THIs Is LOVe?? [SJ] [ShinDong x Sung Min] [Yaoi]

ตอนที่ 11 : THIs Is LOVe?:09

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    11 ก.ย. 61

ตื๊ด------ตื๊ด-------ตื๊ด--------ตื๊ด 
เพราะเสียงนาฬิกาปลุกจึงทำให้คนที่นอนอยู่ที่เตียงเริ่มขยับตัวลุกขึ้น

หาว ~
ซองมินลุกขึ้นจากเตียงแล้วบิดขี้เกียจก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปผ่านไป 20นาที เขาก็ออกมาพร้องกับเสื้อยืด กางเกงสามส่วน

"ตื่นแล้วหรอมิน^^" 

"ไม่น่าเชื่อว่านายจะตื่นเช้ากว่าฉัน?" 

"ขอบใจสำหรับผ้าห่มนะ"  ชินดงพูดแล้วก็ชี้ไปที่ผ้าห่มที่อยู่ตรงโซฟา

"---ฉันก็แค่ไม่อยากเห็นนายหนาวตายก็เท่านั้น!"

"งั้นหรอ~   ทานอะไรก่อนสิฉันทำไว้ให้นายนะ"

"ดีเลย~  นานแล้วนะที่ไม่ได้กินอาหารฝีมือของนาย"


"ถ้านายอยากกินฉันมาทำให้นายกินได้เสมอนะ^^"

"-----ไหนมีอะไรกินบ้าง? "   ซองมินรีบพูดเพื่อตัดประโยคของชินดงไม่ให้พูดมากไปกว่านี้เพราะเขาไม่อยากจะอารมณ์เสียแต่เช้า

"ก็มีแพนเค้กไร้แป้งสูตรคลีน  ออมเลต แล้วก็โยเกิร์ตแยมผลไม้รวม"

(หวาาา~ > <    น่ากินจักถ้าเป็นเรื่องนี้ละก็ผมยอมแพ้หมอนี้จริงๆ  ยังไงเขาก็เก่งกว่าผมถึงจะไม่ค่อยเห็นเขาเข้าครัวก็เถอะ)

"กินสิ^^"

"รู้แล้วน่าาาา~"  (อ่ำ---)

"อร่อยมั้ย?"

"อืออร่อย  นี้ถามหน่อยสิ"

"อะไรหรอ??"

"ทั้งๆ   ที่นายก็ทำอาหารอร่อยกว่าฉันทำไมนายถึงไม่เข้าครัวเองเลยละให้ฉันเข้าอยู่คนเดียว?"
(ถ้าเขาเข้าครัวทำอาหารที่ร้านละก็รับรองว่าลูกค้าติดเต็มแน่~)

"อย่ารู้จริงๆหรอ?  "

"ก็ใช่นะสิ   ไม่งั้นจะถามเพื่อ?"

"ที่ฉันไม่ค่อยทำอาหารให้ใครกินก็เพราะฉันทำให้นายคนเดียวไง"

ได้ยินแบบนั้นซองมินก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเอาแต่ก้มหน้ากินอาหารตรงหน้าต่อไป
(จริงหรอ คือเหตุผมของเขาจริงๆหรอ??   ทำให้เราคนเดียว---ถึงมันอาจจะฟังไม่น่าเชื่อก็เถอะแต่ที่รู้จักกันมาเราก็ไม่เคยเห็นเขาทำอาหารให้ใครกินนอกจากเราเลย.....)

"นี้มิน  วันนี้เราไปเที่ยวกันมัย?"


"พูดอะไรกัน  แล้วร้านละ??" 

"ไม่เห็นเป็นไรเลย   ก็ปิดไปซักวันจะเป็นอะไรไปเดี๋ยวค่อยบอกฮยอกแจก็ได้"

"ทำไมอยู่ดีๆ   ถึงอยากไปเที่ยวกัน??" (เสียงเวลาทำมาหากินหมด!)

"ก็เราไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันนานแล้วนะ"

"--นั่นสิ"

"ช่ายยย  หรือว่ามีแต่ซีวอนที่ชวนนายแล้วนายจะไป  ใช่สิฉันมันไม่สำคัญกับนายแล้วนิ"

"หยุดเลย!  อย่าทำเหมือนว่าฉันเป็นคนผิดนะแล้วก็อย่าเอาวอนมายุ่งด้วย"

"แตะต้องไม่ได้เลย??"

"เฮ้ย~   เข้าใจแล้วจะไปที่ไหนกันละ?"

"Yes~  งั้นไปที่ๆนายชอบไปเหมือนเมื่อก่อนดีมัย"

"ก็ดี  ฉันไม่ได้ไปมานานแล้ว"

----เสียงรถดับลงเมื่อซองมินกับชินดงลงมาจากรถ  ซองมินอยู่ในชุดเสื้อยืดสีเรียบกางเกงยีนส์สีนำเงินส่วนชินดงอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มกางเกงยีนส์สีดำ ตอนนี้พวกเขามาถึงที่หมายกันแล้วมีเสียงเพลง เสียงเครื่องจักรที่กำลังทำงานและเสียงหัวเราะของเด็กๆ วัยรุ่นที่แซกเข้ามาเป็นระยะ สถานที่ๆเหมือนกับเทพนิยายมีปราสาท ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่สวนสนุก

"ถึงซักที~"

"ไม่ได้มาด้วยกันนานมากแล้วนะ^^"

"ใช่  งั้นนายเลี้ยงนะ"

"หะ!  ทำไมละ"

"ใครเป็นคนชวน"

"ฉัน"

"ใช่!  เอาละไปกันเถอะ"

"งี้ก็ได้หรอ??"

"เล่นอะไรก่อนดีนะ^^"

"รอกันบ้างสิ =__= " 
ชินดงที่พึ่งเสียตังค่าตั๋วเสร็จก็รีบวิ่งตามซองมินที่เข้ามาก่อน

"จริงด้วย!  อย่างแรกก็ต้องรถไฟเหาะสิ"

"หะ!!"

"ชินไปกัน^^"
ชินดงยังไม่ทันได้คัดค้านอะไรก็โดนซองมินรากตัวไปพอรู้ตัวอีกทีก็มาอยู่บนรถไฟเหาะแล้ว

"ไม่!!เดี่ยว!!  ฉันยังไม่พร้อม"

"ไปเลยยยย~  อ๊าาาาาา"

"อ๊าาาาาาาาาา-------"

-------------------ผ่านไป 20 นาที----------------- 

"ไม่ได้สนุกแบบนี้นานแล้วนะ  ว่างั้นมัยชิน?"

"น---นั้นสินะ =___="

"นี้ไหวป่าวววว^ ^ "

"ไหวสิ แค่รถไฟเหาะแค่นี้เองสบายมาก!" ประโยคสุดท้ายของชินดงค่อยๆเบาลง
(ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ....ToT)

"ดีงั้นไปกันต่อเลย!"

"หะ! อีกหรอ??"

"ช่ายยยย"

"..........oK"

จากนั้นซองมินก็รากชินดงไปเครื่องเล่นโน้นแล้วก็เครื่องเล่นนี้ต่อไปเลื่อยๆจนในที่สุดเมื่อเขาพอใจแล้วก็มาหยุดพักที่นั่งเล่นที่หนึ่งในสวนสนุก

(ขอบคุณ   ในที่สุดเขาก็เลิกรากเราไปไหนมาไหนซักที่ถ้ามีต่ออีกคงตายแน่ๆ)

"อะ  น้ำ"  

"ขอบใจ----"

"ถ้านายไม่ไหวก็บอกสิ  ขอบอกไว้เลยนะว่าฉันไม่แบกนายกลับแน่"

"ไหวอยู่แล้วน่าาา" (ที่จะไม่ไหวก็เพราะนายเล่นแบบไม่พักไง!)

"นี้....ขอบใจมากนะที่พามาที่นี้อีก"

"ไว้ฉันจะพามาอีกถ้านายอยากมากับฉัน"

"----ไม่ให้มากับนายแล้วจะให้มากับใครกัน"

"นั่นสินะ " 
ชินดงหันไปมองซองมินแล้วยิ้มให้ส่วนซองมินที่เห็นเขายิ้มให้ก็รีบหลบตาทันที

----------------------21.00-------------------------
หลังจากที่ขับรถกลับกันมานานตอนนี้ฟ้าก็มืดแล้วในที่สุดก็มาถึงบ้านของซองมิน

"นี้มิน  แน่ใจนะว่าไม่อยากให้ฉันนอนเป็นเพื่อนนะ^^"

"ไม่ต้อง!"

"จริงอะ~"

"ไม่!  กลับบ้านนายไปได้แล้ว"

" OK  อย่าเสียใจทีหลังแล้วกัน~"

"เจ้าบ้า!! "

"งั้น--กลับก่อนนะ บาย~"

" นี้ชินดง"

"อะไรหรอ?  เปลี่ยนใจแล้วหรอ"

"ไม่มีทาง!    แค่จะบอกว่าขอบใจสำหรับวันนี้นะฉันสนุกมากเลย"

"ฉันเองก็สนุกเหมือนกันถึงจะเหนื่อยเพราะถูกรากไปรากมาก็เถอะ"

"นาย!!----"

"แต่แค่เห็นนายมีความสุขมันก็คุมค่าแล้วละ"

"...กลับบ้านไปได้แล้ว  บาย!"
พูดจบซองมินก็รีบเดินเข้าบ้านไปทันที  ส่วนชินดงเมื่อเห็นซองมินเข้าบ้านไปแล้วก็ขับรถออกไปตามทางซักพักนึงก็มีข้อความเด้งเข้ามา

ข้อความ: (ฮยอกแจ >  ชินดง)
" คุณชินดงคับ   พรุ่งนี้หลังเลิกงานแล้วช่วยอยู่ต่อก่อนนะคับผมมีเรื่องที่สำคัญมากๆ  อยากบอกกับคุณด้วยตัวของผมเอง  แค่คุณกับผม ขอร้องละคับ...... "


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #10 bboyz- (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 10:18
    ฮยจชอบชินดงแน่ ๆ !
    #10
    0