คัดลอกลิงก์เเล้ว

ช่วงเวลาที่แสนสั้น(ทากาสุงิxคาซึระ)

โดย -Marin-

แล้ว...มันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ หึ ได้เกี่ยวแน่ ขนาดมาได้ยังไม่นานก็ยั่วลูกน้องของฉันได้แล้ว เก่งหนิ!!! ร่างบางโดนคนตัวโตกว่ากดลงกับเตียง ทะ...ทากาสุงิ อย่า!!!!!!!!

ยอดวิวรวม

109

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


109

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 มี.ค. 58 / 18:51 น.
นิยาย ǧҷʹ(ҡاxҫ) ช่วงเวลาที่แสนสั้น(ทากาสุงิxคาซึระ) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

แนะนำตัวละคร

 

   คาซึระ โคทาโร่ นายเอกของเรื่อง ผมตรงยาว ฉายา เจ้าชายสูงศักดิ์ผู้บ้าคลั่ง ถนัดเรื่องการปลอมตัว เป็นผู้นำกลุ่มซามูไรขับไล่ต่างแดน

(เวอร์ชั่นทั่วไป)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 มี.ค. 58 / 18:51


       เส้นผมยาวสีดำสลวยตัดกับผิวสีขาวซีด บัดนี้ใบหน้าหวานเปียกปอนไปด้วยน้ำสีใสที่ราดไปทั่วทั้งตัว ใบหน้าสวยเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยสายตาเจ็บปวด ไม่ใช่เพราะโดนสาดน้ำ แต่เป็นเพราะความปวดหนึบที่ใจ

“เป็นอะไรไปล่ะ ไม่พอใจหรือไง ซึระ” คนตัวสูงมองต่ำลงมาด้วยสายตาเย้ยหยันปนสมเพช

“...”คนตัวเล็กกว่าก้มหน้าลงแล้วเงียบ

“หึ แกก็รู้นะว่าถ้าฉันไม่พอใจ “มัน” จะเป็นยังไง”

ครืด!!!ปังงงง!!! เสียงเลื่อนปิดประตูดังแสกหน้าผู้อยู่ในห้อง

คาซึระได้แต่นิ่งเงียบพร้อมทรุดนั่ง พลางคิดอะไรในหัว

ทำไมเขาต้องอยู่ที่นี่น่ะเหรอ ทำไมเขาต้องยอม ไอ้บ้านั่นน่ะเหรอ

หึ! ตูอยากตั๊นหน้ามันจะตายแล้วโว๊ยยยยยยย!!!!!

 อ๊ากกกกกก!!! ไปตายซะ!ไอ้ขี้เก๊ก ทำไมไอ้คนที่ฟันหน้ามันไม่สับหัวมันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยวะ เป็นตูนะตูจะสับให้เหี้ยนเลยโว๊ยยยยยยยยยยยย!!!!!

แฮกๆ   ทำไมเขาต้องมาหัวเสียยังงี้น่ะเหรอ เป็นเพราะเขาต้องมาสืบข่าวเรื่องกองทัพอสุรายังไงล่ะ!

ให้ดิ้นตายสิ ใครจะรู้ว่าทากาสุงิจะโหดร้ายขนาดนี้กันล่ะ ขนาดเขาซึ่งเป็น  เพื่อนสมัยเด็กยังโดนแบบนี้ ถ้าส่งพวกไม่ดูตาม้าตาเรือมาคงได้ตามเก็บศพกันแน่ ขนาดมาพึ่งมายังโดนขนาดนี้เลย บ้าเอ๊ย!!!

“เฮ้อ!” คาซึระถอนหายใจยืดยาว พร้อมหันซ้ายแลขวามองหาชุดเปลี่ยน คาซึระเลือกหยิบเอาชุดยูกาตะสีพื้นกับผ้าขนหนู เพื่อมาเช็ดร่างบางที่เปียกปอน ในระหว่างที่ร่างระหงกำลังถอดยูกาตะที่สวมทาบทับผิวเนียน    ครืด~ เสียงเปิดประตูได้ดังเข้ามาโสตประสาท คาซึระตอบสนองทันทีโดยการหยิบเชิงเทียนอันยาวตั้งท่าเตรียมโจมตีคู่ต่อสู้

“เหวอ~ใจเย็นๆสิ ฉันแค่จะมาดูหน้าเชลยของท่านทากาสึงิแค่นั้นเอง” คาซึระมองหน้า ผู้เข้ามาใหม่นิ่ง

“นายเป็นใคร?” บนรังของศัตรูไม่มีอะไรไว้ใจได้ทั้งนั้น โดยเฉพาะเจ้าหมอนี่! รูปร่างใหญ่โตเมื่อเทียบกับคนทั่วไป ใส่ผ้าคลุมที่ปิดแทบจะทั้งตัว โผล่ออกมาแค่แขนข้างนึงเท่านั้น แล้วยังแบกร่มคันใหญ่ไว้ที่หลังอีก  

 หือ? ‘ร่ม’!?

“ใจเย็นน่า ดูสิ ฉันน่าไว้ใจมากนะ”

“...” คาซึระมองด้วยสายตาไม่เชื่อถือ แน่ละ! ใครจะเชื่อคนพรรค์นี้ลงกัน

“อาๆ เข้าใจแล้วๆ แต่นายดูสภาพตัวเองก่อนสิ ออกมา...”

“ออกมา รับแขกในสภาพแบบนี้ประจำสินะ” ชายร่างใหญ่ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค เจ้าของห้องก็พูด สอดบทสนทนา ทำให้ความเงียบเข้าครอบคลุมห้องเล็กๆนี้

“คุยกันต่อสิ ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” น้ำเสียงราบเรียบไม่ได้สนใจอะไร ต่างจากสายตาที่แทบจะเฉือนคนตรงหน้าเป็นชิ้นๆ

“เอ่อ ฉัน...ขอตัวก่อนละกัน” คนนอกพูดพร้อมกับหมุนตัวเตรียมพร้อมจะออกไป แต่กลับโดนรั้งไว้ไว้โดยสายตาของคนผมยาว

อย่า...อย่านา นายห้ามออกไปเด็ดขาดนะเว้ย คนหน้าสวยส่งสายตาที่อีกฝ่ายสามารถอ่านออกได้ง่ายๆ เพื่อหาทางหนีจาก ปีศาจตรงหน้า

ขอโทษนะ เราคง...พบกันได้แค่นี้ คนก่อเรื่องส่งสายตาสื่อสารแล้วทิ้ง ลูกแกะเนื้อหวานไว้ในห้องกับ หมาป่ากระหายเลือด

ครืด!!!ปัง!!!ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เสียงนี้คือเสียงที่ หมาป่าออกไปข้างนอก และ ลูกแกะคงขอบคุณมาก! แต่ตอนนี้ตรงกันข้าม!!!

เชิงเทียนที่อยู่ในมือไม่ได้ถูกลดลงแม้แต่มิลเดียว ซ้ำยังตั้งการ์ดแข็งขึ้นด้วย

ตอนนี้ต่างคนต่างมองหน้ากันและกัน คาซึระแทบจะไม่กล้าขยับเลยด้วยซ้ำ ต่างจากทากาสุงิที่ทำท่าทีสบายๆกับสายตาอาฆาตที่(โคตร)น่ากลัว

“น่าสมเพช” น้ำเสียงประชดประชันอย่างชัดเจน บวกกับสายตาอาฆาต แทบจะทำให้คาซึระเผลอปล่อยมือจากอาวุธ

“แล้ว...มันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ”

“หึ ได้เกี่ยวแน่” คาซึระหน้าซีดเผือด ขณะไม่ทันตั้งตัวเชิงเทียนที่ถือไว้เป็นอาวุธได้หลุดลอยออกจากมือไปเรียบร้อยแล้ว

“ขนาดมาได้ยังไม่นานก็ยั่วลูกน้องของฉันได้แล้ว เก่งหนิ!!!” ร่างบางโดนคนตัวโตกว่ากดลงกับเตียง

   “ทะ...ทากาสุงิ อย่า!!!!!!!!” คาซึระพยายามดันร่างกายอันหนักอึ้งของอีกฝ่ายออกอย่างสุดกำลัง แต่ผลที่ได้นั้นกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง                                                                                                  “งานถนัดไม่ใช่รึไง หา!!!” ตอนนี้ทากาสุงิเป็นดั่งอสุรกายยักษ์ที่พร้อมจะฉีกเนื้อคนตรงหน้าเป็นชิ้นๆ  ยิ่งมือหนาดึงยูกาตะที่สวมอยู่อย่างหมิ่นเหม่ลง ร่างบางยิ่งร้อนรนกระชับชุดยูกาตะแน่นขึ้น                                                                                                                                                                            “ทากาสุงิ!! นะ...นายคุย ไม่รู้...เรื่อง แล้วนะ” คาซึระพยายามหยุดทากาสุงิที่กำลังโกรธจัด มันยิ่งลำบากขึ้นเมื่อ คนโกรธ ซุกซอกคอขาวพร้อมกัดเม้มอย่างไม่ปราณี                                                             “ใช่ ฉันคุยแบบปกติไม่รู้เรื่องแล้ว คงต้องคุยด้วยภาษากายแบบที่นายทำประจำแล้วสิ!!!

“ท่านทากาสุงิครับ!!! มีการเรียกประชุมด่วนครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตู เป็นเสียงจาก(ชาว)สวรรค์ที่ เหมือนจะ มาช่วยร่างบาง

“ฉันไม่ว่าง!!! จะไปที่ไหนก็ไปซะ!!!” แต่มีหรือ หมาป่าจะปล่อย เหยื่อไปง่ายๆ

“ตะ...แต่ว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก ที่... ท่านผู้นั้นเรียกประชุมด่วนนะครับ”

“...เชอะ! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!!! รอฉันก่อนละกัน ฉันจะคิดทั้งต้นทั้งดอกเลย”

ทากาสุงิแค่นยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่ร่างบนเตียงสัมผัสได้ถึงความไม่ปลอดภัยในชีวิตเป็นอย่างมาก                                        
 
ครืด!!!ปัง!!! ‘ปีศาจได้เดินออกจากห้องไปแล้ว                                                                                     เฮ้อ! ตอนนี้ร่างบางรู้สึกโล่งใจไปเปราะนึง อย่างน้อยเขาก็คงยังไม่ถูก กินตอนนี้ล่ะนะ
แต่
ท่านผู้นั้นเป็นใครกันนะ? แล้วมีความสำคัญยังไง? แล้วแผนการต่อไปคืออะไรกันล่ะ? โอ๊ยยยยยย!!!!! ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ร่างบางทิ้งตัวลงนอนบนเตียงพร้อมขยี้หัวตัวเอง และด้วยบรรยากาศยามบ่ายที่ล่วงเลยมาเย็น ช่วงเวลาที่คาบเกี่ยวกันนั้นช่างให้ความรู้สึกน่าเศร้า         

    ดวงหน้าใสเงยหน้ามองท้องฟ้ายามนี้ทำให้เหงาเหลือเกิน ทุกคนจะเป็นยังไงบ้างนะ อลิซเบธ ท่านหัวหน้า ชินปาจิ แล้วเจ้า กินโทกิอีก จะเป็นยังไงกันบ้าง ไหนยังจะเจ้าพวกนั้นอีก ด้วยความอ่อนเพลียกับทุกๆอย่างที่เกิดขึ้น ทำให้คนผมยาวเลยผลอยหลับสู่ห้วงนิทราอย่างไม่รู้ตัว

   การประชุมเสร็จสิ้นแล้ว ทากาสุงิรีบที่จะกลับมาที่ห้อง เผื่อ คนของเขาจะพา คนอื่น เข้าห้องอีก และแล้วเมื่อคิดถึงร่างบางอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล!!! ไวเท่าความคิด ชายหนุ่มในยูกาตะสีม่วงก้าวเท้าจนแทบจะเรียกว่าวิ่ง เพื่อไปจัดการกับ เชลยของเขาต่อจาก ที่ค้างไว้ แต่พอเข้ามาในห้อง เขากลับพบเจ้าของใบหน้าหวานหลับใหลไม่ได้สติ ความโกรธทั้งหมดมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่หัวใจ

“ไม่ระวังตัวเลยนะ ถ้าเกิดฉันหรือคนอื่นจะทำอะไรนาย นายจะทำยังไง”

“ฟี้~~~” เสียงลมหายใจสม่ำเสมอทำให้รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้แกล้งหลับแต่อย่างใด

 “แต่...ต่อให้นายจะมองฉันเลวร้ายแค่ไหน แต่ฉันสัญญา ฉันจะปกป้องนาย”

เจ้าของเตียงอยากจะโอบกอดร่างบางตลอดราตรี ไม่สิ!ตลอดไปเลยต่างหาก แต่ทากาสุงิก็ไม่กล้าพอ เขากลัวกลัวอะไรบางอย่างที่เขาไม่รู้ คนตัวโตเลยได้แต่มองด้วยดวงตาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียว แล้วจุมพิตเบาๆที่หน้าผาก หลังจากนั้นก็เดินออกไปอย่างเงียบงันที่สุด

   ในยามนี้ เมื่อคาซึระตื่นจากห้วงนิทรา จ้อก~~~’ เสียงนี้คงจะบ่งบอกได้ดีว่าเขาเป็นอย่างไร มองออกไปนอกหน้าต่าง ฟ้าบ่งบอกถึงเวลาค่ำถึงดึกดื่น แต่กลับไร้วี่แววของเจ้าของห้อง อ๊า!!! หิวชะมัด หิวจนแสบท้องไปหมดแล้ว แล้วนี้จะไปหาข้าวกินจากที่ไหนกันล่ะ? ร่างบางที่ตอนนี้แทบไร้หนทางเดินโซซัดโซเซออกมานอกห้อง น่าแปลก!ทั้งๆที่ตอนเข้ามามีเวรยามแน่นหนาแท้ๆ แต่ตอนนี้แทบจะเรียกว่าร้างได้เลย!!! ในหัวของชายผิวขาวตอนนี้คิดแผนการบางอย่างออกแล้ว  หึ!ฉันจะทำงานบ้าๆนี้ให้จบๆ จะได้ไปให้พ้นซักที ไปให้พ้นจากนาย  แต่ก่อนอื่นต้องหาข้าวกินก่อนสินะ จ้อก~~~’ ตอนนี้อย่าว่าแต่ทำตามแผนเลย แรงจะเดินยังไม่ค่อยจะมี เฮ้อออ!!! เรือนี่จะกว้างไปไหนนะ เทียบกับที่ประชุม ซามูไรขับไล่ต่างแดนของเขาแล้ว ต่างกันราวกับฟ้าสูงกับเหวลึกเลย จ้อก~~~’ ให้ตายสิ! ขนาดอดอาหารเป็นเดือนๆในสนามรบยังไม่ทรมานขนาดนี้เลย ตูต้องมาตายอนาถหยั่งงี้เลยเหรอฟะ

“ท่านทากาสุงิบอกว่าเชลยหนีไป ให้หาตัวให้พบ”

“พวกเรารีบจับตัวมันให้ได้กัน ความดีความชอบคงงามน่าดูเชียว!!!

   คาซึระได้ยินเสียงหลายเสียงมุ่งมาทิศที่เขาอยู่ แล้วดูเหมือนกำลังพูดถึง เชลยซึ่งหมายถึงเขาไม่ผิดแน่ ปฏิกิริยาตอบสนองจากร่างกายของเขาทำงานทันที โดยการพาเขามุ่งสูห้องมืดๆห้องนึง ถึงจะเข้ามาด้วยความเร็วแต่เสียงเปิดปิดประตูแทบจะเรียกได้ว่าเงียบสนิท ร่างบางแนบหูกับประตูจึงได้รู้ว่าเจ้าพวกนั้นเดินผ่านพ้นไปเรียบร้อยแล้ว ฮู่~~~ เสียงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ แต่เมื่อความตื่นเต้นหายไป ความหิวก็เข้ามาแทนที่ทันที โอ๊ย!บ้าเอ๊ยจะมาหิวอะไรตอนนี้กันนะ ปวดท้องงงงงงง!!! คนตัวเล็กได้แต่นั่งเอามือกุมท้อง ทันใดนั้น เขาก็ได้กลิ่นหอมหวานลอยออกมาจากภายในห้องที่เขาอยู่  อา~~~ เจ้านั่นคงอร่อยสินะ  อืม~~~ คนหิวแทบจะลอยตามกลิ่นหวานนั้นไป ในห้องนี้มืดสนิทจนมองไม่เห็นสิ่งใด แต่เมื่อใช้ประสาทมือสัมผัส เขาก็รู้ทันทีว่าสิ่งนั้นเป็นผลไม้ แต่ทำไมรูปร่างของเจ้านี้ถึงคุ้นชะมัด? แต่ชั่งเหอะก็ตอนี้หิวนี่นา~~~ เวลาผ่านไปเท่าไหร่คาซึระไม่อาจรับรู้เพราะตอนนี้เขากำลังมัวเมากับผลไม้ประหลาดนั่น 

 ครืด!!!ปัง!!!เ สียงเปิด ไม่สิ!ต้องเรียกว่า กระชากประตูดังเข้าในโสตประสาทที่แทบจะไม่รับรู้อะไรแล้วของคาซึระ ร่างที่นอนอยู่กับพื้นเงยหน้าขึ้นมาเห็นทากาสุงิแล้วก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนสติทั้งหมดจะดับวูบไป

   “ซึระ!!!!!” ความกลัวแล่นเข้ามาในหัวใจทันที  เขา กลัว กลัวในทุกๆอย่างเกี่ยวกับร่างบาง กลัวว่าคนตรงหน้าจะเป็นอะไรไป กลัวว่าคนๆนี้จะหายไป กลัวร่างบางจะไม่ปลอดภัย ทากาสุงิมีสีหน้าเจ็บปวดแต่มันก็เต็มไปด้วยความน่ากลัวและเสียใจอย่างชัดเจน ไม่รอช้าทากาสุงิช้อนตัวร่างเล็กให้อยู่ในวงแขนกว้าง พร้อมรีบก้าวเท้ากลับมาที่ห้องอย่างทันที โธ่เว๊ย!!!ให้ตายสิ นายห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดนะ ซึระ คนตัวสูงกลับมาที่ห้องนอนแล้วค่อยๆวางคนในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา ราวกับคนตรงหน้าคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต คนตัวสูงกอดร่างบนเตียงไว้แน่นที่สุด ราวกับกลัวคนตรงหน้าจะหายไปอีกครั้ง

“...สุงิ” นัยน์ตาแดงกล่ำแต่ไร้ซึ่งหยดน้ำตาเงยมามองดวงหน้าสวย

“ซึระ...นาย...นายห้ามเป็นอะไรไปเด็ดขาด!!!” ร่างสูงที่กอดร่างบางเผลอตะคอกตามนิสัย แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าคนตรงหน้ากลัวแค่ไหน

“ขอโทษ...ฉันขอโทษ ซึระ”

“ทากา..สุงิ” ร่างบนเตียงเอ่ยชื่อเขาออกมาอย่างแผ่วเบา

“ซึระ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว ลืมตามามองฉัน...สิ” เจ้าของชื่อประครองใบหน้าของคนผมยาวอย่างมีความหวัง แต่ความหวังนั้นก็แทบจะหายไปหมดสิ้น เมื่อคนตรงหน้าของเขายังไม่แม้จะลืมตาตื่น ใบหน้าที่มีผ้าพันแผลก้มลงไปซุกกับอกของ เพื่อนในวัยเด็กอีกครั้ง

“ไอ้บ้า ทำไม ยังไม่...กลับมาอีก ฉันหิว ปวดท้อง...จะตายอยู่แล้ว” น้ำเสียงนั้นถึงจะเอ่ยออกมาอย่างขาดห้วงและแผ่วเบา แต่ก็ช่วยบ่งบอกว่าร่างบนเตียงยังปลอดภัยดี

“ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว จะไม่ไปไหน..อีกแล้ว ฉัน สัญญา”คนตัวโตเอ่ยออกมา ถึงแม้จะไม่รู้ว่าคนตรงหน้ารับรู้หรือไม่

“ใจ...ร้าย ทั้งที่ฉัน อยู่ของ...ฉันดีๆแท้ๆ แต่ คนของนาย ต่าง...หาก ที่เข้ามา...วุ่นวาย แต่นายก็ว่า...แต่ฉัน” ร่างที่ดูเหมือนไร้สติยังคงพูดออกมา เหมือนกับคนเมายังไงยังงั้น

หือ!!! คนเมา’!?  เมา! หิว! ห้อง! ผลไม้ในห้องนั่น! ตอนนี้ทากาสุงิเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว คงเป็นเพราะ ผลไม้ประหลาด ที่ยึดได้จากดาวดวงใดสักแห่งแน่ๆ ตอนนี้รอยยิ้มชั่วร้ายกำลังปรากฎบนใบหน้าเข้ม เขาไม่ทำอะไรหรอก ถ้าหากหมอนี้ไม่ สมยอม น่ะนะ

“ทากา...สุงิ ฉันมาที่ นี่ เพื่อหลอก...นาย เอาข้อมูล กองทัพ...จากนาย”

“...”ตอนนี้ คนฟังทำแค่เพียงนั่งฟังเงียบๆ เมื่อรู้ว่าร่างบางปลอดภัย ส่วนเรื่องที่คาซึระมาที่นี้เพื่ออะไรน่ะ เขาดูออกตั้งแต่แรกแล้ว

“ขอ...โทษ”มือหนาค่อยๆยื่นไปลูบหัวคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา พร้อมยิ้มบางที่แทบจะไม่มีใครเห็น

“เลิกพูด...เรื่อง กินโทกิ...ด้วย”คนฟังที่ยิ้มละไม อยู่ๆก็ชะงัก ความไม่พอใจบางอย่างขึ้นมาแทนที่ จนคนตัวสูงเกือบจะทำอะไรไม่ดีลงไปแล้ว ถ้าไม่ได้ยินประโยคต่อไป

“ฉัน...ไม่ได้ชอบ...หมอนั่น”ความรู้สึกที่เอ่อล้นขึ้นมาเมื่อกี้ มลายหายไปแล้วสิ้น

“ฉัน...รัก...นาย”คำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากสีสวย เป็นเสมือนอะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจแข็งกร้าวอบอุ่นขึ้นมาได้อย่างประหลาด คนตัวสูงโน้มตัวประกบปากกับคนใต้ร่างแล้วกดลงกับเตียง ดวงตากลมโตค่อยๆลืมตาขึ้น แต่ดูเหมือนสติของเจ้าตัว ยังไม่ตื่นขึ้นมาด้วย

“ซึระ ถ้าฉันทำอะไรนาย นายจะโกรธมั๊ย” ทากาสุงิพูดพร้อมมองลึกเข้าไปในแววตาร่างเล็กที่อยู่ด้านใต้

“มะ...ไม่โกรธหรอก” ริมฝีปากบางเฉียบขยับพูดอย่างแผ่วเบา พร้อมกับหันหน้าไปทางอื่นด้วยความเขินอาย ผิวสีขาวซีดแดงระเรื่อขึ้นอย่างชัดเจน

ร่างสูงกดร่างบางลงกับเตียง พร้อมคำพูดแผ่วเบา แต่มีความหมายชัดเจน

“ฉันรักนายนะ คาซึระ”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ใครไม่อยากอ่านดราม่ากรุณาจบตรงนี้ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

     “อืม~~~” เสียงครางของร่างเล็กที่ซุกอยู่ที่น่าอกของคนตัวโตดังขึ้น หือ?เมื่อคืน เกิดอะไรขึ้นเนี่ย พอคาซึระคิดย้อนถึงเรื่องเมื่อคืน ใบหน้าหวานก็แดงกล่ำด้วยความเขินอาย

“ตื่นแล้วเหรอ ซึระ”เสียงร่างสูงดังเข้ามาในโสตประสาทอย่างชัดเจน นั่นทำให้ร่างบางหน้าแดงจัดยิ่งกว่าเดิม

“มะ...ไม่ต้องมาพูดเลยเจ้าบ้าทากาสุงิ!!!”คนผมยาวใช้หมอนตีคนข้างๆอย่างเอาเป็นเอาตาย

“เป็นอะไรไปอีกล่ะ”คนถูกกระทำลุกขึ้นนั่งพร้อมใช้สองแขนกักตัวคนตรงหน้าไว้

“ไปตายซะ!!!”ร่างบางดิ้นไปมาในอ้อมแขนของคนตัวสูง หลังจากนั้นจึงใช้หมัดขวาต่อยเข้าที่ท้อง คนขี้แกล้งอย่างจัง

“อุก!!!”เสียงคนตัวสูงทำให้รู้เลยว่าร่างสูงจุกแค่ไหน พอได้จังหวะร่างเล็กลุกขึ้นจากเตียงทำท่าจะหนีคนบนเตียงให้ได้ แต่สุดท้ายก็ลงไปนอนข้างเตียงซะงั้น

“โอ๊ย!”เสียงหวานทำให้คนตัวโตรีบลุกมาดูอาการ คนตกเตียงด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอะไร เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”ทากาสุงิถามอย่างร้อนรนพร้อมมองซ้ายมองขวาคนตรงหน้าอย่างเป็นห่วง

“ปวด...เอว” คาซึระยังแอบอึ้งไปเลย ให้ตายสิใครกันที่จะได้เห็นท่าทีแบบนี้ของหมอนี่กันนะ น่ารักชะมัด

“เมื่อกี้ดื้ออีกแล้วนะ อย่างงี้ต้องโดนลงโทษ” พอคนตัวโตเห็นร่างเล็กไม่เป็นอะไร เลยคิดจะ กอดร่างบางให้หนำใจอีกรอบ ไม่สิหลายๆรอบดีกว่า

“ดะ...เดี๋ยวสิ”เจ้าของเสียงหวานโดนกดลงกับพื้น ถึงปากจะบอกไม่ แต่ในใจลึกๆก็แอบอยาก...โดน กอดเหมือนกันล่ะนะ

“งั้น...ไม่เกรงใจล่ะนะ หึหึ” จ็อก~~~เสียงท้องของคนตัวเล็กร้องประท้วงขึ้นมา ทำให้ทากาสุงิคิดได้ หมอนี่ยังไม่ได้กินอะไรเลยสินะ แถมเมื่อคืนก็จัดหนักซะด้วย ช่วยไม่ได้หาอะไรให้กินก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะไม่มี แรงเหลือ คิดได้ดังนั้นคนตัวโตจึงอุ้มร่างบางไปใส่เสื้อผ้า

“รออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวไปหาอะไรมาให้กิน”

“อือ” คนตัวเล็กยอมรับอย่างว่าง่าย ก็ไม่อยากปฏิเสธหรอกนะ แต่ตอนนี้ เขาโคตรที่จะหิวเลยล่ะ

“ท่านทากาสุงิครับ มีคนบุกยานของเราครับ”เสียงชาวสวรรค์คนหนึ่งดังมาจากหน้าประตู อะไรกันนักกันหนาวะ ให้ตูมีความสุขไม่ได้เลยรึไงนะ

“รอตรงนี้ เดี๋ยวฉันมา”คนตัวสูงกำชับเสียงหนักแน่น พร้อมถือดาบแล้ววิ่งออกไป

“ท่านคาซึระ ท่านคาซึระครับ!!!”เสียงโหวกเหวกเรียกชื่อเขา หรือว่า!!!

อะ...อลิธซเบธ!!!  เมื่อเห็นคนที่วิ่งฝ่าวงล้อมศัตรู คนผมยาวรีบวิ่งออกไปนอกห้อง เป็นอย่างที่คิด เจ้าพวกนี้คือลูกน้องของเขานั่นเอง

“หยุดเดี๋ยวนี้!!! ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องตามมา” คาซึระหยิบดาบที่หล่นอยู่แถวนั้น ขึ้นมาปกป้องลูกน้องของเขา พร้อมกับตะโกนลั่น

“แต่ พวกเราเป็นห่วงเลย...”

“แล้วไม่คิดว่าฉันห่วงบ้างรึไง!!!”คาซึระตะโกนก้อง พร้อมกับพาพวกลูกน้องไปที่ทางออก

ขณะออกวิ่ง สมองของร่างบางที่วันๆคิดได้แต่เรื่องไร้สาระก็ประมวลสิ่งหนึ่งออกมาได้ ถึงสิ่งที่ทำมันจะขัดกับหัวใจของตนเองเสียจนเจ็บปวดก็ตาม

“เดี๋ยว ซึระ...คาซึระ!!!”เสียงทุ้มตะโกนเรียก คนผมยาวมองตามเสียงเรียกแล้วก็พบกับสายตาเจ็บปวดของร่างสูง

“ขอโทษนะ แต่เราทั้งสองคนต่างมีหน้าที่ของตัวเองที่ต้องทำ”คาซึระเบือนหน้าหนี เพื่อหลบสายตาของคนตัวโต นี้หละ...คือสิ่งที่เขาคิดได้

“...” ความเงียบเกิดขึ้นระหว่าคนสองคน ทั่วบริเวณไร้ซึ่งเสียงใดๆ มีเพียงเสียงใบไม้ไหวเท่านั้น ที่ทำให้รู้ว่ากาลเวลายังล่วงเลยผ่าน

“ถ้านายตัดสินใจอย่างงั้น ก็ได้!!!ส่งแขก!!!” เสียงทุ้มดังฝ่าความเงียบ เป็นน้ำเสียงที่ฟังดูแข็งกร้าวและเสียใจอย่างรุนแรง พวกซามูไรขับไล่ต่างแดนต่างโล่งใจกันเป็นแถบๆเมื่อรู้ว่าจะไม่ต้องมีการเสียเลือดเสียเนื้อเกิดขึ้น แต่อีกใจหนึ่งก็สงสารผู้นำเสียเหลือเกิน ตกลงพวกเขาทำถูกแล้ว...ใช่มั๊ย

   ร่างบางหันหลังให้ร่างสูง ขณะที่เรือรบค่อยๆลดระดับต่ำลง

“...ดาบของนาย เอาไปซะ” เจ้าของดาบยื่นมือไปตรงหน้าเพื่อจับดาบของตัวเอง พร้อมดึงตัวเองเข้าสู่วงแขนกว้างของอีกฝ่าย

“ขอโทษนะ ขอโทษ ลา...ลาก่อน”หยดน้ำสีใสค่อยๆร่วงรินอย่างช้าๆจากดวงตาของร่างบาง ก่อนร่างนั้นจะหายไปจากสายตาที่เหลือเพียงข้างเดียวนั้น...ชั่วนิรันดร์

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

คุยกันก่อน!!! คะ...ครั้งนี้เป็นครั้งแรกของเรานะเราเป็นไรเตอร์หน้าใหม่ ผู้ชอบใช้ ... เป็นที่สุด เอ่อก็ไม่มีอะไร...จะพูดมากนะ ก็...ขอบคุณที่อ่านกันน้า

ป.ล ลุงที่ปรากฏในเรื่องคือ อาบุโตะลูกน้องของคามุอินะ เห็นแกแทบจะไม่โผล่ในเรื่องเลยแต่งถึงแกด้วย(เป็นพวกชอบลุงแก่ๆค่ะ)

ป.ล2เราแต่งนิยาย(แน่นอนว่าวาย)ถ้าทุกคนอยากอ่านก็เมนต์กันเยอะๆนะ

และ ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกคอมเมนต์นะ

แถมรูปจ้า~~~

 

(เจ้าพวกบ้า!!! จะมาช่วยตูทำไมฟะ )

ผลงานทั้งหมด ของ -Marin-

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น