ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 101 : แท่งที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    19 มี.ค. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค จูปาจุ๊บ กับ ซิกาแร๊ต







แท่งที่ 7






วันนี้โดนใครวางยาเบื่อมารึไงยะ ไอ้เกมส์ 
หมาในปากแกถึงได้เงียบตายสนิทขนาดนี้” 


นั้นล่ะครับคำทักทายกลางวงข้าวเที่ยงของคุณเจ๊บอลล่า
ผู้ช่างมีสายตาเรดาห์จับความผิดปกติได้รวดเร็วโดยเฉพาะเรื่องของชาวบ้าน
แต่วันนี้ชาวบ้านไม่ใช่คนอื่นคนใกล้ กลับเป็นเพื่อนสนิทคู่กัดประจำ
ซึ่งดูเหมือนจะลดดีกรีความกวนลงไปไม่สมตำแหน่ง 
ทั้ง ๆ ที่ปกติเป็นต้องด่าให้เจ๊โมโหเล่นสักสองสามดอกแล้ว
ทว่าตั้งแต่เช้าก็ยังไม่ได้ยินเสียงพูดอะไรออกมาเลยสักแอะ
ไม่แปลกเลยที่จะโดนเจ๊บอลล่าสงสัย จนทำให้เขาต้องรีบแก้ตัวตอบเลี่ยง ๆ 


โด่ เจ๊ ผมออกจะเรียบร้อย พูดน้อย ไพเราะขนาดนี้
ยังมาหาว่าผมมีหมาในปากอีก แต่ถึงจะมีหมาผมก็ผู้ดีครับเจ๊
โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ รู้จักเปล่า ไม่ใช่พันธุ์บางแก้วกระจอก ๆ นะครับ


อุ๊ยต๊ายย! อย่างแกนะเหรอจะพันธ์โกลเด้น ฝันสูงนะยะ
ไอ้ด่างข้างวัดก็บุญแค่ไหนแล้ว 
นี่เพิ่งปลุกให้มันตื่นได้รึไงยะพ่อคุ๊ณถึงมาเห่าใหญ่เลย 
โธ่...ฉันก็หลงนึกดีใจว่าใครมาผ่าหมาในปากแกออกหมดแล้ว


คนโดนเหน็บถึงกับสะดุ้ง เมื่อได้ยินคำจี้ใจดำ
ถึงไม่ได้ไปผ่าหมาในปาก แต่ก็โดนเฉือนเหงือกผ่าฟันคุดเจ็บระบมจนไข้ขึ้น
ดีที่เมื่อวานกินยาแก้อักเสบกับยาแก้ปวดพอบรรเทาอาการไปได้บ้าง
วันนี้เลยไม่มีอาการอะไรให้เห็นมากเท่าไร 
จนบอลล่าชักจะไม่มั่นใจในคำอ้างที่ว่าเขาไข้ขึ้นจนทำพาวเวอร์พอยน์รายงานกลุ่มไม่เสร็จ

มีแต่ไอ้ปลายที่รู้ความจริงเลยแอบกลั้นขำเบา ๆ 
ทำให้เขาต้องขยิบตาส่งซิกให้มันเงียบไว้ 
ขืนบอลล่ารู้เรื่องทั้งหมดล่ะก็ขายหน้าตายห่า
เขายอมโดนเจ๊แขวะ ดีกว่าเสียศักดิ์ศรี
เห็นแบบนี้คนอย่างไอ้เกมส์ก็รักษาภาพพจน์ตัวเองยิ่งชีพนะครับ



คนเพิ่งผ่าฟันคุดจึงทำแค่เพียงยักไหล่ไม่ตอบคำประชดจากเพื่อน
ก้มหน้าเขี่ยต้มเลือดหมูนิ่ม ๆ ในชามเกาเหลาของตัวเองเท่านั้น
แม้ปากจะพอหายเจ็บแล้ว แต่ก็ยังเคี้ยวอะไรแข็ง ๆ ไม่ได้
กินแต่ละทีต้องค่อย ๆ เคี้ยวช้า ๆ เหมือนเคี้ยวเอื้อง
เลยทำให้เขามักจะหมดอารมณ์กินซะก่อนจะอิ่ม เหมือนแค่กินมันไปกันตายเท่านั้น


เฮ้อ...เวรกรรมของสุดหล่อซีเกมส์
อย่าว่าแต่ขนม ข้าวก็กินไม่ได้
คงได้อดตายเพราะผ่าฟันคุดแน่เลยทีนี่กู  

โธ่...บัดซบชีวิต!



คนกำลังคร่ำครวญถึงชะตากรรมได้แต่นึกปลง
ขยับตักต้มเลือดหมูขึ้นมาเข้าปาก
หากแต่ยังไม่ทันได้บรรจงเคี้ยวกลับมีเสียงถามดังขึ้นข้างหลัง



ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ พอดีโต๊ะอื่นเต็มหมดแล้ว


ได้สิค่ะ เชิญเลยค่ะ



คนตอบไม่ใช่เขา ทว่าเป็นเจ๊บอลล่าที่นั่งตรงข้ามชิงพูดเสียงหวาน
เจอแบบนี้ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าคงเป็นผู้ชายหน้าตาดีถูกเสป็คเจ๊แกแน่ ๆ
ไม่งั้นเจ๊ไม่ยอมให้คนอื่นมานั่งร่วมโต๊ะด้วยหรอก


ไอ้ตัวเขาไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว
เพราะโรงอาหารมหาลัยมันเล็ก ตอนเที่ยงมักจะเบียดหาที่นั่งกินกันไม่พอ
เลยมักจะมีคนมาขอแชร์ร่วมโต๊ะกินข้าวบ่อย ๆ
ยิ่งวันนี้เขามานั่งกินแค่ปลายกับบอลล่ากันสามคนเลยเหลือพื้นที่ว่าง
เขาเห็นบอลล่าขยับกระเป๋าเปิดทางให้ผู้มาใหม่ทรุดตัวลงนั่งยังฝั่งตรงข้ามโต๊ะ
ก่อนจะได้ยินเสียงคำทักดังขึ้น และต้องแทบอ้าปากค้าง
รู้เหตุผลทันทีที่บอลล่ามันยอมให้มานั่งกินข้าวด้วย



สวัสดีครับเกมส์” 



ไม่ใช่แค่คนมาขอนั่งจะฉีกยิ้มสว่างสดใสถูกเสป๊คเจ๊บอลล่า
แต่มันยังเป็นคนที่เขารู้จักดีจนแทบจะอยากมุดโต๊ะหนี
รู้สึกทันทีว่ามือเริ่มที่จับช้อนเริ่มแข็งค้าง 
ใจมันหวิว ๆ วิงเวียนคล้ายจะเป็นลม 
โต๊ะอื่นมีต้องเยอะแยะ ทำไมต้องมานั่งโต๊ะเขา
ที่สำคัญ ทำไม่ต้องเป็นไอ้คนที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุดตอนนี้ด้วย!!


หากแต่ดูเหมือนหนุ่มหล่อจะไม่ได้รับรู้อาการประสาทแดกเบื้องต้นของเกมส์แม้แต่น้อย
เพราะเจ้าตัวกลับเริ่มต้นบทสนทนาด้วยการถามไถ่อย่างเป็นห่วง


แล้วที่เกมส์ไม่สบายหายดีหรือยังครับ


โอย...อย่างมันน่ะไม่สบายที่ไหนกัน ป่วยการเมืองซะมากกว่า 
เอ๊ะ! แล้วนี่ดิวรู้ได้ยังไงคะว่าเกมส์ไม่สบาย


แน่นอนว่าบอลล่าเป็นฝ่ายแย้งพูดตอบตามเคย
แต่ท้ายประโยคแอบเอะใจจนต้องย้อนถามกลับ
เพราะมีแค่กลุ่มเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเกมส์ไม่สบาย
แล้วกับดิวที่เป็นคนนอกจะมารู้ข่าวก่อนได้ยังไง


ความสงสัยในใจของบอลล่าไม่ต้องรอช้า
เพราะวินาทีต่อมาดิวก็รีบหันมาตอบตามความจริงโดยไม่ปิดบัง


ก็ต้องรู้สิครับ เพราะว่าเมื่อเสาร์ผมเจอเกมส์ที่คลินิกทำฟะ...


เฮ้ย!! บอลล่า กูลืมไปว่าอาจารย์เรียกกูกับปลายไปหา กูไปก่อนนะ


เสียงคนพยายามเก็บความลับตะโกนขึ้นเสียงดังขัดจังหวะก่อนประโยคจะจบ
แถมไม่รอช้า พูดจบปุ๊บก็กวาดชามเกาเหลา กับข้าวผัดของไอ้ปลายที่ยังกินไม่หมดไปด้วย
แล้วดึงลากแขนออกมาเหมือนเป็นเพื่อนกันตายเผ่นแน่บออกไปจากจุดเกิดเหตุทันที
ทิ้งบอลล่าที่ได้แต่งงงวยจับต้นชนปลายไม่ถูกให้นั่งเอ๋ออย่างถามอย่างงง ๆ


เดี๋ยวอะไรกันยะ จะไปไหนเนี่ยไอ้เกมส์... ไอ้เกมส์!!


เสียงถามไม่มีผลใด ๆ เพราะคนหนีเดินลิ่วไปไกลแล้ว
จนบอลล่าอดไม่ได้ที่จะบ่นกระปอดกระแปดอย่างไม่รู้สาเหตุ


เฮ้อ...ดูมันทำสิ อยู่ ๆ ก็ลุกไป ไม่มีมารยาทเลยจริง ๆ


หากแต่ร่างสูงกลับส่ายศีรษะยิ้ม ๆ


ไม่เป็นไรหรอกครับ เออ...ว่าแต่บ่ายนี่มีเรียนอีกรึเปล่าครับ


บอลล่านึกสะดุดใจบางอย่างกับคำถาม
หันกลับมาให้ความสนใจกับคู่สนทนาที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ก่อนตอบไปตามความจริง


ก็มีเหลืออีกตัวหนึ่งน่ะค่ะ


เลิกกี่โมงเหรอครับ


บ่ายสองโมงห้าสิบ


ดิวนั่งคำนวณเวลาเงียบ ๆ 
วิชาเรียนต่อไปของเขาก็เลิกตอนบ่ายสองโมงห้าสิบเท่ากัน
แล้วจากคณะวิศวะมาคณะเภสัชระยะทางก็ค่อนข้างไกล
ดีไม่ดีจะชวดกับใครบางคนเสียก่อน
แม้ตอนเที่ยงจะยังโชคดีดักเจอได้ แต่เขาไม่มั่นใจว่าจะมีโอกาสนั้นอีกครั้งมั้ย


ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ คลาสนี้อาจารย์ชอบเลิกเลท


คำพูดลอย ๆ ของบอลล่าดึงความคิดให้เขาหันไปมอง
เห็นร่างบางดูดชามะนาวเล่น แต่ก็แอบมีรอยยิ้มในประกายตาคล้ายรู้ทันอะไรบางอย่าง
ตามนิสัยเจ้าแม่ข่าวกรองผู้ช่างปะติดปะต่อเรื่องราวได้รวดเร็ว


ดิวไม่อธิบายเพิ่มเติมใด ๆ เพียงแค่ยิ้มแล้วพูดสั้น ๆ


ขอบคุณครับ


ก่อนจะก้มลงไปจัดการข้าวมื้อเที่ยงของตัวเองต่อ




...ไม่เป็นไร


...เพราะต่อให้เกมส์หนีเขาไปเท่าไร


เขาก็จะพยายามไล่ตามไปให้ได้ใกล้ที่สุดมากเท่านั้นเอง



...


..


.



ฮ้าววว...หิวว่ะ


คำสองคำไม่สัมพันธ์กันใด ๆ แต่คนอย่างนายซีเกมส์กลับทำให้มันสัมพันธ์กันได้
เพราะตอนนี้เขากำลังทั้งง่วงทั้งหิว หลังจากจบการแล็กเชอร์มหาโหด
ที่อาจารย์ผู้สอนเล่นพูดบรรยายด้วยน้ำเสียงโทนเดียวเหมือนเพลงชวนกล่อมให้หลับ
แต่จะหลับก็หลับไม่ลงเนื่องจากกระเพาะตัวเองกำลังผลิตน้ำย่อยส่งเสียงดังโครกคราก
ประท้วงเจ้าของที่มีอาหารย่อยลงไปไม่ถึงครึ่ง
ทว่าคงไม่ใช่แค่กระเพาะอาหารประท้วงโอดครวญ
เพราะไอ้เพื่อนที่นั่งเรียนข้าง ๆ เขาก็ดันบ่นออกมาเหมือนกันด้วย


โห...พูดมาได้ กูไม่หิวเลยว่างั้น กินข้าวยังไม่หมดจานเลย ดันลากกูออกมา


ปลายฟ้าทำหน้าเซ็งเมื่อนึกถึงเรื่องตอนกลางวันที่ดันโดนไอ้เกมส์หลอกเอาซะได้
พอออกมาจากโรงอาหาร มันดันพาเขาขี่มอเตอร์ไซต์ไปเช่าหนังสือการ์ตูนซะอย่างนั้น 
แล้วพอถามมันว่าอาจารย์คนไหนเรียก
มันกลับตอบว่าก็อาจารย์ฟูจิโกะ ฟูจิโอะ คนแต่งโดเรมอนเรียกหา
เลยต้องมาศึกษางานอาจารย์ไว้ เฮ้อ...ดูคำตอบมันทำไปได้



แต่ตอนนี้คนโกหกกลับยังทำท่าไม่ทุกข์ร้อน
คล้ายไม่สำนึกที่ลากเพื่อนไปลำบาก ซ้ำยังออกอาการแถตอบกลับ



เอาน่า...มันเหตุฉุกเฉิน มึงไม่เคยได้ยินเหรอวะ
คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตายนะโว้ย
แล้วมึงก็เป็นเพื่อนกู เพราะฉะนั้นเอาแล็กเชอร์มึงมาซีล็อกซะดี ๆ


อ้าวก็เห็นจดอยู่ไม่ใช่เหรอวะ จะยืมไปทำไม


ปลายฟ้าขมวดคิ้วถามงง ๆ 
เพราะเขาก็สังเกตว่ามันขยับปากกายิก ๆ ไม่หยุดมือตามอาจารย์ทุกตัวอักษร
แต่อีกคนกลับพลิกหน้ากระดาษเปิดออกแล้วเฉลยความจริง


กูไม่ได้จด กูวาดรูปอยู่ เห็นป่ะได้สไปเดอร์แมน กับซุปเปอร์แมน 
เหลือไอรอนแมน อันนี้กูยังวาดขาไม่เสร็จ


อูยยย! จะควิซอาทิตย์หน้าอยู่แล้ว ช่างกล้านะยะ


เสียงแขวะบ่นประจำไม่ใช่ใครอื่น ในโลกหล้านี้มีคนเดียว
แม่นวลอนงค์บอลล่าเจ้าเก่าซึ่งเก็บของเสร็จแล้วเลยเดินมาฝากรอยคู่กัดถึงที่ 
โดยคนกวนก็ไม่รอช้า โชว์เหนือตอบกลับแมน ๆ


อะโด่ ระดับนี้กล้าอยู่แล้วเจ๊


แหม...กล้าให้มันจริงทุกเรื่องเถอะย่ะ! แล้วฉันจะรอดู คิคิ”  


บอลล่าแซวพร้อมเสียงหัวเราะที่ดูแฝงเล่ห์นัยยังไงชอบกล
ไม่รู้ทำไมพอพูดถึงเรื่องนี้กลับพาลคิดไปยังเรื่องที่เจอใครบางคนเมื่อตอนกลางวัน
อันนั้นไม่ใช่เขาไม่กล้านะโว้ยย เรียกว่าถอยมาตั้งหลักต่างหาก
เล่นอยู่ ๆ ก็มาแบบไม่มันตั้งตัวใครจะไปเตรียมใจลง
แต่คราวนี้เจออีกทีสิ แค่ไหนก็จะสู้โว้ยยย!! ไม่มีกลัวอยู่แล้ว หึ


เกมส์คิดในใจอย่างมุ่งมั่น 
แม้จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาแปลก ๆ ร้อน ๆ หนาว ๆ พิกลคล้ายไข้จะขึ้น


ไม่เอาแล้ว เลิกคุยเถอะว่ะ 
รีบไปถ่ายเอกสารแล้วหาข้าวกินกลับหอไปนอนดีกว่า




กลุ่มเภสัชจึงรีบเดินลงบันไดไปยังร้านถ่ายเอกสารที่อยู่ชั้นหนึ่งใต้ตึกเรียน
ซึ่งมีคนมารอต่อแถวอยู่บ้างประปราย แต่ไม่นานก็ได้คิวของเกมส์


ความจริงเขาจะยืมแล็กเชอร์ของไอ้ปลายไปจดก็ได้
แต่เขาขี้เกียจเขียนเองมากกว่า อีกอย่างลายมือไอ้ปลายก็เป็นระเบียบอ่านง่าย
ผิดกับลายมือเขาที่แปรผันตรงกับความเบื่อและง่วงบางตัวเขียนเองยังแปลเองไม่ออก
เขาเลยยอมเสียตังค์ไม่กี่บาทแลกกับความสะดวกนี้นับว่าคุ้มกว่ากันเยอะ


เจ็ดบาทค่ะ


เห็นมั้ยแค่ไม่กี่บาทก็ได้แล้วแนวควิซที่จะสอบอาทิตย์หน้า
ไม่ได้เอาเปรียบนะโว้ย แค่ใช่สมองและสตางค์ให้เป็นประโยชน์เท่านั้นเอ๊ง


นายซีเกมส์จึงก้มหน้าคุ้ยเศษเหรียญ
ได้เหรียญห้ามาหนึ่ง กับเหรียญบาทมาอีกหนึ่ง อ้าว...ตังค์ไม่พอ


เฮ้ยไอ้ปลายมีเศษบาทหนึ่งเปล่าวะ กูมีอยู่เหรียญเดียว


โห...ยืมแล็กเชอร์กูไปแล้วยังต้องให้ออกอีกเหรอ


เขาได้ยินเสียงจากด้านหลังบ่นเบา ๆ 
แต่ไม่คิดจะสนใจเพราะกำลังยุ่งอยู่กับการจ่ายเงินให้พี่คนถ่ายเอกสาร


เออน่า เดี๋ยวสอบเสร็จถ้าคะแนนดีกูพาเลี้ยงข้าว เคป่ะ


เกมส์พูดตะล่อมแลกเปลี่ยนข้อเสนอไปส่ง ๆ  
เพื่อนกันแค่นี้อย่าทำงกนักสิวะ
และดูเหมือนคนด้านหลังจะนึกปลงกับพฤติกรรมของเขา
จึงเงียบไปไม่นานก่อนมีมือมาสะกิดเขาเบา ๆ พร้อมยื่นเหรียญส่งมาให้


อ่ะนี่


เออขอบใจว่ะ


ไม่เป็นไรครับ



โห...ตอบกลับซะสุภาพเชียว


เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อน เสียงของไอ้ปลายมันห้าวทุ้มขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร
แล้วมันก็ไม่ได้ตัวสูงเป็นเปรตมากกว่าเขาตั้งเกือบสิบเซ็นขนาดนี้ด้วย



อย่าบอกนะว่า...




เกมส์ค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองช้า ๆ
ถ้าเปรียบเป็นหนังตอนนี้คงมีซาวน์เอฟเฟคเพิ่มความหลอน
ในขณะที่ภาพของใครบางคนปรากฏขึ้นระยะประชิด
ห่างกันแค่เพียงลมหายใจคั้น ตาสบตาประสานกัน 
พร้อมรอยยิ้มหวานบาดใจให้บิดปลิว


...โอมายก้อด! แม่จ๋าช่วยเกมส์ด้วยยยยยย!!




น้องค่ะ ขาดบาทหนึ่งค่ะน้อง” 


เสียงจากพี่คนถ่ายเอกสารเรียกสติของคนวิญญาณคล้ายหลุดออกจากร่างให้กลับเข้าที


อ่ะ...คะ...ครับ


เกมส์รีบวางเศษเหรียญบาทที่เพิ่งได้รับมาสด ๆ ร้อน ๆ
แล้วจึงคว้าเอกสารและสมุดแลกเชอร์จ้ำเดินหนีออกจากร้านตามเสต็ปเดิม
โดยไม่หันมามองคนมีน้ำใจซึ่งร้องเรียกตามมาไม่ห่าง


เดี๋ยวสิครับเกมส์ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย


เราไม่ว่าง


เกมส์ตอบปัด ๆ พยายามเหลียวซ้ายแลขวาหาที่พึ่ง
ไอ้ปลายมันหายหัวไปไหนวะ
เมื่อกี๊ยังเห็นคุยข้างหลังเขาอยู่เลย พอหันมาเจอดันกลายเป็นดิวได้ยังไง


โธ่เว้ยย!! ไอ้ปลาย จำไว้เลยนะมึง แม่งกล้าทิ้งกู
อุตส่าห์บอกแล้วว่าคนเดียวหัวหายสองคนเพื่อนตาย
ตอนนี้เขาเหลือคนเดียวหัวไม่หาย แต่หัวใจจะวายตายอยู่อีกนาทีข้างหน้านี่แล้ว
ไอ้ดิวนี่มีพ่อเป็นสโตเกอร์รึไงครับ แม่งตามกูจั๊งงงงง!!


เกมส์ครับ ฟังผมก่อน


แม้อีกคนหนึ่งจะรีบสับขาเดินเร็วจนแทบกลายเป็นวิ่ง
แต่ร่างสูงกลับไม่ละความพยายามตะโกนร้องเรียกชื่อหวังให้หยุดคุย
ช่วงขาที่ยาวเร่งเดินตามมาหดระยะห่างให้เข้าใกล้มากขึ้น
ขืนไม่ทำอะไรสักอย่างมีหวังดิวคงคว้าตัวเขาไว้ได้แน่
หัวสมองของนายซีเกมส์หมุนวนหาทางออก
ก่อนจะหยุดกึกแล้วหมุนตัวชี้ส่งเดชไปบนฟ้า


เฮ้ย! นั้นจานบิน


ห่ะ! อะไรนะครับ


ดิวสะดุดหันไปมองตามที่มือของอีกคนชี้


อุบ๊ะ! ...มุกหลอกเด็กเสือกได้ผลเว้ย! ไอ้จั๊ดจ้าวเอย!!


แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสะใจ
เพราะเมื่อแผนได้ผลก็รีบพาร่างตัวเองใส่เกียร์หมา
วิ่งเผ่นแนบออกมาตรงลานจอดรถใต้คณะ 
กระโดดขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซต์ของตัวเอง
สตาร์ทรถบิดเร่งเครื่องพุ่งชิวออกไปนอกมหาลัย
ทั้งหมดกินเวลาไม่เกินสองนาที 
กะว่าแม้อีกคนจะเป็นเสือชีตาร์ก็วิ่งตามกูมาไม่ทันแล้ว  



...อะไรครับ! ใครหาว่าเขากลัว ก็บอกแล้วว่าพร้อมจะสู้จริง ๆ 
แต่ดิวมันชอบมาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยต้องถอยไปตั้งหลัก
แล้วแบบ...ถอยไปตั้งหลักไกลไปหน่อย
ไกลจนเลี้ยวเข้าร้านข้าวที่ข้างหอแค่นั้นเอ๊งงง



โธ่...เคยได้ยินรึเปล่ากองทัพต้องเดินด้วยท้องครับ
ตอนนี้เขาแค่หิวเว๊ยเลยไม่มีแรงมาสู้รบกับดิว
ไว้ท้องอิ่มเมื่อไรเจออีกทีคราวนี้พร้อมสู้แน่จริง ๆ ไม่ได้โม้ คอยดูเลย!




นายซีเกมส์จึงเดินลงมาสั่งข้าวร้านป้าดากินให้หายหิว
โดยก่อนเข้าร้านก็พยายามสำรวจตรวจตราหาใครบางคนอย่างนึกระแวง
ตามคอนเซปต์ปลอดภัยไว้ก่อน แต่เมื่อไม่พบความผิดปกติจึงเริ่มตักข้าวเข้าปาก
แม้จะยังมีอาการระบมอยู่นิด ๆ จากการผ่าฟันคุด ทว่าเขาก็พยายามเร่งกินจนอิ่ม
เสร็จแล้วลุกขึ้นจ่ายตังค์ และไม่ลืมซื้อปลาทูติดไม้ติดมือไปให้ไอ้จั๊ดง๊าวลูกแมวตัวเล็กบนห้องกินด้วย
ซึ่งพอไขบานประตูเปิดออกไป ก็คล้ายกับเจ้าตัวเล็กจะรู้ดีว่าได้เวลา
เพราะมันมาตั้งท่ารอส่งเสียงเหมียว ๆ อยู่ตรงหน้าประตู
จนเจ้าของอดไม่ได้ที่จะอุ้มขึ้นมากอดด้วยความเอ็นดู



ว่าจะใดไอ้จั๊ดง้าว มารอป้อก๋า? คิดเติงป๋อไจ้ก้อ?”



เกมส์ก้มลงคุยกับแมวสีขาวตัวเล็ก ได้ยินมันร้องแหง่ว ๆ ตอบกลับมา
ซึ่งแน่นอนเขาฟังภาษาแมวไม่ออกอยู่แล้ว แต่มันก็ยังทำให้เขารู้สึกชื่นใจอยู่ลึก ๆ
เหมือนเวลาเรากลับบ้านแล้วรู้ว่ามีคนรออยู่ โดยเฉพาะเขาที่มาอยู่หอไกลบ้านแบบนี้
เลยมีบางครั้งเหมือนกันที่ทำให้รู้สึกเหงาอยากมีเพื่อนคุยด้วย
ถึงเขาจะมีไอ้ปลาย บอลล่า หรือเพื่อนเก่าอีกหลายคน
แต่อย่างมากก็คุยกันเรื่องธุระสำคัญทั่วไป ไม่ใช่การคุยแก้เหงาที่ทำให้รู้สึกสบายใจ
ยิ่งช่วงนี้ใกล้จะควิซสำคัญอีกหลายตัว คงยากที่จะมีเวลามาคุยเล่นไร้สาระกัน



เออ...พูดถึงควิซแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่ได้คืนสมุดแล็กเชอร์ของไอ้ปลายเลยนี่หว่า
ยืมมันมาเดี๋ยวไม่มีอ่านสอบแล้วมันได้บ่นเขาตาย 
แต่ช่วยไม่ได้ก็ตอนนั้นใครใช้ให้มันดันทิ้งเขาไว้คนเดียววะ
ถ้าเจอหน้าแม่งจะขอด่าสักหน่อย คิดแล้วยังนึกเคืองไม่หาย



ก๊อก!  ก๊อก!



เสียงเคาะประตูทำให้ความคิดเกมส์หยุดลง
และคนที่จะมาหาเขาในตอนนี้ได้ ไอ้ปลายชัวร์ 
สงสัยจะมาท้วงแล็กเชอร์มันคืน ...ดี ๆ มาให้ด่าได้ถึงที่ 
งานนี้ต้องขอเคลียร์กันหน่อยว่าดันหายตัวไปไหนเวลาเพื่อนเขาตาจน


คนมีคดีค้างในใจจึงเปิดประตูออกไปกะบ่นใส่เพื่อนตัวเองเต็มที่



เฮ้ย! ไอ้ปลาย ทำไมมึง...



หากแต่ประโยคกลับค้างกลางอากาศเพียงแค่นั้น
เมื่อสองตาเห็นชัดแจ้งว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห่างไกลจากเพื่อนตัวเองมากแค่ไหน
เพราะมันเป็นคนเดียวกับที่เขาพยายามหนีให้ห่างมาตลอดทั้งวัน
แต่เหมือนยิ่งไกลมันจะยิ่งใกล้

...ใกล้จนกระทั่งทำให้หัวใจหวิว แข็งขาอ่อนแรง มือไม้เริ่มสั่น




เกมส์ครับ


ได้ยินเสียงอีกฝ่ายเรียกชื่อสั้น ๆ จนสะดุ้งเฮือก
ก่อนมือของคนตรงข้ามจะเอื้อมมาจับบานประตูให้เปิดกว้างออก
เกมส์ตาเบิกโพล่งมองการกระทำที่ขยับคุกคาม 


...เอาอีกแล้ว อาการเดิม ๆ มันจะกลับมาอีกแล้ว


แต่ไม่...ไม่ได้... 

ถ้าเขาหนีมันจะต้องเป็นการหนีอยู่อย่างนี้ตลอดไป 
เคยหนีรอดครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง แล้วครั้งนี้ก็ยังจะหนีอีกเหรอ
เขาบอกกับตัวเองแล้วว่าต้องจะสู้ 
คนอย่างไอ้เกมส์ก็มีศักดิ์ศรีที่จะต้องรักษาเหมือนกันนะโว้ย
เพราะฉะนั้นเขาจะไม่ยอมถอยหนีอีกต่อไปแล้ว



คนรวบรวมความกล้าจึงพยายามคุมสติ
ก่อนที่ร่างสูงจะดึงประตูเปิดออก 
เขากลับจับลูกบิดกระชากปิดอย่างแรงจนดิวได้แต่ร้องห้าม



เดี๋ยวครับเกมส์ อย่าเพิ่งปิดสิครับ


อะ...ออกไปนะโว้ย! มะ..ไม่ต้องเข้ามา!



แม้เสียงจะยังสั่น ๆ แต่นายซีเกมส์ยังยึดลูกบิดประตูไว้เหนียวแน่น
ใช้แรงทั้งหมดดันให้ร่างของอีกคนที่ผลักบานประตูให้ถอยกลับไป


ผมมีเรื่องจะคุยกับเกมส์จริง ๆ นะครับโอย!


ท้ายประโยคดูเหมือนดิวจะถูกแรงประตูหนีบเบา ๆ ที่มือ
ทว่าตอนนี้เจ้าของห้องไม่สนแล้ว เป้าหมายแค่กั้นประตูไว้ 
จะยังไงก็ไม่ยอมให้อีกฝ่ายผ่านมาได้
ในหัวมีแต่แรงฮึดสู้จนตัวตาย พร้อมกับตะโกนไล่เสียงดังลั่น


แต่เราไม่มีเรื่องจะคุยโว้ยยย!! ออกไปซะ!!


และดูเหมือนความพยายามของนายซีเกมส์จะประสบผล
เพราะในที่สุดเขาก็ใช้แรงดันจนร่างสูงล่าถอยทำให้สามารถปิดประตูได้ดังปึง


...ปิดแล้วทำยังไง ก็ต้องล็อกลูกบิด ล็อกกลอน
ไม่พอลากเก้าอี้มากั้นห้องไว้ด้วย
แถมวิ่งไปหยิบไม้กวาดจากหลังห้องมาเป็นอาวุธเสริม

เอาซี่...ต่อให้มึงใช้ขวานจามประตูเข้ามาเหมือนหนังซอมบี้
กูก็พร้อมสู้โว้ยยย! เขาจะไม่ยอมหนีอีกต่อไปแล้ว!!



ดวงตาจ้องเขม็งไปยังประตูนอกห้องที่เงียบเสียงไป
เหงื่อเริ่มหยดเพราะความตึงเครียดจากสถานการณ์
รอคอยเวลาเหมือนวัดใจเตรียมพร้อมรบ 
หากทว่าแม้จะผ่านไปหลายนาทีเสียงจากด้านนอกก็ยังเงียบฉี่


เออ...หรือว่าดิวมันจะถอดใจไปแล้ววะ 
ถ้าเป็นแบบนั้นก็รอดแล้วใช่มั้ยกู

เฮ้อ...ค่อยโล่งหน่อย บอกแล้วว่าถ้าคนอย่างเขาพร้อมสู้
หน้าไหนก็มาทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น

 

TRRRRRRRRR!!




เสียงโทรศัพท์พร้อมแรงสั่นเบา ๆ ในกระเป๋ากางเกงทำให้ความคิดสะดุดลง 
เขาวางไม้กวาดอาวุธคู่ชีพลงกับพื้นก่อนล้วงหยิบมือถือออกมากดรับทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ดูเบอร์


ฮัลโหล


เกมส์ครับ ผมดิวนะ


ตี๊ด!




ไม่ต้องให้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ได้ยินชื่อ
มือก็กดวางสายลงไปโดยอัตโนมัติ


ดะ...เดี๋ยวนะ


...มะ...เมื่อกี๊เขาหูฝาดไปรึเปล่า


คนที่โทรมาคือใครนะ  



TRRRRRRRRR!!!



ความสงสัยไม่อยู่ในหัวนาน
เพราะเสียงโทรศัพท์ในมือกลับแผดร้องขึ้นมาอีกครั้งจนสะดุ้งโหย่ง
เกมส์มองตัวเลขสิบหลักที่โชว์ในเครื่องอย่างหวาด ๆ
พยายามกล่อมตัวเองว่าเมื่อกี๊เขาอาจฟังชื่อผิด


...ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่ดิว 
อย่างมันจะไปรู้เบอร์เขาได้ยังไง
เขาอาจจะฟังผิดไปก็ได้ ของแบบนี้ต้องพิสูจน์กันอีกที



เจ้าของเครื่องสูดลมหายใจลึกเรียกความกล้า
ก่อนจะกดรับกรอกเสียงลงตามสาย


ฮัลโหล


เกมส์อย่าเพิ่งวางนะครับ ฟังผมก่อน


เป็นดิวแน่ไม่ผิดล่ะคราวนี้ที่เป็นคนตอบกลับมาอย่างร้อนรน
เขามองตรงดิ่งไปยังประตูเหมือนได้ยินเสียงแอคโค่สะท้อนอยู่ด้านหลัง

...แม่งเอ้ยยย!! มันยังไม่ไปจริง ๆ ด้วย แต่มีเรื่องสำคัญไปกว่านั้น...



รู้เบอร์เราได้ยังไง


ก็รู้มาจากคลินิกทำฟันตั้งแต่วันที่เกมส์ลืมยาเอาไว้น่ะครับ


คำตอบที่ได้ฟังทำเอาเกมส์กุมขมับ
คลินิกบ้าอะไรวะไม่คิดจะเก็บความลับของคนไข้เลยรึไง
เล่นเอามาโชว์แผ่หลาให้ชาวบ้านชาวช่องดูกันง่าย ๆ อย่างนี้
วันหลังแม่งจะฟ้องร้ององค์การคุ้มครองผู้บริโภคเสียให้เข็ด
แต่ตอนนี้เขาต้องแก้ปัญหาด้วยตัวเองก่อน


ลบเบอร์เราซะ


ถ้าอย่างนั้นเกมส์ต้องเปิดประตูให้ผมก่อน


เงื่อนไขจากปลายสายทำเอาคนถูกขอหน้าหงิก
ฝันไปเถอะว่าเขาจะโง่ยอมเปิดประตูให้


ไม่! ให้ตายก็ไม่มีวันเปิดโว้ยยย!!


เกมส์ยืนคำขาดเสียงจริงจัง 
อุตส่าห์รอดแล้ว ใครมันจะยอมถีบตัวเองลงนรกอีกรอบ
คู่สนทนาเงียบไปสักพัก ก่อนจะถอยหายใจเบา ๆ เหมือนยอมแพ้


เฮ้อ...งั้นก็ได้ครับ 
แต่ถ้าผมบอกว่าเกมส์ลืมของสำคัญเอาไว้ข้างนอกนี้
เกมส์จะเปิดมั้ยครับ



คำพูดปริศนาทำเอาคนฟังชะงัก 

...ของสำคัญอะไร มีด้วยเหรอที่เขาลืมไว้
ทว่ายังไม่ทันได้เช็คสำรวจ เขากลับได้ยินเสียงบางเสียงดังขึ้นเบา ๆ


เมี๊ยววว~”



เสียงแมวร้องแบบนี้  ไอ้จั๊ดง้าวไม่ใช่เหรอ

อ้าว...แล้วมันอยู่ไหนวะ


เกมส์ก้มลงมองหารอบห้องไล่ตามเสียงแมวร้อง
แต่ยิ่งตามก็ยิ่งพบว่าเสียงมันไปหยุดอยู่ตรงหน้าประตู


...เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าของที่เขาลืมก็คือ ไอ้จั๊ดง้าว!!


แล้วมันไปอยู่ข้างนอกห้องได้ยังไง 
หรือว่าตอนที่เขาดันประตูกันอยู่มันจะแอบมุดออกไปได้



ว่าไงครับเกมส์ จะปล่อยเจ้าตัวเล็กนี้ไว้ข้างนอกจริง ๆ เหรอครับ


คำขู่จากปลายสายทำเอาเขาชักจะเดือด


แม่งไอ้ดิวชั่ว! มึงนี่มันเลวโคตรจริง ๆ 
คิดจะเอาลูกแมวมาใช้เป็นเครื่องต่อรอง
แต่จะให้เขาปล่อยให้จั๊ดง่าวอยู่ข้างนอกตัวเดียวก็ไม่ได้
เพราะเขาเลี้ยงมันไว้อยู่แต่ในห้อง 
เกิดมันซื่อบื้อเดินหลงทางไปไหนต่อไหนจะทำยังไง


เกมส์ชั่งใจอยู่หลายวินาทีอย่างสับสน
ใจหนึ่งก็นึกห่วงลูกแมวที่เลี้ยงมากับมือ 
แต่อีกใจก็ยังคงนึกหวั่นกับอสูรร้ายหน้าประตู


กระนั้นท้ายที่สุดความกังวลกับเจ้าตัวเล็กก็เป็นฝ่ายชนะ



ก็...ก็ได้ เราจะเปิดประตู แต่นายห้ามเข้ามานะ
แค่ส่งไอ้จั๊ดง่าวมาให้เฉย ๆ แค่นั้นพอ


เขาขยับปากเอ่ยคำอนุญาต กระนั้นก็ยังไม่วายเอ่ยกำชับป้องกันไว้ก่อน
โดยที่คู่สนทนาก็ยื่นเงื่อนไขกลับมาเช่นเดียวกัน


โอเคครับ แต่เกมส์ต้องคุยกับผม ห้ามวางสายผมนะ


เออ


ต่างฝ่ายต่างตกลงในคำสัญญา
ก่อนเกมส์จะลากเก้าอี้ที่ขวางประตูอยู่ออกห่าง ปลดกลอนทีละชั้น 
สุดท้ายจึงค่อย ๆ หมุนลูกบิด แง้มประตูพอเป็นช่องเล็ก ๆ ช้า ๆ 
กะว่าถ้าอีกฝ่ายเล่นตุกติกจะกระชากประตูกลับงับให้นิ้วขาด


แต่ดิวที่ยังอยู่ด้านนอกกลับทำแค่เพียงยื่นลูกแมวตัวเล็กส่งให้เท่านั้นจริง ๆ 
ไม่ได้มีท่าทีพยายามเปิดประตูเช่นคราวแรก
เขาจึงรีบอุ้มไอ้จั๊ดง้าวกลับเข้าห้องก่อนปิดประตูลงดังปัง
ล็อกลูกบิด ล็อกกลอน เอาเก้าอี้มาวางกั้นลงที่เดิม


งั้นแค่นี้นะ


เกมส์ทำท่าจะวางสายเมื่อเสร็จภารกิจ จนดิวต้องรีบร้องท้วงเงื่อนไข


เดี๋ยวสิครับเกมส์ยังไม่ได้คุยกับผมเลย


คนฟังส่งเสียงจิ๊จ๊ะหงุดหงิด
 
แต่เอาเถอะ...ตอนนี้เขาอยู่ในป้อมปราการปลอดภัยแล้ว
ดิวมันไม่มีทางทำอะไรเขาได้หรอก
มันอยากจะคุยอะไรกับเขาก็ตามสบายเลย


เขาจึงค่อยผ่อนความกลัวลง ตอบกลับไปสั้น ๆ


 “ว่ามา


ผมอยากบอกเกมส์ว่าผมรู้แล้วนะครับ


รู้อะไร


เรื่องที่เกมส์เป็นโรคกลัวผู้ชายจีบ



ถ้อยคำเพียงประโยคเดียว
กลับส่งผลให้คลื่นอารมณ์เบาบางเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งตะลึง



...ดิวมันไปรู้เรื่องนี้มาได้ยังไง


แล้วที่สำคัญถ้ามันรู้แล้ว วันนี้มันยังจะแกล้งตามเขามาอีกเพื่ออะไรกัน


...สนุกเหรอที่เห็นวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้

...สนุกเหรอที่มาล้อเล่นกับความกลัวของคนอื่น


...มึงสนุกมากใช่มั้ย เห็นกูเป็นตัวอะไรกัน!!




แล้วไง รู้แล้วทำไม มันน่าตลกมากใช่มั้ยวะ! อยากจะหัวเราะก็เอาเลยเซ่โว้ยย!!


ความหงุดหงิดทะยานขึ้นสูงทำให้เกมส์เผลอท้าทายกลับไปตามอารมณ์
ไหน ๆ จะโดนหยามศักดิ์ศรีก็เอาสุด แต่จำไว้ ถ้ามันคิดจะหัวเราะเขา
เขาก็จะเอาคืนมันเป็นสามเท่า เพราะความกลัวมันมีอานุภาพน้อยกว่าแค้น
คนอย่างไอ้เกมส์เจ็บแล้วจำ แค้นแล้วฝังรากลึก 
ถ้าเปิดประตูไปต่อยหน้ามันตอนนี้ได้ เขาก็จะทำโดยไม่ลังเลเลยสักนิด


กระนั้นสิ่งที่หลุดออกมาจากอีกฝากฝั่งกลับเป็นแค่ข้อความสั้น 



ผมแค่อยากขอโทษ



เสียงพูดนั้นมั่นคงจริงจัง โดยไม่มีวี่แววของอาการล้อเล่นใด ๆ
หยุดอาการความโมโหที่อยู่ในหัวของเกมส์ให้ลดลงเหลือเพียงความนิ่งงัน
ปล่อยให้คำอธิบายจากปลายสายผ่านเข้าหู


ตอนนั้นผมไม่รู้จริง ๆ ว่าเกมส์มีอาการนี้
เลยเข้าไปใกล้จนทำให้เกมส์เป็นลม
ผมยอมรับว่าผมทำผิดไป แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งเกมส์นะ
ผมอยากขอโทษ เกมส์พอจะยกโทษให้ผมได้มั้ยครับ


ดิวยังคงรักษาน้ำเสียงซึ่งยังคงแสดงความจริงใจเอาไว้ไม่เปลี่ยน
กระทั่งทำให้เกมส์เริ่มเอนเอียงทีละน้อย 


...มันก็จริงอยู่หรอกที่ดิวทำไปโดยไม่รู้ว่าเขากลัว
เพราะเขาไม่ได้ไปเที่ยวโพทะนาบอกอาการของโรคที่เป็นอยู่
แล้วถ้ามันคิดจะสำนึกผิดกับสิ่งที่ทำไว้อย่างที่บอก 
เขาก็ยินดีจะปล่อยเรื่องเหล่านั้นให้ผ่านไปเป็นหน้าหนึ่งของชีวิตที่ไม่อยากจดจำ


เออ ยกโทษให้ก็ได้ แต่นายต้องเลิกมายุ่งวุ่นวายกับเราก่อน


เกมส์ยื่นเงื่อนไขต่อรองอีกครั้ง
คราวนี้ขอให้ต่างคนต่างเลิกแล้วต่อกันให้มันจบ ๆ ไปก็ดี


คงไม่ได้หรอกครับ เพราะผมอยากเป็นเพื่อนกับเกมส์


ห่ะ! อะไรนะ?”


คำตอบได้ยินทำเอาเขาต้องเลิกคิ้วถามงง ๆ
ไม่ใช่เพราะคำปฏิเสธแต่เป็นเพราะเหตุผลท้ายประโยค


เพื่อนไงครับ เหมือนที่เกมส์เป็นเพื่อนกับปลายฟ้า เป็นเพื่อนกับบอลล่าแบบนั้น


ร่างสูงอธิบายขยายความเพิ่มเติม
หากแต่กลับยิ่งทำให้เขามึนงงเป็นการใหญ่


อ้าว...ที่ผ่านมาดิวไม่ได้ตั้งท่าจะจีบเขา แต่มันคิดกับเขาเป็นแค่เพื่อนเหรอ
แล้วไอ้สายตากรุ่มกริ่มกับรอยยิ้มหวาน ๆ เวลามองเขามันคืออะไรล่ะ
หรือมันเป็นนิสัยของดิวอยู่แล้ว 
งั้นอย่าบอกนะว่าตลอดมา มีแค่เขาที่คิดไปเอง กลัวไปเองคนเดียว


ความสับสนในใจถูกพูดออกมาเป็นคำถามเสียงเบาหวิวเพื่อความแน่ใจ


นายอยากเป็น แค่เพื่อนกับเราจริงๆ  เหรอ


ครับ ผมว่าผมถูกชะตากับเกมส์นะ 
เหมือนเรามีบางอย่างคล้าย ๆ กัน
ผมเลยอยากคุยกับเกมส์ให้เยอะกว่านี้


แม้จะได้ยินประโยคขยายตามมากระนั้นเกมส์ก็ยังไม่คลางแคลงใจ
เรื่องที่เกิดขึ้นมันกลับตาลปัตรเกินไป เดี๋ยวนะกูตามไม่ทัน
สรุปคือมันแค่อยากชวนเขาคุยด้วยกันเฉย ๆ ใช่มั้ย 

เฮ้ย!...เอาจริงดิ
แต่คนอย่างมันกับเขาจะคุยกันรู้เรื่องเลย ลักษณะท่าทางไม่ได้คล้ายกันเลยนะ


ความแตกต่างที่ดูไม่น่าจะไปกันรอดเลยทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง


ถ้าอย่างนั้นจะคุยอะไร


อะไรก็ได้ครับถ้าเป็นเรื่องของเกมส์ อย่างวันนั้นผมเห็นรูปครอบครับเกมส์
เกมส์มีน้องชายด้วยใช่มั้ย ชื่ออะไรนะครับ อายุห่างจากเกมส์มากมั้ย


อ้อ ไอ้กาวน์น่ะเหรอ ตอนนี้มันอยู่ม.หก กำลังจะเข้ามหาลัย


แล้วจะเข้าคณะไหนครับ


ไม่รู้เหมือนกัน อย่างมันสนใจแต่เตะบอล


เอ๊ะ เล่นบอลเก่งเหรอครับ


ก็ติดทีมเยาวชนของจังหวัดแหละ ตอนนี้กำลังคัดตัวเข้าทีมชาติ


แบบนั้นก็เรียกว่าสุดยอดแล้วครับ
 

งั้นมั้ง แต่ไม่ติดก็แปลกแล้ว ในสมองมันมีแต่ฟุตบอลๆๆ
รู้ป่ะ ตอนช่วงบอลโลกนะ เราเนี่ยแทบไม่ได้นอน
พอบอลทีมที่ตัวเองเชียร์เตะเข้าโกลทีแม่งมันร้องตะโกนเฮลั่นบ้าน
ตีสองนะโว้ยย แล้วเรานอนอยู่ข้างห้องมันพอดี อยากจะบ้า!


โห...ขนาดนั้นเลยเหรอครับ


เออดิ แล้วยังมีอีกนะ เมื่อปีที่แล้ว...


เขาเลยเริ่มต้นเล่าเรื่องราวของน้องชายให้ฟัง
แม้ส่วนใหญ่จะเอนเอียงไปทางเผาเสียมากกว่า
เพราะเขาสนิทกับไอ้กาวน์เพราะโดนคุณนายแม่สายสมรจับเลี้ยงมาเหมือนเพื่อน
แต่พฤติกรรมเขาสองคนต่างกันสุดขั้ว ดูจากชื่อก็รู้...

เขาชื่อเกมส์ แต่ดันฝักใฝ่จะเรียนแพทย์ สนใจวิทย์ อ่านตำราหมอ
ส่วนน้องชื่อกาวน์ ที่มาจากคำว่าเสื้อกาวน์ กลับมุ่งไปทางกีฬาแทนเสียอย่างนั้น

เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องประหลาดประจำครอบครัวที่ไปเล่าที่ไหนก็ขำ
และแน่นอนมันถูกเกมส์เล่าให้ดิวฟังหมดไม่มีกั๊ก
ยิ่งอีกฝ่ายตั้งใจฟังซักถามมาอย่างอยากรู้ ก็ยิ่งทำให้เขาคุยด้วยยาวจนเพลิน



“...เห็นป่ะ มันอ่ะโคตรงี่เง่าเลย มีที่ไหนปั่นจักรยานลงบันได
หัวเลยโขกกับเสาต้องให้เราขี่มอเตอร์ไซต์ไปเย็บแผล
แล้วที่บ้ากว่านั้นนะ หมอชอบจับเราสลับกับไอ้กาวน์อยู่เรื่อย
ก็เห็น ๆ อยู่ว่ามีผ้าก็อซแปะหน้าผากไว้ ยังคิดว่าเราเป็นไอ้กาวน์
ไม่รู้ทำไมใคร ๆ ชอบบอกว่าหน้าตาเราสองคนเหมือนกันอย่างกับฝาแฝด
เราว่าไม่เห็นมันจะเหมือนกันตรงไหนเลย” 


ก็พี่น้องกันนี่ครับ มันต้องคล้ายกันอยู่แล้ว
แต่ฟังแบบนี้ ผมชักอยากเห็นน้องกาวน์แล้วสิครับ 
อาจจะเหมือนเกมส์จริง ๆ ก็ได้


ดิวเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะตอบกลับมา
หลังจากที่เขาเล่าพฤติกรรมสุดแสบสะเด็ดเรื่องที่เท่าไรไม่ได้นับให้ฟัง
เกมส์พลิกตัวนอนเปลี่ยนท่ามาตะแคงขวาเพราะเริ่มเมื่อย
จากคุยกันอยู่หน้าประตู อยู่ ๆ ก็ดันมานอนกลิ้งบนเตียงตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
แต่เพราะมันกำลังเพลิน จึงทำให้เขากำลังเริ่มต้นเผาน้องชายเรื่องใหม่
ทว่ายังไม่ทันพูดอะไรปลายสายกลับเอ่ยขัด


เออ...เกมส์ครับ ผมก็อยากคุยต่อนะ 
แต่แบตผมมันกำลังจะหมด ผมคงจะ...



ตี๊ดดด!!



เสียงสัญญาณขาดหายทำให้คนได้ยินชะงัก
ยกหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองสำรวจ
แล้วก็ต้องเผลอเบิกตากว้างเมื่อสังเกตเห็นเวลาคุย


2:51:43


เฮ้ยย!! สองชั่วโมงห้าสิบนาที 
ไม่จริงมั้ง ทำไมเวลามันผ่านไปไวขนาดนี้วะ
มันเหมือนกับเขาเพิ่งเริ่มคุยได้แป๊บเดียวเอง
แต่เวลาคงไม่โกหกหรอก เพราะตอนนี้แบตโทรศัพท์มือถือเขา
จากที่ชาร์ตเกือบเต็มร้อยกลับเหลือแค่ 20% เท่านั้น


...บ้าแล้ว!! ทำไมเขาถึงปล่อยให้ตัวเองคุยกับดิวนานได้แบบนี้




ก๊อก! ก๊อก!



เสียงเคาะประตูจากหน้าห้องทำเอาคนสับสนต้องหันไปมอง
ก่อนได้ยินเสียงคนซึ่งคุยกันต่อเนื่องดังลอดออกมา


เกมส์ครับ แบตผมหมดแล้ว ขอโทษจริง ๆ นะครับ


เฮ้ย! นี่ยังอยู่หน้าประตูห้องอีกเหรอ


เกมส์โพล่งถามไปอย่างตกใจ รีบลุกจากเตียงไปใกล้ประตูห้อง
นึกว่าดิวไปที่อื่นนานแล้ว แต่เสียงจากด้านนอกกลับย้ำให้มั่นใจ 


ครับ แต่ตอนนี้มันจะห้าโมงเย็นแล้ว ถ้าผมไม่ไป เกมส์คงไม่ออกมาใช่มั้ย
งั้นผมขอตัวก่อนดีกว่า เกมส์จะได้ออกมาซื้อข้าวเย็นทาน
แล้วไว้คืนนี้ ผมค่อยโทรหาเกมส์ใหม่นะครับ


ประโยคจบลงเพียงแค่นั้น ก่อนคนด้านในจะได้ยินเสียงฝีเท้าถอยห่างออกไป
เกมส์ลงทุนเอาหูแนบชิดกำแพงฟังความเคลื่อนไหว
รอสักพักจนมันเงียบสนิทไร้อาการใด ๆ
ทำให้เขาตัดสินใจแง้มเปิดประตูห้องออก



...ไม่มีใครเลย


แต่เมื่อกี๊ดิวต้องอยู่ตรงนี้แน่ ๆ 
ที่สำคัญห้องเขามันอยู่ริมสุดทางเดินติดหน้าต่าง
ทำให้แดดตอนบ่ายส่องเข้ามาเต็ม ๆ ตลอด
ร้อนขนาดนี้คงไม่ใช่ว่าดิวจะนั่งคุยกับเขาเกือบสามชั่วโมงหรอกนะ



เกมส์ขมวดคิ้วมองโทรศัพท์มือถือในมือตัวเอง
อย่าจะนึกโทษความเผลอตัวที่ดันไปเล่าเรื่องอะไรต่อมิอะไรต่อมิอะไรตั้งมากมาย
แม้แต่ความลับบางเรื่องที่ไม่เคยคุยให้เพื่อนในกลุ่มฟัง
ก็กลับหลุดปากออกมาง่าย ๆ เพราะดิวชอบถามนู้นนี้คอยฟังเขาอย่างตั้งใจ



...น่าแปลกที่ดิวสามารถชักนำให้เขาคุยด้วยได้


แต่ที่แปลกกว่านั้นคือ...



...เขากลับไม่ได้รู้สึกกลัว 




อาจเพราะว่าไม่เห็นหน้า ไม่เห็นรอยยิ้มหวาน ๆ 
และสายตาประหลาด ที่มันชอบจ้องมองมา
จึงส่งผลให้เขาคุยกับดิวเหมือนที่คุยกับเพื่อนคนอื่น



...’เพื่อนเหรอ



พอนึกถึงคำนี้เขาก็รู้สึกคล้ายดิวจะลดระดับความน่ากลัวลงไปได้อีกนิด
หรือว่าต่อจากนี้ เขากับดิวจะเริ่มต้นจากความสัมพันธ์แบบนั้นได้รึเปล่า
ให้พูดกันตรง ๆ การมีมิตรมากมันก็ย่อมดีกว่ามีศัตรูอยู่แล้ว




...ถ้าตราบใดที่ดิวไม่คิดจะจีบเขา


...บางที


...เขาก็อาจจะยอมเป็น เพื่อนกันกับดิวก็ได้ ล่ะมั้ง?



....


..


.


ร่างสูงเดินลงบันไดมาจากหอพักเรื่อย ๆ
พลางหยิบรีโมตกุญแจมาเปิดรถฮอนด้าซิตี้สีขาวมุกของตัวเอง
ก่อนโยนไอโฟนที่แบตหมดสนิทลงไปตรงคอนโซลรถ


...ไม่คิดหรอกว่าแผนนี้จะได้ผล



ตอนแรกที่เข้าไปหาเกมส์ เขาพยายามทำทุกวิถีทาง 
ทั้งไปกินข้าวด้วย ทั้งดักรอ  หรือแวะมาหาที่ห้อง
เกมส์ก็มัวแต่วิ่งหนีจนเขาแทบถอดใจ
อย่าว่าแต่อธิบาย แค่หน้าเขา เกมส์ก็ไม่อยากจะเห็น

เออ จริงสิ...เกมส์ไม่อยากเห็นหน้าเขา
งั้นถ้าลองใช้แค่เสียงคุยกัน เกมส์จะยอมหันมาพูดกับเขามั้ย


เป็นไอเดียที่อยู่ ๆ ก็ผุดขึ้นมาได้ 
ถึงจะรู้ว่าเสี่ยงที่ตัดสินใจโทรไป เพราะมันอาจจะส่งผลแย่ 
จนทำให้เกมส์โมโหเขามากขึ้น
แต่สุดท้ายมันกลับออกมาลงตัวมากกว่าที่คิด


เกมส์เป็นคนร่าเริง มนุษย์สัมพันธ์ดีอยู่แล้ว
พอลากไปคุยถึงเรื่องสบาย ๆ ที่เจ้าตัวคุ้นเคยอย่างเรื่องครอบครัว
ก็คล้ายเป็นการจุดฉนวนให้เกมส์พูดออกมาได้เรื่อย ๆ ไม่มีหยุด
แต่เขาไม่เบื่อหรอกที่จะฟัง 
เพราะเขาชอบน้ำเสียงที่เกมส์เล่าเรื่อง มันฟังดูสนุก ตื่นเต้น แถมยังน่าสนใจ
ถ้าแบตไอโฟนไม่หมดก็อาจจะเผลอคุยยาวต่อได้อีกหลายชั่วโมง


...เป็นแบบนี้เขาจะคิดได้มั้ยว่า เกมส์กำลังเริ่มเปิดใจให้เขา 
พูดคุยกันทุกเรื่อง ให้ความไว้วางใจเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง 
โดยที่ไม่คิดเอะใจสงสัยอะไรเลย




ใช่...



เกมส์คงไม่หรอกรู้ว่า 
เวลาคนเราจะจีบกันก็มีหลายคู่เริ่มต้นความสัมพันธ์
จากการเป็น เพื่อนกันไปก่อน



ไม่ต่างอะไรจากที่เขาคุยกับเกมส์แบบนี้เลย



...สักนิดเดียว




----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




TBC






ในที่สุดก็ลงทันไว้กับที่ลงในเล้าเป็ดแล้วนะคะ เย้!!

หลังจากนี้ก็จะอัพไปตามสเต็ปเร็วบ้างช้าบ้างขึ้นอยู่กับภาระงานประจำ

ขอบคุณที่พี่ ๆ น้อง ๆ เว็บเด็กดีมาคอมเมนต์ให้กันอย่างอบอุ่น

ดีใจที่ได้คุยกันค่ะ  

หลังจากนี้ก็ขอฝากตัวต่อไปด้วยนะคะ J

         

ไว้เจอกันจ้า

         
          


           BitterSweet

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4761 baekbow (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 21:57
    จะเริ่มจากแบบนี้ก็เอาให้เนียนที่สุดละกัน อย่าไปเผลอทำให้เกมส์รู้สึกว่าโดนหลอกให้คบเป็นเพื่อน ทั้งๆที่มีเจตนาจีบตั้งแต่แรก
    #4,761
    0
  2. #4654 Rabbitmb (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 17:18
    แผนสูงนะพ่อหนุ่ม แต่ถ้าไม่จริงจังกับเกมส์แม่จะแค้นหนักมาก จะไม่อ่านต่อเลยถ้าถึงตอนนั้น(?)
    #4,654
    0
  3. #4410 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 21:49
    หวังว่าดิวคงไม่หลอกให้รักแล้วก็จากไปหรอกนะ ตอนนี้เกมส์ก็เริ่มเปิดใจบ้างแล้วถ้าดิวไม่รุกหนักเหมือนเดิม
    #4,410
    0
  4. #4264 WIN2SEUNG (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 15:06
    ดิวน่ารักหง่ะ เกมส์เม้าท์แหลกเลย.
    #4,264
    0
  5. #3574 Earthz Boonsiri (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 17:11
    น่ารักง่ะ ><
    #3,574
    0
  6. #3533 souprupk (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 11:46
    เกมส์ขี้โม้อ่ะ พูดจ้อยๆๆเลย 555
    #3,533
    0
  7. #3232 Redberrylips (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 04:56
    ร้ายนะยะ โฮ้ย เกมส์ของป้าก็ไม่ทันเค้าอีก ล่อซะเกือบสามชั่วโมงเลย 
    #3,232
    0
  8. #3140 เลิฟเลิฟวิดยู (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 15:00
    ดิวร้ายนะ5555ใช้คำว่าเพื่อนเป็นสะพาน
    #3,140
    0
  9. #3022 YoSChi (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 18:56
    เป็นพระเอกที่แผนสูงมาก ตั้งแต่อ่านทุกเรื่องดิวแผนสูงสุดละ
    #3,022
    0
  10. #2901 HENS Singular (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 01:21
    อ้ายดิว แม่ง.....แผนสูงเน้อ

    หึหึหึ ย๊ะอะหยังไว้ระวังมันโตยตันเน้อ
    #2,901
    0
  11. #2807 rorony (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 13:16
    ฮาตอนที่เกมส์อยู่ในร้านถ่ายเอกสารแล้วหันหน้าไปช้าๆ ถ้าเป็นหนังคงเหมือนมีเซาด์แทร็คเพิ่มเอฟเฟ็กต์ความหลอนอ่ะ XD นึกภาพออกเลย 555
    #2,807
    0
  12. #2413 SaiAewanida (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2556 / 08:41
    เก๋ๆ เพลินๆ อะตัวเธอ นายเดือนดิว แผนนี้กระต่ายเกมส์คงไม่ช็อกตาย
    และยังได้คุยกันยาวขึ้นอีก อ่า เริ่มรู้สึกดีแล้วใช่ป่าวน้องเกมส์
    #2,413
    0
  13. #2339 DazaDay (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 15:21
    ไอ่พี่ดิวเอ๊ย เจ้าเล่หฺนัก ล่ออ้ายเกมส์ไปติดกับดักซะแล้ววว







    จุดนี้พี่ปลายก็ยืมเล็คเชอร์เจ๊บอลล่าไปซีล็อคอ่านพลางๆก่อนได้นะคะ 55555555555555555555555555555555555
    #2,339
    0
  14. #2056 ` Artie (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 20:48
    ดิวนายช่างคิดแผนได้เยี่ยม(?) 
    ส่วนเกมส์นาย... ก็ช่างซื่อดีแท้ == 
    #2,056
    0
  15. #2049 MayKamon (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2556 / 22:53
    ดิวแผนสูงว่ะ

    น้องเกมส์จะตามมันทันมั้ย คงไม่ทัน ฮาาาา
    #2,049
    0
  16. #1979 Lgate'JT ❤ (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2556 / 22:02
    อ้าวววว ตกหลุมแล้วพี่เกมมม ~
    #1,979
    0
  17. #1914 berry berry (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 16:27
    เกมส์ตกหลุมพรางของดิวซะแล้ว
    #1,914
    0
  18. #1423 แกงส้ม (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 09:13
    ร้ายกาจมาก ดิว เจ้าเล่ห์จริงๆ อิอิ
    #1,423
    0
  19. #1241 Jolokia (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 22:01
    แล้วแมวมันออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ 5555555555555555555555555


    แต่...เอาเล็คเชอร์ปรายมาแบบนั้น แล้วเพื่อนจะอ่านอะไรล่ะคะเกมส์ขาาาาาา
    #1,241
    0
  20. #1101 Plankton J (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 18:06
    เกมส์พอรู้จักหรือว่าหายกลัวแล้วนี่พูดมากโคตร555555555
    #1,101
    0
  21. #976 silverOrain (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 18:39
    ดิวเจ้าเล่ห์อ่ะ แต่น่ารัก >///<
    #976
    0
  22. #969 Yara (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 00:24
    เหนือเมฆค่ะดิว งานนี้จะเป็นเพื่อสนิทคิดไม่ซื่อใช่เปล่าคะ
    #969
    0
  23. #958 run*-* (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 00:03
    V-V ในที่สุดก็มาลงแล้ว
    ชอบคุญมากๆๆเลยค่ะ นา่รักมากๆเลย
    ดิวน่าดิว.....เจ้าเลห์ แต่น่ารักมาก
    ชอบเกมส์ที่พูดภาษาเหนือ นักอ่านก็คนเหนือ
    ติดตามค่ะ ทั้งที่เล้าเป็ด และ เด็กดี
    ดีใจด้วยนะค่ะที่ ลูกแม่พลอย++
    ได้รับตีพมพ์เป็นหนังสื่อแล้ว
    นักเขียนแต่ภาษาได้สวยมากเลยค่ะ
    #958
    0
  24. #926 Love HeeNim 4ever (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 19:35
    เกมส์น่ากลัววววนะ ฮ่าๆๆๆๆ เจ้าเล่ห์จังอ่ะ 
    #926
    0
  25. #871 แป๋งแป้ง (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 12:30
    ลืมแมวรึว่ามันวิ่งออกไปกันแน่  = ="
    #871
    0