THIs Is LOVe?? [SJ] [ShinDong x Sung Min] [Yaoi]

ตอนที่ 9 : THIs Is LOVe?:07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 ก.ย. 61

---------13.00---------

หน้าบ้านซองมิน

(ซีวอนโทร > ซองมิน)

"ตอนนี้ผมอยู่หน้าบ้านตุณแล้ว "

"คับๆ ผมกำลังลงไปรอแปปนะ"

"คับ^^"

--------ตู๊ด-----------

ผ่านไป 5 นาที  ซองมินก็ออกมาเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าและกางเกงยีนถึงเข่าพร้อกับหมวกใบนึงทำให้เขายิ่งดูสดใสมากกว่าเดิม  ซีวอนเห็นซองมินออกมาแล้วก็รีบเปิดประตูรถให้ทันที

"ขอโทษที่ทำให้รอนานนะ"

"ไม่เป็นไรต่อให้ผมรอนานมากกว่านี้ก็ได้ถ้าเป็นคุณ"

"ผมไม่ให้คุณรอนานหรอกคับ^^"

"วันนี้คุณดูสดใสมากเลยนะคับ"

"ซีวอนก็ดูเท่มากเลยนะ"

"เชิญคับ"

"คับผม~"

-----ผ่านไป 20นาที สำหรับการนั่งรถชมวิวในเมืองแล้วก็มาถึงห้างแห่งหนึ่ง----

"ถึงแล้วละ"

"ผมไม่เคยมาห้างนี้เลย? เพราะได้ยินว่ามีแต่พวกคนรวยๆ"

"ผมพาคุณมาแล้วไง^^"

"จริงด้วย---"  (ใช่สิ  ก็เขรวยมากๆเลยนิไม่แปลกหรอกที่เขาจะมาห้างแบบนี้ =___= )

"'งั้นเราไปทานข้าวกันก่อนมั้ย?"

"ดี!  ผมหิวมากเลย"

"งั้นเดี๋ยวผมจะพาไปร้านประจำของผมแล้วกันรับรองว่าต้องถูกปากแน่"

หลังจากนั้นซีวอนก็พาซองมินไปร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ข้างนอกตกแต่งอย่างหรูหราไม่แพ้ข้างในเลยดูก็รู้ว่าต้องแพงมากๆๆแน่

" ยินดีต้องรับคะ คุณซีวอน" พนักงานสาวต้อนรับพูดขึ้นเมื่อเห็นซีวอน

" 2  ที่คับ^^"

"เชิญข้างในเลยคะ"

"เข้าไปข้างในกันเถอะ"

"คับ!"  (อะไรกันแค่พนักงานเห็นซีวอนก็รีบมาต้อนรับเลยหรอเนี่ย??)

"เชิญคะ จะรับอะไรดีค่ะ"

"งผมเอาสเต็กปลาแซลมอนกับไวน์แล้วกัน"

"ได้คะ"

"แล้วซองมินจะสั่งอะไรดีคับ"

"ผม....เอาแบบคุณแล้วกัน"

"กรุณารอซักครู่นะคะ"

"ซองมินชอบที่นี้มั้ย"

"ชอบคับ แต่ว่าคงแพงน่าดู"

"ไม่ต้องเกรงใจผมเลี้ยงเอง"

"จริงนะ  งั้นผมไม่เกรงใจแล้วกัน^^" 
(ก็คงต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วเพราะเราคงไม่มีปัญญาจ่ายหรอ คุณวอนนน~)

"ซองมินผมถามอะไรหน่อยได้มัย?"

"อะไรหรอคับ??"

"คุณกับชินดงเป็นเพื่อนสนิดกันสินะ"

"คับ เราสนิดกันมากกกกเลยละ" 

"คุณกับเขารู้จักกันได้ยังไงหรอ?"

ซองมินนิ่งไปพักนึงก่อนจะตอบ
"เมื่อก่อนผมไม่ค่อยจะชอบเข้าหาคนอื่นหรอกนะเพราะผมกลัวที่จะต้องเข้ามาคนอื่น  อยู่มาเจ้าบ้าชินดงก็เข้ามาตีสนิดด้วย คอยพูด คอยถามผมอยู่ตลอดถึงเรื่องต่างๆ จนน่ารำคาญมากๆเลยละ---"

ย้อนความ.................................

"ไง~  นายซองมินสินะ"  หนุ่มร่างอวบรากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าซองมินพร้องกับส่งยิ้มให้

"นายคือ?"

"ฉันชินดง  คนที่ทั้งเก่งและมีความสามารในทุกด้านแถมหน้าตาดีด้วย!"

"แล้วนายมีธุระอะไร?"  (หลงตัวเอง)

"มาเป็นเพื่อนกันนะ!!"

"เพื่อน? ไม่อะ  ทำไมฉันต้องเป็นเพื่อนกับนายด้วย"

"............."

"ขอตัว"   
ซองมินรุกขึ้นเก็บของแล้วเดินออกจากห้องเรียนไปไม่แม้แต่จะให้ชินดงได้พูดต่อ ไม่แม้แต่จะคิดที่จะหันกับมามองชินดง   ส่วนชินดงก็ได้แต่มองเขาออกจากห้องไปพร้อมกับส่งยิ้มให้

(พอหลังจากนั้นผมคิดว่าเขาคงจะเลิกยุ่งกับผมแต่......ผมคิดผิดเขากลับยิ่งตามตื๊อผมมากกว่าเดิมและก็มากขึ้นเลื่อยๆ  จนผมเริ่มรู้สึกแปลไป?)

"นี้ๆ  มินฉันรู้ว่านายชอบเค้กก็เลยซื้อมาฝากรู้มั้ยร้านนี้นะอร่อยมากๆเลยยย~"

"หยุดเลยอย่ามาตีซี้น่าาา!  แล้วก็เมื่อกี้นายเรียกฉันว่าอะไรนะ?"

"  มิน ทำไมหรอ?? "

"ยังจะถามอีก  กล้าดียังไงมาเรียกฉันแบบนั้นหะ!!" (มากเกินไปแล้วนะเจ้าหมูตอน)

"ทำไม?  มันก็ฟังดูน่ารักดีออกไม่เป็นต้องโกรธขนาดนี้เลย"

"น่า--รัก งั้นหรอ?" (เขารู้มัยเนี่ยว่าพูดอะไรออกมาเจ้าบ้าาาา > < )

"ช่ายยยย~   พวกเราจะได้สนิดกันมากขึ้นไง^^"

"มันไม่เห็นเกี่ยวกันเลย? อีกอย่างใครเขาอยากจะสนิดกับนายกัน!"

"ใจร้ายจังเลยนะ มิน"

"หยุดเลยอย่ามาเรียกฉันแบบนั้นนะ!!"

"ฉันรู้นะว่านายเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ   จริงๆแล้วนายก็อยากเป็นเพื่อนฉันมากใช่มะ^^"

"อย่าทำเป็นว่านายรู้จักฉันดีไปหน่อยเลย"

"แต่ว่าฉันรู้จักนายเป็นอย่างดีเลยรนะ มิน"

"นี้นาย!----" 
(เจ้าบ้า!  ผมหมดปัญญาที่จะเถียงกับเขาแล้วจริงๆ  ก็จริงที่เขารู้อะไรมากมายเกี่ยวกับผมทั้งสิ่งที่ชอบและไม่ชอบ)
.


.  
(..........แต่ที่จริงแล้วที่ผมโกรธก็เพราะผมไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับหมอนี้เลยและนั้นทำให้ผมหงุดหงิดมากๆเลย ชิ!!)
.................................................................................................................

"จนถึงตอนนี้เราก็เลยมาเป็นเพื่อนสนิดกัน"

"คุณกับเขาเป็นแค่เพื่อนกันใช่มั้ย"

".....ใช่คับ ทำไมคุณถึงถามผมแบบนั้นละ??" 

"นี้ซองมินผมขออะไรอย่างนึงสิ"

"อะไรหรอคับ??"

"เรียกผมว่าวอนก็พอ ไม่ต้องเรียกชื่อเต็มหรอกได้มั้ย?"

"ได้สิ เรื่องแค่นี้เอง"

"งั้นถ้าผมจะของเรียกคุณว่ามินเฉยๆได้มั้ย?  แบบที่ชินดงเรียกคุณ"

"อ--อือ"

"ขอบคุณนะ^^"

"คับ"
(มันก็รู้สึกแปลๆนะ  เพราะจริงๆแล้วก็มีแต่ชินดงที่เรียกเราว่า มิน อยู่คนเดียว....)


"นี้มินพอกินเสร็จแล้วเราไปดูหนังกันนะ"

"ได้สิ~"

-------------21.00------------

ณ  หน้าบ้านของซองมิน

ตอนนี้ทุกอย่างมืดไปหมดมีเพียงแสงไฟจากโคมไฟหน้าบ้านเท่านั้นที่ทำให้สว่าง  ในความเงียบนั้นมีเสียงรถคันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้านพร้องกับร่างของคนสองคนที่ลงมาจากรถ

"วันนี้สนุกมากเลย  ขอบคุณมากนะ" ซองมินพูดพร้อมกับยิ้มให้

"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณสำหรับวันนี้เอาไว้วันหลังเราไปเที่ยวด้วยกันอีกนะคับ"

"แน่นอน!!"

"งั้นผมส่งมินแค่นี้นะ บาย"

"บาย กลับดีๆนะ"

(หวา~ ซีวอนใจดีมากๆเลย ทั้งเท่ หล่อ รวย  ใครจะมีครบถ้วนขนาดนี้นะ)
.

.


.

(เอ๋~  นั้นรถของใครกันมาจอดอยู่ในบ้านเรา  ดูๆไปแล้วมันก็เหมือนรถของ.......!)

"ไอ้บ้าชินดง!!"
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #9 bboyz- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 10:14
    พี่ชิ้นต้องโกรธเจ้ามินแน่ ๆ
    #9
    0