THIs Is LOVe?? [SJ] [ShinDong x Sung Min] [Yaoi]

ตอนที่ 10 : THIs Is LOVe?:08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 ก.ย. 61

ณ  ร้านอาหาร

"ยินดีต้องรับคับ~"

"อ้าว   คุณชินดงสวัสดีคับ"

"ดี--ฮยอก (หาว)~"

"ดูเหมือนคุณจะนอนไม่เต็มที่นะคับ"

"ก็ใช่นะสิ...  (หาว)"

"ทำไมละคับ"

"ทำไม่นะหรอ!!"  พอถูกฮยอกแจถามแบบนี้เขาก็เริ่มทำท่าทางหงุดหงิดใส่

"เป็นอะไรรึป่าวคับ??"

"ชั่งมันเถอะ  ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนาย"
(เพราะเจ้าบ้ามิน!   คนเดียวโทรมาตอนดึกแถมยังบอกจะไปเที่ยวกับไอ้ซีวอนอีก!!  พอเราจะค้านก็ดันตัดสายไปดื้อๆ แล้วพอจะโทรกับก็ดันปิดเครื่องหนีอีก  ตั้งแต่ตอนนั้นก็เล่นเอานอนไม่หลับเลยทั้งคืน!! )

"แล้ววันนี้คุณมินจะเข้าร้านไหมคับ?"

"คงไม่เข้าแล้วละ!!   ตอนนี้ไม่แน่เขาอาจจะมีความสุขอยู่ก็ได้"

"ค--คับ นี้กาแฟคับ   ผมเห็นว่าคุณดูง่วงๆก็เลยชงมาให้^^"

"ขอบใจนะ   ก็มีแต่นายนี้แหละที่อยู่กับฉันตอนนี้" (คอยดูเถอะมิน  ฉันจะคืนนายให้ได้)

"ยินดีคับ^^"

(หาว ~........)

"คุณน่าจะไปนอนนะคับ   เดี๋ยวผมดูร้านให้เอง"

"ก็ดีเหมือนกันขอบใจนะ "

"คับผม"

--------------------------19.00------------------------------
"คุณชินดงคับ?"

"อือ~  อย่ากวนน่าาาา"

"แต่ว่าตอนนี้ทุ่มนึงแล้วนะคับ"

"อือ~"  
เงียบไปพักนึงชินดงก็รีบลุกขึ้นทันทีแล้วมองนาฬิกาข้อมือตัวเอง

"หะ!!  ทุ่งนึงแล้วหรอนี้ฉันนอนหลับไปนานขนาดนี้เลยหรอเนี่ยทำไมนายถึงไม่ปลุกฉันละ?"

"ขอโทษคับ  ผมเห็นคุณหลับสบายก็เลยไม่อยากรบกวน"

"ชั่งเถอะๆ  งั้นก็ฝากนายปิดร้านให้ด้วยแล้วกันพอดีว่าฉันมีธุระที่ต้องไปทำ"

"ได้คับ"

"thank~  เดี๋ยวเพิ่มเงินเดือนให้"
พูดจบชินดงก็รีบออกจากร้านและขับรถออกไปทันที   ส่วนฮยอกแจที่ยังคงงงกับสถานะการณ์ตรงหน้าอยู่ก็ได้โบกมือบ่ายบาย

(เขาจะรีบไปไหนกันนะ??)

..........................................................................................................

--------------------ปัง!!------------------

"เจ้าบ้าชิน!!"

"อ้าววว  กลับมาแล้วหรอมิน^^" 
ตอนนี้ชินดงกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาดูทีวีเหมือนกับอยู่บ้านตัวเอง  เมื่อเห็นซองมินที่กลับมาพร้อมกับเสียงตะโกนมาก่อนตัวก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรเหมือนกับรู้ว่ายังไงก็ต้องโดนแบบนี้อยู่แล้ว

"นายเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไงกันหะ!"

"ก็กุญแจสำรองไง  ทำกับว่าฉันไม่เคยเข้าบ้านนายมาก่อนแหละ"

"ก็จริง....แต่นายควรบอกฉันก่อนสิ" 
(ใช่อย่างน้อยก็ควรส่งข้อความมาบอกก็ได้  นี้มันบ้านฉันนะไม่ใช่ที่ๆ แกจะเข้าหรือออกได้ตามใจชอบ)

"ฉันเห็นนายเที่ยวสนุกอยู่ก็เลยไม่อยากกวนไง"   ชินดงพูดพร้อมกับยิ้มให้แต่รอยยิ้มนั้นทำไมถึงรู้สึกแปลๆกันนะ

"ไม่ต้องมาประชดเลยแล้วนายมาทำไมเนีย?"

"ก็ไม่ได้มีอะไรแค่จะมาค้างด้วย"

"อ่อ---หะ!  ว่าไงนะ"

"จะตะคอกทำไมเนีย  ไม่เจ็บคอบ้างหรอ?"

"บ้านนายไม่มีให้นอนหรือไง   ถึงมานอนบ้านคนอื่นเขาเนีย??" 

"ก็......บ้านฉันมันนอนไม่หลับนิก็เลยจะมานอนบ้านนาย"

"นั้นมันใช่เหตุผลจริงหรอใครเชื่อก็บ้าแล้ว"

"จริงๆนะ  เมื่อคืนก็นอนไม่หลับ--ทั้งคืนเลย" ชินดงเน้นเสียงตอนท้าย

"นั้นมันก็เรื่องของนายสิ!"  

"เอาน่าาา   เมื่องก่อนฉันก็เคยนอนบ้านนายตั้งหลายครั้งไม่เห็นเป็นไรเลย"

"---ก็นั้นมันเมื่อก่อน" (เจ้าบ้า  อย่าเอาเมื่อก่อนมารวมกับตอนนี้สิ!)

"ไม่ต้องห่วงฉันไม่ทำอะไรนายหรอกน่าาาา  ว่าแต่นายคงไม่แอบทำอะไรฉันใช่มะ?"

"เจ้าบ้า!  มีแต่นายนั้นแหละที่คิดอะไรแบบนั้น"

"แล้วนายคิดอะไรงั้นหรอ?? ^^ " 

"ฉันไม่เถียงกับนายแล้ว!!"
ชินดงเดินเข้าไปใกล้ๆซองมินแล้วพูดที่ข้างหู  ซองมินได้ฟังแบบนั้นจึงรีบผักชินดงออกแล้วรีบขึ้นห้องไป  ส่วนชินดงก็ได้แต่ยิ้นให้
.

.
.

-------ผ่านไปพักใหญ่ตอนนี้ในบ้านมืดไปหมดมีแต่แสงไฟตรงทางเดินเท่านั้นที่ยังสว่างยู่  มีร่างเล็กๆของชายผู้เป็นเจ้าของบ้านกำลังลงมาจากบันไดและกำลังแอบย่องเข้าไปในห้องนั่งเล่น  ซึ่งมีโซฟาตัวใหญ่ตั้งอยู่แต่ตอนนี้กลายเป็นของชินดงไปแล้ว~

"อือ!....zzz ~"

" !  เจ้าบ้า..." 
ซองมินพูดด้วยเสียงที่เบาที่สุด  อยู่ๆ ชินดงก็ระเมอขึ้นมาซองมินจึงรีบหยุดทุกอย่างที่ตนทำแล้วหันไปมองคนที่กำลังนอนอยู่บนโซฟาว่าตื่นรึป่าวเมื่อแน่นใจแล้วว่ายังหลับอยู่จึงรีบหยิบผ้าห่มออกมาห่มให้ก่อนชินดงจะตื่นและรีบขึ้นห้องไป....
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น