Sound Mate กระซิบรักสัมผัสที่หก

ตอนที่ 2 : เมื่อคนเห็นผี มองไม่เห็นผี!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    23 พ.ค. 62

- 1 -

เมื่อคนเห็นผี มองไม่เห็นผี!

เรื่องวุ่นวายมันก็จะเกิดขึ้น...หลังจากนี้แหละ

 

 


เสียงฟ้าร้องเริ่มดังถี่ระยะมากขึ้นเร่งให้คนที่เพิ่งลงมาจากรถประจำทางต้องก้าวเท้าไวๆ จนเรียกว่ากึ่งเดินกึ่งวิ่งมากกว่าเดิม

“อย่าเพิ่งตกนะๆ นี่ก็รีบจะแย่แล้ว” เมธนัญบ่นพึมพำและเร่งฝีเท้ามากขึ้นไปอีกนิด ระหว่างทางเธอเดินสวนกับผู้คนมากมาย ทั้งที่เป็นคนจริงๆ และไม่ใช่คน

อย่างเช่นเด็กน้อยข้างทางตรงหน้าเธอคนนี้

...ก็เป็นวิญญาณ

และแม้จะไม่มีคำเอ่ยทักทายอะไรต่อกันสักคำ แต่เมธนัญก็เข้าใจได้ว่าเด็กน้อยตนนี้กำลังทักเธอด้วยการยิ้มแป้นให้ เมธนัญยิ้มตอบ

เธอหยุดแวะตรงเด็กน้อยเพราะเห็นว่าน่าจะยังพอมีเวลาอีกนิดหน่อยสำหรับการทักทายกัน

“วันนี้เป็นไงบ้าง? มีใครหรือตัวไหนมารบกวนอะไรเราอีกรึเปล่า?” เธอถามด้วยสีหน้าจริงจัง เด็กน้อยส่ายหน้าแล้วหัวเราะคิกเป็นคำตอบที่เมธนัญพยักหน้ารับ

เด็กน้อยตนนี้เป็นวิญญาณที่ตายมานานแล้ว อายุน่าจะเกินเธอด้วยซ้ำ เขาอยู่ตรงนี้ ตรงนี้เป็นที่ของเขา แต่ช่วงสองสามวันก่อนมีพวกสัมพเวสีนิสัยไม่ดีมารบกวนจะแย่งที่กับพวกของเซ่นที่เมธนัญคอยเอามาฝากเขาประจำๆ พอเมธนัญรู้เรื่องเข้าเธอเลยจัดการพวกนั้นให้เด็กน้อยด้วยการข่มขู่พวกสัมพเวสีว่าเธอจะส่งพวกเขาไปนรกด้วยการสาปแช่ง

ดูเหมือนว่าจะได้ผลจริงๆ ตามที่เคยรู้มานะ เพราะเธอเคยอ่านเจอว่าพวกสัมพเวสีพวกนี้กลัวคำสาปแช่งจากคนเป็น โดยเฉพาะเชิญพวกแบบนั้นไปนรก

 “ดีแล้ว เออ! วันนี้พี่รีบเลยไม่มีอะไรติดมือมาฝาก เอาไว้พรุ่งนี้นะ” เมธนัญว่า เพราะปกติเธอมักจะมีของติดไม้ติดมือเล็กน้อยมาฝากเด็กคนนี้ประจำ

เด็กน้อยส่ายหน้าให้เธออีกครั้ง เขายิ้มกว้างๆ ก่อนจะเลื่อนสายตามองเลยผ่านไปด้านหลังของเมธนัญ แววตากลมใสดูประหลาดใจกับอะไรบางอย่างซึ่งเมธนัญสังเกตุเห็นได้ไม่ยากนัก

เด็กคนนี้กำลังมองอะไรสักอย่าง

...ที่ด้านหลังของเธอ

เมธนัญขมวดคิ้วแล้วค่อยๆ หันกลับไปมองด้านหลัง แต่ไม่พบอะไรนอกจากทั้งคนและผีที่เดินกันไปมาในภพภูมิของตัวเอง เมื่อไม่เห็นอะไรผิดปกติอย่างที่คิดเมธนัญก็หันกลับมา

มีอะไรเหรอ?”

ครั้งนี้ไม่มีคำตอบหรือปฏิกิริยาอะไรจากเด็กน้อยตรงหน้า มีเพียงสายตาที่มองเธอกับอะไรสักอย่างด้านหลังสลับไปมาอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งความสนใจของเธอถูกหันเหไปจากฝนที่เริ่มตกลงมาบางเบา นั่นเป็นสัญญาณเตือนว่าเมธนัญเสียเวลาตรงนี้มากเกินกว่าที่ตั้งใจเอาไว้ เธอต้องเลิกตั้งคำถามแล้วรีบกลับห้องพักเสียที

เพราะไม่อย่างนั้นเธอคงได้เปียกแน่

“พี่ไปก่อนนะ อ่อ! ติดขนมเราไว้ จำได้ๆ” แต่ก็ยังไม่วายจะหันไปย้ำเรื่องค้างคากับเด็กน้อยที่ตอนนี้จางหายไปแล้ว

และในตอนนั้นเอง อีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“กลับได้ยัง ฝนจะตกแล้วนะ...”

ที่ข้างหูของเมธนัญ

!!!

หญิงสาวสะบัดหน้าจนเรียกว่าหันกลับไปแทบทั้งตัวเพื่อมองหาต้นทางของเสียงนั้น ทว่า..มันกลับมีเพียงความว่างเปล่ารอบๆ ตัวเธอ เมธนัญมองไม่เห็นใครหรือวิญาญาณตนไหนสักตนผิดกับเสียงที่เธอได้ยินเมื่อกี้ที่มันใกล้มากแบบเรียกได้ว่าอยู่ใกล้ๆ หูเธอด้วยซ้ำ

เป็นงั้น แล้วเจ้าของเสียงที่เธอได้ยินเมื่อกี้นี้คือใคร?

หรือว่าเธอหูฝาดไปเอง?

ไม่ เธอไม่ได้คิดไปเอง เมธนัญเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อนในความฝัน และเธอค่อนข้างแน่ใจว่ามันเป็นเสียงเดียวกัน

ฝนเริ่มตกหนาเม็ดขึ้น แต่เมธนัญก็ยังพยายามแพ่งมองหาที่มาของเสียงคุ้นหูนั้น จนเธอต้องยอมแพ้ในที่สุดเพราะหากเธออยู่นานกว่านี้คงได้ตัวเปียกจนไม่สบายแน่

เมธนัญวิ่งกลับมาถึงอพาร์เม้นต์ทันก่อนฝนจะเทลงมา แต่ตัวเธอก็เปียกไปหมดแบบไม่เหลือที่ว่างแห้งๆ สักที่ พอเข้าห้องมาปุ๊บสิ่งแรกที่เธอทำคือจัดแจงถอดเสื้อผ้าแล้วโยนๆ มันออกอจากตัวอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินตรงเข้าห้องน้ำพร้อมกับผ้าขนหนูสีหวานที่เจ้าตัวหยิบติดมือมาด้วยจนเป็นนิสัย

แหงสิ ก็เธออยู่คนเดียวนี่ จะทำอะไรอย่างนี้มันก็ไม่แปลกหรอก

ซึ่งมันคือสิ่งที่เมธนัญเคยเข้าใจว่าเป็นอย่างนั้น จนกระทั่งเธอเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าฝักบัวและเริ่มอาบน้ำอย่างสบายใจ

ตอนนั้นเองเสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้งว่า...

“เธอ...เห็นผมมั้ย!

!!!

และนี่ คือสิ่งที่เมธนัญไม่เคยทำเลยตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้

“กรี๊ดดดดดดด!

เออ นั่นแหละ...การกรี๊ดน่ะ

“อะไรเนี่ย! ใคร! เข้ามาได้ยังไง! ทางไหนวะ!” เมธนัญร้องโวยวาย เธอโดดพรวดเดียวไปถึงผ้าขนหนูที่แขวนเอาไว้ก่อนจะรีบเอามันมาพันตัวเองไว้ทันทีอย่างแน่นหนา

แม้จะยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเท่าไหร่กับตกใจไม่น้อยจนกรี๊ดออกมาอย่างที่เห็น แต่เมธนัญก็พอจะรู้ว่ามันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเพราะอะไร นั่นทำให้สมองของเธอไม่มีคำว่ากลัวอยู่เลยสักนิด ตรงกันข้ามคือเจ้าตัวรู้สึกหัวเสียกับโมโหซะมากกว่า แถมยังพร้อมไฟต์อีกต่างหากนี่สิ

“หนอย! ไอ้ตัวไร้มารยาท! โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้นะว้อย!

“โผล่ออกมาอะไรละ ผมก็อยู่ตรงหน้าเธอเนี่ย...”

!!!

“หา!” อีกครั้งที่เสียงนั้นตอบรับเธอ แต่มันเป็นคำตอบที่เมธนัญร้องเหวอเสียงหลงตอบกลับไปเช่นกัน

“เธอไม่เห็นผมเหรอ? เห็นผมรึเปล่า?” เสียงนั้นถามย้ำอีกรอบ คราวนี้เมธนัญทำหน้าปั้นยากจนเรียกว่าเหยเกผิดรูปเลยจะดีกว่า

บ้าไปแล้ว นี่มันคือเรื่องจริงเหรอ?

“เธอ...เห็นผมมั้ย?” เสียงเดิมถามคำถามซ้ำๆ ที่ตอนนี้เมธนัญเริ่มรู้สึกขนลุกจริงจัง...เป็นครั้งแรก

“ไม่...” เมธนัญตอบและพยายามมองหาเจ้าของเสียงที่อ้างว่าอยู่ตรงหน้าของเธอในตอนนี้ “แต่...เสียงนาย...ฉันได้ยินโคตรชัดเหอะ ทำไมเป็นงี้!

“ไม่รู้สิ แต่ผมเห็นเธอนะแบบโคตร HD เลยด้วย”

“ฮ่ะ...”

“ฮู้ววว เธอเนี่ย...ซ่อนรูปนะ หุ่นดีเป็นบ้าเลยแฮะ”

!!!

คำตอบเชิงประโยคบอกเล่าด้วยน้ำเสียงชอบใจนั่นทำเอาเมธนัญตาโตรีบยกมือขึ้นมาปิดตัวเองเอาไว้แม้ว่าจะมีผ้าขนหนูพันร่างอยู่ก็ตาม

“ไอ้ผีบ้า! ไอ้ผีลามก! นี่นายกำลังมองอะไรของนายวะ!

นี่มันเรื่องบ้าบอเหรอ! เธอคนนี้ที่มีสัมผัสที่หกเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็นมาทั้งชีวิต แต่มาวันนี้เธอกลับมองผีลามกตัวหนึ่งไม่เห็น! ได้ยินแค่เสียง! ทั้งที่ไอ้ผีบ้าตัวนี้มันกำลังมองเธออาบน้ำอยู่ตอนนี้เนี่ยนะ!

บ้าไปแล้ว! นี่มันผีหลอกของจริง!?

อย่ามองนะ!” พอเริ่มได้สตินึกคิดว่าต้องทำอะไรยังไงต่อ นั่นเป็นสิ่งแรกที่เธอคิดออกว่าต้องทำ แม้ว่ามันจะดูโง่มากก็ตามที

มองไปแล้วอ่ะ ไม่รู้จะคืนยังไง

!!!

แต่นี่น่าจะเป็นเรื่องที่โง่กว่ารึเปล่านะ เพราะเสียงตอบจากใครอีกคนที่น่าจะอยู่ไม่ไกลกันสวนกลับทันทีแบบไม่หยุดคิดอะไรทั้งนั้น แล้วดูคำตอบกลับนั่นสิ

ให้ตายเหอะ ไอ้ที่ผีลามกนี่พูดมาน่ะ

...มันใช่เหรอ!

วันนี้มันวันบ้าอะไรของเธอเนี่ย! เมธนัญ! โดนผีหลอกไม่พอ คือโดนผีมองตอนแก้ผ้าแล้วบอกไม่รู้จะคืนเธอยังไงไปอี๊กกก

โอ้โหว้อย! รู้งี้เรียนวิชาจับผีถ่วงหม้อมาบ้างก็ดีหรอก!?

 

...

ว่าแต่ ไอ้ผีบ้านี่มันเป็นใครวะ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #3 chiil2 (@Chiil) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 21:31

    ผีคะเกรงใจความเปนพระเอกด้วย...แหมมมมมมHD

    #3
    0
  2. #1 Leklek (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 06:03

    ชอบบบบ

    รอค่าา

    #1
    0