คัดลอกลิงก์เเล้ว

ดอกไม้ประหลาด: iluatus Flower

จากปากสู่ปาก เพียงเเค่เเตกต่างไม่ได้เเปลว่าเขาไม่ปกติ คำว่าพิเศษไม่ได้ดีเด่นไปกว่าธรรมดา เพราะสุดท้ายเเล้วมันก็เเค่ความคิดที่คนๆหนึ่งนำขึ้นมา

ยอดวิวรวม

21

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


21

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ก.ค. 62 / 22:01 น.
นิยาย ͡Ҵ: iluatus Flower ดอกไม้ประหลาด: iluatus Flower | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
   เเด่นักเดินทาง นามเเห่งข้า สนสีดำ ขอกล่าวถึง เรื่องเล่า ณ ดินเเดนไกลเเสน จากห้วงสุดท้ายสู่การเริ่มต้นใหม่ ดินเเดนขาวดำ ได้เอ่ยไว้ดังนี้... 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ก.ค. 62 / 22:01


ดอกไม้ประหลาด: Iluatus Flower 

          ในกาลก่อน ก่อนที่จะได้มีผู้ใดได้ล่วงรู้ถึงเรื่องราวนี้ ณ ดินแดนสีเทาแห่ง ทมึน ทุกสิ่ง ที่ที่ทุกอย่างล้วนมีแต่สีเทาสลัว ยกเว้นก็แต่สิ่งมีชีวิตที่มีลายเส้นแนวขวางขยึกขยือเรียงประกอบกันเป็นรูปร่างคล้ายมีชีวิต ท่อนบนเป็นทรงกลม ท่อนกลางมีทรงกระบอกและแขนกลมสองข้างอ้วนป้อม ท่อนล่างมีขาอ้วนเล็ก พวกเขามีชื่อเรียกว่ามนุษย์ เมื่อครั้นลืมตาบนโลกจะมีสีเทา และเมื่อเติบใหญ่จะมีสีขาวสว่าง พวกมนุษย์มักอยู่กันเป็นกลุ่ม และเชื่อมั่นในสีขาว หรือแสงสว่าง เกลียดสีดำยิ่ง เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ตรงกันข้าม เป็นความผิดพลาด ไม่ควรมีอยู่

            และสิ่งๆนั้น ที่พวกมนุษย์มักพยายามเลี่ยงที่จะแวะเวียนเข้าไปหา นั้นอยู่ห่างจากจุดที่อยู่ของพวกเขาไปไม่ไกลนัก มันอยู่ด้านหลังหมู่บ้าน บนยอดเขาสูง มีดอกไม้สีดำอยู่ต้นหนึ่ง และเมื่อครั้งก่อนที่ผู้ทอดทิ้งจะจากไป มันก็เคยมีสีขาว

            นานมาแล้ว เมื่อคราที่ผู้ทอดทิ้งแบ่งออกเป็นขาวและดำ เข่นฆ่ากันเหนือเมฆา ผู้ทอดทิ้งผู้หักหลังพระเจ้านามว่า อิรูเอตัส พ่ายแพ้ให้กับแสงสว่าง และตกลงมาข้างๆดอกไม้นี้ เลือดสีดำอาบไปทั่วดอกไม้นั้นและกลายเป็นสีดำสนิทเยี่ยงในวันนี้ และมนุษย์จึงเรียกมันว่า อิรูเอตัสตามชื่อของผู้หักหลังพระเจ้า จากนั้นไม่นานผู้ทอดทิ้งก็จากพวกเขาไป นานมากจนพวกมนุษย์อาจลืมไปแล้วว่า ครั้งหนึ่งผู้ทอดทิ้งเคยอยู่เคียงข้างพวกตน เคยได้รับการนับถือ และเคยมีตัวตน

            และเมื่อมันผ่านมาในยุคนี้เองที่เรื่องราวพวกนั้นกำลังจะหายไปอย่างถาวร เด็กชายร่างสีเทา เมื่อกาลนั้นเขายังไม่รู้ ไม่สามารถแยกแยะได้ ระหว่างสีทั้งสองได้ รู้เพียงแค่ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้เขานั้นแตกต่าง ครั้นจะเอื้อมมือหมายจะสัมผัส กลับกลิ้งหลุนๆไปด้านหลังตามแรงกระชาก เขาหันกลับไปยังมนุษย์ที่กายาเป็นสีขาวโพลน ซึ่งส่ายหน้าห้ามไว้ เขาไม่เข้าใจมากนัก และด้วยความที่ไม่เข้าใจนั้นเองทำให้เขายังคงเดินมานั่งหยุดมองมันในทุกๆวัน และมักจะโดนห้ามเรื่อยๆ

            จนกระทั่งวันหนึ่งที่ เด็กชายเห็นถึงความแตกต่าง ลำต้นนั้นเหี่ยวเฉา และใบที่เคยชูเหนือยอดกลับอ่อนลง ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง โดยไม่รู้ตัวเขาวิ่งกลับไปที่บ้าน คว้าถังน้ำเติมจนเต็ม และอดทนวิ่งนำมันกลับมาหาที่ยอดเขา ดอกอิรูเอตัส ดอกไม้ต้องคำสาป แต่ราวกับล่วงรู้ มนุษย์ร่างขาวตนหนึ่งหยุดเขาไว้ทัน เก็บถังเทน้ำทิ้งไป เด็กชายเต้นเร่าๆชี้ไปที่ยอดเขา เขาสัมผัสได้ เขารู้! มันกำลังจะตาย!

          มนุษย์ฅนนั้นตบเด็กชายจนกระเด็น ชี้ไปที่ดอกไม้นั้นแล้วจึงว่าถึงตำนานที่ทำให้พวกมนุษย์รู้ถึง สิ่งดีและสิ่งที่เลวร้าย เอ่ยถึงคำสาปนั้น ผู้ใดที่ไปแตะต้องมันจะต้องพบกับจุดจบ เป็นความชั่วร้ายที่ยากเกินจะจินตนาการ เด็กชายพยักหน้าอย่างจำยอม ก่อนที่จะจากไปพร้อมกับมนุษย์ฅนนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองไปยังยอดเขา พร้อมๆกับที่ดวงตะวันลาลับขอบฟ้าไป

            ยามดึก ในกาลที่แสงสุดท้ายในหมู่บ้านดับไปแล้ว ไม่นานนักก็มีเสียงเสียดสีของอะไรบางอย่างพร้อมกับเสียงลากอะไรหนักๆตามมา สิ่งๆนั้นขยับเข้าใกล้สิ่งต้องสาปมากขึ้นๆเรื่อย จนในที่สุดก็ปรากฏรูปร่างออกมาชัดเจน เป็นเด็กชายนั่นเอง ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยแผลจากการคลานผ่านพงหญ้ามา และรอยเปลื้อนเนื้อตัวมอมแมม เหงื่อเม็ดยักหยดลงที่พื้น พร้อมๆกับที่อิรูเอตัสสัมผัสได้ถึง น้ำเย็นที่ถูกราดลงบนตัวมัน ไม่นานักมันก็กลับคืนสู่สภาวะปกติ ดอกไม้ที่เคยตูม เบ่งบานออกภายในคือดอกไม้สีแปลกประหลาดที่เด็กชายไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อนึกถึงสิ่งที่จะตามมาเมื่อฅนในหมู่บ้านทราบแล้วเขากลับไม่รู้สึกผิดใดๆ ซ้ำยังยิ้มออกมาด้วยซ้ำ

            ทันใดนั้นเหนือน่านฟ้ายามค่ำคืนกลับสว่างจ้า แสงสีขาวจำนวนมหาศาลเป็นจุดๆ ดวงๆ ต่างเผยแสง สว่าง ไม่อาจเทียบแสงสว่างที่เขาเคยสัมผัส แต่ก็ไม่ใช่ความมืดมิดที่เขาเคยได้ฟัง ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างในตัวที่กำลังทำให้ตัวของเด็กชายพองโต และความร้อนที่ไม่เย็นในกายนี้คือบางสิ่งที่เขาไม่สามารถอธิบายได้ว่าคืออะไร เพราะเหตุอันใดก็ไม่ทราบเขาจึงยังคงนั่งมองท้องดาราในยามนี้ต่อไป และโดนไม่รู้ตัว กาลเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ทันตั้งตัว

            รู้ตัวอีกที ชายหนุ่มก็เติบโตขึ้น แต่หาได้เหมือนใครไม่ ทุกสิ่งทุกอย่างแตกต่างไปจะมีเพียงแต่ สีจากตัวเขายังเป็นสีเทาเช่นเดิม ผู้ฅนรอบข้างล้วนมีสีขาวสว่าง ภาพหมู่บ้านเล็กๆถูกลื้อถอน สร้างทับด้วยสิ่งก่อสร้างขนาดยักสูงเสียดฟ้า และเต็มไปด้วยยานพาหนะรูปร่างประหลาดคล้ายผลไม้ลอยเหนือพื้น ไหนจะสับปะรดส่งของที่สามารถบินมาส่งของให้ถึงหน้าบ้าน

          ข้างเริ่มมองต่าง ครอบครัว การงาน ชีวิตล้วนล่มจม ผู้คนที่เคยรักกลับพลิกผัน เราพลิกฝ่ามือ คล้ายว่าที่ผ่านมาเป็นเพียงเงามายา 

ผู้คนว่าร้ายชี้นิ้วใส่ คู่ แตกต่างย่อมต้องจาก เขาเหล่านั้นผลักไสไล่ ฝันเคยสูงดังตะวัน ทว่ายิ่งขวากับยิ่งห่าง คนรอบข้างต่างถอนย้ายข้างไป เมื่อเราเสียมิตรแท้กลายเป็นหลอก กว่าจะรู้ตัวก็สายไป ผู้ที่ขาวสว่างกับผลักไสไล่ว่าไว้ว่าเพราะต่าง 

เด็กหนุ่มมองลงต่ำ หลีกหนีทุกสายตา ดวงฤทัยคล้ายกับฤา เฝ้าฝันถึงวันวาน ใครกันเป็นผู้ตัดสินตัวเขา เพราะว่าต่างจึงผิดหรือ? ใจรับผู้อื่นไม่ได้จึงต้องผลักไส 

เด็กหนุ่มตัวมอมแมมเดินผ่านกองซากที่ถูกทิ้งมองไปเห็นหนึ่งชีวา ดวงสติจึงตื่นเห็นถึงอดีตดอกไม้ประหลาดนั้นเอง 

ฝันเห็นเพื่อนร่วมทาง ตรงรี่เข้าหามันหาได้เกลียดชังไม่ เมื่อไม่เหลือใครใยจึงต้องกลัว ผิวเขาแปรเปลี่ยนเป็นดำมืด เฉกเช่นเดียวกับสิ่งรอบข้าง มีเพียงดอกไม้ประหลาดทอแสงสว่างเหนือสิ่งอื่นใด 

เสี้ยววินาทีนั้นกลับกลายเป็นหญิงงาม หัวเราะเสียงใส สร้างแสงให้ตัวเขา โดยหารู้ไม่ว่าสิ่งเคยดำมืดกับนำพา ราวดวงดาราเคลื่อนกาย ทั่วนภาสว่างไสว  เมื่อมองเห็นค่า จึงแล ดังเพชรเม็ดงาม...



(อาจจะฟังดูขัดๆในตอนล่าง เพราะยังไม่ได้รีไรต์ต่อนะครับ ขออภัย)

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ สนสีดำ จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น