีวันอภัยให้เขาอีกแล้ว




...


..


.




...นอนตาค้างแน่ครับคืนนี้


ไม่ใช่เพราะคนอย่างนายซีเกมส์มีเรื่องให้คิดมาก
แต่เพราะเขากำลังนั่งดื่มคาปูชิโน่เป็นแก้วที่สามแล้วต่างหาก!

แม้จะมีสายตาจากพี่หน้าตี๋เจ้าของร้านมองด้วยความเป็นห่วงในสุขภาพ
ว่าทำไมเขาถึงต้องการคาเฟอีนในร่างกายมากมายนัก
แต่จะให้เขานั่งเฉย ๆ ในร้านพี่เขาห้าชั่วโมงโดยไม่สั่งอะไรมากินเลยก็เกรงใจไป


...ใช่แล้วครับ ห้าชั่วโมงเต็มจากบ่ายสองถึงหนึ่งทุ่ม!

เขาปิดโทรศัพท์มือถือ และช่องการติดต่อทุกชนิด
มานั่งรากงอกอยู่ในร้านกาแฟ แทนที่จะกลับห้อง
เพราะเขาไม่แน่ใจว่าใครบางคนนั้นจะมาดักรอเจอรึเปล่า


...ใครบางคนที่เมื่อก่อนเขานับเป็นเพื่อน

แต่ตอนนี้แม้แต่ชื่อเขาก็ยังไม่อยากจะได้ยิน



ถามว่าโกรธมั้ย   ...แน่นอนว่าต้องโกรธ

ถามว่าเจ็บใจมั้ย  ...มันยิ่งกว่าเจ็บใจ


การถูกหักหลังจากคนที่เราเชื่อใจ 
มันเหมือนกับการเอามีดมากรีด เอาเหล็กร้อนมานาบ
เจ็บปวดทรมาน จนอยากจะเข้าไปซัดหมัดใส่หน้าคนทรยศ
ทั้ง ๆ ที่อุตส่าห์ไว้ใจกัน แต่สิ่งที่ได้รับตอบแทนคือการเอาความรู้สึกเขามาเล่นตลก 


...ไอ้ดิวชั่ว!! สารเลว!! เฮงซวย!!


เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมดิวถึงมาทำกับเขาได้ขนาดนี้
แต่ตอนนี้สิ่งที่เขารู้คือเขาจะไม่มีวันเข้าไปใกล้อีก


คนเจ้าเล่ห์อย่างดิว...


...ยิ่งอยู่ให้ห่างให้ไกลมากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น



แต่ถึงจะใจอยากย้ายหนีไปสุดขอบโลก
กระนั้นท้ายที่สุดเขาก็วิ่งพ้นความจริงไม่ได้ว่าต้องกลับไปนอนที่ห้อง
ไม่ใช่ปักหลักนอนในร้านกาแฟ เพราะนี่มันได้เวลาปิดร้านของพี่เจ้าของแล้ว


อีกอย่างเขาก็ชักเป็นห่วงไอ้จั๊ดง่าวด้วย
แม้จะให้ข้าวเช้าไปค่อนข้างเยอะพอกินเหลือถึงเย็น
แต่การทิ้งลูกแมวซึ่งเลี้ยงอย่างทะนุทนอมไว้ตัวเดียวมันก็อดเป็นห่วงไม่ได้


นายซีเกมส์จึงลุกขึ้นจ่ายเงินก่อนเดินออกจากร้าน
ขึ้นขี่มอเตอร์ไซต์กลับหอด้วยใจที่นึกหวั่น
ภาวนาว่าหน้าห้องของเขาจะไม่มีใครดักรออยู่
พอถึงหอเรียบร้อยก็เดิยขึ้นบันไดไปยังห้อง
กระนั้นก็ยังหยุดตัวเองไว้ที่ขั้นบันไดชั้นสอง 
แอบชะโงกหน้าออกมาดูเพื่อสำรวจความแน่ใจ

ก่อนจะพบกับ...


...ความว่างเปล่า


เฮ้อ....รอดตัวไป ดีแล้วที่ไม่เจอดิวมาดักรอ
แต่คนคิดอีกทีคนอย่างดิวอาจจะไม่มาหาเขาก็ได้
เพราะเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น 
มันก็อาจเป็นแค่เกมสนุกเกมหนึ่งของพวกคนเจ้าชู้เท่านั้น


เขาเคยรู้จักเพื่อนที่มีนิสัยหน้าหม้อควงหญิงไม่ซ้ำคล้ายดิว
มันบอกว่าผู้ชายคาสโนว่ามองทุกอย่างเหมือนเกมพนัน
พอจบเกมโอเวอร์ ต่างคนต่างก็แยกย้าย
ไม่จำเป็นต้องเหลือความรู้สึกอะไรต่อกันอีก


...หึ รู้แบบนี้สู้กลับหอตั้งแต่แรกดีกว่า  ไม่น่าหลบไปที่อื่นเลย 
ในเมื่อเรื่องของเขากับดิวมันตัดขาดกันไปแล้ว


เกมส์จึงไขประตูห้องเปิดออก
พลางร้องเรียกลูกแมวที่นึกห่วงเพราะทิ้งไว้เพียงลำพัง


จั๊ดง่าว ป้อปิ๊กห้องแล้วเน้อ หิวยังก้อ เดี๋ยวป้อจะยะอะหยังให้กิ๋น


ปกติเรียกแค่นี้เจ้าตัวเล็กมันต้องมาคลอเคลียอยู่กับขาเขาแล้ว
แต่ทุกสิ่งในห้องกลับยังคงเงียบไร้ความเคลื่อนไหว


ไอ้จั๊ดง่าว ได้ยินก้อ?”


เขาส่งเสียงเรียกอีกครั้ง 
พร้อมกวาดสายตาไปทั่วห้องเผื่อไอ้ลูกแมวจอมซื้อบื้อจะแอบมุดหลับอยู่ที่ไหน
แต่ก็เปล่า...

ทั่วทั้งห้องยังคงไร้ร่องรอยของสัตว์เลี้ยงตัวเล็ก
ความหวาดหวั่นเริ่มเกาะกุมจิตใจของคนหา


...ไอ้จั๊ดง่าวหายไปไหน
เมื่อเช้าเขายังเอาข้าวให้มันกินอยู่เลย
ตอนออกมาตากผ้าที่ระเบียงมันก็อยู่ด้วย


หรือว่า...



เขารีบเปิดผ้าม่านที่กั้นประตูกระจกระเบียงออก
ดวงตาเบิกกว้างเมื่อพบว่ามีช่องเล็ก ๆ ซึ่งเลื่อนปิดไม่สนิท
เพราะเมื่อเช้าเขามัวแต่รีบร้อนออกไปด้วยกลัวจะไม่ทันนัดหมอฟัน


...ไม่จริงหรอก ไอ้จั๊ดง่าวมันคงไม่ได้ออกไปทางนี้ใช่มั้ย



เกมส์รีบชะโงกหน้าออกไปตรงระเบียงห้อง
หากแต่ความมืดในเวลาสองทุ่มกลับเป็นอุปสรรคต่อการมองเห็น
เขาคว้ากุญแจล็อกห้องแล้ววิ่งลงมาชั้นล่างทันที
พยายามก้มดูตรวจตราทุกซอกทุกมุมจากบริเวณใต้หอ
ทว่าก็ยังไม่พบลูกแมวตัวเล็กใด ๆ 
จนต้องลามเลยออกมาหาต่อยังถนนด้านหน้า
ปากตะโกนเรียกชื่อไปตลอดโดยไม่หยุด


ไอ้จั๊ดง่าว! จั๊ดง่าว!


มาอู้ว่าคนอื่นบ่ดีเน้อ


พี่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเดินผ่านตรงหน้าหอเอ่ยทัก
ทำให้เกมส์สะดุ้งเมื่อรู้ตัวว่าเผลอใช้ภาษาเหนือเรียก
แถมแปลออกมายังกลายเป็นคำด่าอีก
จนเขาต้องรีบอธิบายแก้ไขความเข้าใจ


บ่ไจ้เจ้า บ่ได้อู้ว่าปี้จะใด 
ชื่อแมวของเปิ้ลเองเจ้า มันหายไป๋ เปิ้ลหามันบ่เจอ 
ปี้เห็นมันบ้างก้อ ตัวเล็ก ๆ สีน้ำตาลมีหางสีขาวเจ้า


คนฟังมีท่าทีลังเลเล็กน้อยเมื่อได้ฟังลักษณะท่าทาง
ก่อนจะตอบกลับด้วยสีหน้าลำบากใจ


เออ...จะว่าเห็นก็เห็นอยู่ แต่ปี้ก็บ่แน่ใจว่าจะใช่ตัวนั้นก้อ
ยังไงน้องลองไป๋ดูตรงหัวมุมนั้นแล้วกั๋นเน้อ


ขอบคุณเจ้า


เกมส์ยิ้มกว้างทันทีที่พบเบาะแส
รีบเดินย้อนกลับไปยังหัวมุมปากซอยที่พี่ผู้หญิงคนนั้นชี้
ซึ่งเป็นที่ว่างพวกถังขยะใกล้โคนเสาไฟฟ้า


สงสัยไอ้จั๊ดง่าวคงหิวแล้วมาหาไรกิน 
เขาอุตส่าห์เลี้ยงซะไฮโซดันมาคุ้ยขยะเฉยเลย
..นั่นไง...เห็นหางสีขาวมันแล้ว อยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย

คนโล่งอกจึงส่งเสียงเรียกขณะเดินเข้าไปใกล้


ไอ้จั๊ดง่าว มายะอะหยังอยู่นี่ ป่ะปิ๊กบ้านกับป้อกะ....


ประโยคขาดหายไปเมื่อเขาพบเห็นร่างของลูกแมวที่ตามเจอ
มันไม่ได้กำลังคุ้นขยะ ไม่ได้กำลังกิน ไม่ได้ยืนด้วยซ้ำ 
แต่กลับนอนหลับตานิ่งเงียบ


...เงียบราวกับหมดลมหายใจ



ไอ้จั๊ดง่าว! ไอ้จั๊ดง่าวเป็นจะใด!


เกมส์ส่งเสียงร้องอย่างตกใจรีบช้อนตัวอุ้มลูกแมวไว้ในอ้อมกอด
สัมผัสถึงเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลช้ำมากมาย
จากเนื้อตัวแข็งทื่อและเย็นเฉียบ ไร้การตอบสนองใด ๆ
เช่นเดียวกับหัวใจของเขาซึ่งแทบหยุดเต้นด้วยความหวาดกลัว


...ไม่จริงใช่มั้ย 



...ใครก็ได้ช่วยบอกเขาทีว่ามันไม่จริง 


...ใครก็ได้บอกเขาทีว่าต้องทำยังไง




ใครก็ได้...




เกมส์เอื้อมมือสั่น ๆ ของตัวเอง
หยิบมือถือจากในกระเป๋ากางเกงมาเปิดเครื่อง 
กดโทรหาเบอร์ของใครคนหนึ่งซึ่งคุ้นเคย


...ลืมความโกรธ

...ลืมความเกลียดที่เกิดขึ้นก่อนหน้า



เพราะตอนนี้สิ่งที่เขารับรู้มีเพียงว่า...



...เขาไม่อาจทนอยู่คนเดียวตามลำพังได้อีกแล้ว



...



..



.



ดิวไม่เอาเหล้าหน่อยเหรอวะ 
มาถึงก็สูบบุหรี่อย่างเดียวมันจะไปอิ่มได้ยังไง


เสียงไอ้บีมทักคนกำลังจุดมาโบโร่มินต์เป็นมวนที่สาม
แต่คนฟังกลับนิ่งเฉยไม่สนใจในคำเตือน

...ปกติเขาไม่ใช่คนสูบบุหรี่จัด 
ส่วนใหญ่ก็วันละสามมวนถึงครึ่งซอง
พอให้ผ่อนคลายอารมณ์ไปได้บ้าง
ทว่าตอนนี้แม้จะสูบบุหรี่กี่มวนก็คล้ายกับไม่ช่วยอะไรมาก

เพราะความเครียดซึ่งยังคงตกค้างอยู่ในใจ

...มันไม่ได้จางหายไปเช่นเดียวกับควัน


ดิวสูดบุหรี่เข้าปอดอีกเฮือกใหญ่
หูฟังเสียงอึกทึกของเพลงซึ่งแผดดังจากลำโพงเป็นจังหวะเร้าใจ
ทั้ง ๆ ที่เขาควรจะสนุกและชินในบรรยากาศแบบนี้
แต่เขากลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ผิดที่ผิดทาง


เดี๋ยวสักพักกูคงไปแล้ว


คำเอ่ยขอตัวของคนหมดอารมณ์
ทำให้เพื่อนซึ่งกำลังส่งแก้วเหล้าต้องรีบร้องห้ามเสียงหลง


เฮ้ย! ไม่ได้ ๆ มึงต้องยกเค้กไปให้เซอร์ไพรส์แพร
มาเลย ๆ เตรียมไว้ให้แล้ว อยู่ข้างหลังโน้น


จบประโยค ไอ้บีมก็จัดการลากพระเอกของงานไปมุมในสุดของร้าน
ซึ่งมีเค้กก้อนใหญ่เกือบสามปอนด์เตรียมไว้อยู่แล้ว
โดยมีเพื่อนผู้หญิงของแพรกำลังจุดเทียนปักไว้โดยรอบ


แม้ตอนนี้อารมณ์ของเขาจะสวนทางกับงานรื่นเริง
แต่เขาก็ยังไม่ลืมว่าวันนี้เป็นวันเกิดของแพร
และมันควรเป็นวันที่แพรมีความสุขที่สุด
ซึ่งแน่นอนว่าเขาจะต้องไม่ทำมันล้ม
ด้วยเพราะเรื่องส่วนตัวเป็นตะกอนในใจ


ดิวจึงปรับเปลี่ยนท่าทีให้ผ่อนลง
กระนั้นเสียงบางอย่างในกระเป๋ากางเกงกลับดังขัด
ในจังหวะเดียวกับที่เขากำลังรับเค้กก้อนใหญ่มาจากเพื่อน


เอ๊าถือไป กูจะบอกให้ร้านดับไฟแล้วนะ


เฮ้ย! กูรับโทรศัพท์แป๊บ


เดี๋ยวมึงค่อยโทรกลับก็ได้


ไอ้บีมบอกปัดไม่สนแล้วเดินหนีไปอีกทาง
ทิ้งให้เขาอยู่เพียงคนเดียวเพื่อเตรียมเซอร์ไพรส์
หากแต่แรงสั่นจากกระเป๋าก็ยังคงไม่หยุดจนเขาชักจะร้อนใจ

ดิวจึงประคองเค้กไว้ในมือเพียงข้างเดียว 
ก่อนจะล้วงหยิบไอโฟนขึ้นมาดู 
และทันทีที่เห็นรายชื่อบนหน้าจอ
ดวงตาเขาก็เบิกกว้างรีบกดรับพร้อมกรอกเสียงพูดอย่างร้อนรน


ฮัลโหลครับเกมส์


“...จะ...จั๊ด...


เสียงแผ่ว ๆ ซึ่งดังลอดมาปะปนกับเสียงดนตรีในผับ
ทำให้ดิวต้องถามซ้ำอย่างไม่แน่ใจอีกครั้ง


ฮัลโหล เกมส์ อะไรน่ะครับ


โชคดีที่เสียงดนตรีเริ่มเงียบลงคล้ายจบเพลงพอดี
เขาจึงพยายามเงี่ยหูฟังถ้อยคำจากปลายสายอย่างตั้งใจ
ซึ่งอีกฝ่ายก็เอ่ยประโยคสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนก่อนหน้า


...หากทว่าคราวนี้มันกลับเป็นเสียงที่ดังสะท้อนก้องในใจของคนฟัง




“...จั๊ดง่าวตายแล้ว




...จั๊ดง่าว ชื่อแมวที่เกมส์เลี้ยง


เจ้าตัวเล็กที่ชอบมาคลอเคลียเขา 

เจ้าตัวเล็กที่เกมส์ชอบกอดไว้อย่างหวนแหน

เจ้าตัวเล็กที่เกมส์คอยดูแลไม่เคยห่าง



มัน...




ปลายสายตัดสัญญาณลงพร้อมกับแสงไฟดับพรึ่บ
เหลือแค่แสงจากเทียนบนเค้กที่ร่างสูงถืออยู่
ทุกสายตามุ่งตรงมาหา หากแต่เขากลับนิ่งไม่ขยับ
จนไอ้บีมต้องรีบเดินมากระซิบบอกคนลืมบท


เฮ้ย! ไอ้ดิวทำอะไรอยู่วะ ยกเค้กไปสิโว้ย!


โทษที กูต้องไปแล้ว


ดิวยัดเค้กใส่มือบีม แล้ววิ่งออกไปนอกประตูทันที
แม้จะรู้ว่าตัวเองทำไม่ดีที่ทิ้งงานออกมาในช่วงเวลาสำคัญ
แต่ตอนนี้เขามีบางสิ่งซึ่งสำคัญมากกว่าการจะมารักษาน้ำใจใคร


ร่างสูงขึ้นรถเหยียบแทบมิด 
มุ่งตรงไปยังหอพักที่เพิ่งออกมาก่อนหน้าไม่กี่ชั่วโมง
แล้วรีบวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสอง 
หยุดหอบเคาะประตูตรงห้องสุดทางเดิน


เกมส์ครับ เกมส์ ผมดิวนะ


ดิวตะโกนเรียกชื่อคนข้างใน กระนั้นกลับไม่มีเสียงใดตอบรับ
เขาร้อนรนจนต้องตัดสินใจลองหมุนลูกบิด 
ซึ่งพบว่ามันเปิดออกอย่างง่ายดาย


คนเร่งรีบผลักบานประตู ก้าวเข้าไป
และก็ได้เห็นร่างของคนที่อยากพบมาตลอดวันนั่งนิ่งอยู่กลางพื้นห้อง
ตรงหน้ามีลูกแมวตัวเล็กนอนหลับตาอยู่บนผ้าซึ่งปูรองไว้
ท่ามกลางกองกระดาษทิชชู่ซึ่งเลอะเลือดบางส่วน
เหมือนเจ้าของพยายามจะเช็ดเลือดให้มัน


เกมส์


ร่างสูงเรียกชื่อคนที่ยังนั่งหันหลังมองลูกแมวอยู่อย่างนั้น
แม้เขาจะขยับไปใกล้แต่เกมส์ก็ไม่คิดจะหันมามองกัน
กระทั่งเขาต้องเอื้อมมือแตะตัวเกมส์ 
จึงทำให้ร่างนั้นสะดุ้งเงยหน้าขึ้นสบดวงตา


และนั่นจึงทำให้เขาเห็นสิ่งที่สะท้อนในแววตาเกมส์ครั้งแรก


...มันเป็นแววตายิ่งกว่าตอนเมื่อครั้งสุดท้ายที่เขาสองคนเจอกัน


เพราะไม่ใช่แค่ความเจ็บปวด แต่มันกลับว่างเปล่า



...ว่างเปล่าจนไม่อาจคาดเดาได้ว่าเกมส์จะรู้สึกยังไง




ไปกันเถอะครับเกมส์



ดิวจับมือหนึ่งของคนนั่งให้ลุกขึ้น โดยส่งลูกแมวให้เกมส์ประคองแมวไว้
แล้วพาลงบันไดมา เปิดประตูให้เกมส์ขึ้นไปนั่งในรถ 
ส่วนเขาอ้อมไปนั่งด้านคนขับสตาร์ทรถ
เตรียมมุ่งตรงสู่ถนนเพื่อหาที่ฝังศพลูกแมว
และสถานที่เดียวซึ่งเขานึกออกตอนนี้

จะเป็นที่ไหนไปไม่ได้นอกจาก...วัด


เขาเปิดไฟเลี้ยวเข้าซุ้มประตูวัดที่อยู่ไม่ไกลตอนเกือบสามทุ่ม
บอกให้เกมส์คอยอยู่ในรถ ส่วนตัวเองเดินไปขออนุญาตหลวงพ่อ
โชคดีที่ท่านเข้าใจและมีเมตตา เลยไม่ถือสาแม้พวกเขาจะมาในยามวิกาล
แถมให้พลั่วขุดดินไว้สำหรับฝังลูกแมวอีกด้วย


ดิวจึงพาเกมส์มาหยุดตรงใต้ต้นชมพูพันทิพย์ซึ่งกำลังออกดอกสวยบานสะพรั่ง
แล้วลงมือถลกแขนเสื้อเชิ้ตขุดดินให้ลึกประมาณห้าสิบเซ็น 
ก่อนจะให้เกมส์ค่อย ๆ หย่อนร่างของลูกแมวลงไป
พร้อมกับช่วยกันกลบฝังให้เรียบร้อย 

เมื่อเสร็จแล้วจึงพากันไปล้างไม้ล้างมือ 
เอาพลั่วไปคืนบอกขอบคุณหลวงพ่อ
แล้วขับรถกลับมาส่งยังหอ 

โดยที่เกมส์นิ่งเงียบตลอดทางไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ
แม้กระทั่งตอนที่เขาเข้ามาอยู่ในห้องเดียวกันก็ตาม


เกมส์เข้าไปอาบน้ำเถอะครับ ตัวเลอะหมดแล้ว


เจ้าของชื่อทำตามคำสั่งง่าย ๆ เดินคว้าเสื้อผ้าใหม่ไปอาบน้ำ
ส่วนเขามาจัดการล้างหน้าล้างตาที่ซิงค์อ่างตรงระเบียง
รอเกมส์อาบน้ำเสร็จเปิดประตูออกมา ตั้งใจจะถามว่ามีอะไรให้ช่วย
หากแต่ยังไม่ทันพูด เสียงไอโฟนของเขากลับดังเตือนจนต้องกดรับ


ฮัลโหลครับ...แพรเหรอครับ ขอโทษครับที่ผมออกมาก่อน 
...ครับ...ผมขอโทษจริง ๆ ครับทั้ง ๆ ที่วันนี้เป็นวันเกิดแพร
...คือว่าตอนนี้ผมติดธุระสำคัญอยู่ คงจะไปไม่ได้จริง ๆ


ดิวไปเถอะ


เสียงซึ่งดังขัดประโยคสนทนาทำให้ร่างสูงต้องหยุดมองคนพูด
ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าราบเรียบของเกมส์เฉยเมยเป็นปกติ
ก่อนเจ้าตัวจะขยับหมอนผ้าห่มบนเตียงเตรียมนอน
โดยไม่สนใจคนที่ยังคุยโทรศัพท์ค้างจนโดนปลายสายเร่ง


ครับแพร เออ...ถ้าอย่างนั้นอีกสักพักผมจะไปหา


ดิวตัดสินใจพูดตอบรับไป ตามความต้องการของเกมส์

...ถึงจะนึกห่วง แต่ตอนนี้อาจจะดีกว่าถ้าให้เกมส์นอนพัก
เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันมากมายเกินกว่าที่ใครจะรับไหว
อีกอย่างเขายังไม่แน่ใจว่าเกมส์จะยังคงโกรธเขามั้ย
แถมกับแพรเขาก็ยังรู้สึกผิดที่ทิ้งงานวันเกิดมากลางคัน


งั้นเดี๋ยวผมปิดไฟให้ แล้วถ้าเกมส์มีอะไรโทรเรียนผมได้ตลอดเลยนะครับ


อืม


เกมส์พยักหน้า ล้มตัวนอนนอนห่มผ้าหันหลัง
ปล่อยให้ร่างสูงเดินไปปิดไฟดับลง
แล้วปิดประตูตามอย่างเงียบ ๆ 
ก่อนเดินขึ้นรถขับออกไปหาแพร


...ใช่...เขาควรจะทำอย่างนั้น


ทว่าสองขาของเขากลับไม่ทำตามคำสั่ง
มันหยุดนิ่งอยู่หน้าห้องไม่ขยับไปไหน 
เพราะหัวสมองกำลังวนเวียนอยู่กับความคิดในใจ



...รู้อยู่แล้วว่าไม่มีสิทธิ์ เพราะเขาทำเกมส์โกรธขนาดนั้น

...รู้อยู่แล้วว่าเกมส์คงกลัว และอาจจะหนีเขาไปอีก



แต่จะให้เขาทิ้งเกมส์ไว้แบบนี้...


...จะทำได้จริง ๆ เหรอ

 

เพียงเสี้ยววินาทีนั้นร่างสูงตัดสินใจเปิดประตู
ก้าวเข้าไปในห้องท่ามกลางความมืด
แล้วดึงร่างของคนซึ่งนอนนิ่งบนเตียงมากอดไว้


คนหลับตาสะดุ้งเฮือก
เมื่อรับรู้ถึงแรงจากด้านหลังจับให้พลิกตัวหันกลับมาปะทะอกกว้าง
กำลังจะโวยวายด้วยความตกใจ
แต่เสียงของคนกอดกลับหยุดทุกอย่างเอาไว้



อยากจะร้องไห้ก็ร้องเถอะครับเกมส์ อย่าเก็บมันไว้เลย



ประโยคเพียงสั้น ๆ 
ไม่ใช่คำสั่ง แต่มันคล้ายเป็นการขอร้อง


...คำขอซึ่งคนพูดรู้ดีว่าคนที่อยู่ในอ้อมกอดกำลังซ่อนอะไรไว้ในใจ


 
ทุกอย่างเงียบลงไปสักพักหนึ่ง
ก่อนดิวจะรู้สึกถึงแรงขยับของอีกฝ่าย
มันเป็นแรงสั่นเบา ๆ ที่ไหล่
โดยไม่มีเสียงสะอื้นใด ๆ หลุดรอดออกมา
หากเขาสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นจากน้ำตา
ตรงบริเวณที่ใบหน้าของอีกคนแนบอกเขาไว้



...ความจริงของเหตุผลซึ่งเขาไม่อาจจากไปไหน


เขาเข้าใจนับตั้งแต่วินาทีที่ได้เห็นแววตานั้นของเกมส์แล้ว



แววตาที่เศร้าที่สุดของเกมส์....



...ไม่ใช่แววตาของความเจ็บปวดเพราะความโกรธ


...ไม่ใช่แววตาของความว่างเปล่าจากการสูญเสีย



แต่เป็นแววตาซึ่งสะท้อนให้เห็นชัดเจนว่า...




...เกมส์ไม่อาจอยู่คนเดียวตามลำพังในค่ำคืนนี้



...โดยไม่มีเขา




----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




TBC






สวัสดีในวันที่อากาศร้อนจนเกิดจุดที่เรียกว่าร้อนมากไปแล้ว
แต่วันนี้แอบแวะมาแจ้งข่าวร้อน ๆ ไม่แพ้อากาศเหมือนกัน


...นั่นคือ BitterSweet มีแฟนเพจแล้วจ้า!!  


http://www.facebook.com/BittersweetBoyslove


เปิดไว้เพื่อสำหรับรองรับข้อมูลและอีเวนต์ต่าง ๆ ในอนาคต
มาพูดคุยทักทาย ไถ่ถาม ตามจิกตัวเวลานักเขียนหาย 
หรือใครอยากรีเควซอะไร ไปเจออะไรฟิน ๆ ก็มาร่วมแชร์กันได้ค่ะ
ยินดีต้อนรับทุก ๆ คนสู่บ้านหลังใหม่


แล้วพบกันในหน้าแฟนเพจนะคะ




BitterSweet







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4764 baekbow (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 13:11
    ร้องไห้หนักมาก นึกถึงตอนแมวเราตายอ่ะ เราร้องไห้เป็นอาทิตย์เลย คือแบบนึกถึงก็ร้องอ่ะ สู้ๆนะเกมส์
    #4,764
    0
  2. #4657 Rabbitmb (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 18:24
    ฮื้ออ จั้ดง๊าวตายแล้ว น้ำตาไหลเลยค่ะสงสารอ่ะ จริงๆบีมไม่ควรมายุ่งแบบนี้นะ ไม่โอเค
    #4,657
    0
  3. #4484 bbbbbbbys (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:57
    งือออออออจั้ดง๊าววววววว สงสารเกมมมมม
    #4,484
    0
  4. #4413 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 23:42
    โถ แมวน้อยจากไปโดยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ น่าสงสารจัง



    เบื่อบีมอ่ะวุ่นวายจัดแจงไม่เข้าเรื่อง 



    ดิวอย่าไปหาแพรเลยนะอยู่กับเกมส์เถอะ
    #4,413
    0
  5. #4282 crazy pierrot (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 21:13
    งือ แมวน้อยตายแล้วอ่ะ T^T
    ว่าแต่แม่เกมส์ดูดวงที่ไหนแม่นมากเลย
    #4,282
    0
  6. #4190 snowwy pcy 61 (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 18:55
    น่าสงสารรรรรร มีเรื่องที่เดียว2เรื่องเลยอะ แงงงงงงงง
    #4,190
    0
  7. #3575 ติ๊งเงิ้ด (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 00:20
    ไรท์ทำเค้าร้องไห้ทำไม
    #3,575
    0
  8. #3234 Redberrylips (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 05:02
    แม่เกมส์ดูดวงที่ไหนเนี่ย โอ้ย สงสารเกมส์
    #3,234
    0
  9. #3025 YoSChi (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 19:13
    จั๊ด..ง๊าวว

    อธิบายไม่ถูกเลย

    ตายแล้ว เราเสียใจ เรารักเธออ่ะจั๊ดง๊าว
    #3,025
    0
  10. #2959 InLove (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 21:28
    ฮือออ จั๊ดง๊าวไม่น่าเลย T^T
    #2,959
    0
  11. #2908 HENS Singular (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 11:30
    น้องเกมส์ อ้ออ้อยลูก มันไปดีละ ไอ่จั๊ดง๊าวมันไปดีละ
    บ่ะเป๋ยหยังเน้อ จะไปไห้ TT
    #2,908
    0
  12. #2812 rorony (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 14:23
    หมอดูแม่นไปไหน เกมส์...T_T
    ดิวอยู่กับเกมส์เถอะ
    #2,812
    0
  13. #2677 pumpming (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 15:09
    กลับมาไวๆนะค่า
    #2,677
    0
  14. #2641 ToNAoRLoYLoM (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 01:12
    ร้องไห้เลย...

    ขอบคุณที่ไม่ทิ้งเกมนะดิว
    #2,641
    0
  15. #2588 Watermelonade (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 03:08
    จ๊าดง่าวตาย ดราม่ายิ่งกว่าดิวเกมส์ทะเลาะกันอีก ฮือออออ TTTT
    #2,588
    0
  16. #2563 venass0 (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 4 กันยายน 2556 / 12:56
    หมอดูแม่น ไปซะละจั๊ดง่าว

    แต่ถ้ามันรับรู้มันคงดีใจ

    มันตายแต่นายมันมีคนมาปลอบ
    #2,563
    0
  17. #2345 DazaDay (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 15:57
    ก่อนพิมพ์เม้นท์ต้องเช็ดน้ำตา มองแป้นไม่เห็น TT
    สงสารจั๊ดง่าว สงสารอ้ายเกมส์ T___T
    แต่
    .
    .
    .
    .
    .
    พี่ดิวไปนอนกอดอ้ายเกมส์แบบนั้น น้ำก็ไม่ได้อาบ ได้ข่าวไปขุดดินมาไม่ใช่เหรอ.....
    #2,345
    0
  18. #1986 Lgate'JT ❤ (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2556 / 23:57
    จั๊ดง้าววววว T T โถ ไม่น่าตายเลยอะ ฮรืออออออออ
    #1,986
    0
  19. #1917 berry berry (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 17:53
    จั๊ดง่าว T________T
    #1,917
    0
  20. #1467 to_on!!!! (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 23:13
    สงสารจั๊ดง่าวอ่ะ ร้องไห้เลย สงสารเกมส์ด้วย
    #1,467
    0
  21. #1426 แกงส้ม (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 09:29
    น้ำตาไหลเลยอ่ะ สงสารจั๊ดง่าว สงสารเกมส์
    #1,426
    0
  22. #1329 hellen (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 21:00
    จั๊ดง้าว ลูกทำไมต้องตายด้วยนะ T_________T
    #1,329
    0
  23. #1250 thifu:') (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 23:21
    วากกกกกกกกกกกก จั๊ดง่าว T______________T
    ทำไมมันตายยังงั้น อายุสั้นจริงลูก 
    สงสารทั้งแมวทั้งเจ้าของแมว 
    #1,250
    0
  24. #1244 Jolokia (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 22:38
    RIP นะจั๊ดง่าว T_____________T
    เกมส์เราเข้าใจ ตอนแมวเราตายเราก็ร้องไห้แบบเกมแหละ
    แต่ต่างกันตรงที่ ..เราไม่มีดิว #อินี่เพ้ออีกละ 5555555555555555555555

    แต่ดีเนอะที่วัดเค้าให้ที่ฝังศพลูกแมวด้วย ..อ่านแล้วคิดถึงแมวเราเลยอะ
    #1,244
    0
  25. #1104 Plankton J (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 18:23
    จั๊ดหง่าววววววววววว โอ้ยลูก
    #1,104
    0