[EDITING] [NielOng] YOUR MINE #ฟิคเนียลองแลคกี้

ตอนที่ 6 : <Re-write>Chapter V : Your Mine [KangDaniel X OngSeongwoo/ParkJihoon x?? 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

Chapter V : Your Mine 

[KangDaniel X OngSeongwoo/ParkJihoon x?? ]















YOUR MINE

 

 

 

 

" คิดยังไงกับเรื่องที่เด็กนั่นพูดอะแดน "

 

 

" คิดอะไร " 

 

 

" เด็กนั่นอาจจะมีเป้าหมายอะไรสักอย่างถึงได้มาที่นี่ก็ได้ "

 

 

" อืม... ฉันเองก็อยากรู้แบบที่หมอนั่นอยากรู้เหมือนกัน "

 

 

" นาย...ไม่กลัวเหรอแดน "

 

 

" มันจะเปลี่ยนยังไงฉันก็ว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนี่... ฉันทำหน้าที่ของฉัน ตามที่ได้รับแบบไม่ขาดตรงบกพร่อง อดีตมันเคยเป็นยังไง สำคัญแค่ไหนกันเชียว "

 

 

" ... "

 

 

" นายอย่ากังวลไปเลยน่า มันยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักหน่อย " 

 

 

 

บรรยายกาศตึงเครียดเกิดขึ้นภายในห้องสภาหลังจากที่รุ่นน้องทุกคนของพวกเขาต่างแยกย้ายกันกลับที่พักแล้ว เหลือแต่พี่สภาที่ยังคงนั่งอยู่ที่โซฟารับแขก ประเด็นที่เด็กคนนั้นย้ายมาอย่างน่าสงสัยไม่ทันคลี่คลาย ก็เหมือนจะมีประเด็นใหม่ที่หน้าปวดหัวไม่แพ้กันเข้ามา สำหรับแดเนียลเขาไม่ได้กลัวความจริงอะไรทั้งนั้น แต่สิ่งที่เกิดหากมีคนรู้มากเข้ารั้นแต่จะเกิดความวุ่นวายภายในโรงเรียน ถึงนักเรียนที่นี้จะมีจำนวนไม่มาก แต่ทุกคนก็ไม่ใช่เด็กธรรมดาทั่วไป ความวุ่นวายที่เกิดจากเด็กฉลาดหัวดีมีไหวพริบ คงน่าปวดหัวกว่าเป็นไหนๆ 

 

 

" ฉันจะคอยดูหมอนั่นเอง...อย่างน้อยก็ไม่ให้เขาเอาอะไรมาป่าวประกาศอะไรก่อนจะได้รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงรึเปล่า " สายตาแข็งกร้าวอย่างเห็นได้ชัดของจีฮุนบ่งบอกได้เลยว่าคนตรงหน้าจริงจังแค่ไหน พวกเราทุกคนในสภาต่างไม่ใช่แค่เป็นเพื่อนสนิทกันตอนเข้ามาเรียนที่นี้ หากแต่รู้จักกันตั้งแต่ยังเล็กและทุกคนต่างมีส่วนเกี่ยวพันกับฮันชอนทั้งนั้น พวกเราทุกคนถูกสั่งสอนฝังหัวมาตั้งแต่เด็ก ว่าที่นี้เป็นที่ที่พวกเราต้องปกป้อง เป็นเกียรติของวงค์ตระกูลที่สืบทอดกันมาช้านานจะให้ใครมาทำลายเห็นทีจะไม่ได้ 

 

 

" ดูเหมือนหมอนั่น จะเป็นน้องรหัสฉัน "

 

 

" หะ ? ถามจริง " จีฮุนแทบหันมาหาแดเนียลทันทีที่เจ้าตัวพูดจบเช่นเดียวกับซองอูที่นั่งเงียบๆอยู่นาน ก่อนหน้านี้ที่แดเนียลเคยพูดว่าไปหาน้องรหัส จีฮุนเองก็คิดว่าแดเนียบเจอน้องรหัสแล้วไม่คิดว่าจะเป็นเด็กนี่ 

 

 

" อื้ม... ตอนที่ใบรายชื่อออกมารอบแรก ชื่อสุดท้ายตัดก่อนรหัสฉันพอดี หมอนี่เข้ามาทีหลังยังไงก็เอาไปแทรกรหัสคนอื่นไม่ได้ ก็น่าจะเป็นแบบนั้นล่ะ "

 

 

" นายก็อย่าไปแสดงออกว่าจับผิดเขามากแล้วกัน ยังไงเขาก็ยังไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วยังเป็นน้องรหัสฉันอีก บางทีถ้าฉันได้คุยกับหมอนั่นจริงๆอาจจะง่ายกว่า " 

 

 

" อ่า เข้าใจแล้ว " 

 

" พวกเราก็โฟกัส เรื่องงานกีฬาสี กันดีกว่า จบงานนี้ยังมีการแข่งขันคัดเลือกตระกูลผู้นำรออยู่อีก คงต้องฟิตร่างกายกันหน่อย "

 

" งานกีฬาสีฉันเตรียมประชาสัมพันธ์พรุ่งนี้ล่ะ ส่วนอื่นๆก็ฝากด้วยแล้วกัน ซองอูนายดูแลส่วนไหนนะ "

 


" ฉันคอยประสานงานกับสารวัตรนักเรียนเรื่องความปลอดภัยน่ะ ก่อนวันแข่งก็คงจะว่างบ้าง " ซองอูหันไปตอบเพื่อนสนิทด้วยท่าทีปกติถึงแม้ในหัวจะยังรู้สึกปวดจี้ดอยู่นิดหน่อยก็ตาม

 

 

" ดีเลย ได้ยินว่านายไม่ค่อยสบาย ช่วงนี้ก็อย่างพึ่งโหมงานหนักนะ มีอะไรก็เขี่ยๆให้แดนทำไปเหอะ ไม่ต้องทำเองหมดหรอก นายเป็นแค่เลขาเอง " จีฮุนส่งยิ้มให้ทั้งซองอูและแดเนียลก่อนจะขอตัวออกจากห้องไปก่อน จริงๆวันนี้เขานัดกับจินยองไว้แล้วว่าตอนเย็นจะเลี้ยงอาหารพวกน้องๆ จะพาเด็กพวกนั้นมาเที่ยวโซนAด้วย แต่เพราะบรรยากาศก่อนหน้านี้ที่ออกจะตึงเครียดไปสักหน่อยเลยต้องขอให้จินยองกลับไปรอที่เฮ้าส์แทน 

 

 




ในห้องสภาที่แสนจะกว้างขวางเหลือเพียงคนสองคนอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ที่พวกเขานั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานของพวกเขาเองก็ไม่มีโอกาสได้คุยกัน ตั้งแต่คนของเขากลับมาเข้าประชุมสภาหลังจากหยุดเรียนไปทั้งวันเจ้าตัวก็ยังคงดูอ่อนเพลีย แดเนียลเลยยังไม่อยากเข้าไปก่อกวนอะไร ตอนที่ทำงานกันอยู่ซองอูก็ก้มหน้าก้มตาทำงานไม่สนใจเขา มีเพียงเขาที่ดูจะว่างงานอย่างที่ใครๆเขาว่าจริงๆถึงได้นั่งมองอีกคนจนสังเกตความผิดปกติของอีกคนได้ 

 

 

" เป็นยังไงบ้าง " 

 

" ครับ? " 

 

" รู้สึกไม่สบายตรงไหนรึเปล่า " แดเนียลเป็นคนเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้นมาก่อนซองอูที่ตอนนี้ถึงจะยังดูอ่อนเพลียแต่เหมือนสภาพจิตใจจะดีกว่าเมื่อเช้าที่พวกเขาได้คุยกัน เจ้าตัวไม่ได้หลบตาแดเนียลอย่างที่ชอบทำแต่ในดวงตาก็ยังมีความสั่นไหวอยู่เสมอ

 


" ผมดีขึ้นแล้วครับ...ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะครับ " องซองอูเอ่ยตอบไปนิ่งๆ ถึงแม้ในใจยังคงตีกันสับสนวุ่นวาย เขาไม่ได้เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น...ในจุดที่ซองอูอยู่ไม่ว่าคังแดเนียลต้องการอะไร อยากได้อะไร แค่เพียงเจ้าตัวจะเอ่ยบอกเพียงคำเดียว องซองอูก็ยินดีจะทำให้ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ องซองอูไม่เคยปฏิเสธความปรารถนาของคังแดเนียลเลยสักครั้ง

 


หากแต่เรื่องราวที่เกิดขึ้น'เมื่อคืน'กลับสั่นไหวความรู้สึกของเขาไม่หยุด ถึงแม้จะยอมทำทุกอย่างให้ได้แต่ก็อดคิดไม่ได้จริงๆว่าหากมันเกิดจากความรู้สึกของคนสองคนก็คงจะดี...ความรู้สึกที่เรียกว่ารัก... แต่มันจะเป็นความรักได้ยังไงกันล่ะ ในเมื่อใครอีกคนไม่ได้สติด้วยซ้ำ คิดอะไรอยู่องซองอู 

 

 

" วันนี้...ไปห้องฉันนะ " แดเนียลวางมือแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดเด่นชัดลงบนเรียวมือของคนข้างๆก่อนจะผสานนิ้วทั้งห้าของตนหลอมรวมกับอีกคน ถึงแม้ส่วนสูงจะไม่ต่างกันมากแต่ขนาดของมือกลับต่างกันชัดเจน ทั้งๆที่สารพัดงานที่คนคนนี้ทำให้เขานั่นหนักพอตัวแต่สิ่งที่เขากำลังสัมผัสกลับนุ่มลื่นเหมือนคนที่เกิดในชาติตระกูลสูงไม่เคยได้แตะงานหนักก็ไม่ปาน 

 

 

" คือ..ผม " ซองอูไม่ได้ชักมือออกจากการสัมผัสอุ่นๆที่ได้รับ ดวงตากลมจ้องมองไปที่ใบหน้าเจ้าของร่างที่กำยำกว่าเขา แววตาแบบนั้นมันคืออะไรกัน  อะไรที่เขาไม่เคยได้รับ 

 

" ฉันแค่อยากเห็นกับตาว่าไม่เป็นไรแล้วจริงๆ "

 

" อีกอย่าง... "



" ฉันไม่อยากให้ของของฉันอยู่ไกลตัว "

 

 

 

 

 

 

 

Your Mine

 

 

 

 

 

 

 

พัคจีฮุน กำลังเดินลัดเลาะอยู่ในโซนC ที่มีเฮ้าส์ตั้งเรียงรายแออัดกว่าโซนที่เขาอยู่เป็นไหนๆ จุดหมายคือเฮ้าส์ที่อยู่อาศัยของน้องรหัสของเขานั่นเอง เพราะกลัวว่ารุ่นน้องจะชิงทานข้าวไปเสียก่อนจีฮุนเลยรีบเดินตรงดิ่งมาที่นี่แทนที่จะกลับไปที่บ้านก่อนแล้วใช้โทรศัพท์ติดต่อมา และเพราะวันแรกที่เปิดเทอมเคยมาส่งจินยองแล้วเลยรู้ดีว่ารุ่นน้องของตัวเองอาศัยอยู่ที่เฮ้าส์ไหน

 


ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าโซนนี้มา สายตาแทบทุกคู่ของคนที่อาศัยอยู่ในโซนไม่ว่าจะกำลังทำอะไรอยู่ก็ตามต่างจับจ้องมาที่เขา เด็กโซนA ก็ถือว่าแปลกแยกกับโซนอื่นมากพอแล้ว เด็กโซนAที่อยู่ห้อง1แล้วยังใส่ปลอกแขนสภานักเรียนเข้ามาเดินเผ่นพ่านในโซนเกือบล่างสุดแบบนี้ยิ่งเป็นจุดสนใจ  จริงๆพวกเขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองยิ่งใหญ่กว่าเด็กโซนอื่นอะไร มีแต่คนอื่นๆนั่นแหละที่คิดไปเองว่าพวกเขาจะเป็นแบบนั้นแบบนี้ 

 


ในที่สุดเท้าสองข้างก็ก้าวมาหยุดอยู่ที่จุดหมายสักที จีฮุนจับเจ้าห่วงสีทองที่ล็อกติดกับโลหะรูปหัวสิงโตหน้าประตูก่อนเคาะลงเบาๆสองสามที เพื่อให้คนในบ้านรู้ว่ามีแขกมาหา ใช้เวลาไม่นานประตูบานใหญ่2บานก็เปิดออกจากกันปรากฎร่างคุ้นตาที่เขาพึ่งเจอมาไม่นานก่อนหน้านี้ 

 

" ไลควานลิน " 

 

" จินยองกับแดฮวีกำลังช่วยกันทำอาหาร รุ่นพี่มีอะไรรึเปล่าครับ "  ควานลินในชุดนักเรียนที่ถอดสูทตัวนอกออกแต่เชิ้ตตัวในยังคงอยู่ในสภาพเรียบร้อยเปิดประตูทั้ง2บานออกจนสามารถมองเห็นภายในบ้านได้เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเกินวัยภายใต้แว่นกรอบดำเดินหลบไปด้านข้างก่อนผายมือเชิญแขกที่พึ่งมาถึงให้เดินเข้ามาข้างใน จีฮุนเดินเข้ามาภายในบ้านที่ออกจะเล็กกว่าที่ตัวเองอยู่นิดหน่อยก่อนจัดแจงถอดรองเท้าให้เข้าที่ส่วนคนที่ออกมาต้อนรับก็กำลังจัดการปิดประตูบานใหญ่ให้สนิท 

 


" ฉันนัดกับจินยองว่าจะเลี้ยงมื้อเย็นเขา แต่เหมือนจะไม่ทันแล้วสิ "

 


" ครับ.. จินยองพูดถึงอยู่ว่าพี่ชวนแต่พอดีซอนโฮหิวมาก แล้วเราก็นึกว่าพี่อาจจะติดธุระแล้ว...ก็เลย"


" อ่าไม่เป็นไรหรอก...ฉันผิดเองที่ไม่นัดให้ชัดเจน สงสัยต้องกลับไปกินข้าวคนเดียวล่ะสิ "


" ไหนๆพี่ก็มาถึงนี่แล้ว ถ้าไม่รังเกียจ ไม่ทานกับพวกเราล่ะครับ " 


" ฉันมากกว่าที่ต้องถาม ว่านายจะรังเกียจรึเปล่า ดูตอนอยู่ในห้องสภานายน่าจะอึดอัด "

 

" ก็เล่นโดนถามเอาถามเอาแบบนั้นก็คงมีบ้างครับ แต่ประหม่ามากกว่า ที่เจอคนเพอร์เฟคขนาดนี้อยู่ตรงหน้า..."

 

" นาย..."

 

 

" อ่าวพี่จีฮุน มาไงคับเนี่ย "  หลังจากที่ทั้งสองคนยืนคุยกันอยู่หน้าประตูอยู่นานกับบทสนทนาที่เหมือนจะไหลลื่นกว่าตอนเจอกันครั้งแรก คนเป็นเจ้าของบ้านที่ยังอยู่ในผ้ากันเปื้อนสีสดใสก็พึ่งเดินออกมาจากครัว ...สดใสสมวัยจริงๆเลยนะ พึ่งจบ.มอต้นกันมาเองนี่ ถ้าผ้ากันเปื้อนในบ้านพวกเขาคงมีแต่สีทึบๆตามภาษาผู้ชายนั่นล่ะ 

 

" อ่าแดฮวี...จริงๆวันนี้ฉันว่าจะชวนจินยองกับพวกนายไปทานข้าวที่เฮ้าส์ฉันน่ะแต่ดูเหมือนจะไม่ทัน.."

 

" งั้น...พี่จีฮุนทานข้าวที่นี้สิครับ พวกเราทำไว้เยอะพอสำหรับพี่เลยล่ะ " แดฮวีก็ยังคงดุ๊กดิ๊กเเละดูตื่นเต้นเสมอเวลาที่พูดอะไรกับเขารอยยิ้มสดใสของรุ่นน้องคนนี้มักทำให้บรรยากาศรอบข้างสดใสตามไปด้วยเสมอ 

 

" ก็กะว่าจะต้องรบกวนล่ะนะ ถ้าพวกนายพูดแบบนี้ก็ไม่เกรงใจแล้ว " 

 

" ดีเลยครับ เดี๋ยวจินยองกำลังตักอาหารใส่ชามแล้ว พี่จีฮุนไปนั่งรอกับควานลินที่ห้องอาหารก่อนก็ได้ครับ อ่ะ  ที่นี้อาจไม่ใหญ่เท่าโซนAน๊า คนอาจจะเยอะด้วยเพราะมีรุ่นพี่ที่อยู่บ้านนี้อีกคนครับ พี่จีฮุนจะลำบากมั๊ยครับ "

 

" ฉันไม่เรื่องมากหรอก ขอบใจนะ "

 



 

จีฮุนกับควานลินมานั่งรอที่โต๊ะอาหารก่อนตามที่แดฮวีบอก ควานลินเป็นคนจัดเเจงวางช้อนซ้อมจานแก้วสำหรับ6คนลงที่ตำแหน่งของมัน ดูจากบุคลิกที่เห็นแวบแรกการทำแบบนี้ออกจะขัดกับที่จีฮุนคิดไว้สักนิด ไลควานลินเหมือนคนที่จะอยู่ในโซนAมากว่าแถวนี้เป็นไหนๆ

 

" นายดูต่างจากที่ฉันคิดไว้ตอนแรก " ทันทีที่ควานลินจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วนั่งลงข้างๆ จีฮุนก็เริ่มบทสนทนาทันที


" ทำไมครับ " คิ้วเรียวภายใต้เเว่นตากระตุกขึ้นเล็กน้อยพร้อมสายตาที่จับจ้องผ่านเลนส์ไปที่คนเป็นรุ่นพี่ 


" ก็..น่าจะแนวคุณหนู เข้ากับคนยาก หยิ่ง อะไรแบบนี้มั้ง "

 

" ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมก็คนธรรมดา "

 

" อ่อ แล้วก็พูดมากกว่าที่คิด "

 

" ฮ่า ฮ่า... ถ้าพี่มีเวลาว่างฟัง ผมพูดได้มากกว่านี้อีกครับ " คนเป็นน้องหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยินอีกคนกล่าวหาว่าเขาพูดมาก ซึ่งมันก็จริง... เขาก็ไม่ได้ปิดบังอะไรนะ แค่คนอื่นๆเวลาเห็นหน้าเขาชอบคิดไปเองว่าเขาต้องหยิ่ง แต่มันจะมีใครมายิ้มแป้นแล้วก็พูดไม่หยุดใส่คนที่ไม่รู้จักล่ะ...

 

" ถ้านายมีเวลาว่างพูด ฉันก็อยากฟังนายพูดเรื่องของนาย " มุมปากสวยกระตุ้กยิ้มอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นให้กับอีกคนที่จ้องเขาไม่วางตาตั้งแต่ครั้งที่เจอกัน จนถึงตอนนี้สายตาของเด็กคนนั้นก็ไม่เคยละไปจากเขาเลย

 

" เรื่องของผมมันไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกครับ นอกจากเด็กผู้ชายเนิร์ดๆที่ชอบเรียนประวัติศาสตร์ ถ้าจะให้พูดให้ฟังพี่คงหลับซะก่อน

 

" ฉันยอมนั่งฟังจนหลับเลยถ้านายจะพูด "

 


" พี่จีฮุน รอนานมั้ยคร้าบบบบ. " บทสนทนาของพวกเขาโดนขัดขึ้นเป็นครั้งที่2 ของวันเมื่อคนอื่นๆที่ยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารเย็นเหมือนจะจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว แดฮวี กับจินยองช่วยกันยกจานอาหารออกมาตั้งบนโต๊ะตามด้วยซอนโฮที่เดินถือโถเซรามิกชามโตมีลวดลายบ่งบอกความแพงลิบของราคาตามมา ทุกคนช่วยกันจัดแจงจานอาหารเข้าที่ก่อนจะนั่งลงที่ของตัวเอง เขานั่งอยู่ตรงกลางระหว่าง ควานลินกับซอนโฮ ส่วนฝั่งตรงข้ามคือจินยองกับแดฮวี 

 

" อ่ะ คุยกันไปก่อนนะครับเดี๋ยวผมขึ้นไปตามพี่อูจินก่อน " แดฮวีลุกออกจากโต๊ะไปอีกครั้งก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดไปที่ชั้น2 เด็กพวกนี้ดูคนละเรื่องกับเขาจริงๆนั่นล่ะ ดูใช้ชีวิตง่ายๆไม่มีพิธีรีตองอะไร ต่างจากพวกเขาที่อยู่โซนAที่มีขั้นมีตอนทุกอย่างมาตั้งแต่เด็กเพราะถูกปลูกฝั่งมาอย่างเคร่งครัดด้วยความที่เป็นตระกูลขุนนางตระกูลเจ้านายเก่าแก่

 

" ผมนึกว่าพี่จะติดธุระแล้วเลยไม่ได้รอ ขอโทษนะครับ " จินยองส่งยิ้มเขินๆมาให้ก่อนจะเอ่ยคำขอโทษออกมา

 

"ไม่เป็นไรหรอก ให้ฉันทานข้าวด้วยก็ดีใจแล้วล่ะ ไว้แก้มือคราวหน้าไปโซนAบ้างนะ พวกนายน่ะ "

 

" เคยเห็นโซน A แต่ตอนมาดูโรงเรียนก่อนสอบเข้า ใหญ่มากเลยนะครับ เฮ้าส์ในนั้นน่ะใหญ่กว่าของพวกเราเป็นไหนๆ แถมข้างในก็หรูมากด้วย " ซอนโฮที่นั่งอยู่ข้างๆเป็นคนพูดขึ้นมาบ้าง สีหน้าของเด็กคนนี้ดูตื่นเต้นเอามาตอนที่พูดถึงเฮ้าส์โซน

 

" นายเคยมาดูกันก่อนแล้วเหรอ ดูหลังไหนล่ะ โซนA ข้างในน่ะแต่งไม่เหมือนกันหรอก เพราะรุ่นก่อนๆที่อยู่ก็ตกแต่งเพิ่มเยอะนะ พวกฉันเองก็เหมือนกัน "

 

" ดูหลายหลังเลยครับ แต่ที่ดูละเอียดสุด คือบ้านที่ห้องครัวใหญ่ๆอะครับ  โต๊ะกินข้าวนี่ยาวเหมือนจะนั่งสัก20 คนเลย ทั้งๆที่โซน A อยู่กัน 3-4 คนแท้ๆ " 

 

 

" หลังนั้น...น่าจะบ้านฉันนะ "

 

 

" เอ๋? "

 

 

" ขนาดห้องโซนA แต่ละเฮ้าส์ไม่เหมือนกันหรอก ตอนย้ายเข้าพวกเราเลือกกันตามการใช้งานน่ะ ว่าใครใช้งานส่วนไหนเยอะ  แล้วก็เลือกตามรุ่นก่อนๆของตระกูลว่าเคยอยู่หลังไหนถ้าห้องครัวห้องอาหารใหญ่สุดในโซนA ก็คงบ้านฉันนี่แหละ "

 

" โหยมันใหญ่มากๆเลยนะครับ ใหญ่กว่าที่นี้เป็นเท่าตัวเลย " 


" ผมเคยไปบ้านหลังที่มีห้องทำงานแยก2ห้องครับ แต่ละห้องใหญ่มากแต่เหมือนจะไม่ให้เข้าไป เลยได้ดูจากข้างนอกแทน เหมือนชุดชา แล้วก็เฟอร์นิเจอร์จะยุโรปจ๋าเลย" จินยองถามขึ้นมาบ้างหลังจากที่ซอนโฮถามไป พวกเขาล้วนแต่เคยเข้ามาดูเฮ้าส์แต่ละโซนของฮันชอนจากงานประจำปีของโรงเรียนที่จะเปิดให้คนนอกเข้า ตอนนั้นยังเป็นเด็กม.ต้นอยู่เลย 

 

" หลังนั้นน่าจะเฮ้าส์ของตระกูลคังนะ ของแดเนียลกับซองอูที่นายเจอวันนี้นั่นล่ะ ถ้านายมาปีก่อนนายต้องเจอฉันแน่เลยเพราะบ้านฉันกับตระกูลคังอยู่ใกล้กัน แล้ววันนั้นฉันดูแลโซนนั้นด้วย " 

 


" ครับ ผมจำพี่จีฮุนได้ ไม่คิดเลยว่าพอได้เข้ามาเรียนเเล้วพี่จะเป็นพี่รหัสผม " นึกไปถึงตอนที่จินยองเจอพี่จีฮุนครั้งแรกแล้วหน้าร้อนแปลกๆ ในวันปิดเทอมของเขาช่วงม.ต้นปีสุดท้ายกับการมางานประจำปีของที่นี้ เขาเอาแต่เดินตามพี่จีฮุนแล้วฟังที่พี่เขาพูดอธิบายส่วนต่างๆของโซนAไปเรื่อยๆ จนไม่ได้สนใจโซนอื่นเลย ไม่รู้เพราะเสียงนุ่มๆกับท่าทางที่ใส่ใจทุกรายละเอียดหรืออะไรกันแน่ที่สะกดเขาให้เดินตามไม่ห่าง 

 

" แย่จังวันนั้นคนเยอะพี่เลยจำนายไม่ได้ ขอโทษนะจินยอง "


"ไม่เป็นไรครับไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร "

 

" มาล้าวววววววววว " แดฮวีวิ่งลงมาจากชั้น2ของบ้านใช้เวลาไม่ถึงนาทีก็นั่งลงตรงที่ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ถ้าเกิดเขาทำแบบแดฮวีตอนอยู่ที่เฮ้าส์มีหวังโดนพี่มินฮยอนกับพี่จีซองว่าเอาแน่ๆ 

 

พอเเดฮวีนั่งลงได้สักพักก็ปรากฏร่างของใครอีกคนเดินตามลงมาผู้ชายผมสีแดงคนนั้นอยู่ในชุดเสื้อยืดสบายๆกับกางเกงขาสามส่วนเจ้าตัวกำลังเดินมานั่งประจำโต๊ะอาหารของตัวเองที่อยู่ตรงข้ามกับเขา 

 

 

" จีฮุน..."

 

 

" อูจิน " พัคอูจิน คนที่เขารู้จักดีนี่เอง 

 

 

" พวกพี่รู้จักกันด้วยเหรอครับ ? " 

 

" ก็อยู่แคสB เหมือนกันน่ะจินยอง เราเคยทำงานด้วยกันด้วย "

 

"อ่อ "

 

" ทานข้าวกันดีกว่านะ " 

 

 

 

 

 

 

YOUR MINE

 

 

 

 

 

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ตระกูลผู้นำทั้ง2ตระกูลได้มาร่วมทานอาหารพร้อมกันถึงแม้จะขาดสมาชิกไปบางคนก็ไม่ได้ทำให้โต๊ะอาหารครื้นเครงน้อยลงสักเท่าไหร่ เพราะว่าคนที่คอยก่อกวนทุกคนยังคงอยู่ครบสิ่งที่ขาดไปของมื้ออาหารมื้อนี้คงมีแต่สปาเกตตี้ที่ทุกคนชอบกินล่ะนะ 

 

 

" จีฮุนหายไปไหน ปกติมื้อเย็นนี่ไม่เคยพลาดเลยนะ " 

 

" เห็นว่าจะเลี้ยงมื้อเย็นน้องๆน่ะครับพี่มินฮยอน รีบออกไปตั้งแต่หลังประชุมได้สักพักแล้ว " คนที่ทุกคนเข้าใจว่าวันนี้ป่วยจนต้องหยุดเรียนเป็นคนเอ่ยตอบขึ้นมาเพราะเจ้าตัวเป็นคนที่อยู่กับจีฮุนเป็นคนสุดท้าย 

 

" แล้วเราล่ะ เป็นไงบ้าง เมื่อเช้าพี่ไปเคาะเรียกก็ไม่ตอบ  รู้อีกทีแดนก็บอกว่าป่วยแล้ว " ผู้เป็นพี่ใหญ่ของบ้านตระกูลคังหันมาเอ่ยถามคนที่เขารักพอๆกับน้องแท้ๆที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างแดเนียล วันนี้เจ้าตัวหายไปเลยทั้งวัน เคาะห้องเรียกก็ไม่ตอบ ตอนบ่ายเขาไม่เห็นซองอู คังดงโฮแทบอยากจะกลับมาพังประตูห้องของอีกคนเข้าไปดูว่าเจ้าตัวเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าไม่บังเอิญเจอแดเนียลซะก่อน ถึงได้รู้ว่าซองอูยังป่วยอยู่ในห้องแล้วแดเนียลก็เช็ดตัวให้แล้ว จึงทำให้เขาเบาใจไปได้นิดหน่อย...

 

" ดีขึ้นแล้วครับ " รอยยิ้มที่ส่งมาให้ทำให้คนฟังเบาใจขึ้นกว่าเดิมเป็นไหนๆ แต่ฉับพลันยิ้มหวานก็คลายลงเมื่อคนที่นั่งคั่นกลางระหว่างคนป่วยและพี่ใหญ่ หันมาทำหน้าไม่พอใจใส่เจ้าของรอยยิ้มจนแทบหุบยิ้มไม่ทัน

 

 

ชอบจังล่ะแจกยิ้มหวานให้คนอื่น

 

 

 

 

" เมื่อคืนพี่เหมือนเห็นเรากลับเข้ามาก่อนนี่ รู้สึกไม่สบายตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอ "

 

" อ่า..ครับ ผมเลยขอกลับมาก่อน "  ถึงความจริงจะโดนสั่งให้กลับมาก่อนก็เถอะ 

 

" แล้วธุระเมื่อวานเป็นไงบ้างล่ะแดน " 

 

" ธุระอะไรกับครับ จริงๆแล้วก็แค่... "

 

" จริงๆแล้วเมื่อวานคู่เจรจาติดธุระกะทันหันน่ะครับเลยให้คนอื่นมาแทน... " ก่อนที่คุณชายเล็กตระกูลคังจะทันได้พูดอะไร คนสนิทข้างตัวก็เป็นคนตอบแทนซะก่อน ส่วนคุณชายเล็กก็ทำได้เพียงชักสีหน้าไม่พอใจ แต่พอหันไปเห็นสายตาของอีกคนที่ถูกส่งมา....

 

 

ก็ได้...ตามน้ำก็ได้ 

 

 

จะว่าไปยังไม่ได้คิดบัญชีอีกคนที่หลอกเขาไปเลย คอยดูจะจัดการซะไม่ให้กล้าผลักเขาไปให้คนอื่นอีก 

 

 

" อ่าว...ถ้าไม่ได้เจรจากัน ทำไมแดนไม่กลับมาพร้อมกันล่ะ "

 

 

" เอ่อ... "

 

 

" บังเอิญคู่เจรจาที่มาแทนดันเป็นเพื่อนสมัยม.ต้นน่ะครับ เลยคุยกันนานไปหน่อย " 

 

" งี้ก็ดีเลยสิ คราวหน้าถ้านัดเจรจากันใหม่คงคุยง่ายน่าดู ดีแล้วล่ะนะที่เมื่อวานแดนไป " 

 

" เออ เรื่องที่ประชุมกันวันนี้ ฉันลืมเรื่องเรียกตัวแทนแต่ละโซนมาทำข้อตกลงเลย " หัวข้อสนทนาที่ถูกเปลี่ยนโดยเจ้าของบ้านมาเป็นเรื่องงานทำให้ซองอูถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ให้เบาแค่ไหนก็ดังพอให้คนที่นั่งข้างๆสังเกตเห็นอยู่ดี แดเนียลหลุดหัวเราะออกมากับท่าทีลุกลี้ลุกลนของแลคกี้ตระกูลคัง  ทำเอาคนโดนหัวเราะหันมาถลึงตาใส่แทบจะทันที

 

" อ่อ...เรื่องนั้นเดี๋ยวฉันจัดการให้เองไม่ต้องถึงขั้นเอาเข้าที่ประชุมหรอก แค่แจ้งกับเฮาส์เฮดแต่ละโซนก็คงไม่มีปัญหาอะไร "  พี่จีซองเป็นคนอาสาจะจัดการเรื่องที่ตกหล่นไปให้เอง เพราะเฮ้าส์เฮดโซนAก็คือพี่จีซองเองด้วย การคุยกับเฮ้าส์เฮดอื่นๆเลยไม่เป็นปัญหาอะไร กีฬาสีของฮันชอนจะแบ่งสีตามโซน ... ก็นั่นล่ะเหมือนสงครามชนชั้นนิดหน่อย โซนA ที่มีคนน้อยมากๆก็ออกจะลำบากสักนิด ต่างจากโซน D ที่มีคนเกือบ100 คน คิดเป็นเกือบครึ่งของนักเรียนทั้งโรงเรียน จึงไม่ใช่เรื่องยากที่โซน D มักจะชนะอยู่บ่อยๆ....

 

แต่ก็ไม่เสมอไป 

 

 

"  เดี๋ยวนัดวันกันมาจับฉลากสีด้วยเลยแล้วกันนะ เป็นสักอาทิตย์หน้า ที่หอประชุมใหญ่ดีมั้ย "

 

" โซนพวกเราปีนี้ มีไม่ถึง 40 คนเลยด้วยซ้ำเหนื่อยแน่ๆเลยครับ " ฮยอนบินพูดถึงจำนวนคนในโซนของตัวเองแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า ตัวเขาเองก็ต้องลงแข่งกีฬาประเภทเดี่ยวเหมือนกัน แถมหลังกีฬาสียังมีการแข่งขันชิงตำแหน่งผู้นำอีก แล้วไหนจะเลือกตั้งประธานนักเรียนก่อนจบเทอมแรกอีก เหนื่อยกันถ้วนหน้าแน่ๆ 

 

 

" ถึกหน่อยสินายอะ แข่งกีฬาเสร็จก็มาตรวจความเรียบร้อยต่อด้วยนะคุณสารวัตรนักเรียน " เป็นองซองอูเองที่เยาะเย้ยเพื่อนตัวสูง ก็เขาน่ะไม่ได้ต้องลงแข่งกีฬาอะไร สิ่งที่ต้องทำก็มีแค่เดินวุ่นทำงานอย่างเดียว จะไปเหนื่อยอีกทีก็คงตอนการแข่งขันชิงตำแหน่งผู้นำนั่นล่ะ 

 

 

" คิดว่าตัวเองจะรอดเหรอครับองซองอู เหมือนทีมลาครอสมีสมาชิกจบการศึกษาไป1 คนนะครับ " 

 

 

" แล้วเหมือนคนที่ลงชื่อเป็นตัวสำรองไว้ จะเป็นคุณองซองอูนะครับผม " แจฮวานกับฮยอนบินกำลังทำท่าทางประหนึ่งว่าตัวเองเป็นผู้จัดการทีมที่กำลังดูรายชื่อนักกีฬาส่งสายตาเยาะเย้ยใส่เพื่อนสนิทของพวกเขาประนึงว่าเป็นผู้ชนะ

 

 

" จริงอะ... ล้อเล่นป่ะ " 

 

 

" ตกใจลืมป่วยเชียวนะอ๋ง "

 

 

" ฮ่า ฮา ฮ่า " คนป่วยที่เดิมทีสีหน้าก็ดูซีดเซียวยิ่งหน้าดูซีดเข้าไปใหญ่เรียกเสียงฮือฮาจากคนบนโต๊ะอาหารได้เป็นอย่างดี  คิ้วขมวดชนกันอย่างห้ามไม่ได้ ไม่บ่อยนักที่เลขารองประธานนักเรียนจะเกี่ยงงาน แต่กับกีฬาที่เสี่ยงอันตรายพอตัวแบบนี้เขาไม่ถนัดเอาซะเลย...

 

" แต่ว่านะฮยอนบิน... สิ่งที่น่าจะเหนื่อยกว่านายต้องแข่งกีฬา คงเป็นงานสารวัตรนักเรียนนะ... ทุกๆปีพวกทายาทคาสิโนจะเปิดโต๊ะพนันกีฬาสี  เหมือนรุ่นนี้เรายังไม่รู้เลยว่า จะเป็นใคร "  พี่ซองอุนทำหน้าเบื่อหน่ายนิดหน่อยเมื่อพูดถึงปัญหาที่มากับทุกการแข่งขัน อย่างที่บอกฮันชอนมีการจำลองสังคมเล็กๆภายในโรงเรียน จึงไม่แปลกที่จะมีคาสิโนถูกกฏหมายในที่นี้ด้วย คืนวันศุกร์สุดครื้นเครง ที่เฮ้าส์ของเจ้าของคาสิโนในฮันชอนก็จะคึกคักเป็นพิเศษ ก็อย่างว่า... มีคาสิโน่ถูกกฏหมาย ... ก็ย่อมมีที่ผิดกฎหมาย... เพราะคาสิโนที่ขึ้นทะเบียนกับสภาแล้วนั่นต้องเสียภาษีให้สภานักเรียน ถึง 30 % ของรายได้ จึงไม่แปลกอะไรที่มักจะมีคนลักลอบพนันกันแบบไม่ถูกกฏและให้เปอร์เซ็นต์พนันที่สูงลิ่วเพื่อล่อนักพนันให้เข้ามาติดกับ

 

 

" ลดภาษีคาสิโนในช่วงที่มีฤดูการแข่งขันดีมั๊ยนะ " เป็นท่านผู้นำที่นั่งคิดถึงหนทางแก้ปัญหาที่ต้องเจอในทุกปี อยากจะมองข้ามมันไปอยู่หรอกนะ เเต่มันคงไม่ได้จริงๆ 

 

 

" ไม่ได้นะครับพี่มินฮยอน ช่วงแข่งขันนั่นรายได้หลักของสภาเราเลย ถ้าลดละก็ โบนัสปลายปีก็ลดตามแน่ๆ "  ใช่...คนที่ทำงานสภาต่างมีเงินเดือนประจำตำแหน่งเป็นของตัวเอง เหมือนสังคมภายนอกทุกประการ ซึ่งก็เป็นจำนวนไม่น้อย เป็นเหตุผลที่ทำให้การแข่งขันภายในฮันชอนนั้นไม่เคยขาดความน่าสนใจ... 

 

 

" ช่างมันเถอะครับ ไว้เจอว่าใครค่อยหาทางแก้ก็ไม่สาย ตอนนี้อยากให้ถึงวันเปิดตัวนักกีฬาแล้วสิ " 

 

 

" นายน่ะจะไปวางเดิมพันสินะฮยอนบิน " องซองอูเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไปพลางตักอาหารใส่ปากไปพลาง เพราะเมื่อเช้ารู้สึกไม่ค่อยดีเลยกินไม่ค่อยลงตอนนี้เลยหิวเอามากเลยทีเดียว

 

 

" แน่นอนล่ะครับผม อยากรู้เหมือนกันว่าปีนี้จะมีใครที่น่าสนใจลงแข่งบ้าง "

 

 

" ม้ามืดชอบอยู่ โซน D นะ โซนนั้นคนเยอะ " 

 

 

" การแข่งขันอันอื่นไม่รู้ แต่กีฬาฟันดาบ โซนเอชนะแน่นอนครับ ทุกคนเทหมดหน้าตักได้เลย "

 

 

 

 

 

 

YOUR MINE

 

 

 

 

 

หลังจากมื้ออาหารเย็นได้จบลง ทุกคนก็แยกย้ายกันเข้าที่พักของตัวเองรวมถึงบ้านตระกูลคังเช่นกัน เด็กหนุ่มร่างสูง3 คนเพิ่งได้แยกย้ายกันเข้าห้องพักของตัวเองรวมถึงองซองอู คนที่พึ่งหายจากอาการล้ากำลังจัดแจงถอดเครื่องแบบนักเรียนที่ใส่ประจำจัดเก็บเข้าที่  ขาสองข้างก็ก้าวเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำภายในห้องนอนส่วนตัว สองมือก็ปลดกระดุมเสื้อนักเรียนสีขาวไปพร้อมกับการก้าวเดิน ถึงวันนี้ไม่ค่อยได้ทำอะไรแต่ก็เหนื่อยจังเลยนะ... 

 

 

 

 

 

 

แกร๊ก...

 

 

 

 

 

" คุณแดน ! "  

 

 

ร่างที่พึ่งจัดการชำระล้างร่างกายเสร็จแทบจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบเมื่อเดินออกมา แล้วเจอใครอีกคนที่ยังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ เส้นผมสีน้ำตาลบรอนซ์ชุ่มไปด้วยหยดน้ำบ่งบอกว่าเจ้าตัวพึ่งอาบน้ำเสร็จแถมยังมานั่งเล่นอยู่บนเตียงของเขาอย่างกับอยู่ห้องตัวเองอีก ในมือของคนตรงหน้ายังประคองเจ้าตัวนุ่มนิ่มที่มีชื่อว่า รูนี่ย์ ไว้อยู่ สัตว์สี่ขาตัวนั้นก็นั่งนิ่งให้ผู้เป็นเจ้าของลูบขนอย่างชอบใจ แต่ที่ดูจะไม่ชอบใจสักเท่าไหร่คงเป็นเจ้าของห้องที่ออกจากห้องน้ำมาด้วยสภาพไม่พร้อมพบเจอผู้คนนัก ผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันปกปิดร่างกายอยู่ทำให้เขารู้สึกร้อนๆหนาวกับการจะต้องมาเจอคนตรงหน้า ยังไงก็เถอะ อย่างน้อยก็น่าจะเคาะประตูก่อนเข้ามาก็ยังดี 

 

 

" ฉันเบื่อๆ เลยเปลี่ยนใจมาหานายเองดีกว่า " 

 

" อย่างน้อยก็ควรเคาะประตูสิครับ นี่มันห้องผมนะ "

 

" งั้น... แลกกัน ฉันให้นายเข้าห้องฉันได้แบบไม่ต้องเคาะประตูก็ได้ "  สายตาเจ้าเล่ห์ของคนเอาแต่ใจนั่นถูกส่งมาให้เจ้าของห้องพร้อมรอยยิ้มที่ดูยังไงก็อันตรายสำหรับเขา... ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินไปหาเสื้อคลุมอาบน้ำมาใส่ล่ะนะ ขืนยังยืนอยู่แบบนี้คงเป็นหวัดกันพอดี 

 

 

" รูนี่ย์ กลับไปข้างล่างก่อนนะ " ระหว่างที่ซองอูกำลังหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำที่ถูกพับเก็บไว้อย่างดีมาใส่ คนที่ถือวิสาสะเข้าห้องเขามาก็เดินไปเปิดประตูออกเล็กน้อย ก่อนปล่อยเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนลงแล้วให้มันเดินออกไปจากห้องเจ้าแมวตัวโตของเขา

 

 


" คุณมีอะไรครับ " แมวตัวโตของคังแดเนียลกำลังยืนกอดอกพิงตู้เสื้อผ้าแล้วส่งสายตาเหมือนถูกขัดใจนั่นมาที่เขา  แดเนียลยังไม่ได้พูดอะไรออกไป ก่อนจะเดินผ่านเจ้าของห้องมานั่งลงที่เดิมที่เขามักเขามานั่งรอโดยไม่ให้เจ้าของห้องรู้

 

 

" เช็ดผมให้หน่อย "  

 

" เห้อ~ "  เพียงแค่ได้ยินสิ่งที่มาสเตอร์พูด องซองอูก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ให้ความเอาแต่ใจของคนตัวโตกว่าที่ชอบหาเรื่องเขาอยู่ตลอด แต่ก็ยอมเดินเข้าไปหาอีกคนแต่โดยดี   

 

 

ผ้าขนหนูสีขาวบริสุทธิ์ที่พาดอยู่บนลาดไหล่กว้างๆสองข้างของคนที่นั่งอยู่บนเตียงนอนคิงไซด์สีสะอาดถูก องซองอูใช้เป็นที่ซับความชื่นออกจากเส้นไหมนุ่ม สองมือที่มีผืนผ้ารองรับค่อยๆเช็ดไปตามเส้นผมสีน้ำตาลบรอนซ์อย่างเบามือ  กลิ่นหอมของแชมพูและสบู่ของคนสองคนตีกันไปหมดเพราะระยะห่างที่ไกลกันไม่ถึง 3 เซน แดเนียลเงยหน้ามองคนที่ยืนเช็ดผมให้เขาอย่างตั้งใจและใส่ใจกับเขาเสมอ เป็นเพราะอีกคนยืนอยู่ใบหน้าของเขาจึงอยู่ตรงกับหน้าท้องราบของอีกคนที่โผล่พ้นชุดคลุมแหวกๆนั่นพอดี ไม่มีใครได้เห็นองซองอูในชุดแบบนี้เหมือนเขาหรอกนะ...

 

 

" ถ้าคุณไม่ก้มหน้าลง ผมเช็ดไม่ได้นะ " แมวตัวโตของเขากำลังขมวดคิ้วยู่หน้า เพราะเขาไม่ให้ความรวมมือยิ่งเห็นสายตาแบบนั้นมันยิ่งอยากจะแกล้งให้มากกว่านี้อีกจริงๆ 

 

 

หมับ !!! 

 

 

" เดี๋ยว ! คุณแดน ! "  ทันทีที่วงแขนของคังแดเนียลล็อกเข้าที่เอวเข้ารูปของอีกคน ร่างบางตรงหน้าก็ทำท่าจะขืนออกทันที ใบหน้าที่งอง่ำ ยิ่งบูดบึ้งเข้าไปใหญ่ 2 มือก็พยายามผลักไหล่ที่กว้างกว่า 60 เซนให้ออกห่าง แต่ยิ่งผลักออก คนเอาแต่ใจก็ยิ่งออกแรงรัดเขาไว้แน่น

 

 

" โอเค โอเค ผมยอมแล้ว ไม่ดิ้นแล้ว อย่าล็อกแน่นได้มั๊ย " 

 

พอเจ้าแมวจอมหยิ่งยกมือสองข้างทำท่ายอมแพ้คังแดเนียลก็ยอมคลายอ้อมกอดตามที่อีกคนขอทันที แค่คลายออกนิดเดียวเท่านั้น คนเอาแต่ใจเอียงคอเงยหน้ามองคนในอ้อมกอดที่ยืนหันหน้าเข้าหาเขา  ใบหน้าเรียวที่ดูมีแก้มเล็กน้อย พิงแนบไปกับหน้าท้องของอีกคนมุมปากยังคงมีรอยยิ้มเล็กส่งมาให้องซองอู ทั้งการกระทำทุกอย่างในตอนนี้เหมือนจะเล่นตลกกับความรู้สึกของซองอูอีกแล้ว 

 

 

" เช็ดผมต่อสิ อุตส่าห์ก้มให้ครึ่งนึงแล้วนะ " 

 

 

" คะ..คุณนี่มันจริงๆเลย " ถึงจะไม่ค่อยพอใจ แต่สองมือก็กลับมาขยับไปตามเส้นไหมนิ่มอย่างว่าง่าย แต่การที่มีสายตาของอีกคนมาคอยจ้องมองอยู่แบบนี้มันทำให้เขาหายใจติดขัดอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ น้ำหนักที่อีกคนทิ้งตัวลงมาใส่เขายิ่งทำให้ทั้งคู่ใกล้ชิดกันไปใหญ่ พักนี่คังแดเนียลต้องการอะไรกับเขากันนะ 

 

 

" เกลียดฉันมั้ย "  

 

 

" ผม...ไม่.. " 

 

 

" ไม่ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นนายต้องเชื่อที่ฉันพูดนะ " 

 

 

"...."

 

 

" ต่อให้มันจะน่าเชื่อหรือไม่ ฉันไม่เคยโกหกนาย..."

 

 

" และไม่จะไม่มีวันทำ " 




TBC. 





__________________________________________________

Talk.


สวัสดีค่า ขอโทษที่หายไปนานน๊า เราเรียนหลายตัวมากเลย แต่จะพยายามไม่ทิ้งช่วงนานน๊า ช่วงคอมเม้นต์ ให้เราที่น๊า ชอบหรือไม่ชอบยังไง เรายอนดีรับฟังค่า อ่านคอมเม้นต์แล้วรู้สึกมีกำลังใจมากๆเลยยยย. ขอบคุณที่ติดตามน๊า   


ปล. อาจเข้ามาอีดิททีหลังเหมือนเดิมค่า ถ้าเด้งเตือนบ่อยขอโทษด้วยน๊า 



สกรีม #ฟิคเนียลองแลคกี้ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

305 ความคิดเห็น

  1. #293 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 01:48

    แดนต้องทำให้องเจ็บปวดแน่ๆ

    #293
    0
  2. #170 Ztart (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 09:34
    คุณแดนจะทำไร ทำไมว่าให้เชื่อ
    #170
    0
  3. #119 Béatrice (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 01:40
    เขิงงงงงง แมวตัวโต แงงงงงงๆๆ คุณแดนใจดีแล้ว ฮือ /จีฮุนอูจินป่าวอ่า ถ้าใช่นี่เรือเราทั้งคู่เบย เตรียมกรี๊ดรอ กรี๊ดดดดดด
    #119
    0
  4. #117 minnie_artid (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 00:21
    แมวตัวโตของคุณคัง กรี๊ดดด เขิลอ่ะ รอนะคะไรท์ ชอบมากกกก
    #117
    0
  5. #116 Snowflake_Star (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 08:24
    งื้ออออออเขินนน
    #116
    0
  6. #115 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 07:41
    โอ็ยยยยย รออออออ
    #115
    0
  7. #114 fancyz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 02:38
    ไรท์ตัดแบบนี้ไม่ได้นะคะ คุณแดนจะบอกอะไรกับอ๋ง ฮือ อยากรู้ ;-; สู้นะคะ เรารออยู่
    #114
    0
  8. #113 lynx- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 01:19
    คุณแดนนอบอุ่นเหลือเกินมีความอ้อนคุณองเก่ง 

    ฮือออชอบบบบบ
    #113
    0
  9. #112 Pan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 01:06
    กรี๊ดดดดด คุณแดนนน ทำไมละมุนนน 5555
    จีฮุนกะหลินนี่ยังไง 5555 อยากอ่านต่อแล้วค่าาาา รอน้าาาาาา ขอบคุณไรท์ค่าา
    #112
    0
  10. #111 rikear_lope (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:48
    คุณแดนนนนนน มาสายละมุนหรอคะคุณ เนี่ยยยย อย่ามาเล่นกับใจคุณองอย่างนี้นะคะ
    #111
    0
  11. #110 wang nai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:25
    มีความอบอุ่น มีความออดอ้อน เอาเลยค่ะ ได้กันค่ะ //ชูป้าย
    ตอนแรกเราก็คิดว่าหลินฮุนเด้อ แต่ตอนนี้คิดว่าเป็น2พัค แลดูมี-งำ หุหุหึหึ รอเด้อค้าาาา
    #110
    0
  12. #109 Alittletira (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:07
    แดนเริ่มใจดีแล้วววววว
    #109
    0
  13. #107 lvsj (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:17
    อ่าา คุณแดนนนน เอาอบอุ่นแบบนี้แหละค่า ชอบบ วี้ดดดด
    #107
    0
  14. #106 doctorfire (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:12
    คือแบบนอกจากแดนจะทำให้องใจสั่นแล้ว เราก็ใจสั่นด้วยอ่ะ55+
    #106
    0
  15. #105 HOWSWEETBJIN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:06
    คุณแดนอย่าทำให้คุณองเสียใจน้าาา คุณแดนนี้ขี้หึงเหมือนกันนะ ยิ้มให้คนอื่นก็ไม่ได้ ไม่ดิ คนกันเองก็ยิ้มไม่ได้หรอ คุณองน่ารักอ่ะ คงหวั่นไหวมากกจริงๆ เรื่องที่บอกให้คุณองเชื่อนี้คือเรื่องอะไรกัน อย่าทำให้คุณองเสียใจนะทเดี๋ยวจะโดนตี!!
    #105
    0
  16. #104 P-pin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 20:57
    คุณแดนพูดงี้หมายความว่าไงอ่าา รอต่อนะคะ
    #104
    0