THIs Is LOVe?? [SJ] [ShinDong x Sung Min] [Yaoi]

ตอนที่ 12 : THIs Is LOVe?:10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 ก.ย. 61

"วันนี้ฝนจะตกมัยนะ?"

"นั้นสิ   ฉันไม่ได้เอาร่มมาด้วย"

"งั้นคงต้องรีบกลับแล้วละ"

"นี้ฮยอกแจช่วย Check bill ด้วยจ้า~ "

"ได้คับ~"

    กริ๊ง----------------กริ๊ง~

"ยินดีต้อนรั-----"

"นี้มินทำไมถึงมากับไอ้ซีวอนได้ละ?"

"ก็วอนเขาโทรมาบอกว่าจะมารับนิ"

"แล้งนายก็มากับเขา??"

"ใช่  ฉันเห็นว่าอากาศมันไม่ค่อนดีให้เขามารับก็ดีเหมือนกัน"

"แล้วทำไมนายถึงไม่โทรหาฉัน  เดี๋ยวฉันไปรับ"

"แล้วตอนนั้นฉันจะไปนึกออกมัย??"

"ใช่สิ   มีซีวอนแล้วไม่จำเป็นต้องมีฉันหรอก---"

"ตกลงนายจะเอายังไงหะ!  หรือนายจะไปส่งฉันที่บ้านแล้วก็รับกลับมาอีกรอบถึงจะพอใจ?"

"เป็นความคิดที่ดี  ขึ้นรถเลย"

"จะบ้าหรอ!!  ฉันประชดต่างหาก"

"แต่ฉันเอาจริง"

"พอกันทีฉันไม่เถียงกับนายแล้ว  ไอ้บ้าชิน"
ซองมินพูดจบก็เดินเข้าห้องส่วนตัวในร้านไปอย่างหงุดหงิดเพราะไม่ไหวกับเพื่อนสนิดคนนี้แล้ว

"นี้มิน!  โถ่เว้ยไม่สบอารมณ์แต่เช้าเลย"

"สวัสดีคับคุณชิน"
ฮยอกแจที่ยืนฟังสถานะการณ์ของทั้งสองคนอยู่เมื่อเห็นว่าสงบลงแล้วจึงเข้าไปทักชินดงที่ยังยืนอยู่

"ดีฮยอก  แย่จริงนายดังเห็นภาพอะไรแบบนี้"

"ไม่ต้องห่วงคับ  ผมจะทำเป็นไม่เห็นแล้วกันนะคับ"

"ขอบใจ  จริงสิเมื่อวานที่นายส่งข้อความมาหาฉันมีเรื่องอะไรรึป่าว"

"----เรื่องนั้นก็บอกแล้วนิคับว่าผมจะบอกหลังเลิกงาน"

"ถ้านายว่างั้น  ฉันจะไม่เซ้าซี้แล้วกัน"

"ขอบคุณคับ"

"งั้นนายไปพักได้แล้วเดี๋ยวฉันดูต่อให้เอง"

"ไม่เป็นไรคับผมยังไหว"

"ไม่ได้ มานี้---"
ชินดงรากฮยอกแจไปนั่งที่เก้าอี้แล้วใช้สองมือกดเขาให้นั่งลง

"หลายวันมานี้ฉันรบกวนนายมามากแล้ว  นายควรพักผ่อนบ้างนะ"

"แต่ผม----"

"อย่าดื้อสิ  ถ้านายเกิดเป็นอะไรขึ้นมาเดี๋ยวเจ้ามินก็ว่าฉันใช้งานนายหนักอีกเข้าใจมัย?"
ชินดงรีบพูดขึ้นก่อนพร้อมกับส่งยิ้มให้  เสร็จแล้วก็หันกับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

"ลำบากนายแล้วนะ" 
ซองมินเมื่อแน่ใจแล้วว่าชินดงไม่ได้เซ้าซี้ตนเองอีกก็ออกมาจากห้องเมื่อเห็นชินดงคุยกับฮยอกแจเสร็จก็เลยเข้าไปทักบ้าง

"ลำบากอะไรหรอคับ?"

"เฮ้ย~  ก็ที่ต้องคอยมาทำตามเจ้าหมอนั่นไงนายไม่เหนื่อยบ้างหรอ?  ขนาดฉันยังรู้สึกรำคาญในความไร้เหตุผลของมันเลย"

"ไม่คับ  สำหรับผมคุณชินดงเขาเป็นคนเก่งมากๆเลยนะคับ"

"ในความคิดของนายเขาเป็นยังไงงั้นหรอ"

"ความคิดของผมหรอคับ   คุณชินดงเขาเป็นคนที่ทั้งเก่งทั้งใจดีคอยเอาใจใส่ดูแลผมเสมอและก็ยังเป็นคนตลกด้วยคับ^^"

"...หรอ  "

"คุณซองมินน่าจะรู้จักดีกว่าผมนะคับ"

"เรื่องนั้น----ไม่รู้สิ"
ซองมินมองไปยังชินดงที่กำลังต้อนรับลูกค้าอยู่แบบไม่รู้ตัวในหัวก็เหมือนกับคิดอะไรบ้างอย่างไปเลื่อย....ภาพที่เขาและชินดงเคยใช้เวลาอยู่ด้วย---เรื่องในอดีต

------19.00-----เป็นเวลาที่ร้านปิดเป็นประจำซองมินที่เก็บของเรียบร้อยแล้วก็กำลังเตรียมตัวจะกลับเพราะอากาศที่ดูไม่ดีเลยทั้งวันๆนี้เลยต้องรีบกลับไวหน่อย

"กลับแล้วหรอคับ  คุณซองมิน"

"อือ  แล้วนายยังไม่กลับอีกหรอ?"

"พอดีมีธุระต่อนิดหน่อยนะคับ เดี๋ยวผมปิดร้านให้เอง"

"อ่อ  งั้นก็เร็วหน่อยแล้วกันดูท่าฝนน่าจะตกหนักอยู่นะ"

"กลับบ้านดีๆนะคับ"

ซองมินไม่ได้ตอบอะไรฮยอกแจต่อแล้วก็รีบออกจากร้านไปแต่ไปได้ไม่ถึงก็ต้องรีบกลับมาที่เดิมเพราะมันไม่ทันแล้วฝนเริ่มจะตกหลักขึ้นเลื่อยๆและดูเหมือนว่ามันจะไม่ยอมอยู่ง่ายๆเลย
(บ้าจริง!!  นี้เราอุส่าออกมาเร็วแล้วนะแต่ก็ไม่ทันอยู่ดี )

(นั้นมันรถของเจ้าบ้าชินนิยังไม่กลับอีกหรอ?   ดีเลยงั้นก็ให้มันไปส่งให้ดีกว่า^^)

"ฮยอกตกลงนายมีเรื่องอะไรงั้นหรอ?"

"คุณชินดง----"

(นั้นมันเสียงชินดงกับฮยยอกแจนิ  ยังอยู่อีกงั้นหรอ??แล้วกำลังคุยอะไรกันอยู่??)
ซองมินค่อยๆแง้มประตูออกเพื่อที่จะได้ฟังชัดๆว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกันเป็นตามที่คิดเขาเห็นชินดงกับฮยอกแจกำลังยืนคุยกันอยู่

"นายมีปัญหารึป่าว?"

"คุณยังจำคำถามที่คุณเคยถามผมได้มัยคับว่าทำไมผมถึงมาทำงานที่นี้"

"จำได้ทำมัยหรอ?"

"เหตุผมนั้นก็เพราะ......คุณคับ"

"ฉันหรอ?"

"ที่จริงแล้วเราเคยเจอกันมาก่อนคับ"

"จริงหรอ?  ทำไมฉันถึงจำนายไม่ได้ละ??"

"ไม่แปลกหรอกคับ  ก็ตอนนั้นคุณเมาอยู่นิ"

"หะ!   จริงหรอโทษทีฉันนี้แย่จริงๆ =____="

"ตอนนั้นในชีวิตผมมีแต่ปํญหาเข้ามาอยู่ตลอดจนผมไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป..."

"........"

"แต่อยู่ๆ คุณก็เข้ามาเปลี่ยนความคิดของผมและยังแนะนำผมให้มาทำงานที่นี้อีกถึงแม้ว่าคุณจะจำผมไม่ได้แต่คุณก็คอยดูแลผมคอยช่วยเหลือผมอยู่ตลอด"

"........."

"จนความรู้สึกของผมที่มีให้คุณมันยิ่งเพิ่มขึ้นเลื่อยๆ....."

"........."

"คุณชินดง  ผม....ชอบคุณนะคับ"

"........"

"จริงสินะ....ถ้าคุณจะไม่ชอบผมก็ไม่แปลก---"

"จริงๆแล้ว   ฉันก็ชอบนายเหมือนกันนะฮยอก"

(...................................)
ในตอนนี้สมองของเขากับว่างเปล่าไม่หมดซองมินค่อยๆถอยหลังออกจากประตู  พอตั้งสติที่ยังเหลืออยู่ได้ก็รีบวิ่งออกจากตรงนั้นทันที  ถ่ำกลางสายฝนที่ตกหนักตอนนี้เขาได้แต่เดินไปเลื่อยๆไร้ซึ่งจุดหมาย  อยู่ๆเขาก็เจ็บขึ้นมาในอกเมื่อนึกถึงบทสนทนาระหว่างชินดงกับฮยอกแจพร้อมกับความรู้สึกที่สับสนต่างๆที่ขัดแย้งกันมากมาย
(ไม่จริง.....)

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #11 bboyz- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 10:21
    ซองมินไม่ร้องนะ ไปซบอกพี่วอนน
    #11
    0