คัดลอกลิงก์เเล้ว

LV(TR)/HP(girl)จุดเริ่มต้นของคำสาป(จบแล้ว)

ก่อนที่ผู้ก่อตั้งทั้ง4ก่อนเมอร์ลินจะเกิดได้มีเรื่องราวเกิดขึ้นที่มีความรักและคำสาปแช่ง

ยอดวิวรวม

1,426

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


1,426

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


36
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 มี.ค. 59 / 12:39 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ก่อนที่ผู้ก่อตั้งทั้ง4ก่อนเมอร์ลินจะเกิดได้มีเรื่องราวเกิดขึ้นที่มีความรักและคำสาปแช่ง
เมื่อเขาและเธอถูกคำสาปแช่งจากราชินีเขาและเธอจะไม่อาจครองรักกันได้จะต้องฆ่ากันตายไปจนกว่าองค์ราชินีจะพอใจ
ความแค้น
ความอิจฉา
ความรัก
นี้คือเหตุผลว่าทำไม่โวลเดอมอร์ต้องตามฆ่าแฮร์รินนี
คนหนึ่งจะไม่อาจอยู่ได้ถ้าอีกคนยังอยู่
หัวใจทั้งสองรักกัน
แต่มิอาจอยู่ด้วยกันได้
ความตายจะมาพรากเขาและเธอด้วยนำมือของกันและกันเป็นอย่างนี้มาทุกภพทุกชาติจวบจน5000ปีผ่านมาทั้งสองก็ยังมิได้รักกันแล้วสิ่งได้จะทำให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันได้
มีเพียงอย่างเดียว
การให้อภัย
จากองค์ราชินีเอลเลน



สีแดงคืออัพใหม่นะขอรับ
princess crown

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 30 มี.ค. 59 / 12:39

บันทึกเป็น Favorite


 

พระราชาคาเดน

ราชาแห่งพ่อมดแม่ทั้งปวงมีพระพักตร์ที่หล่อเหลาผมสีดำดุจหมึกดวงตาสีฟ้าใสผิวขาวดุจน้ำนมมีราชินีผู้งดงามอยู่หนึ่งพระองค์แต่ใจของพระองค์กับมีแต่เด็กสาวแม่มดน้อยชาวบ้านเพียงผู้เดียวที่เข้ามาครอบครองมันไปตั้งแต่เด็กสาวลืมตาดูโลก


พระราชินีเอลเลน

 

 

 

ราชินีเอลเลนเป็นแม่มดที่งดงามที่สุดในอาณาจักรมีพระพักตร์รูปไข่ผมสีน้ำตาลวอลนัทหยักศกผิวขาวใสดวงตามีสีน้ำตาลอ่อนภายในใจมีเพียงราชาพระผู้เป็นสวามีเพียงผู้เดียวถึงแม้พระองค์จะมิเคยรักนางเลยก็ตาม



ลินเนตต์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เด็กสาวชาวบ้านที่ผู้เป็นแม่ส่งมาถวายตัวในวังเป็นเด็กสาวน่าตาน่ารักราวกับกระเบื้องเคลือบชั้นดีผมสีดำดุจความมืดเงางามดุจดังขนอีกาเหยียดตรงราวกับขนของหมาป่าผิวขาวซีดังหิมะดวงตาสีเขียวงดงามดังมรกตเม็ดงามตกหลุมรักองค์ราชาตังแต่วินาทีแรกที่สบตากัน

 

 

 

 

 

 

 

วิน

 

 

 

ราชองครักษ์ขององค์ราชินีรักและเทิดทูลองค์ราชินีมาตลอดยอมทำทุกอย่างเพื่อเพราะนางยอมแม้กระทั้งฆ่าเด็กสาวที่กำลังตั้งครรภ์เพื่อให้พระนางมีความสุขแม้พระนางจะมิเคยมองเห็นคุณค่าในตัวเขาเลยก็ตาม

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

ไอริส

 

 

 

แม่ของลินเนตต์


 

 

ดยุคอัลดริช

 

 

 

พระบิดาของราชินีเป็นผู้เสนอชื่อบุตรสาวให้แกองค์ราชาเพื่อเลือกคู่ครอง
........................................
........................................
........................................
...

 

 

 

 

 

 

 

เม้นกันซักนิดให้กำลังใจกันซักหน่อยเดียวไรเตอร์จะน้อยใจ
อยากรู้ไหมว่าทำไมลอร์ด โวลเดอมอร์ถึงได้ตามฆ่าแฮร์รินนี  พอตเตอร์(แฮร์รีเวอร์ชั่นหญิง)ถ้าอยากรู้ลองหานาฬิกาย้อนเวลาดีๆซักอันแล้วหมุนถอยหลังไปซัก5000กว่าปี
เอาละมาสวมสร้อยนาฬิกาย้อนเวลากันดีกว่า
เริ่มกาลย้อนเวลา

 

 

“เป็นเพราะเป็นความประสงค์ของพวกท่านที่จะแต่งงาน ให้ประสานมือขวา และประกาศความยินยอมของพวกท่านต่อหน้าพระองค์ และศาสนิกชนของพระองค์”เสียงบาทหลวงหนุ่มกล่าวด้วยเสียงทุ่ม

“ข้าพเจ้า คาเดน ขอรับ เอลเลนเป็นภริยาของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเธอทั้งในยามสุขและ ยามยาก ในยามไข้และสบายดี ข้าพเจ้าจะรักเธอและให้เกียรติเธอตลอดชั่วชีวิตของข้าพเจ้า”เจ้าชายคาเดนในวัย15ชันษาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก

“หม่อมฉัน เอลเลน ขอรับเจ้าชาย คาเดน เป็นสวามีของหม่อมฉัน หม่อมฉันสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อพระองค์ทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี หม่อนฉันจะรักพระองค์และให้เกียรติพระองค์ตลอดชั่วชีวิตของหม่อมฉัน”เลดี้เอลเลนเอ๋ยด้วยน้ำเสียงปิติยินดีในฤทัย

“เจ้าชายคาเดน พระองค์จะรับเลดี้เอลเลนเป็นถริยาของพระองค์ไหม พระองค์สัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเธอ ทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี จะรักเธอและให้เกียติเธอชั่วชีวิตของพระองค์หรือไม่”บาทหลวงหันไปมองเจ้าชายคาเดน

“รับ”เจ้าชายคาเดน

“เลดี้เอลเลน ท่านจะรับเจ้าชายคาเดนเป็นสวามีของท่านไหม ท่านสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อพระองค์ ทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี จะรักพระองค์และให้เกียติพระองค์ชั่วชีวิตของท่านหรือไม่”

“รับเพคะ”ใบหน้าของเอลเลนมีรอยยิ้มกว้าง

“พ่อของประกาศให้ลูกทั้งสองเป็นสวามีภริยากัน...จุมพิตเจ้าสาว”บาทหลวงมองคู่บาวสาวตรงหน้าอย่างตื่นตันเจ้าชายคาเดนก้มลงจุมพิตเจ้าสาววัย15ปีงานเลี้ยงเฉลิมฉลองงานอภิเษกสมรสของเจ้าคาเดนพระโอรสเพียงพระองค์เดียวของราชาแจสเปอร์และองค์ราชินีซินเนียทั้งๆที่พระชนมายุของพระโอรสเพียงแค่15ปีแต่ตัวพระองค์กับมีอายุเกือบ50ปีและพระราชินีมีพระชนมายุ30ปีเท่านั้นด้วยวัยที่ล่วงเลยมาจนเกือบไม้ใกล้ฝั่งพระองค์จริงให้พระโอรสอภิเษกตั้งแต่อายุยังน้อยเพื่อที่จะได้เตรียมพร้อมขึ้นมาแทนที่พระองค์เสียงร้องสรรเสริญยินดีปรีดาพุลดอกไม้ไปถูกจุดอย่างยิ่งใหญ่เจ้าชายและเจ้าหญิง(เปลี่ยนจากเลดี้เป็นเจ้าหญิง)เจ้าชายคาเดนมองลงไปข้างล่างพระราชวังพร้อมโบกมือให้กับเหล่าพสกนิกรที่มาร่วมแสดงความปรีดาพระเนตรสีฟ้าใส่มองลงไปข้างกวาดมองดูปวงประชาที่รักยิ่งจนสายตาไปพบกับหญิงสาวชาวบ้านนางหนึ่งที่ส่งยิ้มมาให้ในอ้อมแขนของหล่อนมาเด็กหญิงตัวน้อยวัย5ขวบมาด้วยรอยยิ้มปรากฏบนพระพักตร์ของพระองค์’เจอกันซะที่สิน่ะแม่หนูน้อยรักแรงของฉันเรื่องราวความรักมันเกิดตอนนั้นเกิดขึ้นโดยมิทันตั้งตัวแค่สบตาเขาก็รักเธอไปแล้วแล้วทำไม่ถึงไม่รอเพราะเสด็จพ่อต้องการให้เขาหาหญิงสาวมาอภิเษกโดยเร็วถ้าเขาบอกไปว่าเขาหลงรักเด็กผู้หญิงอายุ5ขวบได้เกิดเรื่องแน่นสุดท้ายเขาจึงเลือกเลดี้เอลเลนที่เป็นบุตรตรีของดยุคอัลดริช

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

เจ้าชายคาเดนในวัย10ชันษาเดินสะเปะสะปะเข้ามาในป่าเจ้าชายคาเดนในวัย10ชันษาแต่กับฉลาดเฉลียวเกินวัยด้วยความที่เป็นพระโอรสองค์โปรดและพระองค์เดี่ยวทำให้เจ้าชายเป็นเด็กเอาแต่ใจนักและด้วยความเอาแต่ใจนี่เองพระองค์ขอร้องแกมบังคับจากพระบิดาว่าอยากจะประพาสป่าทำให้พระองค์เป็นแบบนี่......หลงป่าแต่พระองค์ก็มิได้เกรงกลัวต่อสิ่งใดราชวังพระองค์อยู่ทางทิศเหนือพระองค์จึงเดินขึ้นเหนือจากเช้าจรดบ่ายความหิวหระหายเข้าครอบนำ

“ถ้าข้ารู้ก่อนหน้าว่าจะหลงป่าข้าจะเอาไม้กายสิทธิ์มาด้วย”เจ้าชายน้อยบ่นพึมพำไปตลอดทางจนมาถึงบ้านหลังบ้านไม้ชั้นเดียวขนานไม่ใหญ่หนักเจ้าชายน้อยไม่รอช้ารีบตรงไปทันที่

“ก๊อกๆมีผู้ใดอยู่บางจงมาเปิดประตูให้ราชาของเจ้าเข้าไปเดียวนี้”นำเสียงส่งอำนาจของพระองค์ทำให้ไอริสหญิงสาวชาวบ้านทั้งกำลังตั้งครรภ์จวนเจียดใกล้จะคลอดเดินออกมาจากครัว

“เจ้าชายคาเดน”ไอริสแทบก้มลงทำความเคารพถ้าไม่ติดว่าเจ้าชายห้ามไว้

“เจ้าท้องแก่อยู่ไม่ต้องทําความเคารพหรอกข้าเข้าไปได้ไหม”เจ้าชายน้องบอกหญิงสาว

“ได้เพคะเจ้าชาย”ไอริสเปิดประตูต้อนรับเจ้าชายอย่างยินดีเจ้าชายเดินเข้ามาพร้อมกับกวาดสายตาไปทั่ว

“สามีของเจ้าล่ะเขามิอยู่รึแล้วเจ้ามีนามว่าอะไร”เจ้าชายนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ในระหว่างที่ไอริสกำลังรินน้ำชาให้

“หม่อมฉันมีนามว่าไอริสเพคะส่วนสามีเออ..คือว่าเขาตายไปตั้งแต่หม่อมฉันตั้งครรภ์ได้5เดือนเพคะ”ไอริสบอกอย่างนอบน้อม

“ลำบากเลยสิน่ะแต่ว่าคำพูดคำจาของเจ้าเหมือนเคยร่ำเรียนมายังงันและ”เจ้าชายหยิบแก้วชามาแล้วจิบเล็กน้อยไอริสเม้มปากแน่น

“หม่อมฉันเคยทำงานในบ้านของดยุคท่านหนึ่งเพคะ”ไอริสเลือกที่จะตอบไปตามความเป็นจริงซึ่งเจ้าชายก็มิได้ติดใจอะไรมากนักได้แต่สงสัยว่าทำไมถึงออกมาละทั้งทั้งที่งานที่ทำมีเงินมีกินมีใช่ไม่ขัดสนอย่างที่เป็นไหนเด็กที่กำลังจะเกิดอีกละ

“หม่อมฉันจะเอาพระกายาหารมาถวายเพคะ”อาหารพื้นๆแบบชาวบ้าน2-3อย่างถูกยกมาถวาย

“มีแต่อาหารพื้นๆหวังว่าพระองค์ทรงเสวยได้”

“ไม่เป็นไรข้าทานได้หมด”หลังจากอาหารคำแรกตักเข้าปากก็มีเสียงขัด

“โอ๊ย!!!”เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นเจ้าชายน้อยหันไปมองไอริสที่ใช่มือเท้าโต๊ะไว้เบื้องล่างมีน้ำเจิ่งนองเต็มพื้น

“เจ้าจะคลอดแล้วสินะแถวนี่มีบ้านคนหรือไม่ข้าจะไปตามคนมาช่วยข้าทำคลอดไม่เป็น”น้ำเสียงร้อนรนของเจ้าชายทำให้ไอริสตั้งสติ

“ทางทิศเหนือมิใกล้จากที่นี่มีหมูบ้านอยูเพคะโอ๊ย!!”ความปวดแล่นมาเป็นระยะ

“เดียวข้าจะไปตามคนมาช่วยส่วนเจ้าไปนอนที่เตียงซะ”รับสั่งเสร็จเจ้าชายมิรอช้ารีบวิ่งไปที่หมูบ้านทันที่เป็นเวลากว่าหลายชั่วโมงกว่าเด็กจะคลอดออกมาได้ก็แทบทำให้ไอริสหมดสติไปหลายรอบ

“อุแว้...อุแว้... อุแว้...อุแว้...อุแว้... อุแว้...อุแว้...อุแว้...”เสียงทารกน้อยร้องจ้าทำให้เจ้าชายที่รออยู่ข้างนอกพร้อมกับเหล่าทหารที่มาอารักขาเจ้าชายกลับพระราชวังแต่เจ้าชายกับบอกว่าอยากอยู่ดูเด็กคนนี่ก่อนเสียงร้องไห้ดังลั่นบ้านหลังน้อยจนเจ้าชายและทหารสะดุ้งไปตามๆกันเพราะก่อนหน้านั้นภายนอกมีแต่ความเงียบชนิดที่มดเดินยังได้ยินเจ้าชายเดินออกไปจากบริเวณนั้นเพื่อรอให้พวกที่มาทำคลอดกลับไปก่อนเพียงเวลาไม่นานนักเจ้าชายคาเดนก็เดินกับมาแล้วเปิดประตูเข้าไปภายในห้องไอริสโอบอุ้มเด็กทารกตัวน้อยในห่อผ้าอย่างทะนุถนอม

“เจ้าปลอดภัยดีใช่ไหม”เจ้าชายน้อยตรัสถาม

“เพคะขอพระทัยอย่างยิ่งเพคะ”

“เด็กผู้หญิงหรือเด็กผู้ชายละ”เจ้าชายตรัสถามพร้อมกับก้มมองเด็กน้อย

“ผู้หญิงเพคะ”เจ้าชายยิ้มออกมา

“ข้าขออุ้มได้ไหม”เจ้าชายยืนมืออกไปไอริสส่งลูกสาวให้เจ้าชายน้อยอุ้มเจ้าชายน้อยอุ้มเด็กน้อยมาอยู่ในอ้อมกอดเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เด็กน้อยลืมตาขึ้นมาดวงตาสีฟ้าใสสบกับดวงตาสีเขียวมันเหมือนกับเวลาหยุดนิ่งโลกทั้งโลกว่าเปล่าหัวใจของพระองค์ไม่ได้เป็นของพระองค์อีกอีกต่อไปความรู้สึกมากมายก่อเกิดขึ้นภายในดวงหฤทัยดวงนี่ของเจ้าชายอยากปกป้องอยากดูแลอยากครอบครองตอนนี่เจ้าชายไม่เหลือดวงฤทัยไว้รักใครอีกต่อไปเพราะหนูน้อยในอ้อมกอดได้ขโมยมันไปเสียแล้ว

“หม่อมฉันอยากให้พระองค์มอบนามให้นางจะได้ไหมเพคะ”เสียงไอริสปลุกให้เจ้าชายตื่นจากวังวน

ลินเนตต์(Lynetteเป็นภาษาฝรั่งเศส)ชื่อของนางคือลินเนตต์เจ้าตัวเล็กแสนสวย”หนูน้อยยิ้มแย้มอย่างยินดี

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ลินเนตต์ในวัย10ขวบเดินร้องไห้ออกจากบ้านด้วยความน้อยใจที่ผู้เป็นมารดาที่พักไสไล่ส่งเธอให้ไปอยู่วังตามคำสั่งขององค์ราชาที่ต้องการนางกำนัลตัวเล็กไว้ฝึกฝนให้เป็นหญิงรับใช้ภายในวังลินเนตต์เดินออกจากบ้านมาแถวชายป่าจวบจนเวลาผ่านจากเช้าจรดบ่ายลินเนตต์เดินกลับเข้ามาให้บ้านด้วยความหิว

“กลับมาแล้วหรอแม่ตัวดี”เสียงดุเจือไปด้วยความเป็นหวงของผู้เป็นแม่ทำให้ลินเนตต์ก้มหน้าร่างเล็กของเด็กหญิงเดินตรงไปสวมกอดผู้เป็นแม่

“ท่านแม่เจ้าค่ะข้ามิไปมิหรอ”ลินเนตต์ออดอ้อนผู้เป็นแม่ไอริสก้มมองบุตรสาวที่นางรักสุดสวาทขาดใจไอริสคุกเข่าต่อหน้าบุตรสาว

“ลินเนตต์จงฟังแม่น่ะลูกถ้าเจ้าอยู่ที่นั้นเจ้าจะได้กินอิ่มนอนหลับสบายไม่ต้องลำบากได้เล่าเรียนเวทมนตร์มีเงินใช่เจ้าจะได้มิต้องลำบากเหมือนแม่”ไอริสลูบหัวบุตรสาวอย่างรักใคร่นางก็รู้สึกใจหายเหมือนกันที่ต้องส่งบุตรสาวไปเป็นนางกำนัล

“ข้าจะได้กับมาหาท่านแม่รึไม่”เด็กน้อยน้ำตาคลอ

“เจ้าสามารถกลับมาหาแม่ได้ปีละ2ครั้งไม่มีอะไรต้องหวงมาเถอะมาทานอะไรซักหน่อยแล้วไปอาบน้ำแม่ซักชุดไว้ให้แล้ว”ไอริสจูงมือบุตรสาวไปที่โต๊ะอาหารที่มีอาหารหลากหลายชนิดว่าอยู่

“ท่านแม่คิดว่าข้าจะสอบเข้าเป็นนางกำนัลได้หรือเปล่า”ลินเนตต์พูดออกมาหลังจากท่านอาหารอิ่มทุกกริยาและท่าทางของนางไม่เหมือนเด็กสาวชาวบ้านทั่วไปผิวขาวซีดเหมือนกับผู้ดีมีอันจะกินให้หน้าที่เกลี้ยงเกลาราวกับเป็นบุตรสาวของดยุค

“แน่นอนจะ”ไอริสบอกกับบุตรสาว

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

“ข้าขานชื่อผู้ใดให้ไปต่อแถวฝังทางขวาเอาละมากาเร็ตบุตรสาวของมาร์ควิสอาร์วิน”เด็กผู้หญิงวัย10ขวบผมสีแดงเดินไปทางขวาเสียงเรียกขานชื่อดังเลื่อยๆลินเนตต์นั่งตัวตรงเอามือประสานกันไว้บนตักปีนี่มีผู้คนมากมายมาสมัครเข้าเป็นนางกำนัลและเด็กส่วนมากจะมากับผู้ปกครองมีตำแหน่งใหญ่โตกันทั้งนั้นจะมีเพียงแค่ลูกชาวบ้านธรรมดาแค่ไม่กี่คนเท่านั้นและปีนี่รับสมัครนางกำนัลน้อยเพียงแค่50คนแต่มีคนสมัครตั้งเกือบ500คน

“แล้วข้าจะได้ไหมเนี้ย”เด็กสาวบ่นอย่างปลงกับชีวิตแต่ก็สะดุ้งเฮือกเมื่อเข้าขานชื่อเธอ

“ลินเนตต์บุตรสาวของนางไอริส”เสียงซุบซิบดังไปทั่วเมื่อเด็กสาวชาวบ้านได้ไปเป็นนางกำนัลแต่ทุกอย่างก็หยุดลงเมื่อร่างเล็กของลินเนตต์ลุกขึ้นแล้วเดินไปทางขวาร่างเล็กบอบบ่างในชุดกระโปรงกลางเก่ากลางใหม่แต่นางกับโดดเด่นจนใครๆต่างคิดว่านางเป็นลูกลับๆของดยุคหรือมาควิสท่านใดท่านหนึ่งไอริสมองบุตรสาวอย่างปลาบปลื้มจนน้ำตาหลั่งไหล

“แม่รู้ว่าลูกต้องทำได้”ไอริสปาดน้ำตาแล้วมองไปที่ราชาคาเดนที่กำลังมองบุตรสาวของนางที่กำลังเดินไปทางขวาสายตาของพระองค์ทำให้นางหวาดหวั่นดวงตาสีดำของอริสมองไปบุคคลที่เดินเข้ามาใหม่ท่านดยุคอัลดริชนางรีบหลบไปในทันที

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ท่านดยุคอัลดริช(ดยุค หรือ  Duke ก็เป็นยศของขุนนางชั้นสูง หรือเชื้อพระวงศ์ในยุโรป ตำแหน่งรองลงมาจาก Emperor ,King, Grand Duke  ,Prince เป็นเจ้าเมืองและมีสมบัติมากมาย สตรีที่สมสรกับ ดยุคก็เป็น Duchess)เป็นบุรุษรูปงามไม่น้อยและได้สมรสกับเจ้าหญิงรีแอนที่เป็นพระเชษฐภคินี(พี่สาว)ต่างมารดาของพระราชาคาเดนและไม่นานนางก็ได้ให้กำเนิดบุตรตรีในปีเดียวกันกับเจ้าชายคาเดนและหลังจากนั้นไม่นานนางเสียชีวิตลงทำให้ท่านดยุคเลี้ยงดูบุตรตรีเพียงลำพังแต่ท่านดยุคก็ยังหลงระเริงกับอิสตรีรีมากหน้าหลายตาตั้งแต่เมดในปราสาทหรือสาวชาวบ้านแต่ท่านดยุคมีกฎเหล็กข้อหนึ่งห้ามมิให้พวกนางมีครรภ์เด็ดขาดแต่ถ้าพลาดต้องเอาออกคงต้องย้อนไปตั้งแต่ไอริสอายุ18ปีเข้ามาทำงานให้ปราสาทของท่านดยุคเป็นครั้งแรกคือตอนที่ดยุคไปเจริญสัมพันธไมตรี กับ เหล่า ก็อบลินเป็นเวลา1เดือนในตอนนั้นเลดี้เอลเลนมีอายุ9ขวบไอริสคิดมาตลอดว่าท่านดยุคคงเป็นชายแก่อ้วนลงพุงและเจ้าชู้มากแต่เมือครั้งแรกที่ไอริสเห็นท่านดยุคนางแทบละสายตาจากท่านดยุคมิได้ผมสีน้ำตาลทองใบหน้าเกลี้ยงเกลาดูอ่อนเยาว์แต่ที่ติดตราตรึงใจของไอริสมากที่สุดคือดวงพระเนตรสีเขียวดุจดังมรกตเม็ดงาม(โปรดมโนว่าตาของป๋าเจสันสีเขียว)และเมื่อดวงพระเนตรสีเขียวมองมาที่นางมือที่ถือถาดเครื่องดื่มสั่นเล็กจนเกือบตกและเมื่อท่านดยุคเห็นเมดสาวหน้าตาไม่คุ้นความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นในหัวคือถูกใจคืนนั้นหน้าที่ประจำของไอริสคือจัดที่นอนให้ท่านดยุคนี่เป็นครั้งแรกที่นางเข้ามาจัดในระหว่างที่ท่านดยุคอาบน้ำอยู่พระวรกายกำยำล่ำสันของดยุคก้าวออกมาจากห้องอาบน้ำร่างสูงสวมใสเสื้อคลุมอาบน้ำด้วยผ้าแพรชั้นดีปักดิ้นด้ายสีทองไอริสโค้งคำนับแล้วรีบเดินจากไป

“เดียว!!”ไอริสสะดุ้งเฮือก

“เพคะท่านดยุค”ไอริสย่อกายเล็กน้อยดยุคอัลดริชมองนางอย่างเอ็นดู

“เจ้าเป็นสาวใช้มาใหม่ใช่ไหมมีนามว่าอะไร”ท่านดยุคเดินตรงมาที่นาง

“ไอริสเพคะหม่อมฉันมีนามว่าไอริส”ดยุคคว้าแขนเรียวเล็กของไอริสขึ้นมา

“เจ้ารู้ไหมกฎข้อห้ามของที่นี่ข้อที่1คืออะไร........ห้ามสาวใช้พกไม้กายสิทธิ์ติดตัว”สวบท่านดยุคดึงไม้กายสิทธิ์ออกมาจากเนื้อบริเวณท้องแขนด้านขวาแล้วโยนมันไปบนที่นอนขนานใหญ่ไอริสหน้าซีดเผือก

“เจ้าจะแก้ตัวว่าอย่างไรไอริส”ท่านดยุคปล่อยมือจากไอริสไอริสรีบคุกเข่าสำนึกผิด

“อภัยให้หม่อมฉันด้วยเพคะหม่อมฉันยังทำใจไม่ได้ที่ต้องห่างจากมันเพคะโปรดอย่าไล่หม่อมฉันออกเลยเพคะ”ไอริสอ้อนวอนเพราะรู้ดีว่านางทำผิดกฎ

“ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าไอริสแต่เจ้าต้องถูกลงโทษ.......ไปหยิบไม้กายสิทธิ์ซิ”เสียงคำสั่งดังขึ้นไอริสลุกขึ้นไปหยิบไม้กายสิทธิ์อย่างดีใจโดยมิรู้เลยว่าทั้งหมดเป็นแผนของท่านดยุคไม้กายสิทธิ์ที่ถูกโยนไปที่เตียงนั้นมันตรงอยู่ที่กลางเตียงพอดีซึ่งนั้นหมายความว่านางต้องคลานขึ้นไปหยิบมาไอริสหยิบไม้กายสิทธิ์ได้และกำลังจะลงจากเตียงร่างของนางกับถูกผลักให้นอนลงบนเตียงโดยมีร่างกำยำของท่านดยุคทาบทับไว้ไม้กายสิทธิ์ถูกแย่งไปแล้วโยนลงข้างเตียง

“เจ้าสวยถูกใจข้ายิ่งนักไอริส..ได้เวลาสําเร็จโทษแล้วไอริส”น้ำเสียงหื่นกระหายของท่านดยุคทำให้ไอริสตัวสั่นด้วยความกลัว

“ได้โปรดอย่าทรงทำเช่นนี่เลยได้โปรด”ไอริสอ้อนวอนร่างเล็กดิ้นหนี

“ชู่ว!!!ไม่เอาน่าไอริสถ้าเจ้ายอมข้าจะมอบทุกสิ่งที่เจ้าอยากได้ให้เจ้าทุกอย่างเงินทองข้าให้เจ้าได้”ท่านดยุคหว่านล้อม

“ไม่ๆๆอย่าได้โปรด”ไอริสอ้อนวอนเขาดาวตาสีช็อกโกแลตมองสบดวงตาสีเขียวเพื่ออ้อนวอนให้ท่านดยุคเมตตานาง

“อ้อนวอนไปก็ไม่ได้ผลหรอกไอริส”

คืนนั้นไอริสตกเป็นของท่านดยุคอย่างไม่มีทางหลีกเลียงได้และทุกๆค่ำคืนท่านดยุคจะเรียกใช้นางเสมอจวบจนเวลาผ่านมาครึ่งปีในวันหนึ่งไอริสรู้สึกถึงความผิดปรกติของร่างกายและนางก็มิใช้เด็กสาวไร้เดียงสาที่จะไม่รู้ว่านางกำลังตั้งครรภ์และที่นางจำไม่ผิดกฎในการเป็นผู้หญิงของท่านดยุคอัลดริชห้ามตั้งครรภ์เด็ดขาดความกลัวเข้ามากัดกินหัวใจของหล่อนหลังจากที่ได้ฟังสาวใช้คนเก่าเล่าให้ฟังว่ามีหญิงรับใช้หลายคนปล่อยตัวเองให้ท้องเพื่อที่จะจับท่านดยุคแต่พวกหล่อนกับถูกบังคับให้กินยารีดเด็กออกมาจนสุดท้ายพวกนางก็ถูกไล่ออกถ้าไม่ตายในการทำแท้งสิ่งแรกที่ไอริสคิดออกคือหนีคืนนั้นหลังจากที่นางรับใช่ท่านดยุคจนพอนางก็แสร้งทำที่กลับห้องตามปกติแต่นางกับออกไปทางประตูหลังแล้วหนีออกไปโดยทิ้งจดหมายไว้เป็นทำนองว่านางหนีตามผู้ชายไปและหลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้ให้กำเนิดลินเนตต์น้อยออกมา

9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9¾9

1อาทิตย์ผ่านมาแล้วที่ลินเนตต์น้อยใช่ชีวิตในวังทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่นถึงขันดีเกินคาดวันแรกคือการฝึกคือห้องครัวนางก็โดนเหล่าลูกๆคุณนางทั้งหลายแกล้งผลักนางไปโดนที่ตั้งจานล้มทั่งแถบบทลงโทษคือนางต้องทำความสะอาดทั้งหมดและไปรายงานเรื่องที่นางทำจานแตกให้พระราชินีฟังเพราะพระนางเป็นคนดูแลเรื่องนี่และนางอาจโดนลงโทษหนักกว่านี่แน่ก้าวแรกที่ก้าวเข้าไปในห้องหนังสือนางแทบร้องไห้กับความผิดที่นางไม่ได้ก่อ

ขอประทานอภัยเพคะองค์ราชินี”องค์ราชินีเอลเลนที่กำลังนั่งอยู่ที่พระราชอาสน์โดยมีพระราชาคาเดนยืนเลือกหนังสืออยู่

“มีอะไรรึฮันน่า”องค์ราชินีปิดหนังสือแล้วมองฮันน่าหัวหน้าเมดแล้วเลื่อนสายพระเนตรไปมองเด็กหญิงตัวน้อย

“แล้วเจ้าพาใครมาด้วยละ”พระราชาตรัสถามไม่มีใครสังเกตพระพักตร์ของพระองค์เลยวงพระเนตรสีฟ้าใสมองร่างเล็กของนางกำนัลตัวน้อยด้วยความคิดถึงถ้าไม่ติดองค์ราชินีระก็พระองค์คงเดินไปกอดไปหอมให้หายคิดถึง(นางเอก10ขวบย้ำอีกครั้ง10ขวบ)

“นางชื่อลินเนตต์เพคะและนางก็ทำจานเครื่องต้นที่มีอยู่ทั้งหมดแตกหมดเลยเพคะ”ฮันน่ารายงานเสร็จองค์ราชินีมองลินเนตต์เล็กน้อยแล้วเตรียมที่จะสั่งบทลงโทษ

“ฮึกฮือๆๆๆๆ”ก่อนพระนางจะเอ่ยบทลงโทษลินเนตต์ก็ปล่อยโฮออกมาก่อนจนพระราชาแทบทนไม่ไหวอยากจะเข้าไปกอดปลอบแล้วสั่งลงโทษราชินีแทน

“ข้ายังมิได้สั่งลงโทษเจ้าเลยลินเนตต์เจ้าจะร้องไปใยเล่า”พระราชินีมองลินเนตต์อย่างเอ็นดูพระองค์อย่างมีบุตรมานานตั้งแต่สมรสกับพระราชามานางยังมิมีวีแววว่าจะมีบุตรเลย

“หม่อนฉันก็แค่ร้องไว้ก่อนเพคะเวลาโดนลงโทษจะได้ไม่ร้องท่านแม่สอนไว้ว่าจงเข้มแข็งร้องไห้ได้แต่อย่าให้ใครเห็นแต่องค์ราชาและราชินีเป็นผู้มีพระคุณหม่อนฉันเลยกล้าร้องไห้ต่อหน้าพระองค์เพคะ”หลังจบคำพูดของลินเนตต์องค์ราชินีทรงแย้มพระโอษฐ์เล็กน้อยกับความคิดที่เกินเด็กและเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นเมื่อองค์ราชาเข้าไปโอบอุ้มร่างเล็กของลินเนตต์ขึ้นมาปลอบโยนแม้แต่องค์ราชินียังตกตะลึงกับท่าทีของพระองค์

“เจ้าออกไปก่อนฮันน่า”องค์ราชินีสั่งหัวหน้าเมดพร้อมกับส่งสายพระเนตรเป็นทำนองว่า’อย่าเอาเรื่องนี่ไปบอกใครหลังจากหัวหน้าเมดออกไปองค์ราชินีก็ตรัสกับพระราชาผู้เป็นชายเดี่ยวในดวงหทัย

“พระองค์คิดว่าพระองค์กำลังอะไรอยู่”ราชินีเอลเลนมองไปทางราชาคาเดนทีกำลังอุ้มลินเนตต์อยู่

“และเจ้าคิดว่าข้ากำลังทำอะไร”พระองค์ทรงถามกับองค์ราชินีมาท่าทางครุ่นคิด

“หม่อนฉันของประทานอภัยเพคะทีทำให้พระองค์ผิดหวัง...ที่หม่อนฉันยังไม่มีพระโอรสหรืพระธิดาให้พระองค์”ราชินีก้มหน้านิ่งและนั้นเป็นจังหวะเดี่ยวกันกับที่ลินเนตต์ผละออกจากพระอุระของพระราชาแล้วสบพระเนตรใบหน้าหวานใสแดงซ่านยามเมื่อสบตากับดวงพระเนตรสีฟ้าใสพระโอษฐ์หนาของพระราชาแตะเบาๆกับริมฝีปากของลินเนตต์ ตุบ!!ลินเนตต์ซบหน้าลงกับพระอุระของพระราชาอีกครั้งด้วยความอาย

“พระองค์จะว่ายังไรถ้าหม่อนฉันขอรับเด็กคนนั้นเป็นนางกำนัลส่วนพระองค์"พระนางเดินไปรับลินเนตต์ออกมาจากพระอุระของพระราชาแล้วเช็ดคาบน้ำตาของนางออก

“ดูซิร้องไห้จนหน้าแดงหมดแล้ว หม่อนฉันขอตัวพาน้องไปก่อนน่ะเพคะ”องค์ราชินีจูงมือลินเนตต์ออกไปจากห้องหนังสือลินเนตต์หั่นไปมองพระราชาแว๊บหนึ้งแล้วรีบหันกับเมื่อเห็นพระองค์กำลังลูบไล้พระโอษฐ์ของพระองค์แล้วมองมาทีนาง

 

 

 

 

₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç

 

 

 

 

 

 

ห้าปีผ่านมาที่ลินเนตต์ได้เข้ามาอยู่ในวังความสัมพันธ์ของลินเนตต์กับองค์ราชาดูเหมือนจะเปลี่ยนไปทุกคืนพระองค์จะมาหานางที่ห้องเล่านิทานให้ฟังพูดคุยกับนางราวกับเป็นพ่อลูกกันแต่ลึกๆลินเนตต์รู้ดีว่าพระองค์คิดอย่างไร้หลังจากนางอายุ12ปีองค์ราชินีก็ได้กำเนิดพระโอรสมีนามว่า บรูตัสเป็นเด็กชายแข็งแรงผมสีทองพระราชาตรัสว่าพระโอรสมีสีผมเหมือนพระมารดาของเขาแต่พระนางรู่ดีว่าเด็กคนนี่หาใช่บุตรของพระองค์ไม่แต่กับเป็นบุตนของพระนางกับราชองครักษ์ วินราชองครักษ์ส่วนพระองค์พระนางต้องการบุตรเพื่อที่จะรั้งให้องค์ราชาสนพระทัยนางบ่างแต่ก็เหมือนเดิมตั้งแต่พระนางรับลินเนตต์มาอยู่ในความดูแลพระองค์มิเคยสนพระทัยนางเลยลึกๆพระนางรู้ว่าเด็กคนนี่อาจจะมาแย้งทุกอย่างจากพระนางนับวันเด็กคนนี้ยิ่งเติบโตขึ้นมาราวกับดอกไม้แรกแย้มความงดงามอาจจะแทบเท่าพระองค์การมีบุตรคือทำให้พระนางอยู่ในตำแหน่งราชินีไม่มีผู้ใดมาบังคับให้พระนางออกจากตำแหน่งได้ในเมื่อพระองค์นอกใจพระนางพระนางก็เลยนอกใจพระองค์บ่างจนเกิดพระโอรสบรูตัส

₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç

ลินเนตต์ในวัยสิบห้าปีเป็นเด็กสาวร่างสูงสมส่วนใบหน้าหวานใสริมฝีปากบ่างได้รูปผิวขาวราวกับหิมะผมสีดำยาวกลางหลังดวงตาสีเขียวใสเดินถือตะกร้าใสแอปเปิลลูกสีแดงสดเข้ามาให้ห้องส่วนตัวพระนางกำนัลส่วนพระองค์จะมีห้องเป็นของตัวเอง

“เจ้าไปไหนมาลินเนตต์”ราชองครักษ์ วินเป็นบุรุษหนุ่มร่างสูงอายุพอๆกับองค์ราชาใบหน้าหล่อเหลามีหนวดเคราบ่างๆผมสีทองยาวปะบ่าเล็กน้อยในชุดเกราะขออัศวินเอ่ยถามในระหว่างที่นางกำลังเข้าไปในห้องพักส่วนตัวในอ้อมแขนราชองครักษ์ วินมีเด็กชายผมสีทองที่ซบหน้าหลับบนไหล่กว้าง

“ถวายพระพรเพคะองค์ชาย”ลินเนตต์ย่อกายเล็กน้อย

“ข้าถามเจ้าได้ยินรึลินเนตต์”ราชองครักษ์ วินมองลินเนตต์อย่างไม่สบอารมณ์เพราะเด็กคนนี้ทำให้องค์ราชินีไม่พอใจทำพระนางร้องไห้

“ข้ามิจำเป็นต้องตอบท่านนิราชองครักษ์ วิน”ลินเนตต์เชิดหน้าขึ้นแล้วเดินเข้าห้องไปนางไม่ชอบราชองครักษ์คนนี่เอาซะเลยลินเนตต์วางตะกร้าแอปเปิลที่นางปีนขึ้นไปเก็บมาแล้วหยิบแอปเปิลลูกหนึ่งเข้าปากนางมิรู้เลยว่าได้มีชายคนหนึ่งเข้ามาพร้อมกับมีดเล่มเล็กๆในมือปึก!!!!มีดถูกปักลงบนโต๊ะอย่างแรง

“พระองค์หม่อนฉันตกใจหมดเลยเพคะ”นางลุกขึ้นแล้วย่อกายเล็กน้อยให้องค์ราชาคาเดน

“ข้าบอกเจ้าว่ายังไงลินเนตต์ว่าให้ล็อกประตูมิใช่หรอเจ้าขัดคำสั่งข้า”องค์ราชาดุหญิงสาวผู้เป็นทีรัก

“หม่อนฉันขอประธานอภัยเพคะหม่อนฉันลืม”ลินเนตต์ก้มหน้านิ่งพระหัตถ์ของพระราชาเชยคางของร่างเล็กขึ้นพระโอษฐ์หนาจุมพิตลงริมฝีปากบางอย่างช้าๆและหนักหน่วยแอปเปิลที่กินค้างไว้หลุดมือแต่ลินเนตต์ไม่สนใจมือเรียวโอบรอบคอร่างสูงแล้วจูบตอบอย่างกระตือรือร้นร่างของนางถูกอุ้มขึ้นมาบนโต๊ะทานอาหารแล้วกดลงบนโต๊ะ

“เป็นอะไรทำไมวันนี่ไม่ห้าม”ความแปลกใจเกิดขึ้นถ้าเพราะองค์ทำแบบนี่นางจะห้ามจนพระองค์ใจอ่อนแต่ครั้งนี่กับไม่แม้แต่จะเอ่ยปาก

“หม่อนฉันอยากเป็นของพระองค์เพคะทั้งตัวและหัวใจ”ใบหน้าหวานหันหน้าหนีด้วยความอาย

“ข้าก็อยากได้เจ้าทั้งตัวและหัวใจเหมือนที่เจ้าได้หัวใจของข้าไปสาวน้อย”ร่างเล็กถูกโอบอุ้มไปที่เตียงเสื้อผ้าอาภรณ์ถูกถอดออกจนหมดสิ้นริมฝีปากของทั้งบรรจบครั้งแล้วครั้งเล่าลินเนตต์โอบกอดร่างสูงราวกับหาที่ยึดเหนียวความเจ็บปวดแทรกข้ามา

“เจ็บ..เจ็บ”เล็บทั้งสิบจิกลงบนไหล่กว้างราวกับหาที่ระบาย

“เดี่ยวมันก็ดีขึ้นที่รักทนอีกหน่อยสาวน้อย”บทรักถูกบรรเลงอย่างนุ่มนวลและเล่าร้อนจนร่างเล็กแทบสำลักความสุขแต่ทั้งมิรู้เลยว่าภายนอกห้ององค์ราชินีได้ยืนอยู่และทรงได้ยินทั้งหมดพระหัตถ์ทั้งสองกำแน่นจนพระนขาจิกเข้าไปในเนื้อสายพระเนตรมองบานประตูอย่างเคียดแค้นชิงชัง

“ในเมื่อพระองค์ส่งทำแบบนี่อย่าหาว่าหม่อนฉันเลวก็แล้วกัน”ร่างขององค์ราชินีเดินออกไปจากที่นั้นและมิได้หันกับไปมองอีกเลยภายในหทัยของพระนางว่างแผนการบ่างอย่างไว้แผนการที่พระนางมิรู้เลยว่ามันคือหายนะ

 

₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç

 

สามเดือนผ่านมา

“ฮึกอาส์~พระองค์หม่อมฉันไม่ไหวแล้วเพคะอ๊าส~~~”ร่างบางร้องลั่นเมื่อออกไปแตะขอบฟ้า(แม้โชคชะตาไม่เข้าใจ~~~)

“ข้ารักเจ้าลินเนตต์”พระองค์บอกกับนางอันเป็นที่รัก

“หม่อมฉันก็รักพระองค์”ดวงตาสีเขียวสลดวูบหนึ่งแล้วกับมาร่าเริงอีกครั้งแต่จะมีรึที่องค์คาเดนจะไม่สังเกตร่างสูงที่ทาบทับร่างเล็กเปลี่ยนกริยาบทเล็กน้อยโดยการนอนลงข้างๆแล้วดึงร่างเล็กมากอดแนบพระอุระ

“เจ้าเป็นอะไรไปสาวน้อยของฉัน”พระหัตถ์ของพระราชาเชยคางของร่างเล็กขึ้นมาสบพระเนตร

“หม่อมฉันมิควรทำเช่นนี่หม่อนฉันทรยศองค์ราชินีหม่อนฉันมิแปลกใจที่องค์ราชินีทรงมิชอบหม่อนฉัน”ดวงตาสีเขียวสลดลงอีกครั้งเมื่อความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจดวงน้อยแม้รู้ดีว่าผิดแต่นางกับมิอาจห้ามใจตัวให้รู้สึกดีกับมันความเงียบเข้าครองงำเป็นเวลาหลายนาที

“ถ้าเจ้ามีบุตรชายข้าจะให้เขาเป็นองค์รัชทายาท”ราชาคาเดนเอ่ยทำลายความเงียบ

“มิได้นะเพคะพระองค์มีเจ้าชายบรูตัสอยู่แล้วทั้งพระองค์เจ้าชายเป็นลูกของพระองค์นะเพคะ”ลินเนตต์เอ่ยห้ามอย่างตกใจ

“ฮ่าๆใช่ลูกชายข้าที่หน้าตาเหมือนราชองครักษ์ไม่มีผิดรึเจ้าไม่ได้สังเกตลินเนตต์”ดวงพระเนตรสีฟ้าใส่จ้องลึกข้าไปในดวงตาสีเขียวสด

“หมายความว่า..”

“ใช่นางมีชู้และข้ารู้นางก็รู้ว่าข้าก็มี”ราชาคาเดนจุมพิตร่างเล็กอย่างดูดดื่ม

“พอแล้วเพคะพระองค์มีงานทีจะต้องทำนะเพคะ”ลินเนตต์หันหน้าหนี

“จริงสินะ”ร่างสูงขององค์ราชาลุกจากที่นอนและสวมเสื้อผ้า

“พระองค์รู้เรื่องของเจ้าชายมานานรึยังเพคะ”ลินเนตต์ถามอย่างใคร่รู้

“ตั้งแต่นางตั้งครรถ์”องค์คาเดนเดินมานั่งที่เตียง

“ตลอดระยะเวลาที่ข้ามีอะไรกับนางข้าได้ให้หมอประจำตัวปรุงยาชนิดหนึ่งซึ่งจะทำให้ข้าเป็นหมั่นชั่วระยะเวลาหนึ่ง”ร่างสูงเชยคางร่างเล็กบอบบ่างที่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง

“ข้าอยากให้เจ้าเป็นผู้ให้เกิดบุตรของข้าคนแรกเป็นเด็กผู้ชายคนที่สองเป็นเด็กผู้หญิงมีสีตาเหมือนเจ้า”พระพักตร์หล่อเหลาโน้มหน้ามาจุมพิตเบาที่หน้าผากหม่นของร่างเล็ก

“เอาละข้าจะไปทำงานแล้วส่วนเจ้าก็อยู่ในห้องทำตัวดีอย่าไปวิ่งเล่นที่อื่นล่ะเด็กดี”พระหัตถ์หนาว่างบนศีรษะของร่างเล็กแล้วลูบเบาพร้อมกับลุกขึ้น

“หม่อมฉันไม่ใช่เด็กแล้วเพคะพระองค์ก็”

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่เด็กแล้ว”ร่างสูงของราชาคาเดนยิ้มกรุ้มกริ่มและกวาดสายพระเนตรไปทั่วเรือนร่างของลินเนตต์ในใต้ผ้าห่มแล้วเดินออกจากห้องไปทิ้งให้ลินเนตต์นั่งหน้าแดงอยู่คนเดียว

₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç

10ปีผ่าน(นานไปแฮะเอาแค่1ปีก็พอ)กาลเวลาผ่านไปองค์ราชาคาเดนได้รับทั้งข่าวดีและข่าวร้ายในเวลาเดียวกันข่าวดีก็คือลินเนตต์หญิงสาวที่พระองค์รักกำลังจะให้กำเนิดบุตรของพระองค์บุตรที่เป็นบุตรแท้ๆของพระองค์ข่าวร้ายคือพวกก็อบลินก่อกบฏทำให้พระองค์มิอาจอยู่ปกป้องนางอันเป็นที่รักได้สิ่งที่ดีที่สุดคือส่งนางกับไปอยู่ที่บ้านของนางชั่วคราวและเวลานี่องค์คาเดนกำลังวางแผนการรบพร้อมทั้งราชินีอยู่ในห้องประชุม

“พระองค์เห็นอะไรอย่างแรกในตัวนาง”องค์ราชินีเอลเลนเอ่ยถาม

“อะไรเจ้าหมายถึงอะไรเอลเลน”องค์ราชาถามกับพร้อมกับจ้องมองพระพักตร์ขององค์ราชินี

“หม่อมฉันหมายถึงนางอันเป็นที่รักของพระองค์ไงเพคะ”องค์ราชินียกแก้วไวท์รสเลิศขึ้นมาจิบเล็กน้อย

“เจ้าอยากรู้ไปทำไมก็ได้ข้าจะบอกอย่างแรกที่ข้าเห็นในตัวลินเนตต์ก็คือดวงตาของนางดวงตาสีเขียวสดเหมือนเพชรสีเขียวมรกตชั้นดี”น้ำเสียงอ่อนโยนยามเมื่อเอ่ยถึงหญิงสาวอันเป็นที่รัก

“แล้วพระองค์เคยรักหม่อมฉันบ่างหรือไหมเพคะ”

“……………

“……………

“ไม่”

“ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันจะหย่ากับพระองค์ให้พระองค์ครองรักกับเด็กนั้นอย่างมีความสุข”หลังจากสิ้นคำพูดขององค์ราชินีลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่ประทับแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วพระองค์ทรงกันแสงไปตลอดทางจนถึงที่ประทับส่วนพระองค์

“ราชินีของกระหม่อมพระองค์ทรงกันแสงมันผู้ใดบังอาจทำให้พระองค์ทรงกันทรงแสง”ชายร่างสูงผมสีทองเอ่ยถามอย่างเศร้าสร้อยองค์ราชินีปาดน้ำตาพร้อมกับมองชายหนุ่มแผนการอันชั่วร้ายอุบัติขึ้นมาภายในหัวของพระนาง

“วินเจ้ารักข้าใช่หรือไหม”

“กระหม่อมรักและบูชาพระองค์เหนือสิ่งอื่นใดแม้แต่ชีวิตกระหม่อนก็มอบให้พระองค์ได้”ราชองครักษ์ วิน คุกเข่าเพื่อแสดงความจงรักภักดี

“ดีข้ามีงานให้เจ้าทำเจ้าจงไปหาพ่อข้าแล้วตามหาบ้านอินังเด็กนั้นแล้วฆ่าแม่ของนางซะจากนั้นเจ้าจง………………..”แผนการร้ายของพระนางถูกส่งต่อไปหาราชองครักษ์ วินราชองครักษ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความจงรักภักดี

₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç

“ท่านแม่ข้าจะไปหาผลไม้ในป่าท่านอยากได้อะไรเพิ่มไหม”ลินเนตต์เอ่ยถามผู้เป็นแม่

“อะไรกันเจ้าท้องอยู่นะจะไปเดินในป่าได้อย่างไร”ไอริสดุบุตรสาวที่ตอนนี่กำลังตั้งครรภ์ได้6กว่าแล้วไม่ต้องมีใครบอกนางก็รู้ว่าบิดาของเด็กในท้องนั้นเป็นใคร

“โธ่ท่านแม่ข้าโตที่นี่ในป่าน่ะข้าเดินจนเดินหลับตาได้แล้วนะและลูกข้านะเป็นเด็กที่แข็งแรงจะตาย”ลินเนตต์ยิ้มให้ผู้เป็นมารดา

“ข้าไปก่อนนะค่ะ”ลินเนตต์โบกมือให้ผู้เป็นแม่ไอริสมองบุตรสาวอย่างใจหายราวกับว่าจะไม่ได้เจอบุตรสาวอีก

₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç

ลินเนตต์ในวัย16ปีเดินถือตะกร้าไว้ใส่ผลไม้เข้ามาในป่าร่างเล็กดูอวบขึ้นมาเล็กน้อยจากตั้งครรภ์

“ไงลินเนตต์มาช้านะ”ชายหนุ่มผมสีทองก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่

“ราชองครักษ์ วินท่านมาที่นี้ได้ยังไรกัน”ลินเนตต์ทิ้งตะกร้าแล้วคว้าไม้กายสิทธิ์มาถือไว้ในท่าเตรียมพร้อมเพราะรู้ว่าชายตรงหน้าไม่ได้มาดีแน่

“คิดจะดวลกับข้างันหรอนังตัวดี”ราชองครักษ์ วินดึงไม้กายสิทธิ์ออกมาคาถามากมายปลิวว่อนไปทั่วต่างฝ่ายสาดคำสาปใส่กันไม่ยั้งด้วยความที่ลินเนตต์เรียนคาถามาจากองค์ราชาทำให้สามารถต้านราชองครักษ์ วินไว้ได้แต่ราชองครักษ์ วินนั้นมีฝีมือดีกว่าและประสบการณ์มากทำให้ไม้กายสิทธิ์หลุดลอยไปพร้อมกับแขนข้างขวาที่กระเด็ดไปพร้อมกัน

“กรี๊ด!!!!!!อึ๊ก”ร่างเล็กกัดฟันแน่นและทรุดลงกับพื้นมือข้างซ้ายกุมบาดแผลที่มีโลหิตสีแดงฉานไหลทะลักออกมาตอนนี่นางพ่ายแพ้เสียแล้ว

“ข้าขอร้องอย่าทำอะไรข้าเลยรอให้ข้าให้กำเนิดบุตรก่อนมิได้หรอ”ลินเนตต์อ่อนวอนตอนนี้ใบหน้าของนางเริ่มซีดลง

“ข้าเสียใจลินเนตต์มันเป็นคำสั่งราชินี”ราชองครักษ์ วินเดินมาผลักลินเนตต์ลงกับพื้นมีดพกถูกดึงออกมาจ่อที่คือของลินเนตต์

“ได้โปรดๆๆอย่า”มีดเล่มเล็กจ่อคอระหงส์

ฉับ!!!!!

เลือดสีแดงฉาดซาดไปทั่วใบหน้าขององครักษ์ลินเนตต์ดิ้นทุรายทุรายอย่างทรมานดวงตาสีเขียวเหลือกขึ้นร่างเล็กกระตุกเกร็งอย่างแรงจากนั้นนางก็สิ้นใจ

“ข้าขอโทษๆๆๆๆๆๆๆๆ"มีดเล่มเดียวกันนั้นที่ปลิดชีวิตนางเลือนมาที่ดวงตาที่เหลือกขึ้นแล้วบรรจงกรีดเอาดวงตาทั่งสองข้างออกมาอย่างประณีตเลือดสีแดงแปดเปื้อนไปทั้งสองมือขององครักษ์เลือดทะลักออกมายามที่เขากรีดมีดลงไปครั้งแล้วครั้งเล่าในไม่ช้าดวงตาทั้งสองข้างก็หลุดออกจากเบ้าอย่างสวยงามผ้าเช็ดหน้าสีดำห่อหุ้มดวงตาสีเขียวทั้งสองเอาไว้แล้วใส่เข้าไปในกล่องหีบทองคำใบเล็กมือขององครักษ์ว่างบนหน้าท้องที่ขยายเล็กน้อยเพื่อให้สิ่งมีชีวิตได้เติบโตมือหนาลูบเบาราวกับขอโทษเด็กที่ยังไม่เกิดความผิดชอบชั่วดีถูกเลือนเด็กที่ยังไม่เกิดต้องตายเพราะความแค้นความอิจฉาริษยาองครักษ์หนุ่มลุกออกไปโดยมิได้หันมามองร่างที่ไร้วิญญาณของลินเนตต์อีกเลย

“เจ้าๆทำอะไรบุตรสาวข้า”ไอริสที่จับกุมตัวโดยทหารของท่านดยุคกรี๊ดร้องอย่างเสียขวัญเมื่อเห็นองครักษ์เดินออกมาจากป่าในสภาพที่เปื้อนไปด้วยเลือดท่านดยุคอัลดริชที่นั่งอยู่ภายในรถม้ามิได้ออกมาทำให้ท่านมิรู้เลยว่าหญิงผู้นี้เป็นคนที่ท่านสั่งให้ทหารออกตามหาเป็นเวลาอยู่หลายปีเพราะนางได้ขโมยหัวใจของท่านดยุคไปและสิ่งสำคัญท่านทราบจากสหายสนิทของนางว่านางมีอาการเหมือนคนตั้งครรภ์ท่านดยุคเฝ้ารอมานานเพื่อที่จะได้พบนางและลูกของเขาองครักษ์วินเดินมาที่ไอริส

ฉับ!!!!!!

เลือดสีแดงกระจายเต็มพื้นหลังจากที่องครักษ์ตวัดไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถาปาดคอไอริสร่างของนางล้มลงขาดใจตาย

”ท่านดยุคข้าฝากจัดการต่อด้วย”องครักษ์วิน หายตัวไปท่านดยุคอัลดริชก้าวออกมาจากรถม้าไปหยุดที่ร่างของหญิงชาวบ้านที่นอนคว่ำหน้าจมกองโลหิตแล้วใช้เท้าเขี่ยเพื่อที่จะมองหน้านางให้ชัด

“ไอริส”ท่านดยุคล้มตัวลงแล้วโอบอุ้มของหญิงสาวที่ขาวซีดเย็นชืดมาไว้ในอ้อมกอด

“ไม่ๆไม่จริงต้องไม่ใช่เจ้าไม่ใช่ไม่ใช่นางไม่”ท่านดยุคครำครวญอย่างน่าสงสารเป็นอันเข้าใจแล้วว่าถ้าหญิงคนนี่เป็นแม่ของลินเนตต์งันลินเนตต์ก็เป็นบุตรสาวของเขาเขาเสียทั้งลูกทั้งผู้หญิงที่เขาคิดที่จะสร้างครอบครัวด้วยอีกครั้งถ้าท่านดยุคลงจากรถม้ามาลินเนตต์ก็ยังไม่ตายไอริสก็ด้วยใครกันที่ผิด

₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç

“บรูตัสทานดีๆสิ”องค์ราชินีดุบุตรชายที่เล่นในระหว่างมืออาหารเย็นโดยมีองค์คาเดนประทับรวมด้วยแต่หฤทัยพระองค์กับเหมอลอยไปถึงลินเนตต์ดวงตาสีฟ้าหวาดหวั่นความรู้สึกแปลกเกิดขึ้นในหฤทัยมันเป็นความรู้สึกราวกับว่าพระองค์ไดสูญเสียบ่างอย่างไป

“ขอประทานอภัยเพคะองครักษ์วินกลับมาแล้วเพคะ”

“แล้วเขาได้สิ่งที่ข้าสั่งหรือเปล่าฮันน่า”องค์ราชินีทรงตรัสถาม

“ได้เพคะ”

“ดีงันเจ้าพาเจ้าชายไป”องค์ราชินีอุ้มเจ้าชายน้อยแล้วส่งจุมพิตเบาๆที่พระนลาฏของเจ้าชายแล้วส่งต่อให้นางกำนัลเป็นอันรู้กันว่าไปคือไปให้ใกล้ที่สุด

“เจ้าสั่งให้องครักษ์ของเจ้าเอาอะไรมา”

“ของขวัญไงเพคะหม่อมฉันสั่งให้องค์รักษ์ไปเอาของสิ่งนี่มา”องค์ราชินีแย้มพระโอษฐ์อย่างยินดีพร้อมกับรินไวท์รสเลิศให้องค์คาเดนพระองค์รับแก้วไวท์มาจิบเล็ก

“ขอประทานอภัยที่ให้รอพะยะค่ะฝ่าบาท”องครักษ์วินคุกเข่าแล้วย่อกล่องหีบทองคำใบเล็กพร้อมกับห่อผ้าขนานเล็กสีขาวให้องค์ราชินี

“เจ้าไปได้แล้ววินไปดูแลพระโอรสของข้าซะ”องครักษ์โค้งแล้วเดินออกไป

“อยากดูไหมเพคะว่ามันคืออะไรหม่อนฉันคิดว่าฝ่าบาทต้องชอบแน่เพคะ”เอลเลนว่างของทั้งสองสิ่งบนโต๊ะแล้วหันหลังไปรินไวท์ในช่วงที่ราชาคาเดนมิได้สังเกตนั้นพระนางกับแอบใส่บ่างส่งลงในแก้วไวท์แล้วส่งให้องค์คาเดน

“ขอให้พระองค์มีความสุข”องค์ราชินียกแก้วไวท์เล็กแล้วจิบองค์คาเดนก็เช่นกันแต่พระองค์กับดื่มไปครึ่งแก้ว

“แล้วนี่สำหรับฝ่าบาทเพคะ”องค์ราชินียืนกล่องใบเล็กให้องค์คาเดนแล้วกลับมาประทับที่เดิม

“อ่ะๆอย่าพึ่งเปิดเพคะฝ่าบาท”องค์ราชินีพาร่างบอบบ่างของพระองค์มาประทับลงบนพระเพลาขององค์คาเดนพร้อมกับทาบพระโอษฐ์ของพระนางลงบนพระโอษฐ์ขององค์ราชาพระนางจุมพิตองค์ราชาอย่างดูดดืมแต่องค์คาเดนกับนิ่งเฉยพระนางเข้าใจแล้วว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานางมิเคยได้ไปอยู่ในฤทัยของพระองค์เลยแม้แต่เศษเสียวหนึ่งในใจของพระองค์มีแต่นังเด็กนั้น!!!พระกรชะทั้งห้าจิกลงบนท่อนแขนขององค์คาเดนแต่พระองค์กับมิได้ว่าอะไรเพราะรู้ดีว่าภายในฤทัยของนางกำลังสับสนแต่ความจริงพระนางกำลังเกรียวกราดตั้งหากก

₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç₤Ç\
 

ต่อนี่คำราชาศัพท์อาจจะงงกันก็ปล่อยมันแสร้งทำเป็นลืมก็แล้วกัน


ทันที่ที่องค์คาเดนเปิดกล่องดวงพระเนตรเบิกกว้างโลหิตในกายเย็นเฉียบลง คล้ายถูกเหวี่ยงลงในบึงน้ำแข็งเมือสิ่งที่เห็นคือดวงตากลมๆคู่หนึ่ง

“เจ้า”

ตึง

โครม

อั๊ก!!!!!

พระวรกายสูงขององค์คาเดนล้มลงอย่างแรงจนข้าวของบนโต๊ะล้มระเนระนาด

“ทำไม”เสียงพูดผาวเบา

“ทำไมหรือเพคะฝ่าบาทฮึฮึก็ไวท์ที่ฝ่าบาทดื่มหม่อมฉันแค่ใส่พิษของโลบาลักลงไปสองสามหยดมันเป็นยาพิษที่ไม่รุนแรงมากแต่ก็รุนแรงอยู่ร่างกายของพระองค์จะชาดิกแต่ยังมีความรู้สึกอยู่”ราชินีรวบชายกระโปรงอย่างประณีตแล้วนั่งลงข้างๆราชาแล้วซบพระพักตร์ลงกับพะอุระพระหัตถ์เรียบลูบไล้พระปรางขององค์คาเดน

“ถ้าพระองค์ทรงรักหม่อมฉันบ่างแค่ซักนิดก็ยังดีหม่อมฉันอาจจะใจอ่อนยอมไว้ชีวิตพระองค์”พระเนตรสีน้ำตาลเหลียบมองพระพักตร์ขององค์คาเดนดวงตาสีฟ้ามองนางอย่างเคียดแค้นชิงชัง

“เจ้าทำอะไรนางเจ้าทำอะไรเมียข้ายัยแพศยา”องค์คาเดนตวาดอย่างเกรี้ยวกราด

“ตอนนี่หม่อมฉันรู้สึกเสียใจซ่ะแล้วสิ”องค์ราชินีแสร้งทำหน้าเสียใจ

“เสียใจที่หม่อมฉันไม่ได้สั่งให้วินผ่าเอาบุตรของพระองค์มาด้วยจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายนะถ้าสั่งตอนนี่คงไม่ทันร่างของนางคงโดนสัตว์ป่ากัดกินจนหมดฮ่าๆๆๆๆ”เป็นอีกครั้งที่องค์ราชาคาเดนทรงร้องไห้ออกมาเป็นครั้งที่สองในชีวิตครั้งแรกคือตอนที่พระมารดาสิ้นและตอนนี่พระองค์ก็สูญเสียนางอันเป็นที่รักและบุตรที่ยังไม่เกิด

“จิตใจเจ้าทำด้วยอะไรกันเอลเลน”องค์คาเดนรวบรวมกำลังที่มีอันน้อยนิดจิกลงไปที่เหนืออกด้านซ้ายแต่องค์ราชินีทรงปัดออก

“ไม่ต้องห่วงอีกไม่นานพระองค์ก็จะตามนางไปแต่อย่าคิดนะว่าจะไปเจอกันในปรโลกได้เพราะหม่อมฉันไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่และที่สำคัญพระองค์ก็ควรจะรู้ว่าหม่อมฉันเนียละที่ยุยงให้ก็อบลินก่อกบฏเพือที่พระองค์จะได้แยกจากนางนั้นแต่อย่างน้อยพระองค์ก็จะตายด้วยอาวุธสิงเดี่ยวกันกับนาง”กริชเล่มหนึ่งถูกดึงออกมาจากห่อผ้าปลายมีดถูกจรดลงบนหน้าอกด้านซ้ายพร้อมกับกรีดลงไปโลหิตสดๆไหลออกมา

“ถ้าพระองค์ตายไปก็คงจะไปเจอกับลินเนตต์อีกในภพหน้าสินะเพคะงันหม่อมฉันขอให้พระองค์กับนางรักกันทุกภพทุกชาติไปแต่มิอาจครองรักกันจะต้องฆ่ากันทุกภพทุกชาติไป”กริชถูกแทงลงไปจนมิดเล่มองค์คาเดนร้องออกมาอย่างเจ็บปวดพระองค์รวบรวมแรงที่เหลือเพื่อยกพระหัตถ์หนาขึ้นแล้วจับหมับลงบนมือของนาง

“งันข้าขอสาปแช่งเจ้าเอลเลนตั้งแต่ภพหน้าเป็นต้นไปข้าขอให้เจ้ารักลินเนตต์และปกป้องนางอย่างไม่มีเงือนไขและสุดท้ายถ้านางตายเจ้าจะต้องเสียใจและจะต้องฆ่าตัวตายตามนางไปอั๊ก”เอลเลนดึกกริชออกมาอย่างแรงจนมันตัดโดนขั้นหัวใจองค์ราชาคาเดนก็สิ้นใจ

“ไม่น่ะๆพระองค์กล้าดียังไง”เอลเลนแทงกรีชลงไปแล้วกรีดจนเป็นแผลแหวะพระหัตถ์เรียวลวงเข้าไปในอกแล้วกระชากหัวใจออกมาโลหิตสดๆไหลออกมาเปรอะเปื้อนเรียวแขนขาวจนดูตัดกันอย่างหน้ากลัว

“ตอนนี่หัวใจของพระองค์เป็นของหม่อมฉันแล้ว”องค์ราชินีประครองหัวใจโชคโลหิตดวงตาสีน้ำตาลของพระองค์เลือนลอยไปไกลแสนไกลนางเจ็บปวดจนไม่อาจจะหายใจอยู่ได้ โพล๊ะ เสียงบางอบ่างถูกเหยียบแตกวุ้นใสๆกระจายเละไปทั่วมันคือดวงตาสีเขียวดวงตาของลินเนตต์นั้นเอง

“ของหม่อมฉันของหม่อมฉัน............ของ.ห.ม่อ.มฉั.น”หัวใจที่เปื้อนเลือดถูกยกขึ้นมาแนบกับแก้มเนียนจนเปื้อนเลือดไปด้วยพระนางพาร่างอันเลือนลอยไปที่หน้าตาสายลมบ่างๆพัดเข้ามาที่ยอดปราสาทพระนางพาร่างของนางขึ่นไปเหยียบบนขอบหน้าตาน้ำตาใสๆหลั้งไหลออกมาจากพระเนตรทั้งสองข้างพระนางสงสัยว่าพระนางร้องไห้ทำไมกันน่ะนางครวจะดีใจไม่ใช่หรอที่ฆ่าเขาได้พระนางถีบตัวออกจากหน้าต่างบนยอดหอคอยร่างของพระนางล่วงลงไปๆๆสติที่เหลืออันน้อยนิดริมฝีปากสวยขยับ

“จงฆ่ากันทุกภพทุกชาติไปมิอาจครองรักกันได้ทุกภพทุกชาติไปจนกว่า....

ข้าจะให้อภัยพวกท่านและมีคนรักข้าอย่างจริงใจ”

ตุ๊บ โพล๊ะ

มันคือคำสาปแช่งที่รุนแรงแม้เวลาผ่านมานับพันๆปีมันก็ยังคงอยู่ไม่ว่าเขาและเธอจะเกิดที่ไหนแต่เขาและเธอก็รักกันสุดท้ายอีกคนต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของอีกคนไม่ว่าชาตินั้นองค์คาเดนเกิดเป็นพลทหารของนาซีแล้วลินเนตต์เกิดเป็นชาวยิวเธอถูกเขาฆ่าทั้งๆที่เขารักเธอพอต่อมาเขาเกิดเป็นทหารเธอก็เกิดเป็นทหารในค่ายเดี่ยวกันเขาถูกเธอฆ่าเป็นอย่างงี้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบันเขาเกิดเป็นพ่อมดเจ้าแห่งศาสตร์มืดมีนามว่า ลอร์ด  โวลเดอมอร์ และเธอเกิดเป็นแม่มดที่ต่อต้านเขามีนามว่า แฮร์รินนี พอตเตอร์

ชาติใครจะต้องตาย

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

บทพิเศษ

ในป่าลึกร่างของลินเนต์ที่น่าสงสาร(มั้งน่ะ)นอนนิ่งในพงไพรเสือตัวหนึ่งค่อยๆย่างกายออกมาจากที่หลบซ่อนตรงเขามาดมเมื่อรู้ว่าเหยื่อตายแล้วก็เตรียมที่จะขย้ำ

“ไปซะเจ้าสัตว์ชั้นต่ำ”เสือตัวนั้นหันไปมองผู้มาใหม่เป็นสตรีที่งดงามมากร่างบางในชุดคลุมสีขาวดวงตาสีทับทิมผมสีเงินยาวจนเกือบถึงพื้นมือข้างซ้ายถือตะกร้าใบใหญ่มาด้วยนางสะบัดไม้กายสิทธิ์เล็กน้อยเสือตัวนั้นก็ลอยไปกระแทกกับต้นไปแล้ววิ่งหนีไปเทพีเซอร์ซีเทพีแห่งเวทมนตร์ก้าวตรงไปหาร่างอันไร่วิญาณของแม่มดน้อยดวงตาสีทับทิมมองนางอย่างสังเวยใจ

“ข้าต้องทำซิน่ะ”นางว่างตะกร้าใบนั้นไว้ข้างๆร่างของลินเนตต์มือขาวซีดฉีกเสื้อที่ร่างนั้นสวมใสอยู่จนเห็นร่างกายที่เขียวคล้ำใกล้เน่าเต็มที่แต่ที่ดึงสายตานางมากที่สุดคือหน้าท้องที่นู้นขึ้นของนาง

“เอาละได้เวลาแล้ว”เทพีเซอร์ซีโบกไม้กายสิทธิ์เล็กน้อยมีดสั้นเล่มหนึ่งก็ลอยอยู่ตรงหน้านางหยิบมันแล้วกรีดลงบนหน้าท้องของร่างนั้นตั้งแต่ซีกโคร่งจนถึงสะดือยามที่กรีดลงไปไม่มีแม้แต่เลือดซักหยดที่จะไหลออกมาคงเพราะเลือดจองนางไหลออกจากตัวจนหมดพอถึงสะดือนางก็หยุดแล้วล้วงเข้าไปแล้วดึงเอาเด็กทารกออกมาถ้าองค์คาเดนยังอยู่คงผิดหวังที่ไม่ได้ลูกชายเพราะเด็กคนนี่เป็นผู้หญิงร่างกายสมบูรณ์เสียอย่างเดี่ยวเด็กนี่ตายแล้วเทพีเซอร์ซีเอาผ้าสีขาวว่างลงกับพื้นแล้วว่างศพเด็กลงไปแล้วหันกลับมาใช้มีดผ่าเอาหัวใจ กระดูกสันหลังและผิวหนังของร่างไร้วิญญาณของลินเนตต์พอทุกสิ่งครบนางก็เอาของพวกนั้นว่างรอบๆตัวทารกน้อยพร้อมกับโบกไม้เล็กน้อยแสงสีดำลายรอมรอบตัวของทารก

“ชีวิตแม่แลกกับลูก”แสงสีดำเริ่มก่อตัวคล้ายงูแล้วเริ้มเลื่อยไปที่กองผิวหนังและไปที่หัวใจและกระดูกสันหลังตามลำดับระหว่างนั้นเทพีเซอร์ซีก็ท่องมนตร์ไม่หยุดงูสีดำเริ้มเลื้อยมาหาเด็กทารกแล้วโอบรัดไว้พร้อมกับแทรกเข้าไปในร่างไม่นานนักเด็กน้อยก็ร้องไห้จ้าจนเทพีเซอร์ซีตกใจ

“ได้ผลเจ้ามีชีวิตแล้วน่ะเด็กน้อยข้าจะพาเจ้าไปหาคนที่จะดูแลเจ้าได้”นางเอาเด็กน้อยใส่ตะกร้าไปเพราะเหตุผลง่ายคือขี้เกียจอุ้มเทพีเซอร์ซีมาถึงพระราชวังค์แห่งหนึ่งที่กำลังโกลาหล

“รู้สึกว่าเฮเดสจะบอกว่าเจ้าหญิงของที่นี่นางจะตายตั้งแต่เกิดสิน่ะ”ไม้กายสิทธิ์ถูกโบกอีกครั้งทุกสิ่งก็หยุดนิ่งนางเดินเข้าไปภาในผ่านทหารเข้าไปจนถึงชั้นในผ่านเจ้าชายอาเธอร์จนมาถึงห้องคลอดในเบาะข้างกายเจ้าหญิงคนนั้นมีร่างของทารกเพศหญิงที่หยุดหายใจไปแล้วเทพีเซอร์ซีหยิบขวดยามาแล้วหยดลงบนศพของเด็กคนนั้นไม่นานร่างของนางก็หายไปเทพีค่อยอุ้มเด็กทารกที่อยู่ในตะกร้าออกมาแล้วว่างลงไปแทน

“โชคดีน่ะเพคะเจ้าหญิงน้อย”เทพีเซอร์ซีหายไปทุกอย่างกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้งเด็กน้อยคนนั้นถุกเลี้ยงอย่างดีในฐานะเจ้าหญิงมีพี่ชายที่จะขึ้นเป็นกษัตริย์มีนามว่าอาเธอร์ส่วนตัวของนางนั้นมีนามว่า มอร์กาน่า

 

THE END (มีภาคต่อน่ะ)

 

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

 

 

 

 

 

แถมรูปมอร์กาน่า


ภาคสองจิ้ม
.
.
.
.
.
.
v



 

 
CR.SHL
 
 
 
 
 
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ MiSuKuNg/LiTtLe AkUmA /ZiNnIaLa จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มกราคม 2562 / 19:51
    น่าสนใจมากจะรอค่ะ
    #11
    0
  2. วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 22:54
    มันโอเคมาก เนื้อหาดีมาก นี่มีพล็อตเลยค่ะ บทสรุปจะเป็นเช่นไรกันนะ เทพีแห่งโชคชะตาผู้เดียวที่หยั่งรู้...
    #10
    0
  3. วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 12:21
    ลึกซึงกินใจมากภาคต่อไปจะเป็นยังไง
    #9
    0
  4. #8 Fleur-Phoenix (@fleur-isabelle) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 17:06
    ลึกซึ้งมากๆ ชอบๆอยากอ่านภาคต่อแล้วว. แต่ทำไมไรท์อัพแล้วมันไม่จึ้นแจ้งเตือนอ่า
    #8
    1
    • #8-1 HERRINNE POTTER (@zinnialalo) (จากตอนที่ 1)
      3 กรกฎาคม 2558 / 19:38
      ไรท์ก็เป็นน่ะช่วงนี้นิยายเอ่ยฟิคเอ่ยเวลาที่ไรเตอร์คนอื่นอัพมันไม่ขึ้นแจ้งเตือนเหมือนกัน
      #8-1
  5. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 21:07
    อ่า สนุก แบบสยอง และสยิว
    มากกกกกกกกกกกกกกกกก
    #7
    0
  6. #6 Bee
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 20:12
    สยอง ด้วย สยิว ด้วย ไรต์สาย SM ชัว หึๆ
    #6
    0
  7. วันที่ 15 เมษายน 2558 / 19:28
    สยิว เอ๊ะ! สยองจริงๆ 

    สงสารลินเนตต์มากๆ มาอัพต่อน้าคะ
    #5
    0
  8. วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 21:51
    สู้ๆนะ
    #4
    0
  9. วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 12:05
    ลุ้นๆ จะเป็นอย่างไรต่อนะ
    #3
    0
  10. #2 คัมสัม
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 23:28
    นาสนใจแปลก
    #2
    0
  11. วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 11:33
    น่าติดตามมากเลยคะ ไรท์เตอร์ คิดได้ไงคะเนี่ย บรรเจิดสุดๆเลย แต่งเรื่องได้น่าอ่านมาก รีบๆ มาต่อน่าาาา รออ่านอยู่นะคะ
    #1
    0