[EDITING] [NielOng] YOUR MINE #ฟิคเนียลองแลคกี้

ตอนที่ 7 : <Re - write> Chapter VI : Your Mine [KangDaniel X OngSeongwoo]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

Chapter VI : Your Mine 

[KangDaniel X OngSeongwoo]

 

 

 

 

YOUR MINE

 

 


เสียงเซ็งเเซ่ดังระงมในหอประชุมโรงเรียนชายล้วนฮันชอน ในเย็นวันศุกร์ของสัปดาห์ นักเรียนในทุกแคสส่วนมากที่ไม่ได้มีธุระอะไรในวันนี้ ต่างมารวมตัวกันที่นี้ กิจกรรมพิเศษสำหรับวันนี้ คือการประกาศกำหนดการของการแข่งขันกีฬาที่กำลังจะเกิดขึ้น โพเดียมบนเวทีถูกครองด้วยร่างสูงสง่าผู้เป็นพี่ใหญ่แห่งตระกูลคัง และประธานนักเรียนของฮันชอน...คังดงโฮ 

 



" สวัสดีครับ นักเรียนทุกคนของฮันชอนที่แสนศักดิ์สิทธ์ "


" ไม่บ่อยมากนักที่จะมีกิจกรรมให้พวกเราได้มารวมตัวกันแบบนี้ รวมถึงครั้งนี้เช่นกัน " 


" พวกคุณที่อยู่ มาแล้ว 2 ปี หรือ 3 ปีเหมือนผมคงจะรู้กติกาของกีฬาภายในของเราอยู่แล้ว แต่เพราะยังมีนักเรียนที่พึ่งเข้ามาในปีการศึกษานี้ฉะนั้นผมจะชี้แจงกติกาให้ทุกคนได้ฟังอีกครั้ง "




โทนเสียงทุ้มน่าเกรงขาม สามารถสะกดเสียงเซ็งแซ่ที่มีอยู่ตอนแรกให้สงบลงได้ไม่ยาก ราชสีห์ยามอยู่ต่อหน้าสัตว์อื่นดูหน้าเกรงขามฉันใด คังดงโฮก็น่าเกรงขามไม่ต่างกันฉันนั้น... 


" การแข่งขัน จะถูกแบ่งเป็น2 ประเภท คือการแข่งขันกีฬาประเภทเดี่ยวและแบบประเภททีม  เราจะจับฉลากเลือกคู่ที่จะต้องมาแข่งขันกัน และหากใครเป็นผู้ชนะในรอบแรก ก็จะเข้าไปแข่งในรอบชิง "



" กีฬา ของเรามีแค่ 2 ประเภทเท่านั้น คือ ฟันดาบ ที่เป็นกีฬาประเภทเดี่ยว และ ลาคลอส กีฬาประเภททีม "



" ส่วนรางวัลสำหรับสีและนักกีฬาที่ชนะเลิศ " 




" สีใดได้ครองแชมป์แต่ละประเภทกีฬา จะได้รับเงินรางวัล 3 ล้านวอน " 



เสียงพูดคุยที่เคยเงียบสงบดังขึ้นมาอีกครั้งด้วยความดังที่ไม่เกินงาม เมื่อมีการประกาศเงินรางวัลที่ทีมผู้ชนะจะได้ เงิน 3 ล้านวอนไม่ได้มากเกินกว่าที่นักเรียนทุกคนที่นี้จะหาได้ แต่หากมันก็ล่อตาล่อใจไม่ใช่น้อยเช่นกัน 


" หากผู้ชนะทั้ง2 ประเภทกีฬา เป็นสีเดียวกัน เงินรางวัล ก็จะทบไปเช่นกัน "


" เมื่อได้รางวัลไป แต่ละสีจะนำไปใช้อะไร ก็ตามแต่อัธยาศัยนะครับ "



" และสิ่งที่พิเศษที่สุด คือ นักกีฬาผู้ที่คว้าชัยชนะมาให้สีของตน หรือผู้ที่ทำคะแนนให้ทีมนั้นชนะ "




" จะได้รับการเลื่อนโซน มาอยู่โซน A ทันทีอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆครับ ! " 







หัวข้อสนทนาที่ได้รับการพูดถึงอย่างล้นหลามตั้งแต่มีการประชุมเรื่องกีฬาภายใน คงหนีไม่พ้นการที่จะได้เลื่อนโซนมาอยู่โซน A... แน่นอนล่ะ นักกีฬาที่อยู่ในโซนอื่นๆ ต่างตั้งตารอที่จะเป็นผู้ชนะในการแข่งขัน ถึงแม้โซนล่างๆจะไม่ได้ใช้ชีวิตลำบากอะไร แต่การที่ได้ขึ้นไปอยู่โซนได้ใช้ชีวิตที่เทียบเคียงตระกูลยิ่งใหญ่นานาตระกูล  ใครกันล่ะจะไม่อยากจริงมั้ย




แค่พอประกาศกำหนดการเสร็จ บรรยายกาศโรงเรียนก็ครึกครื้นขึ้นมาเลยว่ะ " 


" ก็นะ รางวัลดีขนาดนี้มีใครไม่อยากได้ล่ะ " 


ร่างสูงเพียวทั้งสองในเครื่องแบบสภานักเรียนและปลอกแขนตราสัญลักษณ์เดียวกันหากแต่ของชายหนุ่มที่มีตำแหน่งหน้าที่เป็นสารวัตรนักเรียนจะเป็นสีแดงแสดงสังกัดงานว่าเป็นผู้ดูแลความเรียบร้อยภายในโรงเรียน ส่วนชายหนุ่มอีกคนเป็นเพียงปลอกแขนสีขาว กำลังเดินตรวจตราสถานที่ต่างๆที่จะใช้ในการคัดเลือกนักกีฬาที่จะมีขึ้นในไม่กี่วันข้างหน้า จนมาถึงส่วนของสนามลาคลอสที่อยู่ทิศเหนือปีกขวาของอาคารเรียนใกล้กับโซนB     


ลาคลอสเป็นกีฬาที่อยู่คู่ฮันชอนมานานพอๆกับชื่อเสียงของฮันชอน ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นลาคลอสนั้น ในยุคแรกเริ่ม คือการแข่งขันฮอกกี้หิมะ เป็นการเเข่งตีเจ้าลูกกลมๆโดยผู้เล่นจะอยู่บนหลังม้า แข่งขันกันบนสนามกว้างที่เต็มไปด้วยหิมะในหน้าหนาว แต่เพราะในทุกปีมักจะมีผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการตกม้าเพราะโดนเจ้าลูกเหล็กนั้นกระแทกจนสนามเนื้อหิมะสีขาวถูกแทนด้วยสีแดงฉานของหยาดโลหิต    กีฬานี้จึงได้นำออกจากกีฬาภายใน หากแต่ยังมีเมื่อถึงคราวเกิดความวุ่นวายในฮันชอน  กีฬาชนิดนี้ยังคงถูกยกมาเป็นเครื่องตัดสิน... 


" ช่วงนี้เป็นไง " 


" เป็นไรอะ " 


" กับมาสเตอร์ไงคับคุณองซองอู ช่วงนี้ดูคุยกันดีจังนะ ตั้งแต่ออกไปข้างนอกด้วยกันเนี่ย ดูกระหนุงกระหนิงชอบกลๆ " 


" คิดไปเองป่ะครับ นี่ก็เหมือนเดิม... "


" โอโจ้ด้วย "


" ควอนฮยอนบิน ! " 


" แหย่เล่นครับแหย่เล่น เหมือนเดิมก็เหมือนเดิมครับ " ก่อนที่แฟ้มในมือขอผมจะทันได้ฟาดลงไปบนหัวคนที่สูงกว้าง เจ้าตัวก็ดึงแฟ้มออกจากมือผมไปซะก่อนแล้วก็ใช้ความสูงที่แสนได้เปรียบนั่นชูมันขึ้นไปจนสุดแขน

" นี่ ทำงานมั๊ยล่ะ เอาคืนมาได้ละ " 

" ตอบมาสิว่าถึงไหนแล้ว เดี๋ยวจะคืน " นอกจากจะชักมือเอาแฟ้มหนีคิ้วเรียวๆที่มีรอยบากนั่นยังยักขึ้นลงอย่างกวนอารมณ์ของเขาซะไม่มี 


" ถึงไหนอะไรเล่า ก็คนอยู่บ้านเดียวกัน เป็นมาสเตอร์อีกจะไม่ให้คุยกันอ๋อ "


" จริงเหรอครับ ? "


" กวนxีน"


" คิดว่าดูไม่ออกเหรอว่ะ นี่เป็นเพื่อนกันมากี่ปีล่ะ "


" ดูอะไรเล่า... ต่อให้มันจะเป็นยังไง ฉันก็แค่แลคกี้ป่ะ ถึงทุกคนจะปฏิบัติต่อฉันดีมาก แต่ความจริงมันคืออะไรก็เห็นนี่ " 


" แลคกี้ ? แล้วไงอะ "


" แลคกี้ยังไงก็คือแลคกี้ไง มันจะมีทางเป็นอย่างอื่นได้ยังไงล่ะ " 


" งงว่ะ บอกตรงๆ จำได้ว่าตอนเด็กๆที่แดนพึ่งบินมาจากแคนาดาพวกนายสนิทกันมากไม่ใช่อ่อ ทุกวันนี้ทำไมเป็นงี้วะ " 


" ...ไม่รู้ว่ะ "  ตั้งแต่เมื่อไรนะที่มันกลายเป็นแบบนี้







ตั้งแต่ฤดูร้อนเมื่อ 5 ปีก่อนรึเปล่า ...

 

 

 

 

 

 

 

 



ตึกๆๆๆๆๆๆ



" คุณชายเล็กอย่าวิ่งแรงนักสิคะ พื้นเรือนสะเทือนไปทั่วแล้ว " 

เสียงแม่บ้านเอ่ยบอกคุณชายของเธอที่พึ่งวิ่งผ่านหน้าเธอไปพร้อมใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข เป็นเพราะคฤหาสน์ตระกูลคังเป็นคฤหาสน์โบราณที่ยังคงทุกอย่างไว้เหมือนเดิมตั้งแต่สมัยโชซอน ถึงแม้จะได้รับการบูรณะให้อยู่ในสภาพใหม่อยู่เสมอ แต่เพราะพื้นคฤหาสน์ในส่วนที่ติดสวนนั้นเป็นเรือนไม้ยกฐานก่อนจะปูทับด้วยผืนเสื่อ ไม่เหมือนตัวคฤหาสน์ใหญ่ที่เป็นฐานดิน ยามเหล่าคุณชายตัวน้อยวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานเรือนแยกหลังนี้จึงแทบสะเทือนไปทั้งเรือน 


" ไม่ได้หรอกครับ ถ้าวิ่งช้ากว่านี้คุณอ๋งก็จับแดนได้น่ะสิ " ร่างกระจ่อยร่อย หันมายิ้มให้คุณแม่นมของตนก่อนจะรีบวิ่งไปแอบในห้องที่อยู่สุดทางเดินนั้น อีกแปปเดียวคุณอ๋งก็จะเริ่มหาแล้ว ขอให้ไปหาพวกฮยอนบินกับพวกพี่ๆก่อนเถอะนะ อย่าพึ่งมาหาคุณแดนเลย คุณแดนอยากเป็นคนที่คุณอ๋งเจอคนสุดท้าย




"   25.....26....27.....28....29......30   จะหาแล้วน๊าาาา "  

หลังจากหันหลังนับเลขอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่คนเดียวมานาน เด็กชายตัวน้อยเจ้าของดวงดาว3 ดวง ก็หันกลับมาเผชิญกับลานกว้างที่ไม่เหลือเพื่อนๆของตนอยู่แล้ว ...หายไปซ่อนที่ไหนกันนะ   คฤหาสน์นี้กว้างกว่าโรงเรียนประถมของเขาด้วยซ้ำ หวังว่าทุกคนคงไม่ไปหลบที่อื่นนอกเหนือจากเรือนสวนดอกไม้หรอกนะ ไม่งั้นหายังไงก็ไม่เจอหรอก


" โอ้ย ! " ไม่ทันจะได้ขยับกายไปไหนเด็กชายก็ร้องโอยขึ้นมาเสียก่อนจะก้มลงปัดขาตัวเองเป็นพัลวัน ยืนตรงไหนไม่ยืนดันมายืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่มีแต่มดแดงเต็มไปหมด จริงๆเลยนะองซองอู 


ตุ้บ!!

" อ๋ง!เป็นอะไรรึเปล่า !! " เด็กชายตัวสูงกว่าเด็กวัยเดียวกันในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวลายตารางกับเอี้ยมขาสั้นทะมัดทะแมงกระโดดลงมาจากต้นไม้ต้นไม่ใกล้ไม่ไกลกัน ก่อนจะรีบวิ่งมาหาต้นเสียงร้องที่เขาได้ยิน


" แปะ !! จับฮยอนบินได้แล้ว " ทั้งๆที่มืออีกข้างก็ยังปัดแข้งปัดขาไม่หยุด มืออีกข้างก็ยังเอื้อมมือไปแปะลงบนหน้าอกของเพื่อนสนิทที่รีบออกมาดูเขาจนลืมไปเลยว่ากำลังเล่นซ่อนหากันอยู่ 



" ยังจะเล่นอีกนะ ...ขาแดงหมดแล้วหยุดเกาสิ " รอยยิ้มที่ส่งให้เด็กชายฮยอนบินแทบหุบยิ้มไม่ทันเมื่อเพื่อนตัวสูงส่งสายตาดุกลับมาพร้อมใช้มือ1ข้างยึดมือเขาที่กำลังเกาขาตัวเองไม่หยุด ก็มันคันนี่จะให้หยุดยังไง คุณอ๋งคัน คันก็ต้องเกา เกาจนแสบไปหมดแล้ว 


" ก็มันคันนี่ "


" ก็ห้ามเกา เดี๋ยวพาไปทายานะ " 


" อื้ม " 




เด็กชาย2คนลืมไปเลยว่าพวกตนกำลังเล่นซ่อนหากับเพื่อนๆคนอื่น ทั้งสองรีบเดินกลับไปที่เรือนเพื่อให้คุณแม่นมช่วยทายาให้ หลังจากทายาเสร็จก็ไม่ได้ออกไปตามหาใครต่อ ทั้งคู่นั่งอยู่ที่ชานเรือนที่ยื่นออกจากตัวคฤหาสน์ขนาดประมาณ1 เสื่อ เบื้องหน้าเป็นสวนที่พวกเขาเล่นซ่อนหากันก่อนหน้านี้ 


" ซองอู ปล่อยให้พวกพี่ซ่อนอยู่ตั้งนาน ไม่หาพวกพี่เลยนะ "  หย่อนตัวลงนั่งได้ไม่นานร่างที่สูงกว่าพวกเขาอีก2ร่าง เพราะอายุที่เลื่อนชั้นจนจบชั้นประถมไปแล้วก็เดินมานั่งข้างๆพวกเขา สีหน้ามุ้ยๆของคุณชายใหญ่ตระกูลคังแปลเปลี่ยนไปแทบจะทันทีเมื่อสังเกตเห็นผดแดงที่ขาเจ้าตัวเล็กของเขาเต็มไปหมด

" ไปทำอะไรมาเนี่ยอ๋ง !!" ผู้เป็นพี่ย่อตัวลงระดับที่จะมองเห็นรอยแดงพวกนั้นได้ชัดเจน ก่อนจะจับขาเล็กๆนั่นพลิกไปมาสำรวจร่องรอยที่เกิดขึ้น 

 

" ฮี่ๆ ดันไปยืนปิดตาใต้ต้นไม้ที่มีแต่มดน่ะครับ " 

" ยังจะมายิ้มอีก ไม่ระวังเลยนะ " 


" ผมไม่เป็นอะไรแล้วครับพี่ดงโฮ ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นหรอก "


" เลยไม่ได้หาพวกพี่เลยสินะ " ฮวังมินฮยอนที่นั่งลงข้างๆเด็กชายตัวสูง เพียงพูดขึ้นเบาๆใบหน้ายังคงเปื้อนด้วยยิ้มบางๆให้น้องๆได้อบอุ่นเสมอ 



" ไม่ได้หาเลยพี่มินฮยอน ผมพาซองอูไปหาคุณแม่นมมาให้คุณแม่นมทายาให้ครับ "

 

" เก่งแล้วฮยอนบิน ตัวโตกว่าเพื่อนก็ต้องดูแลเพื่อนนะ " ฝามืออบอุ่นของพี่ชายคนสนิทที่เป็นทั้งลูกพี่ลูกน้องของควอนฮยอนบินวางลงบนเส้นผมนุ่มนิ่มก่อนขยี้เบาๆจนมันยุ่งไปหมด แต่คนน้องก็ไม่ได้หลบอะไร ออกจะชอบเวลาที่คนพี่มาเล่นด้วยซะมากกว่าดูจากใบหน้าที่เอาแต่ยิ้มจนตาปิดก็คงจะชอบมากจริงล่ะนะ 

 

" เราไปช่วยกันหาคุณแดนดีมั้ยครับ คุณแดนต้องโกรธผมแน่ๆเลย "  เด็กชายซองอูกระโดดลงจากชานเรือนก่อนจะหันมาชวนให้ทุกคนไปช่วยกันหาคุณแดนของเขา 

 

" ก็ดีนะ แดนยังซ่อนอยู่แน่ๆเลย เวลาเล่นกันทีไรหาแดนเจอคนสุดท้ายตลอด " ดงโฮพยักหน้าเห็นด้วยกับคนเป็นน้อง ปานนี้แดเนียลต้องยังไม่รู้เรื่องแน่ๆ ไปช่วยกันหาดีกว่า  

 

" งั้นเรามาแข่งกันดีกว่าครับ ใครหาแดเนียลเจอก่อนชนะ !! " ฮยอนบินชิงพูดตกลงคนเดียวแล้วรีบวิ่งไปหาก่อนใครเพื่อนทิ้งคนอื่นๆที่ยังไม่ได้ตั้งตัวให้ตามมาหาทีหลังเขาจะได้เป็นคนชนะยังไงล่ะ

 

" ฮยอนบินขี้โกง! " คนที่ออกวิ่งตามอีกคนคือเจ้าตัวเล็กที่ขายังไม่หายแดงเลยด้วยซ้ำ ความจริงจังในการเล่นของเด็กทั้ง2 คนทำให้คนที่อายุเยอะกว่าเพียงปีเดียวได้แต่หัวเราะเบาๆก่อนจะเดินตามน้องๆไป







ตั้งแต่ช่วงบ่ายๆแก่จนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาอาหารเย็นยังไม่มีใครหาคุณชายเล็กเจอเลยสักคนเด็กทั้ง4 คนเดินหาจนทั่วคฤหาสน์ก็ยังไม่เจอเลยสักที่ เปิดดูทุกห้องที่แดเนียลเคยเข้าไปซ่อน ก็ไม่เจอเจ้าตัวแม้แต่เงา 

 

" ซ่อนเก่งจริงๆเชียวแดนนี่ หายไปไหนน๊า " หลังจากตามหามานานทุกคนก็ล้มเลิกแล้วมานั่งกันอยู่ที่โต๊ะชาห้องรับแขก คังดงโฮหยิบแก้วชาขึ้นจิบเบาๆก่อนจะพูดขึ้นด้วยความแปลกใจ 

" นั่นสิครับ หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอเลย " ฮยอนบิน หงายหลังลงไปนอนกับพื้นเสียแล้ว แขนยาวๆสมกับส่วนสูงเหยียดยืดออกจนสุดแขนเพราะความเมื่อยล้า 

" นั่งดีๆสิฮยอนบิน " 



ครืนนน...

" คุณชายคะ ได้เวลาอาหารแล้วนะคะ " เสียงเปิดประตูเลื่อนออกเพียงเล็กน้อยให้พอเห็นคุณแม่บ้านที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นเพื่อเรียกพวกเขาให้ไปที่โต๊ะอาหาร 

" อ่า...พวกเรายังหาคุณแดนไม่เจอเลยครับ "


" คุณแดนเธอไปที่โต๊ะอาหารแล้วนะคะ " 


" เอ๋ ? "







เป็นอย่างที่คุณแม่บ้านบอกจริงๆ เมื่อซองอูกับเพื่อนๆพี่ๆเดินมาที่ห้องอาหารคุณแดนก็ได้นั่งรออยู่ในตำแหน่งของตัวเองแล้ว คุณแดนจะโกรธมั้ยน๊า ที่ซองอูหาคุณแดนไม่เจอ

 

" คุณแดนนนนนน ไปซ่อนที่ไหนมาครับพวกเราช่วยกันหาคุณแดนตั้งนานแต่ก็ไม่เจอเลย " เด็กน้อยรีบวิ่งไปนั่งเก้าอี้ข้างๆของคนที่ตัวเองเรียกว่าคุณแดนอย่างเคยชินใบหน้ายิ้มแย้มสดใสส่งไปให้ใครอีกคนอย่างเคย ตามปกติคุณแดนก็จะมีรอยยิ้มตอบกลับมาให้ซองอูเสมอ ...แต่มันไม่ใช่สำหรับวันนี้ 

" ฉันไม่ได้ซ่อนหรอก " คุณแดนพูดด้วยสีหน้านิ่งๆแบบที่ซองอูไม่เข้าใจ แบบที่ซองอูไม่เคยเห็นมาก่อน ปกติคุณแดนมักจะมีรอยยิ้มให้เขาเสมอ...หรือว่าวันนี้คุณแดนโกรธซองอูนะ

" ทำไมล่ะครับ...คุณแดนโกรธซองอูเหรอ " 

" ไม่ใช่หรอก...นายน่ะ กินข้าวเถอะนะ " 


บทสนทนาทุกอย่างโดนตัดจบตั้งแต่ตรงนั้น  การทานอาหารเริ่มต้นขึ้นเหมือนอย่างเคยโดยมักมี พี่มินฮยอนกับฮยอนบินที่บ้านอยู่ใกล้ๆกันมาร่วมทานด้วยบ่อยๆ คุณแดนยังคงพูดคุยกับคนอื่นอย่างเป็นปกติ แต่ไม่ใช่กับซองอู...คุณแดนไม่พูดกับซองอูแบบที่เคยหยอกล้อกันอีกเลย สรรพนามที่เคยเรียกกันก็กลับเปลี่ยนไป สายตา การกระทำทุกๆอย่างเปลี่ยนไปหมดจนไม่รู้ว่าการเล่นซ่อนหาในวัยเด็กครั้งนั้นคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่างรึเปล่า ...










 


YOUR MINE

 

 

 

 



หลังจากสนามแข่งขันทุกรายการกีฬาได้ตรวจสอบความเรียบร้อยแล้วนั้น การคัดเลือกนักกีฬาตัวจริงของแต่ละสีก็เริ่มต้นขึ้น สีที่จะคัดเลือกนักกีฬาก่อนนั้น คือสีที่มีสมาชิกอยู่มากเลยทำให้มีนักกีฬาลงคัดมากกว่าสีอื่นๆ ใช่แล้ว...ทีมสีเขียวหรือโซน D ที่มีจำนวนสมาชิกเยอะที่สุดนั่นเอง ในเย็นวันศุกร์แบบนี้ที่สนามลาคลอสออกจะครึกครื้นกว่าปกติ นักเรียนหลายคนที่กลับไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดสบายๆ หรือบางคนเพียงปลดเครื่องแบบสัญลักษณ์โรงเรียนออก พร้อมกับดึงชายเสื้อเชิ้ตให้ออกมาข้างนอก กำลังจับจองที่นั่งกันอยู่ข้างสนาม เพราะ พรุ่งนี้เป็นวันหยุดวันนี้เลยมีการคัดนักกีฬาแต่ละสีพร้อมกันถึง2 สี ที่ทราบไปแล้วคือ สีเขียวจากโซนD นอกจากนี้ยังมีสีม่วง จากโซนซึ่งเป็นสีที่มีสมาชิกอยู่เยอะพอกัน  ถึงโซนA จะเป็นสีที่มีสมาชิกน้อย แต่ต้องจัดการคัดเลือกนักกีฬาอยู่ดี  เหตุผลเพราะก่อนวันแข่งขันจริง จะมีการประกาศ รายชื่อนักกีฬาแต่ละสี และลำดับแรงกิ้งให้ทุกๆคนทราบต่อให้นักกีฬาขาดก็ต้องจัดคัด  ส่วนเหตผลที่องซองอูกำลังมานั่งอยู่บนแสตนที่เต็มไปด้วยเด็กคลาสอื่นกับมาสเตอร์เพียงแค่2 คนคงมีแค่....


' น้องรหัสฉันลงเเข่ง ไปดูเป็นเพื่อนหน่อย ' 



ก็แค่นั้นแหละครับ 



" มองไปไหนเขาให้ดูกีฬา " ก่อนที่สายตาของคนที่เอาแต่เหม่อลอย จะลอยออกไปไกลกว่านี้คังแดเนียลก็ได้เรียกเขาไว้ซะก่อน เรื่องที่วนอยู่ในหัวของซองอูจนนั่งเหม่อไปไกลก็คงไม่ใช่เรื่องอะไร นอกจากเรื่องที่พึ่งคุยกับฮยอนบินไปเมื่อไม่กี่วันมานี้... ระหว่างพวกเรากลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหนนะ ...

 

" เปล่าครับ "

 

" เปล่าอะไร...คิดมากอะไรอยู่ " 

 

" ผมพูดได้เหรอครับ "   ซองอูหันไปมองหน้าคนที่นั่งเอนหลังโดยใช้แขนยาวๆปราศจากแขนเสื้อที่ถูกดึงขึ้นลวกๆพาดไปกับที่นั่งชั้นบนที่พวกเขานั่ง...นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันในบรรยากาศสบายๆแบบนี้ 


" ทำไมจะพูดไม่ได้ล่ะ " คุณแดนหันกลับมามองเขาใบหน้าไม่ได้ยิ้มแย้มอะไรแต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเจ้าตัวกำลังโกรธเขาอย่างทุกที สงสัยวันนี้อารมณ์ดีล่ะมั้ง 

 

" ถ้าผมถามอะไรคุณจะตอบมั้ยครับ "

" อืม...คิดดูก่อน "  มุมปากเรียวหยักยิ้มส่งมาให้เขาเล็กน้อยก่อนเจ้าตัวจะหันกลับไปสนใจการคัดตัวนักกีฬาตรงหน้าที่กำลังจะเริ่มขึ้น อารมณ์ดีอยู่จริงๆสินะ


"ทำไม...พวกเราถึงกลายเป็นแบบนี้ครับ "


"พอดี...ฮยอนบินถามผมว่า เราเคยสนิทกันมากกว่านี้.... "


" ทำไมเราถึง...กลายเป็นแบบนี้กันนะ " ดวงหน้าเคร่งเครียดก้มหน้าลงต่ำเมื่อได้พูดคำถามที่ตนเองก็อยากรู้มานานแสนนานออกไป ความรู้สึกที่มีต่อกันเมื่อครั้งยังเด็ก ยังคับแน่นอยู่ภายในจิตใจแต่หากปัจจุบันไม่อาจอาดเอื้อมไปสัมผัสมันได้ เหลือไว้แค่ในความทรงจำในวัยเด็กเท่านั้น...


" แล้วนาย...คิดกับฉันเปลี่ยนไปจากเดิมรึเปล่า "


" ครับ ? " 


" ตอนที่นายรู้ว่าเราเปลี่ยนไป...นายคิดกับฉันเปลี่ยนไปด้วยรึเปล่า "


" ไม่ครับ...ผมยังเหมือนเดิม " ซองอูตอบกลับคำถามของอีกคนไปอย่างไม่ลังเล ไม่ว่าจะตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยรู้สึกกับคนๆนี้เปลี่ยนไป นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขามั่นใจมาตลอดทั้งชีวิตของเขา... 


" ฉันก็เหมือนกัน "


" อย่าพยายามหาคำตอบเลยซองอู ถ้าวันนึงทุกอย่างมันชัดเจน นายจะได้รู้เอง "

" ไม่ว่ามันจะเป็นไปยังไง นายแค่เชื่อว่าฉันเองก็เหมือนเดิมก็พอ "





" พี่ดูไม่กลมกลืนกับคนอื่นๆเลย " บทสนทนาที่น้อยครั้งจะเกิดขึ้นระหว่างซองอูกับคุณแดนจบลงในทันทีที่นักกีฬาลาคลอสทีมสีเขียวได้เดินขึ้นมาหาพวกเขา  ไลควานลิน ในชุดกีฬาสีเขียวลายทางยาวสลับขาว ที่ตอนนี้บนใบหน้าไม่มีแว่นบดบังอยู่ กรอบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อไหลเป็นทางแต่ไม่ได้ทำให้เด็กคนนี้ดูแย่เลยสักนิด 

" มาดูแล้วไง อย่าบ่น " เสียงพูดติดไปทางบ่นของคุณแดนดังขึ้นพร้อมกับที่ขวดน้ำในมือจะโยนไปให้น้องรหัสของตัวเอง และคนเป็นน้องก็ใช้มือรับไว้ทัน 

 

แล้วสองคนนี้ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่นะ... 

" ผมติดตัวจริงแน่ พวกพี่เตรียมแพ้ผมได้เลย " เด็กมาใหม่หยักยิ้มมุมปากก่อนจะจัดการเปิดเจ้าขวดน้ำที่พึ่งได้รับมาในมือเทใส่สิ่งที่อยู่ในนั้นใส่ปากในทันที 


 

" มองหาแดฮวีเหรอครับ "  ควานลินเลือกที่จะเดินเลยไปนั่งข้างรุ่นพี่อีกคนมากกว่าที่จะไปนั่งข้างพี่รหัสตัวเอง ทำเอารุ่นพี่ตัวโตของเขาจ้องเขม็งเลยเหมือนกัน ไม่รู้เจ้าตัวจะรู้มั๊ยว่ากำลังทำหน้าแบบไหน...ถ้ายกเท้ายันเขาออกจากตรงนี้ได้ พี่แดเนียลคงทำไปแล้ว

" อ่าใช่น่ะ เห็นพวกนายลงแข่งกันเกือบหมด นึกว่าจะมาด้วยซะอีก " 

" นั่งอยู่ฝั่งสีม่วงน่ะครับ พอดีเพื่อนแดฮวีในโซนซีก็ลงคัดหมด " จริงๆแล้วถึงเขาจะไม่ค่อยได้คุยกับควานลินเป็นการส่วนตัวแต่ดูแล้วรุ่นน้องคนนี้ไม่น่าจะมีอะไรแบบที่ทุกคนกลัวกันเลยด้วยซ้ำออกจะเฟรนลี่กว่าบุคลิกที่เห็นเป็นไหนๆ สังเกตจากทุกครั้งที่คุยกับเขา ควานลินไม่เคยแสดงทีท่าไม่เป็นมิตรเลยสักนิด 

" อ่อ..." 

"พี่ซองอู นาสกุลอะไรครับ " 

"เอ๋ ? " 

" เห็นเพื่อนๆบอกว่านามสกุลพี่แปลกๆผมยังไม่รู้เลย "

"อ้อ...พี่น่ะ..."


" ยุ่ง " เสียงดังขึ้นมาลอยๆจากคังแดเนียลที่นั่งอยู่อีกข้างของซองอูเรียกให้คนทั้ง2 ที่กำลังคุยกันหันไปหา แต่เจ้าตัวต้นเสียงก็ทำเป็นมองไปทางอื่นเหมือนเมื่อกี้ตัวเองไม่ได้ทำอะไร 

" แค่รู้นาสกุลคงไม่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรมั้งพี่แดน "


" เกิด "


"? "

" เกิดกับอารมณ์ฉันเนี่ยล่ะ นายมีไรมั๊ยควานลิน "  คุณแดนหันมายักคิ้วด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ก่อนจะหันกลับไปสนใจการคัดตัวนักกีฬาของทีมสีม่วงที่กำลังดำเนินอยู่...เดาอารมณ์ไม่ได้จริงๆคนคนนี้ 

" ขี้หวง "  แค่นามสกุลเขารอดูที่ป้ายชื่อพี่ซองอูเอาก็ได้เสียดายที่วันนี้พี่ซองอูถอดสัญลักษณ์เครื่องแบบออกหมดแล้ว ก็ไม่ได้อยู่ในเวลาเรียนหรือเวลาทำงานสภาแล้วนี่นา

" เมื่อกี้ควานลินว่าไงนะ " 

" ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ซองอูผมขอไปหาพวกซอนโฮกับแดฮวีก่อนดีกว่า  " หลังจากควานลินไม่ยอมบอกเขาว่าเมื่อกี้บ่นพึมพำอะไรคนเดียวเจ้าตัวก็ลุกขึ้นหนีเขาไปซะดื้อๆ ทิ้งให้เขากับคุณแดนต้องอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง 2 คนอีกครั้ง อ่าไม่ชินเลยนะ...เมื่อไหร่จะชินสักที 

" อย่าไปคุยกับหมอนั่นมาก " 


" หื้ม  ทำไมล่ะครับ นึกว่าไม่ได้คิดมากเรื่องควานลินแล้ว " 


" ไม่ได้คิดมากเรื่องนั้น  ฉันคิดเรื่องอื่น "

"..."

" นายน่ะมีหน้าที่แค่ทำตามใจฉันก็พอแล้วซองอู " 

 

ประโยคคำสั่งที่ออกมาจากปากคนคนเดิมที่เคยเอาแต่จิกกัดเขาวันนี้มันไม่เจ็บจี้ดๆเหมือนก่อนเลยแฮะ  แววตานิ่งๆที่หันมามองเขาตอนที่เอ่ยบอกนั่นยังทำให้ซองอูรู้สึกอยากลุกหนีไปให้ไกลเหมือนเดิม...แต่เหตุผลที่อยากลุกหนีไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด ... 


" อ้าวๆ มาอยู่นี่เองคุณรองประธานกับเลขาส่วนตั๊วววส่วนตัววว  " แขกไม่ได้รับเชิญและไม่ค่อยอยากจะเชิญ อีก2 คนกำลังเดินมาไม่ใช่ใครที่ไหน แจฮวานคนดี กับฮยอนบินคนเก่งนั่นเอง จีฮุนเองก็เดินมาพร้อมกัน แต่สำหรับจีฮุน ซองอูไม่ได้จัดไว้ในหมวดคนไม่ได้รับเชิญเหมือนอย่าง2คนแรก จีฮุนน่ะเป็นผู้เป็นคนกว่าเยอะ 

" เมื่อกี้ที่พึ่งเดินไป ควานลินเหรอ " จีฮุนเดินมานั่งลง ข้างๆซองอู ส่วน2ตัวกวนเดินไปนั่งลงข้างคุณแดน แล้วก็เอาแต่ก่อกวนคุณเขาจนโดนยันตกที่นั่งไปแล้ว...แจฮวานเป็นคนเคราะห์ร้ายคนนั้นเพราะฮยอนบินหนีได้เร็วกว่า...

" อื้ม...น้องมาคัดนักกีฬาอะ เห็นคุยว่ายังไงก็ติดตัวจริง  "

" สนิทกันแล้วเหรออ๋ง " จีฮุนดูอยากจะรู้เรื่องควานลินมาก เจ้าตัวคงยังไม่เลิกสงสัยควานลิน ทั้งๆที่ก็น่าจะสนิทกันมากแล้วแท้ๆนะสองคนนั้นน่ะ จากที่แดฮวีเคยเล่าให้เขาฟัง 


" หื้ม ...ก็น้องรหัสคุณแดนล่ะแล้วก็เป็นเพื่อนพวกน้องๆเราอยู่ดี "

" อ่อ... "

 

" จีฮุนเองก็สนิทกับควานลินนี่...ยังไม่เลิกระแวงน้องอีกเหรอ " 

" มันก็ไม่ขนาดนั้นหรอก... แต่ก็ไม่ได้นอนใจ " 

" ดูทุกคนจริงจังกับเรื่องนี้มาเลย...ฉันก็อยู่กับตระกูลผู้นำมาตั้งแต่เด็กแท้ๆ ดันไม่รู้สึกอะไรเลย " หรือเพราะเขาไม่ได้มีเชื้อสายโดยตรงเหมือนคนอื่นๆนะ เรื่องพวกนี้ถึงไม่ได้อยู่ในสมองเขาขนาดนั้น 

" เพราะนายโดนปิดหูปิดตาน่ะสิ "

" หื้ม...อะไรนะจีฮุน " 

" อ้อ ป่าว...ไม่มีอะไรหรอก เพราะนายนะใจดีไปไง เลยไม่คิดว่าเด็กนั่นจะทำอะไรได้ " 

"มันก็อาจจะจริง..." 

" ไม่ต้องคิดมากหรอกซองอู มันก็คงไม่มีอะไรนั่นแหละ เราก็อยู่กันแบบนี้มาตั้งนานแล้วนี่เนอะ " 



" อื้ม " 




TBC.








________________________________________________________________________________________________

Talk. 

มาอัพแล้วจ้ามาอ่านกันเต๊อะ เดี๋ยวจะอัพตอนพิเศษย้อนหลังวันเกิดซองอูด้วยพอดีพึ่งว่างลงค่า บ่นจะลงก็ลง2ตอนติด พอจะไม่ลงก็เงียบไปเลยยัยไรท์คนนี้ 5555555555555555555555555555  ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ฝากคอมเม้นต์ และ สกรีมแท้ก #ฟิคเนียลองแลคกี้ ด้วยเน้อ

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

305 ความคิดเห็น

  1. #294 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 02:00

    แดนก็หวงจัง

    องไม่รู้ตัวเองหรอกนะ

    #294
    0
  2. #243 someonetodosth (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 05:00
    คิดว่าอดีตตระกูลองกับตระกูลหลินต้องไม่ใช่ตระกูลรับใช้แน่ๆ
    #243
    0
  3. #173 pmin1013 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 22:09
    เนี่ยยยยย เราว่าตระกูลใหญ่มีสามตระกูลนะ มีตระกูลองอีกตระกูลแล้วตระกูลไลอาจจะเป็นเหมือนตระกูลพัคคือพวกพันธมิตรอะ แงๆๆ รอติดตามคั้บๆๆๆ
    #173
    0
  4. #142 rikear_lope (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 18:33
    นามสกุลคุณองดูมีซัมติงอ่ะ ควานลินก็มี มีทุกคนเลยเน้อ แล้วอดีตของเนียลองนี่ยังไงกัน
    #142
    0
  5. #140 lLadadee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 07:29
    เรื้องราวซับซ้อนซ่อนเงื่อนละเกิลล แต่สนุกกกดีค่ะ ชอบเวลาคุณแดนหวงๆอะน่าร้ากกก55555
    #140
    0
  6. #139 haesic forever and ever (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 01:11
    คุณอ๋งกับฮยอนบินดูสนิทกันมากเลย รีเควทคู่มินฮยอนบินเนื่องจากตอนนี้เรือล้างมาก555
    เหมือนคุณแดนไปรู้อะไรมารึปล่าวเลยทำให้เปลี่ยนไป
    #139
    0
  7. #137 fancyz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 20:21
    ทำไมมันดูสลับซับซ้อนจังเลยอย่างงี้ แล้วแดเนียลเนี่ยปิดทุกอย่างจากซองอูทำไม งงในงงไปอีกค่า555555555555
    #137
    0
  8. #135 Alittletira (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 01:13
    คนขี้หวงแสดงอาการเยอะกว่านี้หน่อยสิ!!555555555
    #135
    0
  9. #133 lvsj (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 23:02
    อยากรู้ว่าทำไมคุณแดนถึงเปลี่ยนไป ??? 0.0 ติดตามมมม
    #133
    0
  10. #131 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 22:28
    ทำไมทุกคนดูไม่อยากให้องยุ่งกับหลิน แดนนี้น่าจะหึง หรือไร แต่ฮุนนี้ดูไม่อยากให้สนิทแบบมีความลับอ่ะ
    องอาจจะมีความเกี่ยวข้อง แถมหงินก็อยากรู้นามสกุลด้วย นั้นๆๆ
    #131
    0
  11. #128 doctorfire (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:18
    คุณองมีอะไรเกี่ยวข้องกับควานลินหรือเปล่า และก็สงสัยอ่ะ ทำไมแดนถึงเปลี่ยนไปอ่ะ
    #128
    0
  12. #124 Snowflake_Star (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 19:51
    เฮ้ยยยยยหรือคุณองจะเป็นตระกูลผู้นำของโรงเรียนอีกคนนนน
    #124
    0
  13. #123 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 19:35
    คุณแดนน้อยใจอะไรอ่ะ จากคนสนิทแล้วมาห่างแบบนี้มันน่าเศร้านะ
    แต่ก็นะคุณแดนทำตัวหวงคุณองมากเลย สกัดคนอื่นทุกทิศทาง ทำดีมากค่ะ 555
    #123
    0
  14. #122 HOWSWEETBJIN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 19:21
    เราเกือบพลาดพาทนี้ล่ะ เพราะพาทวันเกิดมันโชว์ว่าอัพอ่ะ ดีนะเลื่อนกะอ่านรอบ 2 55555 หลินนี้อะไรกับซองอูอ่ะ คุณแดนขี้หวงออกนอกหน้าล่ะนะ 555 ทำดี!!! ดูทุกคนจะรักและเอ็นดูซองออูดีนะ คุณแดนอิจฉารึป่าวเนี่ย คึคึ
    #122
    0
  15. #108 khllsm_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:44
    รอไรท์อยู่เด้ออออ???????? ไฟท์
    #108
    0