[ SF B.A.P STATION] BANGCHAN DAEUP ETC.

ตอนที่ 7 : [SF] I Remember

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ธ.ค. 55

Title :: [SF] I Remember

Author :: Zenjuri

Pairing:: StillJepp

Rating :: PG 15+

Note :: แอบจิ้นคู่นี้เพราะรูปกับหลายๆอย่างเวลาดูตอนสมัยบังยังละอ่อน-///- จนคลอดเรื่องนี้ออกมา

PS :: 1.สำหรับคนไม่เคยเห็นพี่สติล คลิก    ตอนหัวแดง

        2.ขอบคุณ ilikeyoutheb2st สำหรับคำแปลเพลงค่ะ





________________________________________________________________________________________









            ฮยองงงงง~”

 

 

 

 

 

 

 

เสียงบางเสียงมันหายไปจากชีวิตผม

 

 

 

 

 

 


              “เห้ย!!! ไปได้แล้วถึงเวลาแสดงแล้วนะเว้ย!!!เสียงเรียกที่ดังขึ้นมาทำให้ชายหนุ่ม กำลังนั่งเหม่อได้สติคืนมา ร่างสูงลุกขึ้นก่อนจะเดินตามพี่ๆในวงไปเพื่อทำการแสดงล่าสุดของพวกเค้า

 

 

 

             การแสดงเป็นไปได้อย่างดี  มีบ้างเล็กน้อยที่จู่ๆเค้าก็ลืมเนื้อร้องขึ้นมาจนเกือบแร๊พผิดยังดีที่ได้ สติทัน และแล้วการแสดงในวันนี้ก็จบลง เค้ายืนโบกมือให้กับแฟนๆที่มารอฟังเหมือนทุกครั้งก่อนจะเดินลงจากเวทีไป พร้อมกับพี่ๆ

 

              “คิดถึงเด็กมันก็บอกมาเหอะ!

         

              “เปล่าซะหน่อย!!!

 

              “ทำเป็นปากแข็ง! ไอ้ซึนเอ๊ย!!!

 

              “ไม่ได้ซึนไม่ได้อะไรทั้งนั้นหละอินยอบฮยอง!!!

 

              ชายหนุ่มคว้าเสื้อคลุมที่พาดไว้กับเก้าอี้ก่อนจะปิดประตูดังปัง! เรียกเสียงหัวเราะจากพวกพี่ๆที่เหลืออยู่ในห้องได้เป็นอย่างดี

 

 

 

 

              “จะรอดูนะว่าจะปากแข็งได้อีกนานมั้ย….”

 

.

.

.

.

.

.

 

 

 

 

              เราเจอกันครั้งแรกประมาณปี2008

 

 

 

              ตอนนั้นผมอายุประมาณ19

              ส่วนไอ้เด็กนั่นอายุประมาณ18

              เราได้มาอยู่วงดนตรีใต้ดินวงเดียวกัน

 

 

          

              แฟนๆเรียกผมว่าStill PM

              แต่ไอ้เด็กนั่นชอบเรียกผมว่าโยฮันฮยองมากกว่า

 

              แฟนๆเรียกไอ้เด็กนั่นว่าJepp Blackman

              แต่ผมชอบเรียกไอ้เด็กนั่นว่ายงกุกมากกว่า

 

 

 

              ผมกับไอ้เด็กนั่นต่างก็มีความฝันเหมือนกันคืออยากสร้างสรรค์งานเพลง เราชอบแร๊พเหมือนกัน ชอบดนตรีแนวเดียวกัน อยู่ในวงๆเดียวกันแถมเจ้าเด็กนั่นที่เป็นมักเน่ของวงห่างกับผมแค่ปีเดียวเลย ไม่แปลกที่มันจะติดผมแจ

 

              แรกๆก็รำคาญอยู่หรอกนะที่มีเด็กคนนึงค่อยเดินตามต้อยๆ ติดผมยิ่งกว่าติดพี่ชายฝาแฝดของมันอีก จนพี่ๆในวงยังแอบแซวเลยว่าผมมีลูกชายตั้งแต่เมื่อไรแต่พอนานเข้าไอ้เด็ก นั่นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผมไปโดยผมไม่รู้ตัว

 

 

 

              มารู้ตัวตอนตอนเสียงไอ้เด็กนั่นหายไปนั่นหละ

 

 

 

 

              ฮย๊องงงงงงง~ ผมได้เป็นเด็กเทรนแล้ว!!!

 

 

 

              ก็ดีใจกับมันหละที่ได้เป็นเด็กเทรนแล้ว พวกอินยอบฮยอง จองมินฮยองยังแซวมันว่าได้ถ้ามันได้เดบิวแล้วมีคอนเสิร์ตเมื่อไรอย่าลืมชวน พวกเค้าไปฟีทเจอริ่งเพลงด้วยกันนะ ไอ้เด็กนั่นมันก็ตอบมาว่าแน่นอนอยู่แล้วแถมยังยิ้มกว้างกลับมาเหมือนทุก ครั้งแต่ครั้งนี้ผมสังเกตได้ว่ารอยยิ้มของมันเปลี่ยนไป

 

              ไอ้เด็กนั่นยิ้มอยู่แต่ทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้ยังไงก็ไม่รู้….

 

 

 

 

 

 

              ฮยองผมจะไปดีมั้ย…”

 

              ก็ดีสิวะ!!! ใครมันจะโง่ไม่ไปหละ

 

              แล้วถ้าผมไปฮยองจะคิดถึงผมมั้ย?”

 

              จะคิดถึงทำไม? แกไม่ได้ไปไหนไกลซะหน่อย ดีซะอีกห้องฉันจะได้โล่งๆไม่มีใครมาให้รำคาญ

 

              ที่ผ่านมาผมทำให้ฮยองรำคาญขนาดนั้นเลยเหรอครับ…”

 

 

 

 

              ตอนนั้นหละที่ผมได้เห็นน้ำตาไอ้เด็กนั่นไหลออกมา

 

 

 

 

              ผมไม่กล้าที่จะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตามัน

              ที่ผมทำคือหันหลังเดินเข้าห้องไปปล่อยให้มันยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้น

 

 

 

              ผมไม่คิดว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้เห็นไอ้เด็กนั่น….

 

 

 

 

              ตอนเช้าพอตื่นมาจองมินฮยองก็โทรมาบอกว่าฝากเก็บชองไอ้เด็กนั่นในห้องผมด้วย ไอ้เด็กนั่นมันย้ายไปอยู่หอของบริษัทมันแล้ว

 

 

 

              ใช่มันไปแล้ว

              ไอ้เด็กนั่นมันไปแล้ว….

 

 

 

              หลังจากนั่นผมกับไอ้เด็กนั่นก็ขาดการติดต่อกันไปเลย มีบ้างที่เวลาเจ้านั่นเหนื่อยจะโทรมาหาพี่ๆในวงบ้างยกเว้นผม….

 

              ผมที่ปกติเคยเป็นที่หนึ่งมันตอนนี้กลับเป็นคนที่มันไม่คิดจะโทรหา….

 

 

 

 

 

              ถ้าผมไปฮยองจะคิดถึงผมมั้ย?”

 

 

 

 

              คำถามนี้ยังวนเวียนอยู่ในหัวผมทุกวัน

              คิดถึงมั้ยหนะเหรอ?....

 

 

 

 

 

 

 

              “เห้ย!!!! โยฮันมาดูเร็ว! เพลงของไอ้ยงกุกมันออกแล้วนะเว้ย!!!

 

              เสียงของซึงกยูฮยองทำให้ผมหลุดออกมาจากภวังค์อีกครั้งพร้อมๆเสียงแร๊พคุ้นหู ผมดังขึ้นมา พวกพี่ๆที่เหลือเริ่มไปมุงดูโทรทัศน์ที่ตอนนี้กำลังฉายเอ็มวีของไอ้เด็กนั่น อยู่ เหลือแค่ผมที่ยังคงนั่งอยู่ที่โซฟาที่เดิม

 

              “เห้ยยยยย!!! ไอ้ยงกุกมันย้อมหัวแดงเลยเว้ย!!!

 

              “จะไปตกใจอะไรวะ คราวก่อนตอนมันไปฟีทเพลงมันยังย้อมหัวทองเลย

             

              “แต่แดงนะเว้ยแดง! นอกจากไอ้โยฮันกูยังไม่เคยเห็นใครกล้าย้อมสีนี้เลยนะเว้ย!!

 

              “เห้ย!!! ฮยองเงียบกันหน่อยสิผมจะดูยงกุก!

 

              "มันบอกว่าเพลงนี้มันแต่งเองเลยนะเว้ย! โยฮันแกก็มาดูสิวะ!"

 

              ผมหันไปดูโทรทัศน์ที่ตอนนี้ข้างหน้ามันเริ่มเกิดการตบตีระหว่างอินยอบฮยอง กับจองมินฮยอง ภาพไอ้เด็กนั่นกำลังแร๊พปรากฏขึ้นมา หัวสีทองๆที่มันเคยย้อมเมื่อคราวก่อนกลายเป็นสีแดงไปแล้ว แถมยังดูโตขึ้นกว่าคราวก่อนตั้งเยอะ

             


 

ความทรงจำระหว่างเราที่รู้สึกเหมือนอยู่ในนรก
ผมไม่รู้ว่าทำไมความทรงจำเหล่านั้นยังติดอยู่ในใจผม
ผมจะจดจำทุกๆวันในอดีตของเรา คุณที่เคยล้อเล่นกับความรู้สึกผม
ต้องขอบคุณคุณ ทุกๆอย่างกลับตาลปัตรไปหมด

 

 

เซอร์ไพร์~~~!!!”

 

ทำบ้าอะไรของแกวะ!?! ครัวเละไปหมดแล้ว!!

 

ก็วันเกิดฮยองเลยทำเค้กให้…”

 

ถ้ามันทำให้คนอื่นวุ่นวายก็อย่าทำเหอะขอร้อง แล้วไอ้ก้อนดำๆนี่คิดว่าจะกินได้รึไงวะ!”

 

 

 

ก็พูดไปงั้นหละสุดท้ายก็กินหมดอยู่ดี

 

 

ไม่มีอีกแล้ว ภาพที่ผมยิ้มแย้มอย่างสดใสอยู่ตรงหน้าคุณ
ไม่ว่าจะมีรักในแบบไหนก็ตามเข้ามา น่าขัน หัวใจของผมที่ถูกบดขยี้
ผมลองทุกอย่างแล้วเพื่อที่จะลืมคุณ
ผมเคยหวังว่าจะหายดีให้เร็วที่สุด
และคุณต้องเป็นคนที่เสียใจเมื่อมองกลับมาที่ผม
ใช่แล้ว แม้แต่เพลงของผมที่คุณเคยละเลยมัน
ในตอนนี้ที่เพลงนี้ได้ถูกเผยแพร่ไปตามถนนต่างๆของกรุงโซล

 

 

ยิ้มเป็นบ้าอะไรอยู่คนเดียววะ!”

 

จะไม่ให้ยิ้มได้ไงหละฮยอง!!! ดูสิปีนี้ฮยองได้ของขวัญวันเกิดมาเยอะเลยน้า~”

 

เอาเวลาที่จะดีใจเรื่องของฉันไปฝึกแต่งเพลงฝึกแร๊พให้ดีขึ้นดีกว่านะ

 

โห้ยยยย~ ฮยองอ่า~ เพลงใหม่ที่ผมลองแต่งให้ฟังยังไม่ดีอีกเหรอครับ?”

 

อย่าใช้คำว่าไม่ดี….ไม่ได้เรื่องเลยต่างหาก

 

 

 

              เพลงของแกหนะเพราะแล้ว….แต่งได้สุดยอดเลยหละแต่ถ้าชมไปเดี๋ยวแกจะได้ใจหนะสิ

 

 

 

เหนี่ยวรั้งสิ่งต่างๆที่เราเคยทำในอดีตเอาไว้
ผมจมอยู่ในฝันร้ายที่เป็นเหมือนความทรงจำครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างง่ายดาย
แต่ยังไง คุณก็คือคนที่ผมเคยรัก
ผมจะไม่มีวันลืม…Yes, I Remember

 

 

 

ฮยองงงงงงง~”

 

อะไรของแกอีก? ไม่เห็นเหรอว่าฉันยุ่งอยู่

 

นี่~!! สวยมั้ยครับ? ผมถักให้ฮยองเองเลยนะ~ จะได้ไม่เป็นหวัดไง

 

ผ้าพันคอสีเน่าๆแบบนั้นใครจะไปใช้ลงวะ

 

ไม่ชอบเหรอครับ…”

 

เห้ย!!! อย่าทำหน้าหงอยแบบนั้นสิวะ! ใส่ก็ได้วะ!!

 

เย้~! รักฮยองที่สุดเลย!!

 

 

 

ก็อยากให้แกใส่มากกว่าแกตัวเล็กจะตายไป ป่วยขึ้นมาจะทำไง

 

 

 

 

แม้ในยามที่ผมหลับตา แสงที่เคยสาดส่องลงมาที่เราสองคนนั้นก็ยังคงอยู่
ช่วงเวลาที่มีค่าของเรา ผมจะเก็บรักษามันไว้อย่างดี
ถึงแม้ว่าความเจ็บปวดจะเข้ามากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
วันที่เราเคยสัญญากันไว้ด้วยคำว่าตลอดไป
ผมจะไม่มีวันลืมช่วงเวลานั้นได้เลยจวบจนวันสุดท้าย
I Remember

 

 

 

ฮยองอ่า~”

 

อะไรของแกอีกวะ?”

 

คำว่าตลอดไปมันมีทางเป็นจริงด้วยเหรอครับ?”

 

ก็เป็นจริงได้สิวะ! อยากลองพิสูจน์มั้ยหละ?”

 

เอ๋?”

 

อยู่ข้างๆฉันตลอดไปสิ

 

ฮยอง…”

 

ฉันยังใช้งานแกไม่คุ้มที่แกมาอยู่กับฉันเลยนะเว้ย!!! เพราะงั้นแกต้องอยู่ข้างๆให้ฉันใช้งานไปอีกนานเลยหละ!!

 

โห้ยยยย! ฮยองอ่า!!

 

 

 

ก็อยากจะพูดว่าให้อยู่ข้างๆกันตลอดไปตรงๆนั่นหละ

แต่ฉันเขินนิ

 

 

 

มีอะไรหลงเหลืออยู่บ้างหลังจากการจากลาเหล่านั้น
ผมได้เรียนรู้ว่าสุดท้ายแล้วคำสัญญาว่าจะอยู่ตลอดไปนั้นไม่มีจริงหรอก
แต่คำพูดเหล่านั้นผลักดันให้ผมมาได้ไกลขนาดนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า
คุณที่ปล่อยผมไปด้วยมือของคุณเอง
อย่ามองกลับมาเลยนะ แม้แต่ครั้งเดียว
ถ้าคุณทำ ผมเชื่อว่าเราต่างก็จะคิดเหมือนกัน
ผมจะไม่มีวันลืม Yes, I Remember

 

 

 

              ฮยองผมจะไปดีมั้ย…”

 

              ก็ดีสิวะ!!! ใครมันจะโง่ไม่ไปหละ

 

              ถ้าผมไปฮยองจะคิดถึงผมมั้ย?”

 

              จะคิดถึงทำไมวะ? ดีซะอีกห้องฉันจะได้โล่งๆไม่มีใครมาให้รำคาญ

 

              ที่ผ่านมาผมทำให้ฮยองรำคาญขนาดนั้นเลยเหรอครับ…”

 

 

   ฉันไม่อยากปิดโอกาสของแกฉันรู้ว่าแกมีพรสวรรค์

   ถ้าแกไปมันจะเป็นเรื่องดีกับแกมากกว่า

   อย่าทิ้งอนาคตของแกเพราะคนอย่างฉันเลย…   

               เข้าใจฉันนะ

 

 

 

 

   เจ้าเด็กบ้า

 

 

 

 

TBC  Sorry – Still PM









ทำอะไรลงไป.... *วิ่งหนี*

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #135 songjibong (@mintrawan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 19:01
    กรี๊ดดดดดด ค้างอย่างแรงงงงง~ T^T
    #135
    0
  2. วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 22:25
    โอ๊ย เศร้าอ่ะ
    #123
    0
  3. #77 ★Unbreakable' (@jj_ys) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 22:19
    โอ้ยยย คนเล็กอ่า อย่าเศร้าไปเลยนะ พี่โยฮันปากแข็งอะ

    บางครั้งก็แอบซึน เหมือนไม่รู้ใจตัวเอง ต้องให้บอกมั้ยยย ;-;
    #77
    0