คัดลอกลิงก์เเล้ว

(OS) Love

โดย zoneccEX

ความรักที่ทุ่มเทอยู่ฝ่ายเดียวมันเหนื่อยแต่ฉันก็เลือกที่จะเหนื่อย เลือกที่จะวิ่งตาม เลือกที่จะทำทุกๆอย่างเพื่อมัน แต่สุดท้ายความรักครั้งแรกของฉันมันกลับตอบแทนความพยายามของฉันด้วยความเจ็บปวด......

ยอดวิวรวม

566

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


566

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ต.ค. 59 / 15:54 น.
(OS) Love | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ eunseo

ซน อึนซอ

ฉันยังดีไม่พอหรอ?ฉันยังพยายามได้ไม่ดีพอหรอ?ทำไมเธอทำกับฉันแบบนี้”

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ chengxiao wjsn

ซองโซ

ไม่เลยเธอพยายามดีแล้วเธอทำได้ดีหมดทุกอย่างแล้วซึ่งมันดีเกินไปสำหรับฉัน ฉันขอโทษที่ต้องทำแบบนี้”


เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ต.ค. 59 / 15:54


ความรักที่ทุ่มเทอยู่ฝ่ายเดียวมันเหนื่อยแต่ถึงอย่างงั้นหลายล้านคนบนโลกใบนี้ก็ยังทำแบบนั้นเพราะเชื่อว่ายังมีความหวังแม้มันจะน้อย                                                                                                                                                                                            

มีหลายคนที่ทำให้รักที่ทุ่มเทอยู่ฝ่ายเดียวมันไม่ศูนย์เปล่า                                                                                                            

แต่ก็มีอีกหลายคนที่ทุ่มเทไปเท่าไหร่มันก็ศูนย์เปล่าฉันเป็นหนึ่งในนั้น

.

.

.

หนึ่งในคนที่ทุ่มเททั้งกายและใจสุดท้ายก็ไร้ค่าในสายตาเค้า                                                                                             


ฉันมันมนุษย์ใจหินบุคคลผู้ไม่เคยมีความรัก ไม่รู้ว่ารักมันเป็นยังไง จนได้เจอกับเธอคนนั้น                                                           ผู้หญิงที่ทำให้ฉันกลายเป็นคนอบอุ่น โรแมนติก ทำให้ฉันเปลี่ยนไปในหลายๆอย่างทำให้ฉันพยายามเพื่อความรัก ทำให้ฉันวิ่งตามความรัก ทำให้ฉันรู้จักคำว่ารัก                                                                                                                                               และทำให้ฉันรู้จักกับความเจ็บปวด

"ซองโซ"

 

"นี่ๆอึนซอ มานี่ฉันจะแนะนำให้แกรู้จักคนคนนึง"                                                                                                                    

"ใครอ่ะพี่เอ็กซี่" ฉันเดินไปตามแรงดึงคนรุ่นพี่คนสนิทที่บอกว่ามีคนคนนึงจะมาแนะนำให้ฉันรู้จัก                                          

"แท่นแท๊น~คนนี้ไงที่ฉันเคยบอกว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันที่เป็นคนจีนแต่มาอยู่เกาหลีตั้งแต่เด็กๆอ่ะน่ารักใช่ป่ะ?ห๊ะๆ              

" รุ่นพี่พาฉันเดินเข้ามาในสวนหลังบ้านของพี่เค้าซึ่งมีผู้หญิงคนนึงนั่งอยู่ก่อนจะอธิบายว่าเธอคือใคร                                         

 "ย๊าซองโซ นี่ ซน อึนซอ รุ่นน้องคนสนิทม๊ากกกมากของพี่ จำได้ป่ะที่พี่เคยบอกเราว่ามันเป็นมนุษย์ใจหินไร้ความรู้สึกหน่ะไอ้นี่แหละ"                                                                                                                                                                                        

"คิคิ จำได้ค่ะแต่หนูก็ไม่เห็นว่าเค้าจะเป็นคนแบบที่พี่พูดไว้เลย" ซองโซหัวเราะคิกคักกับคำพูดพี่เอ็กซี่ก่อนจะเบี่ยงตัวจากการยืนตรงหน้าพี่เอ็กซี่มามองฉัน                                                                                                                                                      

"สวัสดีอึนซอฉันชื่อซองโซนะพี่เอ็กซี่บอกฉันว่าเราอายุเท่ากันเรามาเป็นเพื่อนกันนะ" เธอเดินมายืนตรงหน้าฉันที่อยู่หลังพี่เอ็กซี่ก่อนะเริ่มทักทายฉันด้วยสำเนียงแสนน่ารักและรอยยิ้มที่สดใส                                                                                                       รอยยิ้มนั่น...มันทำให้คนใจหินแบบฉันสั่นไหวฉันไม่เคยใจสั่นกับรอยยิ้มและคำพูดของใครไม่เคยตอบใครด้วยเสียงอันสั่นเครือฉันไม่เคยตอบใครแบบติดๆขัดๆ แต่ตอนนี้อาการแบบนั้นที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับฉันมันเกิดขึ้นแล้ว                                      "หวะ. . .หวัดดี" นั่นคือจุดเริ่มต้นของฉันและเธอสำหรับฉันในตอนนั้น..........................                                                             ฉันคิดว่ามันคือการเริ่มต้นที่ดีแต่ตอนนี้ฉันคิดว่าไม่ควรมีการเริ่มต้นในครั้งนั้น

 

 “ทำไรอ่ะ?”                                                                                                                                     

 "เฮือก! นี่ซองโซทำไมมาเงียบๆแบบนี้" ฉันถอดแว่นก่อนจะปิดหนังสือวางไว้บนโต๊ะม้าหินอ่อนหน้าบ้านหลังจากวันนั้นที่พี่เอ็กซี่แนะนำซองโซให้ฉันรู้จักก็นับเป็นเวลา1เดือนแล้วที่เรารู้จักกันฉันไม่เคยสนิทกับใครได้ไวขนาดนี้มาก่อนเลยแต่ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมฉันกับซองโซถึงได้สนิทกันไวแบบนั้น                                                                                                                                 "คิคิ ตอนเธอตกใจดู  น่ารักจัง" เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆหน้าฉันที่หันกลับไปข้างหลังเพื่อมองเธอที่ยืนอยู่ก่อนที่เธอจะยิ้มกว้างเหมือนอย่างที่เธอชอบทำ ลำพังแค่รอยยิ้มของเธอฉันก็หวั่นไหวจะตายแล้วแต่ยังมีคำว่าน่ารักที่เธอเอ่ยชมฉันอีกอ่า~ทำไมฉันถึงรู้สึกร้อนผะผ่าวที่หน้าอย่างงี้นะ                                                                                                                                                   "นะ. . .น่ารักหรอ?แต่ฉันว่ามันน่าตลกมากกว่านะ แฮะๆ" ฉันเกาท้ายทอยเล็กน้อยก่อนจะเบนหน้าไปทางอื่นอาการแบบนี้เขาเรียกว่าเขินหรือเปล่านะ?                                                                                                                                                              "ว้าววว~ฉันทำให้มนุษย์ใจหินเขินล่ะดูสิแก้มแดงไปหมดแล้ว" เธออ้อมไปนั่งเก้าอี้ข้างหน้าฉันก่อนจะทำตาลุกวาวใช้มือจิ้มเข้าที่แก้มของฉันเบาๆ2-3ที จากที่เธอบอกว่าแก้มฉันแดงฉันคิดว่ามันคงเป็นแบบนั้นจริงๆ                                                           "เดี๋ยวนี้หัดเรียกฉันว่ามนุษย์ใจหินตามพี่เอ็กซี่แล้วหรอ?" ฉันเปลี่ยนเรื่องเพื่อพยายามทำให้หัวใจที่กำลังเต้นระส่ำของฉันมันสงบลง                                                                                                                                                               

 "ก็เธอมันใจหินจริงๆนี่เมื่อวานดูหนังรักกันฉันร้องไห้แทบเป็นแทบตายแต่เธอกลับนั่งดูมันนิ่งๆเท่านั้นเอง"                                  “เอ้าก็ฉันไม่รู้จะไปซึ้งฉากไหนของหนังนี่ฉันไม่เคยดูหนังรักอ่ะ”

“เอาเถอะว่าแต่วันนี้เธอว่างใช่ไหม?”

“อื้อก็ว่างแหละทำไมหรอ?”

"ไปเที่ยวกัน!" พูดจบก็ไม่รอให้ฉันได้โต้ตอบอะไรเธอลุกขึ้นจับข้อมือของฉันวิ่งออกจากหน้าบ้านของฉันทันที                         

“เฮ้!!ดะ . . .เดี๋ยวสิซองโซ”

"เราจะไปไหนกันอ่ะ?"ฉันเอ่ยถามคนที่นั่งข้างกันบนรถเมล์ประจำทางอย่างสงสัย”                                                                       

"นั่งไปเงียบๆเหอะน่าาาาพอถึงแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง"

~ต่อไป สวนสนุกล็อตเต้เวิร์ลผู้ที่จะลงไปที่สวนสนุกโปรดเตรียมตัวด้วยค่ะ~

"สวนสนุก" ฉันเอ่ยขึ้นเบาๆสถานที่ที่ฉันมาแทบจะนับครั้งได้

"ใช่แล้วสวนสนุกอ่านแต่หนังสือน่าเบื่อจะตายไปฉันจะเป็นไกด์ให้เธอ" เธอกอดอกพูดพร้อมยักคิ้วหลิ่วตาให้ฉันแต่ก็นะ มันก็จริงของเธอชีวิตของฉันมันน่าเบื่อจริงๆแต่พอมีซองโซเข้ามาฉันถึงได้เริ่มรู้สึกว่า                                                                        

ชีวิตของฉันมีความสีสันมากกว่าเดิม

 


 

อ่ะนี่ใส่นี่นะ” เมื่อมาถึงสวนสนุกเธอก้เลือกที่จะพาฉันมาที่ร้านขายของที่ระลึกก่อนจะไปเล่นเครื่องเล่นเธอหยิบที่คาดผมสุนัขจิ้งจอกมาใส่ให้ฉันก่อนจะยิ้มอย่างสดใส                                                                                                                                       ทำไมฉันต้องใส่ไอ้นี่อ่ะ?ไม่เอาหรอก” ฉันพูดพร้อมพยายามดึงที่คาดผมออกแต่ก็โดนซองโซมองด้วยสายตาดุๆก่อนจะจับที่คาดผมใส่ให้ฉันดังเดิม                                                                                                                                                                                ก็มันจะได้เข้ากับบรรบากาศของการมาสวนสนุกไงเธอพูดกับฉันก่อนจะหันกลับไปเลือกที่คาดผมมาใส่บ้าง เธอเลือกอันนั้นใส่อันนี้อยุ่เป็นสิบๆอันฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆทำไมต้องเลือกนานขนาดนั้นแค่ใส่ๆไปก้พอแล้วไม่ใช่หรอ?                                                                                                                                                                                            พอแล้วจะเลือกไปถึงเมื่อไหร่มานี่ฉันเลือกให้เองว่าจบฉันเอื้อมมือผ่านตัวเธอไปเพื่อหยิบที่คาดผมแต่ฉันอยู่ห่างเกินไปทำให้เอื้อมไม่ถึงฉันเลยเขยิบไปหนึ่งก้าวเพื่อจะหยิบที่คาดผมอันนั้น โดยไม่รู้เลยว่าการที่ฉันเขยิบเข้ามาหนึ่งก้าวมันจะทำให้ช่องว่างระหว่างฉันกับซองโซลดน้อยลงกว่าฉันจะรู้ตัวก็เป็นตอนที่ฉันหยิบที่คาดผมเสร็จแล้วจะนำมาใส่ให้เธอฉันจึงได้พบว่าหน้าของเราอยู่ห่างกันเพียงกระดาษกั้นลมหายใจร้อนผะผ่าวของซองโซกระทบที่หน้าฉันเบาๆนั่นยิ่งทำให้ใจของฉันมันเต้นระส่ำ  ฉันจ้องลึกลงไปในดวงตาที่เป็นประกายแวววาวของซองโซมันสะท้อนภาพฉันอยู่ในดวงตาคู่นั้น ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมามองปากบางสีแดงระเรื่อของเธอใจของฉันยิ่งสั่นไหวยามได้มอง มันทำให้ฉันจินตนาการถึงรสจูบแสนหวานของฉันกับเธอ แต่เดี๋ยว!!ตอนนี้เราอยู่ในร้านขายของที่ระลึกคิดได้ดังนั้นฉันจึงถอยห่างออกมาก่อนจะเอาคาดผมใส่ให้เธอ                                                                                        เอ่อคือ......ฉะ.ฉันว่าฉันไปรอเธอข้างนอกดีกว่าเผื่อเธออยากเปลี่ยนที่คาดผมใหม่ แหะๆ ตอนนั้นฉันคิดอะไรไม่ออกเลยคิดได้แค่ว่าต้องรีบออกไปจากตรงนั้นให้ไวที่รีบจนลืมไปเลยว่า.............................................                                                                             คุณลูกค้าคะที่คาดผมของคุณยังไม่ได้คิดเงิน”                                                                                                                                   "นี่เธออยากเล่นอะไรอ่ะอึนซอ"                                                                                                                                                    "ฉันไม่อยากเล่น" ฉันหันไปบอกซองโซด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายฉันไม่ชอบสวนสนุกเพราะอะไรหน่ะหรอ?ก้เพราะฉันเล่นเครื่องเล่นอะไรไม่ได้เลยไงล่ะ ถ้าฉันชอบฉันก็คงมาสวนสนุกบ่อยๆแล้วล่ะ                                                                                              "ได้ไงล่ะมาสวนสนุกทั้งที ถ้าเธอไม่เลือกงั้นฉันเลือกเองนะ" เธอหันมามองฉันด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจ แต่ถึงแม้ซองโซจะทำหน้าบูดหน้าบึ้งยังไง ฉันก็คิดว่ามันน่ารักมากๆอยู่ดี                                                                                                        "งั้นก็แล้วแต่เธอเลยแล้วกัน" 


ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะสามารถเล่นพวกนี้ได้ทุกๆครั้งที่ฉันมา ไม่ว่าจะมากับใครพอฉันโดนชวนไปเล่นฉันก็ตอบตกลงไปทุกครั้งแต่พอเครื่องเล่นกำลังจะออกฉันกลับมีอาการสั่นจนไม่สามารถเล่นได้ซะงั้น แต่พอมากับซองโซฉันกลับเล่นได้โดยไม่มีปัยหาใดๆเลยกลับรู้สึกสนุกมากด้วยซ้ำฉันได้เห็นรอยยิ้ม ได้ยินเสียงหัวเราะ ได้ฟังเสียงกรี้ดปรอทแตกของซองโซ ปกติฉันไม่เคยรู้สึกมีความสุขกับเรื่องพรรคนี้เลยแต่พอทุกๆอย่างขึ้นชื่อว่า ซองโซ มันกลับสามารถทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขได้โดยที่เธอไม่ต้องพยายามทำอะไรให้ฉันหัวเราะเลยด้วยซ้ำฉันคิดว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องราวที่ประหลาดที่สุดในชีวิตของฉันแล้วล่ะ                            “อ่าเหนื่อยชะมัด” ซองโซบ่นอุบอิบพลางทุบที่หัวไหล่ของตัวเองสลับไปมาทั้ง2ข้างนั่นยิ่งทำให้ฉันนึกขำเธอทั้งๆที่เธอเป็นคนชวนฉันเล่นเครื่องเล่นสาระพัดแทนที่ฉันจะเป็นคนบ่นแต่มันดันเป็นเธอแทนซะงั้น                                                                            “ย๊า!!!ซน อึนซอ ขำอะไรนักหนาฮะ”                                                                                                                                              

 “ขำเธอไงคนอะไรไม่รู้ชวนคนอื่นเล่นแท้ๆแต่ดันมาบ่นเหนื่อยซะเอง”                                                                                          

 “เหอะ!รู้งี้ไม่ชวนมาก็ดีหรอกน่าจะปล่อยๆให้ใช้ชีวิตจืดชืดอยู่กับหนังสือมากกว่าเธอพูดพร้อมสะบัดหน้าใส่ฉันโถ่เอ้ยคนอะไรทำไมตอนงอนยังน่ารักเลย                                                                                                                                                                    นี่เธอรู้อะไรไหมที่ผ่านมาก่อนที่เธอจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉันมันจืดชืดมากจริงๆ แต่เพราะเธอเลยนะที่มาเป็นสีสันในชีวิตของฉันตลอด1เดือนที่ผ่านมาถ้าเธอไม่ว่าอะไรเธอสนใจจะมาเป็นสีสันในชีวิตของฉันตลอดไปไหม?

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อัพเพิ่มแล้วนิดหน่อยค่ะ55555คาดว่าอาจจะเป็นวันช็อตที่ย้าวยาววววค่ะบรัยยยส์

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ zoneccEX จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Reeeeee
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 08:49
    สนใจค่ะ(โดนซองโซตบ)
    #1
    0